موزه‌ی جذاب نقاشیهای سه‌بعدی که بازدیدکنندگان می‌توانند در آن جزئی از نقاشی باشند.👌

@teeleh

یادداشتی ضیا موحد دربارهٔ حسن کسایی

من در دورهٔ دبیرستان برای فراگرفتن ردیف‌های موسیقی ایرانی نزد «حسین یاوری» می‌رفتم. برای اولین بار استاد کسائی را در محلهٔ «باغ یاوری» دیدم که آنجا به همراه خواننده‌ای که او را نمی‌شناختم چند قطعه در بیات ترک یا بیات زند اجرا کردند. دومین باری هم که استاد کسائی را از نزدیک دیدم به زمانی باز می‌گردد که به همراه یکی از دوستان که رئیس رادیو و تلویزیون اصفهان بود به منزل ایشان رفتیم و برای ما سه‌تار نواختند.
من با توجه به رفت‌و‌آمدی که با حسین یاوری برای فراگیری آواز داشتم صدای ساز نی را بیشتر از صدای هر ساز دیگری شنیده‌ام. صدای ساز کسائی چند ویژگی مهم داشت؛

اول اینکه صدای نی کسائی بسیار زیبا و زلال بود. من هم صدای ساز «حسین یاوری» را شنیده‌ام و هم قطعات به‌جامانده از بزرگانی چون «نایب‌اسدالله» را شنیده‌ام و معتقدم هیچکدام صدای نی کسائی را نداشتند. صدای نی کسائی از جنس و مرغوبیت خاصی برخوردار بود.

نکتهٔ دیگر اینکه به جز در اجرای درآمدها و ضربی‌ها، در بقیهٔ موارد صدای ساز کسائی حالت جواب آواز داشت. درست مانند اینکه استاد کسائی شعری را در ذهن دارد یا مثلاً «تاج اصفهانی» آوازی اجرا کرده و می‌بایست کسائی جواب آواز او را بدهد. این نکته از مشخصات عمدهٔ نوازندگی نی کسائی بود. این نکته را می‌توان در نوارهای آواز کسائی که منتشر شده به وضوح دید؛ آنچنان آواز با ساز کسائی گره خورده است که به جز در پیش‌درآمدها و ضربی‌ها، این نکته مشخصهٔ اصلی نوازندگی او شده است.

کسائی دو دانگ صدای بسیار گرمی داشت که از نظر من این دو دانگ صدا برابر شش دانگ خواندن بسیاری از خواننده‌ها ارزش داشت. جمله‌بندی‌های آوازی دقیق به همراه اجرای تحریرهای مناسب در جای درست، از جمله مواردی بود که لذت شنیدن آن دو دانگ صدا را چند برابر می‌کرد. 

خود کسائی تعریف کرده بود در دورهٔ نوجوانیش قصد داشته آوازخوان بشود منتهی یکی از استادان آن زمان به او گفته بود وقتی به سن جوانی برسی ممکن است صدای شش دانگ خود را از دست بدهی! خوب به هر حال موسیقیدان‌های قدیم ما معیارهای خودشان را داشتند و مانند موسیقیدان‌های غربی نبودند که آشنایی کاملی با تجهیزات و امکانات و ساختمان حنجره داشته باشند. طبق معیارهای استادان قدیم نیز کسی می‌توانست آوازخوان شود که شش دانگ صدا داشت. حتی مرسوم بود شب‌ها و عصرهای جمعه خواننده‌ها زیر پل خواجو آواز می‌خواندند و کسی می‌توانست در میان آن حجم بالای رودخانه، صدایش را به گوش بقیه برساند که شش دانگ صدا داشته باشد. به یاد دارم که بارها و بارها تاج اصفهانی زیر پل خواجو آواز خوانده بود.

به خاطر دارم « یهودی منوهین» موسیقیدان شناخته‌شدهٔ سوئیسی که وجههٔ جهانی نیز داشت، وقتی به ایران آمد تحت تأثیر ساز سه نفر قرار گرفت؛ این سه نفر حسن کسائی، جلیل شهناز و حسین تهرانی بودند. به خاطر دارم که بعد از شنیدن صدای ساز این نوازنده‌ها آنقدر اصالت در صدای سازشان شنیده بود که تحت تأثیر آن به خودش جسارت داده بود و می‌گفت موسیقی ایرانی را در همین سطح نگه دارید و نگذارید تغییر کند. این در حالی است که چنین چیزی امکان پذیر نیست!
کسائی و «شهناز» به تمامی لایه‌های موسیقی ایران آشنایی کامل داشتند و از کارهای روحوضی گرفته تا فاخرترین آثار موسیقی ایرانی را به بهترین شکل ممکن می‌توانستند اجرا کنند. کسائی هر نوازنده‌ای را می‌توانست عاجز کند. یعنی اگر نمی‌خواست با نوازنده‌ای بنوازد از آنجا که با امکانات و محدودیت‌های سازهای مختلف آشنایی داشت پرده‌ها را طوری انتخاب می‌کرد و می‌گرفت که نوازندهٔ مقابل به‌هیچ‌وجه نتواند همراهی‌اش کند. تنها کسی که از عهدهٔ کسائی برمی‌آمد شهناز بود.

سخن گفتن استاد کسایی در اواخر عمر در توضیح معنی هنر با لهجهه بسیار شیرین اصفهانی.

با دقت که نگاه کنی متوجه میشی این یه نقاشی دیواریه که به طرز عالی کشیده شده...👌

@teeleh

دیروز آمار سزارین بالا رفت !! واسه تاریخ تولد ۷ /۷ /۹۷ ....پدر مادرایی که بدنبال تاریخ تولد لاکچری برای بچه‌هاشون هستن و دیروز تو صف زایشگاه بودن دنبال چی هستن؟
کارتون سوریلند ...
@noeidegar

#دوربین_مخفی
یه تیکه از #پیتزا ت به من میدی!؟ عکس العملها جالبه

#یوتیوب_فارسی
بهترینهای یوتیوب با #زیرنویس فارسی

🆔 @UTFarsi

ویدیوهای بیشتر🔻
goo.gl/xGfnLr

این آزمایش احتمالاً نشان می دهد که آنچه رفتار ِ فرد را شکل می دهد فقط موقعیت بالفعل نیست ،کل زندگی ِ شخص از جمله، به خصوص،پرورش نخستین سالهای زندگی است . اگر بخشنده بار آمده باشی ،چه بسا در شرایط سخت هم دنائت نورزی.می گویند:" فلانی از اسب افتاده،اما از اصل نیفتاده."

در فضای مجازی ،اگر نگاه نقادانه نداشته باشیم ،آلت دست می شویم.دومورد زیر را با هم مقایسه کنید:

🔆 ما سیاستمدار روشنفکر نمی‌خواهیم!



⭕️سیاستمداران بزرگ
وقتی به سیاستمداران موفق و توسعه‌گرای بزرگ فکر می‌کنیم، نمی‌توانیم به چرچیل، آبراهام لینکلن، گاندی و مارتین لوتر کینگ فکر نکنیم.

و تمامی این افراد در یک ویژگی مشترک هستند: آن‌ها تمامی سخنرانان بزرگی بوده‌اند!

امروز «من یک رویا دارم» بیش از آن که آغاز یک جمله باشد، اشاره‌ای است به سخنرانی لوتر کینگ. لوتر کینگ با یک سخنرانی در ۱۹۶۳، رویای خودش، یعنی جامعه‌ای که در آن سیاه‌پوستان حقوق برابر با سفیدپوستان را شکل داد.

کمتر از ۵۰ سال پس از آن سخنرانی بود که اوبامای رنگین‌پوست، رییس‌جمهور همان جامعه‌ای شد که لوتر کینگ بذر ایده‌اش را کاشته بود.

چرچیل نوبل ادبیات گرفت! سیاستمداری که آن قدر بر سخنرانی‌هایش تمرکز داشت، که بیشتر یک اثر ادبی بودند تا سخنرانی متداول؛ چرا که او خوب می‌دانست، باید با سخنانش به جامعه‌اش چشم‌انداز ببخشد، آینده را بسازد و حتی آنان را برای روزهای سخت آماده سازد.

سیاستمداران بزرگ اما تنها سخنرانان انگیزشی نبودند، آنان با سخنرانی‌ها تفکر و دیدگاه می‌ساختند، آن‌ها روشنفکرانی بودند، که سخنرانی‌هایشان تنها نمود و نتیجه‌ی افکار بزرگ و تصمیم‌های سخت بود!

بزرگی هر سیاستمداری به تصمیمات سختی است که می‌گیرد، تصمیماتی که گاه در تقابل با وضعیت موجود قرار دارد، اما آن سیاستمدار می‌تواند به مدد واژگان، مردم را در آن تصمیم سخت با خود همراه کند.

⭕️روشنفکری و سیاستمداری
هرچند شعار سیاستمدارهای پوپولیست ایرانی همواره تاکید بر این مصرع «دو صد گفته چون نیم‌کردار نیست» بوده است، اگرچه این این جمله تبدیل به یک اصل در ذهن ما ایرانیان شده است، اما واقعیت تاریخ ایران گونه‌ای دیگر است!

بزرگترین سیاستمداران ایرانی از امیرکبیر و قائم‌مقام گرفته تا فروغی و ... سیاستمداران روشنفکری که حرف‌های بزرگ و ایده‌های بزرگ گرفته‌اند، همان‌هایی بوده‌اند که از اتفاق سخنرانان خوبی نیز بوده‌اند؛ چرا که واژه‌ها حاملان ایده‌های بزرگ بوده‌اند!

⭕️فروغی سیاستمدار روشنفکر
فروغی تنها روشنفکر و نویسنده نبود. فروغی تنها سخنران زبردستی نبود که سخنرانی‌های بزرگی ایراد کرد. فروغی در دو برهه‌ی تاریخی، به ایران خدمت کرد.

فروغی در زمان به سلطنت رسیدن رضاخان نخستین نخست‌وزیرش بود تا بتواند ایران دچار بحران را به آرامش برساند. اما او همان کسی است که علی‌رغم مشکلاتی همان رضاخان برایش ایجاد کرد، در شهریور ۱۳۲۰ که کشورهای بیگانه ایران را به تسخیر درآوردند، رضاخان را راضی به استعفا کرد، استعفای او را نوشت و خودش دوباره نخست‌وزیر شد تا نخستین نخست‌وزیر محمدرضای پهلوی هم بشود.

او علی‌رغم تمامی نارضایتی‌هایش از دیکتاتوری رضاخان، پسر او را به قدرت رساند، تنها برای آن‌که ایران را از خطر تکه تکه شدن برهاند!

فروغی با آن که فرصت آن را داشت تا نخستین رییس‌جمهور ایران بدون شاه شود، اما تنها برای حفظ وطن از این فرصت چشم پوشید!

‏فروغی سیاستمدار معیار ایرانی بوده است. اگر چرچیل، نوبل ادبیات را بخاطر سخنرانی‌هایش گرفت؛ ‎فروغی هم از تصحیح شعر سعدی، تا نوشتن کتاب‌هایی چون « سیر حکمت در اروپا»، «اصول علم ثروت ملل یعنی اکونومی پلتیک»، «تاریخ ملل مشرق زمین» و «حقوق اساسی (یعنی) آداب مشروطیت دول».

فروغی نخستین ابلاغ واژگان فارسی را در کارنامه‌ی خود دارد. او بود که واژه‌هایی مانند ناو یا ناخدا، رده‌های ارتشی و بسیاری دیگر از واژگان را ابلاغ رسمی کرد.

فروغی اگر نگوییم روشنفکرترین نخست‌وزیر تاریخ ایران است، حداقل یکی از آن بوده است.

⭕️سیاستمداران روشنفکر
برخلاف تمام تلاشی که می‌شود تا نشان داده شود، روشنفکری و سیاستمداری در تعارض هستند، برخلاف تمام حمله‌هایی که آشکار و پنهان به روشنفکران می‌شود، که آنها اجرایی نیستند، که آنها فقط شعار می‌دهند، اما همواره درخشان‌ترین دوره‌های تاریخی ایران همزمان با حضور روشنفکرترین سیاستمداران و مدیران دولتی بوده است.

بیشترین رشدهای اقتصادی و توسعه‌های صنعتی این کشور و بزرگترین نجات‌های ایران در زمان همین روشنفکران روی داده است. تنها کافی است به روند رشد اقتصادی و توسعه صنعتی نگاه کنید! در تمامی ۱۰۰ سال اخیر بدون استثناء رشدهای بزرگ در زمان همان سیاستمداران کتابخوان روی داده است! همان کتابخوان‌هایی که حرف‌های بزرگ هم می‌زنند! و سخنرانان زبردست ایران نیز بوده‌اند! همان‌ها هم بوده‌اند که ایران را از تجزیه‌ها نجات داده‌اند.

تنها تاریخ‌خوانی است که ما را از قضاوت‌های بی‌پایه خواهد رهانید و به ما یاد می‌دهد اتفاقا «ما سیاستمدار روشنفکر می‌خواهیم!»

امیر ناظمی


http://telegram.me/tahlyleejtemaaey

‏هیچگاه از بالا بردن صدایت برای درستکاری، حقیقت و مهربانی در ضدبی‌عدالتی، دروغگویی و آزمندی نترس؛ اگر مردم سراسر جهان اینگونه باشند، زمین را دگرگون خواهد کرد.

👤ویلیام فالکنر

@naghmegi

کاری که این توریست اهل کشور چک کرد کم از فحش به فقر فرهنگی ما نداشت

پاول یک هفته در ایران بود زمانی که با موتور دور دنیا رو میگرده

در انتها میگه اگه‌ من‌ تونستم انجام بدم شما هم میتونید

@bbc_travel

امروز روز جهانی ترجمه است
در این ویدیو چند کلمه را از زبان‌های مختلف جهان میبینید که هیچ ترجمه درستی در باقی زبان‌ها ندارند...

بسیار جالب

@naghmegi

فرهنگ استفاده از پله برقی در تمام دنیا

رو پله برقى همه سمت راست وايميسن تا كسايى كه عجله دارن از سمت چپ بتونن سريع رد بشن ...!👌



@HISTOGRAPHY

یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات ما در ارتباطات‌ اینه که گوش نمی‌دیم تا متوجه بشیم؛ بلکه گوش می‌دیم تا جواب بدیم!




📚 @HISTOGRAPHY
✍️ @TEXTOGHRAPHY

☯ شرح دیدار تقی تفضلی و صادق هدایت به قلم مهدی اخوان ثالث

@kanoonsaznoroz

در پاریس بودم، سال ها پیش و هدایت نیز در پاریس بود. گاه گاهی دیداری داشتیم و یک بار چنین پیش آمد که در گذرگاهی دیدمش، خیابانی نزدیک خانه ی من .

@kanoonsaznoroz

گفتیم و شنفتیم و راهکی رفتیم پیاده، اگر چه من شوریده و رنجور بودم و او افسرده، و به خانه ی من که رسیدیم، خواندمش، پذیرفت و درون آمد.

@kanoonsaznoroz

لختکی آسودیم. سرگرم تنقل و از ری و روم و بغداد سخن گفتن. مینایی از باده ی فرنگان داشتم، پیش گذاشتم. نم نمک لب تر کردیم تا کم کمک مستان شدیم و آن چنان تر که دیگر سخن را بازار نمانده بود. هر دو بر این بودیم. صفحاتی چند از الحان و نغمه های فرنگ به خانه داشتم، از همه دستی، گوناگون.

@kanoonsaznoroz

خواستم آن صندوقچه ی کوکی پیش آورم، شنیدن را. خواستم و برخاستم. لکن حرمت میهمان را، آن هم چون عزیز میهمانی، به مشورت پرسیدم که از فلان و فلان خوش تر داری یا آن یک و آن دیگری و نام بردم تنی چند از فحول ائمه ی شریف ترین الحان فرنگ را، که همه را نیک می شناخت، به تمام و کمال و اشارتی کافی بود.

@kanoonsaznoroz

دیدم که جواب نمی دهد. دیگران را نام بردم و از نوکارتران و نزدیک تر به زمانه ی ما، باز هم جواب نداد. خاموش ماندم که او سخن گوید . هیچ نگفت اما به پای خاست ساغری در دست، گریبان و گره ی زنار فرنگ گشوده، همچنان خاموش سوی پستوی حجره رفت، که آشنا بود . و باز آمد . سه تار من در دستش. به من داد. و بازگشت به جای خویش و نشست، بی آن که سخنی گوید. به شگفت اندر شدم که به خبر می شنیدم او چنین ساز و سرودها خوش ندارد و شاد شدم که به عیان می دیدم نه چنان است.

@kanoonsaznoroz

ساز کوک ترک داشت. نواختن گرفتم. نخست کرشمه ی درآمدی ملایم و بعد و بعد همچنان تا بیشتر گوشه ها و فراز و فرودها. پنجه گرم شده بود، که ساز خوش بود و راه دلکش و جوان بودیم و شراب ما را نیک دریافته، حالتی رفت که مپرس. و صادق را می دیدم که سرمی جنبانید و گفتی به زمزمه چیزی می خواند.

@kanoonsaznoroz

چون چندی برآمد ساغر منش پر کرده و به دستی و به دیگر دست نقل، پیش آمد و به من داد. نوشیدم شادی او را .

@kanoonsaznoroz

ساغر تهی از من بستد پر کرد و به دستم داد با ا ندکی نقل و مزه و گفت: " افشاری "  و به جای خویش بازگشت و بنشست، خاموش و منتظر.

@kanoonsaznoroz

من مقام دیگر کردم و دلیر براندم، گرم تر و بهنجار تر. می رفتم و می رفتم، همچنان دلیر. در پیچ و خم راهی باریک بودم، به ظرافت و سوز که ناگاه شنیدم صیحه ای از صادق برآ مد و گفت: بس است! بس، بس. و گریستن گرفت به زار زار، که دلی داشت نازک تر از دل یتیمی دشنام پدر شنیده .

@kanoonsaznoroz

ساز فرو هشتم و سویش دویدم . دست فرا پیش آورد که به خویشم گذار. گذاشتم و لختی گذشت. باز به باده خوردن نشستیم و از این در و آن در سخن گفتیم. اما من مترصد بودم تا سخن را به جایی کشانم که از آن حال که رفت، طرفی دریابم. گویی به فراست دریافت. گفت:

@kanoonsaznoroz

"همه ی انچه تو شنیده ای از انکار من این عالم جادویی را، این موسیقی عجیب و بزرگ و ژرف را، همه خبر است و بیشتر خبرها دروغ، اما اگر من گاهی چنان گفته ام، نه از آن رو بوده است که منکر ژرفی و پاکی و شرف و عزت این الحانم . نه هرگز. من تاب این سِحر را ندارم، که چنگ درجگرم می اندازد و همه ی درد و اندُهان خفته بیدار می کند. تا سر منزل جنون می کِشدم، می کُشدم، من تاب این را ندارم ".

@kanoonsaznoroz