Forwarded from گفت و چای | فهیم عطار
فریدالدین عزیز سلام. کاش یک راهی بود تا این نامه را شخصا می‌رساندم به دست‌تان. اما شما خیلی بالایید و ما خیلی پائین. پس مجبورم اینجا بنویسم تا بلکم دست به دست برسد به دست شما. من که شما را شخصا نمی‌شناسم. فقط می‌دانم تقریبا همسن هستیم. پدرانمان هم همسن هستند. حتی شما با برادرم هم‌نام هم هستید. تا اینجا چقدر شبیهیم. چند روز پیش توئیت کردید که کرونا گرفته‌اید. دقیقا نوشتید " خب، کرونایی شدم". بعد هم یک علامت خنده گذاشته بودید. تفاوت من و شما از همین خنده شروع می‌شود. برای شما کرونا ماجرایی است که با خنده شروع و تمام می‌شود و برای ما ترس و گریه دارد. مریض شدن شباهت ماست و روند و کیفیت درمان، تفاوت ماست. شما کرونا می‌گیرید و به حمد خدا درمان می‌شوید و ما کرونا می‌گیریم و حمد خدا لزوما شامل حال‌مان نمی‌شود. و این دقیقا همان دلیلی است که کرونا برای شما خنده‌داراست و برای ما ترسناک.
فریدالدین عزیز. شما اگر می‌رفتید بیمارستان و می‌گفتند کیت تشخیص ندارند، چه کار می‌کردید؟ با چشم گریان برمی‌گشتید خانه و خودتان را می‌بستید به چای نبات و سنبل‌الطیب و خارمریم؟ یا راه‌حل شدنی‌تری انتخاب می‌کردید و تلفن را از جیب‌تان در می‌آوردید و با یک تماس کیت را پیدا می‌کردید؟ بزرگان هم مریض می‌شوند. اما تا حالا شنیده‌اید که بزرگی بابت عدم رسیدگی و کمبود بلایی سرش بیاید؟
آقای محمود صادقی هم چند روز پیش خبر داد که کرونا گرفته است. برای اولین بار در زندگی‌ام از مریضی کسی ناراحت نشدم. این حس برای من خیلی عجیب است. من هنوز سوسک‌های توی خانه را نمی‌کشم و دستشان را می‌گیرم و می‌برم توی حیاط که بروند رد زندگی‌شان. اما حالا نسبت به یک انسان، حس انسانی‌ام را از دست داده‌ام. این ترسناک نیست؟ یا اصلا وقتی کامنت‌های پائین توئیت خودتان را می‌خوانید، وحشت‌تان نمی‌گیرد؟ اینکه درد شما شده شادی دیگران؟ من که به جای شما می‌ترسم.
اما من هنوز به انسانیت معتقدم و با این حس خودم مبارزه میکنم. اینکه از مریضی شما ناراحت نشوم. برای‌تان آرزوی سلامتی میکنم. آرزو میکنم هیچ فرش‌نشین یا عرش‌نشینی مریض نشود و اگر مریض شد، درمان بشود. چون من از تبعیض بیزارم. کاش شما هم این‌طور فکر کنید. کاش همه این‌طور فکر کنیم. کاش این دره‌ی فراخ بین من و شما پر شود. یک طوری بشود که وقتی من هم کرونا گرفتم، حمد خدا شامل حال من هم بشود. بیمارستان من را بپذیرد. شماره تلفن‌های به درد بخوری توی گوشی‌ام پیدا بشود. خلاصه یک طوری بشود که هر کدام‌مان کرونا گرفت، بنویسد: "خب، کرونایی شدم" و یک خنده‌ی قشنگ تهش بگذارد.
#فهیم_عطار
@fahimattar
https://t.me/fahimattar/450
فریدالدین عزیز. شما اگر می‌رفتید بیمارستان و می‌گفتند کیت تشخیص ندارند، چه کار می‌کردید؟ با چشم گریان برمی‌گشتید خانه و خودتان را می‌بستید به چای نبات و سنبل‌الطیب و خارمریم؟ یا راه‌حل شدنی‌تری انتخاب می‌کردید و تلفن را از جیب‌تان در می‌آوردید و با یک تماس کیت را پیدا می‌کردید؟ بزرگان هم مریض می‌شوند. اما تا حالا شنیده‌اید که بزرگی بابت عدم رسیدگی و کمبود بلایی سرش بیاید؟
آقای محمود صادقی هم چند روز پیش خبر داد که کرونا گرفته است. برای اولین بار در زندگی‌ام از مریضی کسی ناراحت نشدم. این حس برای من خیلی عجیب است. من هنوز سوسک‌های توی خانه را نمی‌کشم و دستشان را می‌گیرم و می‌برم توی حیاط که بروند رد زندگی‌شان. اما حالا نسبت به یک انسان، حس انسانی‌ام را از دست داده‌ام. این ترسناک نیست؟ یا اصلا وقتی کامنت‌های پائین توئیت خودتان را می‌خوانید، وحشت‌تان نمی‌گیرد؟ اینکه درد شما شده شادی دیگران؟ من که به جای شما می‌ترسم.
اما من هنوز به انسانیت معتقدم و با این حس خودم مبارزه میکنم. اینکه از مریضی شما ناراحت نشوم. برای‌تان آرزوی سلامتی میکنم. آرزو میکنم هیچ فرش‌نشین یا عرش‌نشینی مریض نشود و اگر مریض شد، درمان بشود. چون من از تبعیض بیزارم. کاش شما هم این‌طور فکر کنید. کاش همه این‌طور فکر کنیم. کاش این دره‌ی فراخ بین من و شما پر شود. یک طوری بشود که وقتی من هم کرونا گرفتم، حمد خدا شامل حال من هم بشود. بیمارستان من را بپذیرد. شماره تلفن‌های به درد بخوری توی گوشی‌ام پیدا بشود. خلاصه یک طوری بشود که هر کدام‌مان کرونا گرفت، بنویسد: "خب، کرونایی شدم" و یک خنده‌ی قشنگ تهش بگذارد.
#فهیم_عطار
@fahimattar
https://t.me/fahimattar/450
Telegram
گفت و چای | فهیم عطار
Forwarded from سهند ایرانمهر
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نحوه آماده شدن و آغاز فعالیت کادر درمان و‌مراقب از بیماران کرونایی.
با آرزوی موفقیت و سلامت جگرگوشه‌های ملت ایران/ص اینستاگرامی حاشیه هنرمندان
@sahandiranmehr
با آرزوی موفقیت و سلامت جگرگوشه‌های ملت ایران/ص اینستاگرامی حاشیه هنرمندان
@sahandiranmehr
ذکر شیخنا و مولانا مصطفی ملکیان (قدس الله نفسه الزکیه)
✍حسام حیدری
آن فیلسوف حوزه اخلاق، آن محبوب جمله عشاق، آن متفکر بی ادعا، آن آمده از شهرضا، آن خارج کننده مریدان از منگی، آن چرخ گوشت فرهنگی، آن پروژه معنویت و عقلانیت را طراح، آن در کار روشنگری و ایضاح، آن مهندسی را نیمه رها کرده، آن بساط جمعیتی هوا کرده، آن شارح سخن فیلسوفان به صورت یک در میان و پس و پیش، آن خوش‌تیپ‌العرفا با موی بلند و ریش، فخر زمان، ممنوع الصوت و البیان، شیخنا و مولانا استاد مصطفی ملکیان (کثرالله تَطَوره العزیز) از اکابر معنویان جهان بود و جهد و عزمی تام داشت و زندگی خوش و خوب و ارزشمند را دوست‌تر می‌داشت و عِرق ملی هیچ نداشت.
در فضلیت او همین بس که در کار احصا بود و هر چیز دستش می‌رسید احصا می‌کرد. او را گفتند: «امروز چه احصا کردی؟» گفت: «14 نوع تنهایی و 28 گونه محبت و 7 جور حسادت.» پس از آن وانت خرید و بلندگو بر آن گذاشت و به خیابان می‌شد و فریاد می‌زد: «احصاااااییه احصااااا» و زن و مرد بر طریقش می‌رفتند و همه چیزشان احصا می‌کرد و پول می‌گرفت و نیکو شغلی بود. اعلی الله مقامه.
در ابتدای کار او آورده‌اند که چون وقت ولادتش آمد، از تولد سر باز می‌زد و چرتکه در درست گرفته بود و حساب و کتاب می‌کرد. طبیبان گفتند: «چیکار میکنی داداش؟» و بیا بیرون کار داریم. گفت: «دارم حساب میکنم که زندگی ارزش زیستن دارد یا نه» پس چون تاملاتش تمام شد، گفت: «جهنم و ضرر» و به کلش رضا داد و متولد شد.
نقل است که حاضر جواب بود و هر سوالی را پاسخی داشت. به وقت صباوت او را دیدند سر کلاس به خواب رفته. گفتند: «مگه اینجا جای خوابیدنه؟» گفت: «این خواب نیست. در حال طمانینه همراه با بی اطمینانی‌ام» و خمیازه کشید. دیگر روز دیدند شیشه خانه همسایه شکانده. گوشش گرفتند. گفت: «سِلفَم شیشه رو نشکونده، ایگوم شکونده» و چون معنای حرفش نفهمیدند پس گردنی‌اش زدند.
در خبر است که یکپارچه بود و ساحاتش حجره و حفره هیچ نداشت. روزی سرما خورده بود و به مطب شد. طبیب گفت: «تو را چه شده؟» تاملی کرد و گفت: «در ساحت احساسات و عواطف و هیجانات، حس ضعف دارم و در ساحت خواسته‌ها، نیاز به خواب دارم و در ساحت گفتار صدایم عوض شده و در ساحت کردار سخت راه می‌روم و در ساحت باورها، معتقدم که دچار سرما خوردگی شده‌ام» آورده‌اند که طبیب چون این سخن بشنید فقط در نسخه نبشت: «بستری» و دیگر هیچ نگفت.
مناقب او بسیار و محامد او بی شمار است. او را گفتند: «چه گویی در باب روشنفکری دینی؟» گفت: «شما چه گویید در باب پیتزای قرمه سبزی؟» مریدی از او وصیت خواست. گفت: «وصیت کنمت به سکوت که افضل اعمال است» پس دو ساعت و نیم در باب سکوت برایش سخن گفت. رحمه الله علیه.
در اخبار غریبه آورده اند که سوئیچ پدر کش رفته بود و با ماشین تو خیابان ویراژ داده و تصادف کرده بود. چون پدر شرح ماجرا خواست، جواب داد: «تقریر حقیقت کنم یا تقلیل مرارت؟» پدر چوب دستی‌اش برداشت و گفت: «الآن درخواست شفاعت هم بکنی فایده نداره» و با چوب دور حیاط دنبالش می‌دوید.
دیگر روز او را دیدند در شارع عام، آهنگ بابا کرم در هندزفری گذاشته و حرکات موزون کنان می‌گذشت. مغرضی از کنار ونِ گشت ارشاد، صدایش زد: «فیلسوفم! یه لحظه تشریف میاری اینجا؟» و خواست بازداشتش کردن و تا چهارراه وزار بردن. مصطفی چون اوضاع پس دید، گفت: «این اسمش ایماژ است و استعاره ای از زندگی است و فواید بسیار دارد» و ماجرا را جمع کرد. پس از آن هر روز تا محل کار ایماژ کنان و افاده ریزان می‌رفت و گاه فریاد می‌زد: «این کمره؟» و مریدان در قفای او پاسخ می‌دادند: «آری این چنین است»
شبی در خواب شیخنا و مولانا بودا را دید که می‌گفت: «داداش مصطفی من انقدر هم که تو میگی جمله قصار نگفتم ولی باز خودت می‌دونی» پس از خواب برخاست و همان جمله یادداشت کرد.
در مصاحبه‌ای، مصطفی را پرسیدند: «اگر به گذشته برمی‌گشتی کدام کار خود اصلاح می‌کردی؟» گفت: «اسفار اربعه رو با خودآموز و کتاب‌های کمک آموزشی گاج پاس می‌کردم ولی سر کلاس نمی‌رفتم» و در این سخن نکته‌ها بود برای تامل کنندگان.
آورده‌اند. نویسنده بی‌خرد نادانی در وصف حالش تذکره نبشت. مصطفی بر او بخشید و خطای نگارشش نگرفت و به رویش نیاورد. رحمه الله علیه.
پس چون وقت وفاتش نزدیک شد قابض الروح بر او وارد شد، گفت: «خواهی چطور از این دنیا روی؟» مصطفی تاملی کرد و گفت: «در این سوال شما در اصل سه سوال نهفته است عنایت کردید؟ .. که من برای سوال اول سه نکته و برای سوال دوم یک نکته و برای سوال سوم، دو نکته برای گفتن دارم که برای گفتن نکته اول از سوال اول باید سه موضوع را شرح دهم و برای نکته دوم احتیاج به دو مقدمه ...» و همین طور می‌گفت و با قابض‌الروح می‌رفت. رحمه الله علیه.پس چون از دنیا رفت، هاتفی ندا سر داد: «آن که می‌خواست رنج کمتری بکشید رفت ولی آخرش هم نفهمیدیم "الف، ب است" یا نیست».تمه.
✍حسام حیدری
آن فیلسوف حوزه اخلاق، آن محبوب جمله عشاق، آن متفکر بی ادعا، آن آمده از شهرضا، آن خارج کننده مریدان از منگی، آن چرخ گوشت فرهنگی، آن پروژه معنویت و عقلانیت را طراح، آن در کار روشنگری و ایضاح، آن مهندسی را نیمه رها کرده، آن بساط جمعیتی هوا کرده، آن شارح سخن فیلسوفان به صورت یک در میان و پس و پیش، آن خوش‌تیپ‌العرفا با موی بلند و ریش، فخر زمان، ممنوع الصوت و البیان، شیخنا و مولانا استاد مصطفی ملکیان (کثرالله تَطَوره العزیز) از اکابر معنویان جهان بود و جهد و عزمی تام داشت و زندگی خوش و خوب و ارزشمند را دوست‌تر می‌داشت و عِرق ملی هیچ نداشت.
در فضلیت او همین بس که در کار احصا بود و هر چیز دستش می‌رسید احصا می‌کرد. او را گفتند: «امروز چه احصا کردی؟» گفت: «14 نوع تنهایی و 28 گونه محبت و 7 جور حسادت.» پس از آن وانت خرید و بلندگو بر آن گذاشت و به خیابان می‌شد و فریاد می‌زد: «احصاااااییه احصااااا» و زن و مرد بر طریقش می‌رفتند و همه چیزشان احصا می‌کرد و پول می‌گرفت و نیکو شغلی بود. اعلی الله مقامه.
در ابتدای کار او آورده‌اند که چون وقت ولادتش آمد، از تولد سر باز می‌زد و چرتکه در درست گرفته بود و حساب و کتاب می‌کرد. طبیبان گفتند: «چیکار میکنی داداش؟» و بیا بیرون کار داریم. گفت: «دارم حساب میکنم که زندگی ارزش زیستن دارد یا نه» پس چون تاملاتش تمام شد، گفت: «جهنم و ضرر» و به کلش رضا داد و متولد شد.
نقل است که حاضر جواب بود و هر سوالی را پاسخی داشت. به وقت صباوت او را دیدند سر کلاس به خواب رفته. گفتند: «مگه اینجا جای خوابیدنه؟» گفت: «این خواب نیست. در حال طمانینه همراه با بی اطمینانی‌ام» و خمیازه کشید. دیگر روز دیدند شیشه خانه همسایه شکانده. گوشش گرفتند. گفت: «سِلفَم شیشه رو نشکونده، ایگوم شکونده» و چون معنای حرفش نفهمیدند پس گردنی‌اش زدند.
در خبر است که یکپارچه بود و ساحاتش حجره و حفره هیچ نداشت. روزی سرما خورده بود و به مطب شد. طبیب گفت: «تو را چه شده؟» تاملی کرد و گفت: «در ساحت احساسات و عواطف و هیجانات، حس ضعف دارم و در ساحت خواسته‌ها، نیاز به خواب دارم و در ساحت گفتار صدایم عوض شده و در ساحت کردار سخت راه می‌روم و در ساحت باورها، معتقدم که دچار سرما خوردگی شده‌ام» آورده‌اند که طبیب چون این سخن بشنید فقط در نسخه نبشت: «بستری» و دیگر هیچ نگفت.
مناقب او بسیار و محامد او بی شمار است. او را گفتند: «چه گویی در باب روشنفکری دینی؟» گفت: «شما چه گویید در باب پیتزای قرمه سبزی؟» مریدی از او وصیت خواست. گفت: «وصیت کنمت به سکوت که افضل اعمال است» پس دو ساعت و نیم در باب سکوت برایش سخن گفت. رحمه الله علیه.
در اخبار غریبه آورده اند که سوئیچ پدر کش رفته بود و با ماشین تو خیابان ویراژ داده و تصادف کرده بود. چون پدر شرح ماجرا خواست، جواب داد: «تقریر حقیقت کنم یا تقلیل مرارت؟» پدر چوب دستی‌اش برداشت و گفت: «الآن درخواست شفاعت هم بکنی فایده نداره» و با چوب دور حیاط دنبالش می‌دوید.
دیگر روز او را دیدند در شارع عام، آهنگ بابا کرم در هندزفری گذاشته و حرکات موزون کنان می‌گذشت. مغرضی از کنار ونِ گشت ارشاد، صدایش زد: «فیلسوفم! یه لحظه تشریف میاری اینجا؟» و خواست بازداشتش کردن و تا چهارراه وزار بردن. مصطفی چون اوضاع پس دید، گفت: «این اسمش ایماژ است و استعاره ای از زندگی است و فواید بسیار دارد» و ماجرا را جمع کرد. پس از آن هر روز تا محل کار ایماژ کنان و افاده ریزان می‌رفت و گاه فریاد می‌زد: «این کمره؟» و مریدان در قفای او پاسخ می‌دادند: «آری این چنین است»
شبی در خواب شیخنا و مولانا بودا را دید که می‌گفت: «داداش مصطفی من انقدر هم که تو میگی جمله قصار نگفتم ولی باز خودت می‌دونی» پس از خواب برخاست و همان جمله یادداشت کرد.
در مصاحبه‌ای، مصطفی را پرسیدند: «اگر به گذشته برمی‌گشتی کدام کار خود اصلاح می‌کردی؟» گفت: «اسفار اربعه رو با خودآموز و کتاب‌های کمک آموزشی گاج پاس می‌کردم ولی سر کلاس نمی‌رفتم» و در این سخن نکته‌ها بود برای تامل کنندگان.
آورده‌اند. نویسنده بی‌خرد نادانی در وصف حالش تذکره نبشت. مصطفی بر او بخشید و خطای نگارشش نگرفت و به رویش نیاورد. رحمه الله علیه.
پس چون وقت وفاتش نزدیک شد قابض الروح بر او وارد شد، گفت: «خواهی چطور از این دنیا روی؟» مصطفی تاملی کرد و گفت: «در این سوال شما در اصل سه سوال نهفته است عنایت کردید؟ .. که من برای سوال اول سه نکته و برای سوال دوم یک نکته و برای سوال سوم، دو نکته برای گفتن دارم که برای گفتن نکته اول از سوال اول باید سه موضوع را شرح دهم و برای نکته دوم احتیاج به دو مقدمه ...» و همین طور می‌گفت و با قابض‌الروح می‌رفت. رحمه الله علیه.پس چون از دنیا رفت، هاتفی ندا سر داد: «آن که می‌خواست رنج کمتری بکشید رفت ولی آخرش هم نفهمیدیم "الف، ب است" یا نیست».تمه.
Forwarded from اینکُجا - ایده نوشت های مهدی سلیمانیه (M)
♦️من دانشگاهی نیستم♦️
▪️صدای خرد شدن استخوان ِ طبقات مستضعف در سال‌ها و ماه‌های اخیر به وضوح شنیده می‌شود. بخش عمده‌ای از این فاجعه، در سکوت اتفاق می‌افتد. بی‌صدا. بی‌پژواک. بخش کوچکی از واکنش به این فشار کمرشکن نیز بروز بیرونی می‌یابد: از اعتراضات اجتماعی توده‌وار گرفته تا ابراز خشم و نارضایتی‌های در گوشی و در تاکسی و مترو و خیابان. از عدم مشارکت در انتخابات‌ها تا طنزهای تلخ شبکه‌های مجازی.
▪️تردیدی نیست که بخش عمده‌ای از این وضعیت، محصول ناکارآمدی نهادهای رسمی و فساد رخنه کرده و نهادینه شده در ساختارهای حکمرانی است. بحثی در این نیست. این بخش از مسأله بر چشم‌های بینا و گوش‌های شنوا آشکار شده است.
▪️اما مسأله تنها به نهادهای رسمی و حاکمیتی ختم نمی‌شود. بخش‌هایی از خود جامعه نیز در حال فشار آوردن بر اقشار مستعضف است. در اینجاست که غالباً جامعه تیغ به روی جامعه می‌کشد. این تیغ کشیدن دو شکل دارد: نخست، اشکال خرد و کوچک و غیرسیستماتیک ِ طرد کردن مستضعفین توسط "افراد" دیگری از جامعه که از دسترسی‌ها و امکانات مادی و سیاسی و منزلتی بهره‌مندی بیشتری دارند: چیزی که در جامعه تحت عناوینی مثل #ژن‌های_خوب، آقازاده‌ها، بخشی از سرمایه‌داران سنتی و جدید از آن یاد می‌شود. جامعه تا حدی به این بخش هم حساس و آگاه شده‌است.
▪️دومین نوع از این ظلم ِ جامعه به جامعه اما به صورت نهادی و سیستماتیک اتفاق می‌افتد: بخش‌هایی از جامعه که با به دست آوردن سرمایه‌هایی، حول محور منافع مشترک، تشکل یافته‌اند. این تشکل‌یابی و آن انباشت سرمایه‌های مادی و منزلتی، این توانایی را به آنها بخشیده که بتوانند با له کردن طبقات ضعیف‌تر، سهم بیشتری از سرمایه‌های ملی به چنگ بیاورند.
▪️پایان‌نامه‌ی دکتری دکتر یاسر باقری در دانشگاه علامه طباطبایی، به خوبی بخشی از این ظلم جامعه به جامعه را در شکل دوم آشکار کرده‌است: گروه‌های متشکلی نظیر اساتید دانشگاه، پزشکان، بخشی از افراد دارای سابقه‌ی انقلابی و جنگ از جمله اقشاری هستند که با کنار هم آمدن، منافع خود را به قیمت له شدن هر چه بیشتر اقشار ضعیف جامعه پی می‌گیرند. آنها هم صدا دارند و هم تریبون. هم صدایشان شنیده می‌شود و هم روابطی دارند که بتوانند خواسته‌هایشان را پیگیری کنند و به کرسی بنشانند. هم از ارزش نمادین میدانی که در آن فعالیت می‌کنند، خواه علم و نهاد دانشگاه، خواه حوزه، خواه جنگ و انقلاب برای دنبال کردن منافع شخصی و گروهی‌شان استفاده می‌کنند. این بخشی از ظلم خرده‌کننده‌ی استخوان طبقات محروم و مستضعف است که کمتر دیده می‌شود. کمتر نقد می‌شود. شدت ِ واکنش به آن گاه از شدت ِ واکنش رسمی به نقد ناکارآیی‌هایی دستگاه‌های رسمی و ساختار حکمرانی هم شدیدتر است. چون جنس ِ این فشار، بر خلاف نوع رسمی، فشاری اجتماعی است. این همان ظلمی است که من از آن به عنوان #نخبگان_علیه_جامعه نام برده‌ام.
▪️کمتر دوره‌ای در چهار دهه‌ی اخیر بوده‌است که شدت فشار اقتصادی کمرشکن بر طبقات مستعضف، بیش از امروز باشد. کرونا هم بر شدت این طرد و فشار افزوده‌است. تحریم‌های بین‌المللی هم آن را تشدید کرده‌است. در چنین شرایطی، جمعی از "دانشگاهیان" بیانیه‌ای برای افزایش میزان حقوق‌های میلیونی خود خطاب به مقامات کشور پیشنهاد داده‌اند. در این بیانیه کوتاه، با ارجاع به ارزش علم و دانایی، از ضرورت افزایش حقوق دانشگاهیان و اساتید و افزایش سهم آن از بودجه کشور سخن گفته شده‌است و حقوق این افراد با دانشگاه‌های خارج از کشور مقایسه می‌شود. جالب آن است که تا این لحظه و فقط در کمتر از چهار روز، بیش از هزار نفر از اعضای هیئت علمی دانشگاه‌های کشور این بیانیه را امضا کرده‌اند. خود این بیانیه، جملات و روح حاکم بر آن، مصداقی کامل از گزاره‌ی پیگیری منافع درون‌گروهی نخبگان به قیمت له شدن هر چه بیشتر اقشار بی‌صدا و بی‌تریبون است. مصداقی از جامعه‌ای که نخبگانش حتی در شرایطی اینقدر سخت و مهلک، به دنبال افزایش رفاه ِ نسبی خویش‌اند.
▪️به اسامی امضاکنندگان نگاه میکنم. از صمیم قلب می‌گویم: اگر لازمه‌ی دانشگاهی بودن، مستلزم ِ چنین بی‌رحمی و خودخواهی افسارگسیخته‌ای است، من در برابر کولبر ِ سرمازده، کارتن‌خواب رها شده، بازنشسته‌ی ماهی سه میلیون بگیر، کارگر ِ اخراجی و حداقل مزدبگیر، دستفروش دستگیرشده، کارگر ساختمانی دور میدان مانده، مهاجر افغانستانی تحقیر شده، بلوچ و سیستانی ِ بی‌صدا، معلم ِ ماهی سه میلیون بگیر از دانشگاهی بودن خود شرمسارم. من را با این جماعت جمع نبندید. ما با پول شما تحصیل کردیم. با رنج شما، دکتر و مهندس شدیم. با زبری دست‌های شما، کلمات دهن‌پر کن یاد گرفتیم و کت و شلوار پوشیدیم. ما ریال به ریال بدهکار شماییم. ما به شما مدیونیم. قرار بود ما باید صدای رنج ِ شما باشیم. ... نه، من دانشگاهی نیستم.
اینکجا
ایده‌نوشت‌های مهدی سلیمانیه
@inkojaa
#نخبگان_علیه_جامعه
▪️صدای خرد شدن استخوان ِ طبقات مستضعف در سال‌ها و ماه‌های اخیر به وضوح شنیده می‌شود. بخش عمده‌ای از این فاجعه، در سکوت اتفاق می‌افتد. بی‌صدا. بی‌پژواک. بخش کوچکی از واکنش به این فشار کمرشکن نیز بروز بیرونی می‌یابد: از اعتراضات اجتماعی توده‌وار گرفته تا ابراز خشم و نارضایتی‌های در گوشی و در تاکسی و مترو و خیابان. از عدم مشارکت در انتخابات‌ها تا طنزهای تلخ شبکه‌های مجازی.
▪️تردیدی نیست که بخش عمده‌ای از این وضعیت، محصول ناکارآمدی نهادهای رسمی و فساد رخنه کرده و نهادینه شده در ساختارهای حکمرانی است. بحثی در این نیست. این بخش از مسأله بر چشم‌های بینا و گوش‌های شنوا آشکار شده است.
▪️اما مسأله تنها به نهادهای رسمی و حاکمیتی ختم نمی‌شود. بخش‌هایی از خود جامعه نیز در حال فشار آوردن بر اقشار مستعضف است. در اینجاست که غالباً جامعه تیغ به روی جامعه می‌کشد. این تیغ کشیدن دو شکل دارد: نخست، اشکال خرد و کوچک و غیرسیستماتیک ِ طرد کردن مستضعفین توسط "افراد" دیگری از جامعه که از دسترسی‌ها و امکانات مادی و سیاسی و منزلتی بهره‌مندی بیشتری دارند: چیزی که در جامعه تحت عناوینی مثل #ژن‌های_خوب، آقازاده‌ها، بخشی از سرمایه‌داران سنتی و جدید از آن یاد می‌شود. جامعه تا حدی به این بخش هم حساس و آگاه شده‌است.
▪️دومین نوع از این ظلم ِ جامعه به جامعه اما به صورت نهادی و سیستماتیک اتفاق می‌افتد: بخش‌هایی از جامعه که با به دست آوردن سرمایه‌هایی، حول محور منافع مشترک، تشکل یافته‌اند. این تشکل‌یابی و آن انباشت سرمایه‌های مادی و منزلتی، این توانایی را به آنها بخشیده که بتوانند با له کردن طبقات ضعیف‌تر، سهم بیشتری از سرمایه‌های ملی به چنگ بیاورند.
▪️پایان‌نامه‌ی دکتری دکتر یاسر باقری در دانشگاه علامه طباطبایی، به خوبی بخشی از این ظلم جامعه به جامعه را در شکل دوم آشکار کرده‌است: گروه‌های متشکلی نظیر اساتید دانشگاه، پزشکان، بخشی از افراد دارای سابقه‌ی انقلابی و جنگ از جمله اقشاری هستند که با کنار هم آمدن، منافع خود را به قیمت له شدن هر چه بیشتر اقشار ضعیف جامعه پی می‌گیرند. آنها هم صدا دارند و هم تریبون. هم صدایشان شنیده می‌شود و هم روابطی دارند که بتوانند خواسته‌هایشان را پیگیری کنند و به کرسی بنشانند. هم از ارزش نمادین میدانی که در آن فعالیت می‌کنند، خواه علم و نهاد دانشگاه، خواه حوزه، خواه جنگ و انقلاب برای دنبال کردن منافع شخصی و گروهی‌شان استفاده می‌کنند. این بخشی از ظلم خرده‌کننده‌ی استخوان طبقات محروم و مستضعف است که کمتر دیده می‌شود. کمتر نقد می‌شود. شدت ِ واکنش به آن گاه از شدت ِ واکنش رسمی به نقد ناکارآیی‌هایی دستگاه‌های رسمی و ساختار حکمرانی هم شدیدتر است. چون جنس ِ این فشار، بر خلاف نوع رسمی، فشاری اجتماعی است. این همان ظلمی است که من از آن به عنوان #نخبگان_علیه_جامعه نام برده‌ام.
▪️کمتر دوره‌ای در چهار دهه‌ی اخیر بوده‌است که شدت فشار اقتصادی کمرشکن بر طبقات مستعضف، بیش از امروز باشد. کرونا هم بر شدت این طرد و فشار افزوده‌است. تحریم‌های بین‌المللی هم آن را تشدید کرده‌است. در چنین شرایطی، جمعی از "دانشگاهیان" بیانیه‌ای برای افزایش میزان حقوق‌های میلیونی خود خطاب به مقامات کشور پیشنهاد داده‌اند. در این بیانیه کوتاه، با ارجاع به ارزش علم و دانایی، از ضرورت افزایش حقوق دانشگاهیان و اساتید و افزایش سهم آن از بودجه کشور سخن گفته شده‌است و حقوق این افراد با دانشگاه‌های خارج از کشور مقایسه می‌شود. جالب آن است که تا این لحظه و فقط در کمتر از چهار روز، بیش از هزار نفر از اعضای هیئت علمی دانشگاه‌های کشور این بیانیه را امضا کرده‌اند. خود این بیانیه، جملات و روح حاکم بر آن، مصداقی کامل از گزاره‌ی پیگیری منافع درون‌گروهی نخبگان به قیمت له شدن هر چه بیشتر اقشار بی‌صدا و بی‌تریبون است. مصداقی از جامعه‌ای که نخبگانش حتی در شرایطی اینقدر سخت و مهلک، به دنبال افزایش رفاه ِ نسبی خویش‌اند.
▪️به اسامی امضاکنندگان نگاه میکنم. از صمیم قلب می‌گویم: اگر لازمه‌ی دانشگاهی بودن، مستلزم ِ چنین بی‌رحمی و خودخواهی افسارگسیخته‌ای است، من در برابر کولبر ِ سرمازده، کارتن‌خواب رها شده، بازنشسته‌ی ماهی سه میلیون بگیر، کارگر ِ اخراجی و حداقل مزدبگیر، دستفروش دستگیرشده، کارگر ساختمانی دور میدان مانده، مهاجر افغانستانی تحقیر شده، بلوچ و سیستانی ِ بی‌صدا، معلم ِ ماهی سه میلیون بگیر از دانشگاهی بودن خود شرمسارم. من را با این جماعت جمع نبندید. ما با پول شما تحصیل کردیم. با رنج شما، دکتر و مهندس شدیم. با زبری دست‌های شما، کلمات دهن‌پر کن یاد گرفتیم و کت و شلوار پوشیدیم. ما ریال به ریال بدهکار شماییم. ما به شما مدیونیم. قرار بود ما باید صدای رنج ِ شما باشیم. ... نه، من دانشگاهی نیستم.
اینکجا
ایده‌نوشت‌های مهدی سلیمانیه
@inkojaa
#نخبگان_علیه_جامعه
Forwarded from احسان شريعتی Ehsan Shariati
🔷🔸 نامه جامعه فرهنگی و دانشگاهی کشور به رییس‌جمهور: دولت با اعطای یارانه ویژه یا بسته معیشتی از دهک پایین جامعه حمایت کند
بنام خداوند رحمان و رحیم
جناب آقای دکتر حسن روحانی
رئیس جمهور محترم ایران؛
با عرض سلام و احترام؛
🔹مردم عزیز ایران روزهای سختی را می‌گذرانند. آنهائی که به هر صورت دستشان می‌رسد و توانی دارند، به نحوی امور زندگی خود را می گذرانند و از خود مراقبت نیز می کنند. اما در این میان، بخشهای آسیب پذیر جامعه هستند که این وضعیت بحرانی را به نحو مضاعفی تجربه می‌کنند. هستند کارگرانی که شغل ثابت و در آمد مشخصی ندارند و بصورت روز مزد، بدون پس انداز و پشتوانه مالی روزگار می گذرانند. همچنین دستفروشان و همه آنهائی که به امید کسب در آمدی در شب عید برای بقاء خود بوده اند، اکنون دورنمای تیره ای برای روزها و هفته های آتی دارند. به عبارت دیگر، فقر و تنگدستی و محرومیت این روزها با گسترش روز افزون کرونا معنای بسیار آزار دهنده تری پیدا کرده است. نان و جان کسانی که هیچ تقصیری در ایجاد این وضعیت پر خطر ندارند، به طور ناگفتنی مورد تهدید واقع شده است. بدیهی ست پاسخ به این تهدیدات بسیار فراتر از توان این بخش از جامعه می باشد و مستلزم اقدامی عاجل، با به کار گرفتن سازوکارهای حمایتی از جمله گشودن یک چتر حمایتی موقت، توسط دولت، می باشد. در عین حال بایسته است که این کار فقط به عهده دولت نباشد. به همین دلیل جامعه فرهنگی و دانشگاهی می تواند یاریگر دولت در انجام این امر باشد. لذا، ضمن سپاس از زحمات جامعه
🔹پزشکی و پرستاری کشور، امضا کنندگان این نامه پیشنهاد اقدام فوری و ضروری در این راستا، از جمله از طریق اعطای یارانه ویژه به دهک پایین جامعه برای دو ماه آینده، یا اعطای بسته معیشتی ویژه و یا هر اقدام حمایتی سریع الاجرای دیگری را می نماید.
🔸در این ارتباط جامعه فرهنگی و دانشگاهی کشور جهت مشارکت و همکاری اعلام آمادگی مینماید.
"جامعه فرهنگی و دانشگاهی کشور"
#بیانیه
#پویش_دانشگاهیان
✅ @Dr_ehsanshariati
👈 امضاء کنندگان:
https://bit.ly/38okZ6Q
بنام خداوند رحمان و رحیم
جناب آقای دکتر حسن روحانی
رئیس جمهور محترم ایران؛
با عرض سلام و احترام؛
🔹مردم عزیز ایران روزهای سختی را می‌گذرانند. آنهائی که به هر صورت دستشان می‌رسد و توانی دارند، به نحوی امور زندگی خود را می گذرانند و از خود مراقبت نیز می کنند. اما در این میان، بخشهای آسیب پذیر جامعه هستند که این وضعیت بحرانی را به نحو مضاعفی تجربه می‌کنند. هستند کارگرانی که شغل ثابت و در آمد مشخصی ندارند و بصورت روز مزد، بدون پس انداز و پشتوانه مالی روزگار می گذرانند. همچنین دستفروشان و همه آنهائی که به امید کسب در آمدی در شب عید برای بقاء خود بوده اند، اکنون دورنمای تیره ای برای روزها و هفته های آتی دارند. به عبارت دیگر، فقر و تنگدستی و محرومیت این روزها با گسترش روز افزون کرونا معنای بسیار آزار دهنده تری پیدا کرده است. نان و جان کسانی که هیچ تقصیری در ایجاد این وضعیت پر خطر ندارند، به طور ناگفتنی مورد تهدید واقع شده است. بدیهی ست پاسخ به این تهدیدات بسیار فراتر از توان این بخش از جامعه می باشد و مستلزم اقدامی عاجل، با به کار گرفتن سازوکارهای حمایتی از جمله گشودن یک چتر حمایتی موقت، توسط دولت، می باشد. در عین حال بایسته است که این کار فقط به عهده دولت نباشد. به همین دلیل جامعه فرهنگی و دانشگاهی می تواند یاریگر دولت در انجام این امر باشد. لذا، ضمن سپاس از زحمات جامعه
🔹پزشکی و پرستاری کشور، امضا کنندگان این نامه پیشنهاد اقدام فوری و ضروری در این راستا، از جمله از طریق اعطای یارانه ویژه به دهک پایین جامعه برای دو ماه آینده، یا اعطای بسته معیشتی ویژه و یا هر اقدام حمایتی سریع الاجرای دیگری را می نماید.
🔸در این ارتباط جامعه فرهنگی و دانشگاهی کشور جهت مشارکت و همکاری اعلام آمادگی مینماید.
"جامعه فرهنگی و دانشگاهی کشور"
#بیانیه
#پویش_دانشگاهیان
✅ @Dr_ehsanshariati
👈 امضاء کنندگان:
https://bit.ly/38okZ6Q
Telegraph
نامه جامعه فرهنگی و دانشگاهی کشور به رییس‌جمهور: دولت با اعطای یارانه ویژه یا بسته معیشتی از دهک پایین جامعه حمایت کند
بنام خداوند رحمان و رحیم جناب آقای دکتر حسن روحانی رئیس جمهور محترم ایران؛ با عرض سلام و احترام؛ مردم عزیز ایران روزهای سختی را می‌گذرانند. آنهائی که به هر صورت دستشان می‌رسد و توانی دارند، به نحوی امور زندگی خود را می گذرانند و از خود مراقبت نیز می کنند.…
Forwarded from FactNameh | فکت‌نامه
😷 آیا آمار رسمی ایران درباره #کرونا نادرست است؟
در مقاله پیش رو به جنبه‌های متعدد این موضوع پرداخته‌ایم. اما می‌توان این مقاله را در این سه سوال و جواب خلاصه کرد:👇
1️⃣ آیا آمار رسمی #کرونا در ایران واقعیت را بازگو می‌کنند؟
خیر. دایره شیوع کرونا در ایران گسترده‌تر از آمار رسمی است. این آمار فقط افرادی را که ابتلای آنها از طریق آزمایش قطعی شده، دربرمی‌گیرد. حال آنکه تاکنون فقط ۲/۳ افرادی که به ظن کرونا در بیمارستان بستری شده‌اند آزمایش داده‌اند.
2️⃣ آیا آمار کرونا در ایران دستکاری شده است؟
سندی در تایید این موضوع وجود ندارد. «آمار رسمی» تنها آمار موجود و مرجع آماری سازمان‌های بین‌المللی و سازمان بهداشت جهانی است که می‌گوید «سازوکار راستی‌آزمایی» خودش را برای تایید آمار کشورها دارد. با این همه دستکاری آمار همواره یک فرضیه ممکن است.
3️⃣ فاصله واقعیت با آمار موجود چقدر است؟
پاسخ قطعی معلوم نیست. ایران نه از نظر امکانات و نه از نظر مدیریت بحران، برای رویارویی با کرونا آمادگی نداشته است. مدیریت عمومی بحران بعد از ورود #ویروس_کرونا به ایران و ابتلای جمعیتی قابل توجه و مرگ چند نفر آغاز شده است. تا اینجا آمار عقب‌تر از واقعیت شیوع کرونا است و آن طور که پیدا است، این فاصله چندان کم هم نیست. تخمین این فاصله غیرممکن نیست. روش‌های علمی وجود دارد که وزارت بهداشت و کارشناسان می‌توانند با استفاده از آنها مدل‌هایی از وضع موجود ترسیم کنند که ابزاری مفید برای مدیریت بحران است.
مقاله کامل فکت‌نامه👇
https://factnameh.com/articles/2020-03-06-iran-coronavirus-data.html
در تلگرام👇
https://telegra.ph/factnameh-articles-iran-coronavirus-data-2020-03-06
✅ @FactNameh
در مقاله پیش رو به جنبه‌های متعدد این موضوع پرداخته‌ایم. اما می‌توان این مقاله را در این سه سوال و جواب خلاصه کرد:👇
1️⃣ آیا آمار رسمی #کرونا در ایران واقعیت را بازگو می‌کنند؟
خیر. دایره شیوع کرونا در ایران گسترده‌تر از آمار رسمی است. این آمار فقط افرادی را که ابتلای آنها از طریق آزمایش قطعی شده، دربرمی‌گیرد. حال آنکه تاکنون فقط ۲/۳ افرادی که به ظن کرونا در بیمارستان بستری شده‌اند آزمایش داده‌اند.
2️⃣ آیا آمار کرونا در ایران دستکاری شده است؟
سندی در تایید این موضوع وجود ندارد. «آمار رسمی» تنها آمار موجود و مرجع آماری سازمان‌های بین‌المللی و سازمان بهداشت جهانی است که می‌گوید «سازوکار راستی‌آزمایی» خودش را برای تایید آمار کشورها دارد. با این همه دستکاری آمار همواره یک فرضیه ممکن است.
3️⃣ فاصله واقعیت با آمار موجود چقدر است؟
پاسخ قطعی معلوم نیست. ایران نه از نظر امکانات و نه از نظر مدیریت بحران، برای رویارویی با کرونا آمادگی نداشته است. مدیریت عمومی بحران بعد از ورود #ویروس_کرونا به ایران و ابتلای جمعیتی قابل توجه و مرگ چند نفر آغاز شده است. تا اینجا آمار عقب‌تر از واقعیت شیوع کرونا است و آن طور که پیدا است، این فاصله چندان کم هم نیست. تخمین این فاصله غیرممکن نیست. روش‌های علمی وجود دارد که وزارت بهداشت و کارشناسان می‌توانند با استفاده از آنها مدل‌هایی از وضع موجود ترسیم کنند که ابزاری مفید برای مدیریت بحران است.
مقاله کامل فکت‌نامه👇
https://factnameh.com/articles/2020-03-06-iran-coronavirus-data.html
در تلگرام👇
https://telegra.ph/factnameh-articles-iran-coronavirus-data-2020-03-06
✅ @FactNameh
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴 چرا برخی از مردم به هشدارهای بهداشتی بی‌توجه‌اند؟
🔻در گفت و گو با سایت جماران ۱۷ اسفند ۹۸
🔘عباس عبدی در تحلیل چرایی بی توجهی هموطنان به هشدارهای بهداشتی گفت: اجرای این نوع سیاست ها یا باید با اقتدار و زور و یا با پذیرش ناشی از اعتماد باشد. ما هیچ کدام از اینها را نداریم. از یک سو سیستمی نداریم که بتواند با اقتدار و زور چنین کارهایی را انجام دهد و کسی هم جرأت نکند تخطی کند. از طرف دیگر اعتماد هم نداریم.
🔘عباس عبدی در گفت و گو با خبرنگار جماران، در خصوص چرایی بی توجهی برخی از هموطنان به هشدارهای بهداشتی و سفر به نقاط مختلف کشور، اظهار داشت: ما دو سیستم داریم که می تواند این نوع سیاست ها را پیش ببرد؛ یا باید با اقتدار، زور و قدرت و یا با پذیرش باشد.
🔘این تحلیل گر مسائل سیاسی – اجتماعی تصریح کرد: حکومت چین اقتدار و سازماندهی لازم را دارد و وقتی تصمیم می گیرد خیلی راحت از بالا تا پایین جامعه اجرا می کنند و مردم هم یاد گرفته اند که نباید جلوی دولت بایستند؛ چون اگر بایستند، دولت با آنها برخورد می کند. البته چین فقط این نیست و خدماتی هم داده و پیشرفت و توسعه ای هم داشته که تا حد زیادی اعتماد را هم ایجاد کرده است.
🔘وی افزود: واقعیت این است که فرهنگ همسو با نظام سلسله مراتبی آسیای جنوب شرقی و فضایی که از کمونیسم چینی باقی مانده این قاعده را ایجاد کرده که به راحتی می توانند یک شهر چند میلیونی را قرنطینه کنند و به مردم هم بگویند کسی بیرون نیاید. البته دلایل دیگری هم دارد.
🔘ساخت شغلی خیلی مهم است. اگر همه مردم شغل دولتی داشته باشند و یا مزدبگیر باشند، خیلی راحت تر از تصمیمات حکومت تبعیت می کنند؛ تا وقتی که کارکنان مستقل هستند و معیشت آنها وابسته به سیستم حکومتی نیست.
🔘عبدی با بیان اینکه دسته دیگر حکومت های دموکراتیک هستند، گفت: در حکومت های دموکراتیک کار سخت تر، ولی بنیادی تر است. یعنی آنجا حکومت همه کاره نیست و اعتمادی که مردم به سیستم و تصمیماتش دارند و نیز وجود شفافیت نسبی در تصمیمات کمک می کند که نهادهای مردمی و خود مردم، همراهی و مشارکت کنند و اگر کسی هم خلاف آن عمل کند هزینه عمومی آن را می پردازد؛ البته دولت هم با تخطی کنندگان مقابله می کند ولی بنیاد همراهی مردم بر اعتماد عمومی است.
🔘وی تأکید کرد: ما در ایران هیچ کدام از این دو مدل را نداریم. سیستمی نداریم که بتواند با اقتدار چنین کارهایی را اجرایی کند و کسی هم جرأت نکند تخطی کند. از طرف دیگر اعتماد هم نداریم. تصمیماتی که هر روز عوض می شود بی اعتمادی ایجاد می کند. ساعت کار ادارات را ببینید؛ که طی چند ساعت تصمیماتش عوض می شود. نهادهای مدنی و نهادهای واسطه درگیر امور جامعه نیستند. بنابر این خیلی راحت افراد از این تصمیمات سرپیچی می کنند.
🔘این تحلیل گر مسائل سیاسی – اجتماعی در پاسخ به سؤالی در خصوص اینکه رفتارهای قهری چقدر در کنترل اوضاع مؤثر است؟ اظهار داشت: با این اوصاف، من کارشناس نیستم و نمی‌توانم بگویم رفتارهای قهری چقدر مؤثر است. بعضی مواقع باید این کارها را انجام داد؛ ولی اینها استثنا است. به نظر می آید که در این باره افراد صاحب نظر باید صحبت کنند البته شفاف باشد و تصمیم بگیرند و اکثریت مردم هم حمایت می کنند. اگر برخی از مردم نیز رعایت نکردند، می شود تعداد محدودی را جریمه و قرنطینه کرد؛ ولی نمی شود میلیون ها نفر را با این وضعیت مواجه کرد.
🔻در گفت و گو با سایت جماران ۱۷ اسفند ۹۸
🔘عباس عبدی در تحلیل چرایی بی توجهی هموطنان به هشدارهای بهداشتی گفت: اجرای این نوع سیاست ها یا باید با اقتدار و زور و یا با پذیرش ناشی از اعتماد باشد. ما هیچ کدام از اینها را نداریم. از یک سو سیستمی نداریم که بتواند با اقتدار و زور چنین کارهایی را انجام دهد و کسی هم جرأت نکند تخطی کند. از طرف دیگر اعتماد هم نداریم.
🔘عباس عبدی در گفت و گو با خبرنگار جماران، در خصوص چرایی بی توجهی برخی از هموطنان به هشدارهای بهداشتی و سفر به نقاط مختلف کشور، اظهار داشت: ما دو سیستم داریم که می تواند این نوع سیاست ها را پیش ببرد؛ یا باید با اقتدار، زور و قدرت و یا با پذیرش باشد.
🔘این تحلیل گر مسائل سیاسی – اجتماعی تصریح کرد: حکومت چین اقتدار و سازماندهی لازم را دارد و وقتی تصمیم می گیرد خیلی راحت از بالا تا پایین جامعه اجرا می کنند و مردم هم یاد گرفته اند که نباید جلوی دولت بایستند؛ چون اگر بایستند، دولت با آنها برخورد می کند. البته چین فقط این نیست و خدماتی هم داده و پیشرفت و توسعه ای هم داشته که تا حد زیادی اعتماد را هم ایجاد کرده است.
🔘وی افزود: واقعیت این است که فرهنگ همسو با نظام سلسله مراتبی آسیای جنوب شرقی و فضایی که از کمونیسم چینی باقی مانده این قاعده را ایجاد کرده که به راحتی می توانند یک شهر چند میلیونی را قرنطینه کنند و به مردم هم بگویند کسی بیرون نیاید. البته دلایل دیگری هم دارد.
🔘ساخت شغلی خیلی مهم است. اگر همه مردم شغل دولتی داشته باشند و یا مزدبگیر باشند، خیلی راحت تر از تصمیمات حکومت تبعیت می کنند؛ تا وقتی که کارکنان مستقل هستند و معیشت آنها وابسته به سیستم حکومتی نیست.
🔘عبدی با بیان اینکه دسته دیگر حکومت های دموکراتیک هستند، گفت: در حکومت های دموکراتیک کار سخت تر، ولی بنیادی تر است. یعنی آنجا حکومت همه کاره نیست و اعتمادی که مردم به سیستم و تصمیماتش دارند و نیز وجود شفافیت نسبی در تصمیمات کمک می کند که نهادهای مردمی و خود مردم، همراهی و مشارکت کنند و اگر کسی هم خلاف آن عمل کند هزینه عمومی آن را می پردازد؛ البته دولت هم با تخطی کنندگان مقابله می کند ولی بنیاد همراهی مردم بر اعتماد عمومی است.
🔘وی تأکید کرد: ما در ایران هیچ کدام از این دو مدل را نداریم. سیستمی نداریم که بتواند با اقتدار چنین کارهایی را اجرایی کند و کسی هم جرأت نکند تخطی کند. از طرف دیگر اعتماد هم نداریم. تصمیماتی که هر روز عوض می شود بی اعتمادی ایجاد می کند. ساعت کار ادارات را ببینید؛ که طی چند ساعت تصمیماتش عوض می شود. نهادهای مدنی و نهادهای واسطه درگیر امور جامعه نیستند. بنابر این خیلی راحت افراد از این تصمیمات سرپیچی می کنند.
🔘این تحلیل گر مسائل سیاسی – اجتماعی در پاسخ به سؤالی در خصوص اینکه رفتارهای قهری چقدر در کنترل اوضاع مؤثر است؟ اظهار داشت: با این اوصاف، من کارشناس نیستم و نمی‌توانم بگویم رفتارهای قهری چقدر مؤثر است. بعضی مواقع باید این کارها را انجام داد؛ ولی اینها استثنا است. به نظر می آید که در این باره افراد صاحب نظر باید صحبت کنند البته شفاف باشد و تصمیم بگیرند و اکثریت مردم هم حمایت می کنند. اگر برخی از مردم نیز رعایت نکردند، می شود تعداد محدودی را جریمه و قرنطینه کرد؛ ولی نمی شود میلیون ها نفر را با این وضعیت مواجه کرد.
Forwarded from دربه‌در
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
به‌یادماندنی‌ترین فیلمی که درباره مفهوم پدر دیدم، همچنان این انیمیشن صد ثانیه‌ای‌ست؛ «پدر» ساخته محمدرضا خردمندان و محمد لطفعلی. محصول سال ۹۲.
از صفحه توییتر علی مصلح
@gadaboutmitsl
از صفحه توییتر علی مصلح
@gadaboutmitsl
پیام زیر(که دوستی در پاسخ احوالپرسی فرستاده) ماهیتِ تناقض‌آلودِ رابطه‌ی ایرانیان و فرنگان را، با طنزی تابان، و بلاغت و ایجازی درخشان،توصیف می‌کند :
"نشستیم خونه منتظریم کفار داروی کرونا رو کشف کنن که باز برگردیم نماز جمعه واسه نابودیشون دعا کنیم."
#هومن_پناهنده
@gashthaa
"نشستیم خونه منتظریم کفار داروی کرونا رو کشف کنن که باز برگردیم نماز جمعه واسه نابودیشون دعا کنیم."
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴سرنوشت ویروس دموکرات
🔘بسیاری پذیرفته‌اند که کرونا ویروس دموکراتیکی است. فقیر و غنی؛ قدرتمند و ضعیف؛ مومن و کافر نمی‌شناسه. این گزاره تا حدی درسته. ولی هنگامی که به مرحله درمان می‌رسد و در دست بشر قرار می‌گیرد فوری طبقاتی و تبعیض‌آمیز و غیردموکراتیک می‌شود. چه دلیلی بهتر از این که برخی ادم‌های سالم و یا با کمترین علامت البته وابسته به قدرت برای اطمینان از این که کرونا دارند یا نه رفتند ازمایش دادند در حالی که خیلی ها که نیاز داشتند دستشان از ازمایش کوتاه بود.
🔘حالا فرماندار یکی از شهرهای مرکزی ایران تا پیش از بیمار شدن یکی از نزدیکانش بطور جدی وارد ماجرای این اپیدمی در این شهر ویروس‌زده نمی‌شود حتی احوالپرسی هم از کادر دانشگاهی و بیمارستانی نمی‌کند. ولی هنگامی که یکی از نزدیکانش در تهران بیمار می‌شود و از خدمات اینجا رضایت نداشته فوری او را به شهرستان خود برده و تحت نظر پزشکان دانشگاه بصورت ویژه درمان می‌کند. جالبه خود و خانواده هم بدون داشتن علامت بیماری تست می‌دهند. این سرنوشت ویروس دموکراتیک در دست انسان غیر دموکرات است.
🔘نام شهر را برای مسئولین ذیربط فرستادم اگر خواستند اقدام کنند. البته تندروهای عدالت‌خواه هم بد نیست ببینند این توصیه‌شده نماینده طرفدارشان، تا چه اندازه ملتزم به شعار عدالت است؟
🔘بسیاری پذیرفته‌اند که کرونا ویروس دموکراتیکی است. فقیر و غنی؛ قدرتمند و ضعیف؛ مومن و کافر نمی‌شناسه. این گزاره تا حدی درسته. ولی هنگامی که به مرحله درمان می‌رسد و در دست بشر قرار می‌گیرد فوری طبقاتی و تبعیض‌آمیز و غیردموکراتیک می‌شود. چه دلیلی بهتر از این که برخی ادم‌های سالم و یا با کمترین علامت البته وابسته به قدرت برای اطمینان از این که کرونا دارند یا نه رفتند ازمایش دادند در حالی که خیلی ها که نیاز داشتند دستشان از ازمایش کوتاه بود.
🔘حالا فرماندار یکی از شهرهای مرکزی ایران تا پیش از بیمار شدن یکی از نزدیکانش بطور جدی وارد ماجرای این اپیدمی در این شهر ویروس‌زده نمی‌شود حتی احوالپرسی هم از کادر دانشگاهی و بیمارستانی نمی‌کند. ولی هنگامی که یکی از نزدیکانش در تهران بیمار می‌شود و از خدمات اینجا رضایت نداشته فوری او را به شهرستان خود برده و تحت نظر پزشکان دانشگاه بصورت ویژه درمان می‌کند. جالبه خود و خانواده هم بدون داشتن علامت بیماری تست می‌دهند. این سرنوشت ویروس دموکراتیک در دست انسان غیر دموکرات است.
🔘نام شهر را برای مسئولین ذیربط فرستادم اگر خواستند اقدام کنند. البته تندروهای عدالت‌خواه هم بد نیست ببینند این توصیه‌شده نماینده طرفدارشان، تا چه اندازه ملتزم به شعار عدالت است؟
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴 حاضر غایب در کلاس کرونا
🔘اگر به دوره یک ماهه پیش از کرونا مراجعه کنیم و میزان حضور رسانه‌ای افراد را با سه هفته اخیر که از ویروس کرونا گذشته بسنجیم متوجه تفاوت آشکاری می‌شویم. این که اعضای کلاس کرونا بکلی متفاوت از کلاس انتخابات هستند!! آقایانی که هر کدام برای کوچکترین مساله‌ای اظهار نظر می‌کردند برای هر نوع بیماری و بر اساس طب اسلامی یا انقلابی نسخه‌پیچی می‌کردند، اکنون در کلاس کرونا غایب هستند و گویی مرخصی سالانه یا استعلاجی گرفته‌اند یا از اساس نیازی به گذراندن این درس نداشته‌اند.
🔘کرونا تبدیل به محشر سیاست شده. جلسات را تعطیل کرده و روزه سکوت گرفته‌اند. آنان که برای مردم لیست می‌بستند و می‌خواستند برای مردم کار کنند اکنون کجا هستند. خوب است یک حاضر غایب جدی و با صدای بلند شود تا مردم حاضرین را از غایبین متمایز کنند.
🔘اگر به دوره یک ماهه پیش از کرونا مراجعه کنیم و میزان حضور رسانه‌ای افراد را با سه هفته اخیر که از ویروس کرونا گذشته بسنجیم متوجه تفاوت آشکاری می‌شویم. این که اعضای کلاس کرونا بکلی متفاوت از کلاس انتخابات هستند!! آقایانی که هر کدام برای کوچکترین مساله‌ای اظهار نظر می‌کردند برای هر نوع بیماری و بر اساس طب اسلامی یا انقلابی نسخه‌پیچی می‌کردند، اکنون در کلاس کرونا غایب هستند و گویی مرخصی سالانه یا استعلاجی گرفته‌اند یا از اساس نیازی به گذراندن این درس نداشته‌اند.
🔘کرونا تبدیل به محشر سیاست شده. جلسات را تعطیل کرده و روزه سکوت گرفته‌اند. آنان که برای مردم لیست می‌بستند و می‌خواستند برای مردم کار کنند اکنون کجا هستند. خوب است یک حاضر غایب جدی و با صدای بلند شود تا مردم حاضرین را از غایبین متمایز کنند.
Forwarded from پنجره
📍ما که هستیم و #پنجره کجاست؟
📍همه‌گیر شدن ابتلاء به ویروس کرونا امری صرفا پزشکی و بهداشتی نیست. این اپیدمی تمامی مختصات یک «مسأله حاد اجتماعی»، با وجوه سیاسی، فرهنگی و اقتصادی، را نیز داراست.
📍طبیعی است بروز چنین مسأله خطیری توجه عموم را به خود جلب کند و همگان بخواهند درباره موضوع بدانند، بگویند و بخوانند. خبرهای فراوان، مطالب آموزشی متنوع و پیشنهادهای خط‌مشی به حکومت و دستگاه‌های مختلف برای مدیریت بحران در شبکه‌های اجتماعی بازتاب همین توجه هستند.
📍این سیل دم افزون از جریان تؤامان خبر و شایعه و دروغ، محتواهای دقیق و نادقیق و داعیه های درست و نادرست طبعا موجب سردرگمی مخاطبان می‌شود و بر اضطراب جامعه می‌افزاید. متاسفانه رسانه‌های رسمی و جریان اصلی نیز – به دلایل مهمی که اکنون مجال بیان آن ها نیست – تا حدود زیادی اعتبار گذشته خود را از دست داده‌اند.
📍این وضعیت سبب شده شهروندان نتوانند به آنچه در سپهر رسانه‌ای – ارتباطی پیرامون‌شان در جریان است به اندازه کافی اطمینان کنند و مدام خود را بر سر دوراهی درستی و نادرستی و اعتماد و بی اعتمادی نسبت به رسانه ها و محتواها می‌بینند.
📍هدف از ایجاد این کانال، پرداختن علمی و تخصصی و کاربردی به وجوه مختلف مسأله کرونا در ایران است؛ و نیز رسیدن به درکی مشترک از مسائل از طریق گفت‌وگویی عمومی. البته به شیوه‌ای که بحث در محدوده متخصصان باقی نماند و همگان، از جمله ساختار مدیریتی جامعه، بتوانند از مطالب آن بهره‌مند شوند. البته کرونا در عین حال که چالش عاجل و مهمی برای همه ایرانیان محسوب می‌شود، ولی در این کانال پنجره‌ای است برای فهم بهتر مسائل ایران. از این رو در کرونا متوقف نخواهیم شد.
📍اعضای شورای سیاست‌گذاری پنجره: حسن رفیعی، عباس عبدی، محمدحسین عمادی، محسن گودرزی، حسن نمکدوست
@panjereh_iran
📍همه‌گیر شدن ابتلاء به ویروس کرونا امری صرفا پزشکی و بهداشتی نیست. این اپیدمی تمامی مختصات یک «مسأله حاد اجتماعی»، با وجوه سیاسی، فرهنگی و اقتصادی، را نیز داراست.
📍طبیعی است بروز چنین مسأله خطیری توجه عموم را به خود جلب کند و همگان بخواهند درباره موضوع بدانند، بگویند و بخوانند. خبرهای فراوان، مطالب آموزشی متنوع و پیشنهادهای خط‌مشی به حکومت و دستگاه‌های مختلف برای مدیریت بحران در شبکه‌های اجتماعی بازتاب همین توجه هستند.
📍این سیل دم افزون از جریان تؤامان خبر و شایعه و دروغ، محتواهای دقیق و نادقیق و داعیه های درست و نادرست طبعا موجب سردرگمی مخاطبان می‌شود و بر اضطراب جامعه می‌افزاید. متاسفانه رسانه‌های رسمی و جریان اصلی نیز – به دلایل مهمی که اکنون مجال بیان آن ها نیست – تا حدود زیادی اعتبار گذشته خود را از دست داده‌اند.
📍این وضعیت سبب شده شهروندان نتوانند به آنچه در سپهر رسانه‌ای – ارتباطی پیرامون‌شان در جریان است به اندازه کافی اطمینان کنند و مدام خود را بر سر دوراهی درستی و نادرستی و اعتماد و بی اعتمادی نسبت به رسانه ها و محتواها می‌بینند.
📍هدف از ایجاد این کانال، پرداختن علمی و تخصصی و کاربردی به وجوه مختلف مسأله کرونا در ایران است؛ و نیز رسیدن به درکی مشترک از مسائل از طریق گفت‌وگویی عمومی. البته به شیوه‌ای که بحث در محدوده متخصصان باقی نماند و همگان، از جمله ساختار مدیریتی جامعه، بتوانند از مطالب آن بهره‌مند شوند. البته کرونا در عین حال که چالش عاجل و مهمی برای همه ایرانیان محسوب می‌شود، ولی در این کانال پنجره‌ای است برای فهم بهتر مسائل ایران. از این رو در کرونا متوقف نخواهیم شد.
📍اعضای شورای سیاست‌گذاری پنجره: حسن رفیعی، عباس عبدی، محمدحسین عمادی، محسن گودرزی، حسن نمکدوست
@panjereh_iran