مذاکرات جواد و وانگ!
این روزها سرعت اینترنت خانگی به قدری کُند و فشل است که سایت‌های داخلی را هم باز نمی کند چه برسد به سایت‌های خارجی که من برای درک اوضاع جهان و نوشتن تحلیل، سخت نیازمند استفاده از آنها هستم!
حالا که اینطور است، من صرفاً از سر ناچاری، دوباره راه و رسم "شنود" را در پیش می‌گیرم تا ببینم دور و برمان چه خبر است و چه می‌گذرد!
گویا دکتر محمد جواد ظریف این روزها سخت مشغول رایزنی با همتایان خود در سطح جهان است تا بلکه آنان در این شرایط طاقت فرسای کرونایی، کمکی به باز کردنِ گرۀ فروبستۀ تحریم‌های آمریکا کنند، اما ظاهراً تیغ‌اش نمی‌بُرّد!
در واقع، تمام مذاکرات تلفنی ظریف با وزیران خارجۀ سایر کشورها مضمون واحدی دارد. یعنی گفت و شنودها در همۀ موارد مثل هم است. از این رو، درز دادن همۀ آنها تکرار و اتلاف وقت است و به عبارتی، افشای یکی از آنها به مثابۀ افشای همۀ آنهاست. بنابراین من فقط مورد گفتگوی ظریف با همتای چینی‌اش را در اینجا نقل می‌کنم:
جواد: الو! جناب وانگ یی؟
وانگ: بله خودم هستم! دیگه چه کار داری جواد؟ کِی می‌خوای از سر پرموی ما دست برداری؟ تو کار دیگه‌ای نداری جز زنگ زدن به من؟
جواد: شوخی می‌فرمایید جناب یی؟
وانگ: آره شوخی کردم باهات! گفتم وسط این معرکۀ کرونایی کمی هم بخندیم!
جواد: [در حالی که صدای قهقه‌اش به پکن هم می‌رسد] اصلاً فکر نمی‌کردم دوستان چینی ما هم تا این اندازه با نمک و شیرین باشند!
وانگ: خب حالا چه کار داری؟
جواد: خودتون بهتر می‌دونید که این تحریم‌های آمریکا دست به دست کرونا داده....
وانگ: [با لحنی دلخور] تحریم‌های آمریکا! تحریم‌های آمریکا! تو که بااین تحریم‌های آمریکا سر ما را خوردی!
جواد: نه الان شرایط حساس‌تر شده! کرونا هم اومده....
وانگ: حالا چه کاری از دست من برمی‌آد؟
جواد: خواستم بگم که تو این شرایط سخت، شما لااقل بی‌خیالِ تبعیت از تحریم‌ها شوید!
وانگ: من چند بار باید بهت توضیح بدم که نمی‌تونیم! شرکت‌های چینی ریسک نقض تحریم‌ها را تقبل نمی‌کنند!
جواد: خب پس تحریم‌ها را محکوم کنید!
وانگ: ما که از بس محکوم کرده‌ایم زبان‌مان مو در آورده! اگه این مشکل شما را حل می‌کنه هزار بار دیگه هم می‌گیم محکوم! محکوم! محکوم! این تو را راضی می‌کنه!
جواد: نه نمی‌کنه! ما دنبال پیدا کردن راهی برای رفع عملی تحریم‌ها هستیم!
وانگ: مگه من خودم صد بار بهت نگفتم تنها راهش اینه که با ترامپ مذاکره کنید!
جواد: نه مذاکره با ترامپ نه! اون آشکارا زور می‌گه!
وانگ: مگه به ما زور نمی‌گه؟ تمام قراردادهای تجاری آمریکا را با ما یکجانبه لغو کرد! خب رفتیم نشستیم و راهی پیدا کردیم!
جواد: خب، شما کشور قدرتمندی هستید و مذاکرۀ دوباره مشکلی براتون ایجاد نمی‌کنه!
وانگ: می‌خوای بگی ایران کشور ضعیف و بی‌مقداریه و مذاکره آن را از پا در می‌یاره؟
جواد: نه، نه! ایران قوی‌ترین کشور خاورمیانه است. بیشترین نفوذ را در منطقه داره!
وانگ: پس مشکل چیه؟
جواد: خب ما سبک زندگی خاصی انتخاب کرده‌ایم و نمی‌خوایم مغلوب قلدر بازی‌های ترامپ شویم!
وانگ: یعنی این سبک زندگی که انتخاب کرده‌اید با مذاکرۀ مجدد با آمریکا منافات داره؟
جواد: بله، دقیقاً! درست زدی وسط خال!
وانگ: خب، پس با این حساب تحریم‌ها را هم تحمل کنید!
جواد: داریم تحمل می‌کنیم دیگه! تمام اثراتش را خنثی کرده‌ایم! در واقع ترامپ در کارش شکست خورده و حتی می‌تونم بگم که تحریم‌ها تأثیر معکوس گذاشته!
وانگ: اگه اینطوره پس چرا هر روز خدا به من زنگ می‌زنی که کاری برای لغو تحریم‌ها کنم؟
جواد: چون تحریم‌ها ناعادلانه‌اند جناب یی!
وانگ: وقتی اثر خوبی دارند و شما هم آنها را به آسانی تحمل می‌کنید، دیگه چه کار به عادلانه و ناعادلانه بودن‌شان داری؟
جواد: چی بگم والله! منم به واقع حرف‌ام به مسئولان همینه! ولی چون دائم متهم هستم که به عنوان رئیس دیپلماسی کشور کاری برای رفع تحریم‌ها نمی‌کنم، گفتم چند لحظه‌ای هم وقت شما را بگیرم! راستی گفتی دست از سر پر مویت بردارم؟ در ایران می‌گن سرِ کچل! [قاه قاه قاه]
#احمد_زیدآبادی
#محمد_جواد_ظریف
#وانگ_یی
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

🔴 مردم ايران به دزدي و اختلاس حساس ترند تا اتلاف منابع
✍🏼محسن جلال‌پور

✅کتاب «خاطرات ابوالحسن ابتهاج» را در دست دارم. به جایی رسیده‌ام که ابتهاج به مدیریت بانک ملی رسیده و به نقل از همکارانش ماجرای عجیبی را تعریف می‌کند.

✅این بخش را عینا از کتاب نقل می‌کنم:

« در ایامی که پول ایران تنزل می‌کرد و نرخ لیره بالا می‌رفت، رضا قلی امیر‌خسروی رئیس بانک ملی به تشویق عده‌ای ناشی به این نتیجه می‌رسد که اگر مبالغ عمده‌ای ارز در بازار برای فروش عرضه شود، نرخ ارز تنزل خواهد کرد و در نتیجه کسانی که ارز داشتند ناچار خواهند شد لیره‌های خود را با نرخ نازلتری در بازار بفروشند و او مجددا آن لیره‌ها را با قیمت کمتری خریداری کرده و سود قابل توجهی نصیب بانک ملی خواهد شد. متأسفانه کسی هم نبود که امیرخسروی را از این کار منصرف کند چون او هم برای خودش در بانک ملی یک رضاشاه کوچک بود و بانک را مثل یک سربازخانه اداره می‌کرد.

✅تنها ارزی که امیرخسروی برای فروش در اختیار داشت در حساب مخصوصی بود که رضاشاه از عایدات نفت برای خرید اسلحه کنار می‌گذاشت و حساسیت خاصی هم نسبت به این حساب داشت. بدین ترتیب رئیس بانک ملی اقدام به فروش لیره‌ها می‌کند و به اطلاع خریداران ارز می‌رساند که بانک حاضر است هر مبلغی لیره که خریداران طالب باشند به نرخ روز به آنها بفروشد. موجودی این حساب آن زمان در حدود یک میلیون لیره بود که امیر خسروی 600 هزار لیره از آن را به فروش می‌رساند. به هرحال دلال‌های ارز هم از فرصت استفاده کردند و هرچه لیر بوده بود خریدند و طبعا اقدامی هم برای فروش آن در بازار نکردند. امیرخسروی ارزها را بدون اجازه شاه فروخته بود و اگر او از موضوع با خبر می‌شد بدون تردید وضعیت بسیار وخیمی پیدا می کرد. امیرخسروی که از همه جا نا‌امید شده بود دست به دامن علی اکبر داور-وزیر وقت مالیه- شد. داور هم با شهامت و مردانگی که داشت بدون این که از عاقبت کار واهمه‌ای نشان دهد تصمیم می‌گیرد او را کمک کند و برای جبران این عمل و تهیه ارز به جای ذخیره ارزی که به فروش رسیده بود،مقداری از اندوخته‌های نقره بانک را صادر و تبدیل به ارز می کند. داور می‌دانست که این بدبخت چه خبطی کرده و اگر رضاشاه بفهمد روزگارش را سیاه خواهد کرد. رضاشاه هیچ وقت از این ماجرا اطلاع پیدا نکرد و این یکی از مردانگی‌های داور بود که سکوت کرد و هیچ بروز نداد.»

ماجرای عجیب و غریب رئیس وقت بانک ملی را خواندید. قضاوت با شما اما اجازه دهید چند نکته را در این زمینه مطرح کنم:

✅ خبط امیرخسروی در اواخر سال 1312 اتفاق افتاده، یعنی بیش از 86 سال پیش. از آن سال‌ها سیاست‌های اقتصادی حکومت‌ها و به خصوص خط مشی آنها درباره مسائل ارزی،عمدتا در خدمت تولید نبوده و واسطه‌گری را تشویق کرده است.

✅ از همان ایام قدیم هوش و ذکاوت «دلالان ارزی» از سیاستگذاران اقتصادی بیشتر بوده و برنده واقعی سیاست‌های اقتصادی واسطه گران بوده‌اند نه مردم ایران.

✅ارقام اتلاف منابع ملی حتی 90 سال پیش هم بزرگ بوده. کافی است بدانیم در آن ایام، درآمد ایران از فروش نفت به سالی دو میلیون لیره هم نمی‌رسید اما رئیس بانک ملی فقط در یک اقدام، 600 هزار لیره را به باد فنا داده است.

✅ ابتهاج، علی‌اکبر داور را مردی با معرفت و کارش را نهایت شجاعت و مردانگی توصیف می‌کند. این در حالی است که داور به عنوان وزیر مالیه خطای بزرگ امیرخسروی را نادیده گرفته و چشم بر اتلاف گسترده منابع ملی بسته است. این کار بدون شک یکی از بزرگ‌ترین مصداق‌های رفیق‌بازی و زد‌و‌بند سیاسی در تاریخ معاصر ایران است که متأسفانه هنوز هم میان سیاستمداران ما رواج دارد. یعنی سیاستمداران به همین راحتی می‌توانند خبط و خطا و دزدی یکدیگر را نادیده بگیرند.

✅ مردم کشور ما به دزدی و اختلاس حساس‌ترند تا اتلاف منابع. سیاستمداران‌مان نیز چنین عادتی دارند. مثلا رضاشاه کارمندان جزء را به خاطر خطاهای کوچک به بدترین شکل تنبیه می‌کرد اما سازوکار حکمرانی‌اش حتی قادر به شناسایی خطاهای به این بزرگی نبود. برای من سؤال است که چطور رضا‌شاه متوجه تخلف به این بزرگی -در حساب زیرنظر خودش- نشده و به گفته مرحوم ابتهاج دست آخر هم جریان را نفهمیده است.
@Sahamnewsorg

🗓 این جمهوری اسلامی بر شما مبارک‌ باد

📜 پیام امام به مناسبت اعلام جمهوری اسلامی

#زیرگذر

۱۴ فروردین ۱۳۵۸، روزنامه اطلاعات: «امام خمینی عصر یکشنبه و در نخستین روزی که ایران روزگار جدیدی را تحت نظام جمهوری اسلامی آغاز کرده یک پیام رادیو تلویزیونی برای مردم فرستادند.»

در بخش‌هایی از این متن آمده:

«ما لزومی به این رفراندوم نمی‌دیدیم ولی برای رفع بهانه‌گیری این رفراندوم را انجام دادیم و ثابت شد که ملت با روحانیت و اسلام است و ملت با شور و عشق رای خود را به جمهوری اسلامی داد.»

«امام خمینی درباره جنایتکارانی که در بازداشت هستند گفتند اینها متهم نیستند بلکه مجرم هستند، اینها مردم ما را کشته‌اند و ذخایر ما را به خیانت از بین برده‌اند. این افراد مجرم هستند و باید هویت آنها ثابت شود، باید آنها را کشت… ولی ما اینها را معذالک محاکمه می‌کنیم ولی معتقدیم که مجرم محاکمه ندارد و باید آنها را کشت.»

«در جمهوری اسلامی ظلم نیست. فقیر و غنی وجود ندارند… همه ما از حقوق برابر برخورداریم و دارای حقوق مساوی هستیم… در قانون اسلامی همه اقشار همه مذاهب و همه نژاد و ملل از حقوق مساوی برخوردارند.»

«در اسلام اختناق نیست برای همه طبقات آزادی وجود دارد. در حکومت اسلامی مردم باید از خودشان بترسند نه از حکومت. دیگر سازمان امنیتی وجود ندارد. دولت اگر نخست‌وزیر هم ظلم کند او را به دادگاه می‌برد و اگر جرم او ثابت شود مجازات می‌شود. بین فرد عادی و نخست‌وزیر فرقی نیست.»

«ما مستمندان زیادی داریم و باید ملت و دولت به فکر آنان باشند. برای آنها زندگی صحیحی بسازد. من وعده می‌دهم که اسلام برای همه کار درست می‌کند و زندگی شما را مرفه می‌سازد.»

فیلم زیر احمد صدر حاج‌سیدجوادی، وزیر کشور وقت و عضو نهضت آزادی را در لحظه اعلام نتایج همه‌پرسی نشان می‌دهد. حاج‌سیدجوادی (۱۲۹۶-۱۳۹۲) بعدها در مجلس اول نماینده شده و سپس به مدت ۳۰ سال سرپرست دائرهالمعارف تشیع بود. وی در سال ۱۳۸۰ در سن ۸۴ سالگی بازداشت و به دلیل کهولت سن به جریمه مالی محکوم شد.

متن کامل پیام امام را اینجا بخوانید.

موومان دوم از یک کوارتت زهی،ساخته‌ی الکساندر برودین،موسیقی‌دان روس.

محسن رضایی:
🔹 بعد از انتشار یادداشت تحلیلی من، کسینجر و چامسکی هم درباره کرونا تحلیل نوشتند

🔹 تحلیل کسینجر، تکراری و بسیار ناامید کننده بود

جزئیات در 👇👇
entekhab.ir/002Gf5
🆔 @Entekhab_ir

📝📝📝اعترافات متهم جدید روشن کرد؛ دو سال پیش فردی بی‌گناه اعدام شده است

✅خبرگزاری هرانا – یک زندانی به نام بابک رضایی، اردیبهشت‌ماه ۹۷، از بابت اتهام قتل حین سرقت مسلحانه در اردبیل اعدام شد. اکنون و پس از گذشت حدود دو سال از اعدام آقای رضایی یک متهم دیگر در زندان اردبیل به ارتکاب قتل و سرقت مسلحانه در این پرونده اعتراف کرده است. گفته می‌شود بابک رضایی، زندانی اعدام شده در مراحل بازجویی و در دادگاه اتهام وارده را رد کرده بود. با این حال در یکی از جلسات بازجویی تحت فشار مجبور به اعتراف اجباری علیه خود شده بود. یکی از دلایل مخالف مدافعان حقوق بشر با حکم اعدام جبران‌ناپذیر بودن است.

✅به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، بهزاد تهمتن، زندانی محبوس در زندان اردبیل در حالی به ارتکاب قتل و سرقت مسلحانه اقرار کرده است که پیشتر بابک رضایی از بابت همین اتهام اعدام شده بود.

✅هرانا در اردیبهشت‌ماه ‍۱۳۹۷ از اعدام یک زندانی از بابت اتهامات “قتل و سرقت مسلحانه” در زندان اردبیل خبر داده بود. هویت این زندانی از سوی هرانا “بابک رضایی، ۴۱ ساله، از سالن ۲، بند ۴ زندان اردبیل” احراز شده بود.

✅ناصر عتباتی، دادستان عمومی و انقلاب استان اردبیل در آن زمان، در این خصوص مدعی شده بود: متهم فردی ۴۱ ساله بود با همدستی یک فرد دیگر با ورود به صرافی واقع در چهارراه امام خمینی اردبیل اقدام به سرقت مسلحانه و ارتکاب یک فقره قتل عمدی با استفاده از سلاح گرم در حین سرقت کرده بود”.

✅آقای رضایی در تاریخ ۱۹ بهمن ماه ۱۳۹۱ بازداشت شد و در تاریخ ۳۱ تیرماه ۱۳۹۳ در مرحله بدوی توسط دادگاه انقلاب اردبیل از بابت اتهامات “قتل عمدی مسلمان، سرقت مسلحانه و نگهداری غیرمجاز اسلحه (کلت کمری)” به ۱۰ سال حبس تعزیری و قصاص نفس (اعدام) محکوم شده بود. این حکم در تاریخ ۳ اسفندماه ۱۳۹۵ توسط دادگاه تجدیدنظر استان اردبیل عینا تایید شده بود.

✅گفته می‌شود بابک رضایی همواره در مراحل تحقیقات و بازجویی اتهامات وارده را رد کرده بود؛ با این حال نهایتاً در یکی از جلسات بازجویی همراه با ضرب‌وشتم مجبور به اعتراف اجباری علیه خود شد. وی مدعی شده بود که در زمان وقوع جرم در محل کار خود واقع در شهرک صنعتی اردبیل مشغول به کار بوده است و ساعت ورود وی به کارخانه نیز با اثر انگشت ثبت شده است. اما این مدرک هرگز از او پذیرفته نشده بود. در مقابل دادگاه مدعی شده بود که آقای رضایی ابتدا به محل کار رفته و پس از ثبت ساعت ورود به صحنه جرم رفته و مرتکب قتل شده است.

ادامه مطلب

@Hranews1
🆔@MostafaTajzadeh

کسانی که در قبالِ ویروس کرونا رفتار خطرناک دارند دو دسته‌اند.دسته‌ی اول را،که در عینِ داشتنِ توانِ مالی، خود را قرنطینه نمی‌کنند، می‌توان نادان شمرد.اما آدم‌های دسته‌ی دوم نه چنین‌اند ؛حال و روزِ این‌ها و علتِ رفتارشان در ویدیوی تاثرانگیز بالا بیان می‌شود.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

📚ژان باروا

✍🏻 آبتین گلکار

بهترین کتابی که در ایام قرنطینه خواندم، ژان باروا، بود. با قیاس به نفس گمان می‌کنم ژان باروا در میان کتابخوانان ایران تا حد زیادی در سایهٔ خانوادهٔ تیبو، رمان دیگر روژه مارتن دوگار قرار گرفته است، در حالی که اگر خواندنی‌تر و تفکربرانگیزتر نباشد، از آن عقب هم نمی‌ماند. بیشتر رمان به شکل بحث و مجادلهٔ میان شخصیت‌ها پیش می‌رود و سیر حوادث و جذابیت‌های داستانیِ آن چندان چشمگیر نیست، اما بحث‌ها آن‌چنان پرکشش و شورانگیز تنظیم شده‌اند که کاملاً جبران وقایع نفسگیر و میخکوب‌کننده را می‌کند. محور اصلی مجادلات بحثی کهن است: نسبت، یا به تعبیری کشمکش، میان دین و علم، و تقریباً مهم‌ترین برهان‌هایی که دین و علم از قدیم له و علیه یکدیگر آورده‌اند، در جریان رمان مرور می‌شود؛ ولی در عین حال پیوسته پای مسائل سیاسی و اجتماعی فرانسه در دهه‌های پایانی قرن نوزدهم نیز به ماجرا کشیده می‌شود که مهم‌ترینشان قضیة دریفوس و محاکمهٔ زولاست. ولی حتی بحث دربارة این وقایع اجتماعی مشخص نیز چنان استادانه ساخته و پرداخته شده است که در ملت‌ها و دوره‌های تاریخی دیگر نیز می‌توان مابازایی برای آنها یافت و اصولاً آنها را باید مجادلاتی بر سر مسائل جاودانهٔ بشر به شمار آورد که هیچ گاه کهنه نمی‌شوند و پیوسته به شکل‌های مختلف رخ می‌نمایند. و شاید جالب‌تر از همه دنبال کردن تغییراتی باشد که در مواضع و طرز فکر ژان باروا، شخصیت اصلی کتاب، رخ می‌دهد؛ جوانان با شور و انرژی و مصالحه‌ناپذیری دورهٔ جوانی او همذات‌پنداری می‌کنند و آنان که پا به سن گذاشته‌اند همچون او گذشتهٔ خود را مرور و در آن تجدید نظر می‌کنند. هر خواننده شاید به این فکر بیفتد که هر جوان در جوانی باید آن گونه باشد و در پیری گونه‌ای دیگر؛ و این ذات سالم بشر است و جامعهٔ سالم باید در کشمکش میان این دو نیرو روزگار بگذراند. جدال صلاح‌اندیشی و حقیقت‌مداری، تنهایی روشنفکران حتی در حلقهٔ هوادارانشان، پایان‌ناپذیری دغدغه‌های ذهنی ازلی، از دیگر مسائلی است که به جذاب‌ترین شکل در رمان مطرح می‌شود و خواننده را به فکر وا می‌دارد. و البته ترجمهٔ چیره‌دستانه و بی‌نقص منوچهر بدیعی نیز لذت خواننده از مطالعهٔ رمان را دوچندان می‌کند.

جان اسمیت اشراف‌زادۀ سی‌سالۀ تحصیل‌کرده، باهوش و کتاب‌خوانده‌ای است که به‌عنوان خبرنگار مجله‌ای انگلیسی در بیروت مشغول کار است. او روزی متوجه غده‌هایی روی گردنش می‌شود و سرانجام (مادرش و بعد برای خویشان و دوستانش) کاشف به عمل می‌آ‌ید که به بیماری لاعلاجی مبتلا شده است. آن‌ها این راز را از او پنهان نگه می‌دارند و او، که به علت بیماری برای پایان‌دادن به سفر کاری‌اش به لبنان بازمی‌گردد، در جشن خداحافظی‌ای که دوستانش در بیروت برایش می‌گیرند با دختری انگلیسی آشنا می‌شود و پس از مدتی، بی‌خبر از همه‌جا، به او پیشنهاد ازدواج می‌دهد. این اتفاق نزدیکانش را با دومین بحرانی روبه‌رو می‌کند که حاصل نزدیکی‌شان با جان است. اطرافیان جان، پیش از این، با وجود اختلاف نظر درنهایت به توافق رسیده بودند که او را از ماهیت و شدت بیماری‌اش بی‌خبر نگه دارند، اما حالا نمی‌دانند که با مسئلۀ ازدواج او چه کنند. باید مانعش شوند؟ اگر نه، با دختری که قرار است همسر آینده‌اش شود چه معامله‌ای بکنند؟ ...
📚 نوشتهٔ هومن پناهنده در رود۴
📚 درباره‌ کتاب "مواجهه با مرگ"/براین مگی/ترجمه‌ی مجتبی عبداللّه‌نژاد/نشرنو

@roodbookreview97

ایلام؛ خودکشی دختر ۱۲ ساله به علت فقر مالی

🔸دختر بچه پایه پنجم ابتدایی به خاطر فقر خودکشی کرد

🔸 این کودک در یکی از مناطق بشدت محروم استان ایلام به علت فقر مالی و نداشتن لباس عید خودکشی کرده و جان سپرده است

🔸 پدر این دختر بچه معلول است و به همراه ۵ عضو خانواده در فضایی ۱۲ متری در فقر مطلق زندگی می کنند.

🔹 ورود دادستان ایلام به موضوع خودکشی دختربچه

خسروی زاد دادستان ایلام در گفت‌وگو با ایلامیان:

خودکشی دختر ۱۲ ساله بدلیل فقر به هیچ وجه قابل قبول نیست. در تماس با مدیرکل بهزیستی از وی خواستم شخصا به روستای مورد نظر رفته و گزارشی از وضعیت این خانواده و نیازهای آنان ارائه دهد.
نهادهای حمایتی موظف هستند بصورت مداوم وضعیت چنین خانواده‌هایی را مورد بررسی قرار داده تا از بروز چنین فجایعی پیشگیری کنند.
ابتدا بهزیستی موظف است نیازهای این خانواده را تامین کند در صورت نیاز سازوکاری جهت کمک به این خانواده به رسانه‌ها ارائه میشود تا در اختیار خیرینی که قصد کمک به آنها را دارند قرار دهند/ ایلامیان

@mostaghelnewspaper

برچسب ناقل کرونا به کسی نزنیم
محمود اسماعیل نیا


ویروس کوئید 19 گرفتاری‌های زیادی را برای جهانیان ایجاد کرده و معلوم نیست کی دست از سر ما بر می دارد، اگر بردارد.

همه ما در بین دوستان و آشنایانمان کسانی را داریم که مبتلا به این بیماری خطرناک شده اند، برخی بهبود یافته و تعدادی نیز از دست رفته اند. معمولاً در چنین مواردی ذهن بستگان فرد مبتلای به کرونا ناخواسته درگیر این پرسش می شود که فلانی چرا و توسط چه کسی مبتلا شد؟ طبعاً نگاه ها هم متوجه کسانی می شود که تماس بیشتری با فرد بیمار داشته اند. در غالب موارد هم با حدس و گمان یکی دو نفر مقصر مشخص شده و کاسه کوزه ها سر آنها شکسته می شود. شبیه رسم خرافی شکستن تخم مرغ برای یافتن فرد چشم زخم زننده!

با آن که معمولاً اطرافیان بیمار کرونایی هم تحت نظر قرار می گیرند تا اگر نادانسته مبتلا شده یا ناقل ویروس بوده اند درمان شوند، به نظر می رسد که به لحاظ علمی تعیین قطعی فرد ناقل ویروس در بسیاری از موارد کاری دشوار یا ناشدنی باشد، چون هم رفتار این ویروس پیچیده است و هم واکنش بدنی افراد به آن متفاوت می باشد.
حال بیائیم لحظه ای خود را جای کسی بگذاریم که از سوی اطرافیانش متهم به انتقال ویروس به یکی از بستگان شده است، خصوصاً اگر فرد مبتلا فوت شده باشد. آیا چنین کسی زیر نگاه و کلام ملامت بار دیگران خرد نخواهد شد؟ و عمری را با احساس گناه و عذاب وجدان سپری نخواهد کرد؟ آن هم به خاطر اتهامی که معلوم نیست واقعاً نقشی در آن داشته است یا نه.

شاید بهتر باشد ضمن توصیه همگان به رعایت نکات بهداشتی و ملاحظات رفتاری برای جلوگیری از انتشار بیشتر این ویروس، به فکر بازماندگان افراد مبتلا هم باشیم؟ زدن برچسب ناقل کرونا به دیگران، آن هم بر اساس حدس و گمان، تنها موجب تلخ شدن زندگی رهایی یافتگان از کرونا خواهد شد. بیماری مهلکی که معلوم نیست چقدر میهمان ما باشد.

https://www.lemonde.fr/idees/article/2020/04/10/jurgen-habermas-dans-cette-crise-il-nous-faut-agir-dans-le-savoir-explicite-de-notre-non-savoir_6036178_3232.html

یورگن هابرماس آلمانی که اینک از ٩٠ سالگی عبور کرده، یکی از مهم‌ترین فیلسوفان در قید حیات دنیای امروز محسوب می‌شود. او که به تازگی در آلمان "تاریخ فلسفه"ی بزرگ خود را در دو جلد منتشر کرده، در گفتگویی با روزنامۀ فرانسوی لوموند، نتایج اخلاقی و فکری اپیدمی جهانی کووید ١٩ را می‌شکافد و قبل از هر چیز بر "نادانی" انسان تأکید می‌کند.

روزنامۀ لوموند در نخستین سؤال از هابرماس می‌پرسد: این بحران بیماری جهانی از نظر اخلاقی، فلسفی و سیاسی چه به ما می‌آموزد؟ هابرماس پاسخ می‌دهد: "از نظر فلسفی، می‌بینیم که این اپیدمی جهانی، اندیشیدن را نزد همه تقویت کرده. نوع تفکری که تاکنون منحصر به کارشناسان بود، حالا نزد مردم عادی بیشتر شده: هر کس باید تصمیم بگیرد و دست به عمل بزند، آنهم با آگاهی از ندانستن"...

هابرماس تأکید می‌کند که دولت‌ها و یا کارشناسان همه چیز را در مورد ویروس کرونا نمی‌دانند. دولت‌ها کاملاً آگاهند که متخصصان ویروس‌شناس که به آنها مشاوره می‌دهند دانسته‌های محدودی دارند و بنابراین باید با اتکاء به همین دانسته‌های محدود تصمیم‌گیری کنند. شهروندان نیز این وضعیت را به خوبی می‌بینند. هیچوقت مردم به این روشنی ندیده بودند که تصمیم‌گیری سیاسی در شک و تردید و "ندانستن" انجام می‌شود. به باور هابرماس "شاید این تجربۀ کم‌سابقه تأثیری بر آگاهی عمومی داشته باشد".

چالش‌های اخلاقی اپیدمی
هابرماس در ادامۀ گفتگو با لوموند، گوشزد می‌کند که به طور کلی "حق هر انسان برای زیستن و برخوردار بودن از سلامتی جسمی" یک اصل بنیادین است که مثلاً در قانون اساسی آلمان هم ذکر شده است. اما شرایط کنونی، گاه شبیه به وضعیت جنگی است: پزشکان گاه ناچار می‌شوند که گزینشی عمل کنند و اصل "برابری درمانی و بهداشتی" را زیر پا بگذارند. مثلاً مجبور می‌شوند که به بیمار جوان‌تر الویت بدهند. هابر ماس می‌افزاید: "ولی حتی در مواردی که بیمار سالخورده داوطلبانه از حق خود می‌گذرد – که این رفتاری تحسین‌آمیز است – باز هم باید پرسید: یک پزشک چگونه می‌تواند زندگی یک انسان را ارزش‌گذاری کند؟"

هابرماس بدون اینکه پزشکان را محکوم کند، می‌گوید که در این نوع داوری یا ارزش‌گذاری نباید واقعیت را از چشم پزشک، که از سوی بیمار نگریست. هابرماس در عین حال تأیید می‌کند که در "شرایط فاجعه‌بار"، پزشک چارۀ دیگری ندارد و باید تا جایی که ممکن است فقط با اتکاء به معیارهای حرفه‌ای و علمی تصمیم بگیرد.

بازگشت به وضعیت عادی: چالشی دیگر
هابرماس به دوران پایانی اپیدمی نیز می‌اندیشد و در اینجا نیز چالش اخلاقی و سیاسی بزرگی می‌بیند. تصمیم به خروج از شرایط اضطراری و به‌راه انداختن چرخ اقتصاد، الزاماً خطرهایی در پی دارد: از جمله بعید نیست که بیمارستان‌ها ناگهان به حد اشباع برسند و شمار تلفات افزایش یابد. هابرماس می‌گوید: "مسئولان سیاسی وقتی از یکسو به زیان‌های اقتصادی و اجتماعی فکر می‌کنند و از سوی دیگر به تعداد تلفاتی که می‌تواند قابل جلوگیری باشد، باید از وسوسۀ تفکر ابزاری و فایده‌گرا (اوتیلیتاریستی) بپرهیزند".

پرسش اصلی از نظر هابرماس چنین است: آیا ما حاضریم که به خاطر رونق مادّی و اجتناب از فجایع اجتماعی ناشی از بحران اقتصادی، شمار مرگ و میر بیشتری را بپذیریم؟

اتحادیۀ اروپا و اصل همبستگی
یورگن هابرماس که سخت طرفدار اتحادیۀ اروپاست و تاکنون مطالب زیادی در این باره نوشته، معتقد است که تنها راه‌حل عملی، ایجاد یک "صندوق مشترک کرونا" در سطح اروپایی است تا کشورهایی که اقتصاد شکننده‌تر و یا بدهی‌های بیشتر دارند، بتوانند از پس هزینه‌های کمرشکن مقابله با اپیدمی برآیند. او به شدت از مخالفت‌های دولت آلمان با این صندوق انتقاد می‌کند و به وزیر اقتصاد فرانسه توصیه می‌کند که مبادا نظریات آلمانی را بپذیرد.

هابرماس می‌گوید که وی و یارانش (گروهی از روشنفکران) آنگلا مرکل و وزیر اقتصاد آلمان را در این مورد مؤاخذه کرده‌اند. هابرماس تأسف می‌خورد که نگرش‌های ناسیونالیستی و خودخواهی‌های ملی‌گرایانۀ دولت آلمان مانع همبستگی بیشتر اروپایی‌ها می‌شود. او می‌گوید: "اگر امانوئل ماکرون در روابط با آلمان تنها یک خطا کرده باشد، همانا نادیده گرفتن میزان ناسیونالیسم آنگلا مرکل است".

هابرماس درپایان گفتگو با روزنامۀ لوموند بار دیگر اصرار می‌ورزد که تنها راه منطقی برای اروپا، تأکید بر دموکراسی و اتحاد است و تنها "چنین شهامتی است که می‌تواند ما را از این بن‌بست پسادموکراسی برهاند".

▪️بچه را چه به این کارها!

خبر هولناکِ خودکشیِ دختری ۱۲ ساله را با دودلی بسیار آورده بودم،چون پندِ شیخ سعدی را آویزه‌ی گوش دارم که فرمود
خبری که دانی دلی بیازارد
تو خاموش تا دیگری بیارد
با این حال دراین مورد، خود را ناچار دیدم که،با اکراهِ تمام، آورنده‌ی خبرِ بد باشم تا شاید مایه‌ی تاملی شوم.زیرا درحالی که خودکشی،به خودیِ خود،پدیده‌ای پیچیده و شگفت‌انگیز است، به گمانم پیچیده‌تر و شگفت‌انگیزتر حال و روزِ جامعه‌ای است که در آن دختر‌بچه‌ای ۱۲ ساله می‌تواند،به علت فقر،چنان رابطه‌ی ذهنی عمیقی با مفهومِ خودکشی برقرار کند که سرانجام خودش را بکشد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

ترانه‌‌ی soli[فقط/تنهای تنها] با زیرنویس فارسی،از آدریانو چِلِنتانو هنرمند پر‌آوازه‌ی ایتالیا(که حالا دیگر پیر شده). شعرِ ترانه با اوضاع فعلی عالم که مردم باید از بیرون به خانه بگریزند تناسب دارد:
ما دنیا را با تمام کثافت‌کاریهاش
پشت این درها جا گذاشتیم...

#هومن_پناهنده
@gashthaa

کرونا پاریس را برای گوزن‌ها امن کرده است.

پس بدِ مطلق نباشد در جهان
بد به‌ نسبت باشد این را هم بدان
زهرِ مار آن مار را باشد حیات
نسبتش با آدمی باشد ممات
مولانا

#هومن_پناهنده
@gashthaa

✅ عبور از سدّ
✅ نه ماه حبس، ۸۰ ضربه شلاق: جُرم صداقت علمی؟
✍️ رضا منصوری
۲۲ فروردین ۱۳۹۹

https://telegra.ph/عبور-از-سد-نه-ماه-حبس-۸۰-ضربه-شلاق-جرم-صداقت-علمی-04-10

✍🏻سید مصطفی تاجزاده در توییتر خود نوشت:

📌#نابرابری عمیق در امریکا و #برتری‌طلبی آن را نمی‌توان نادیده گرفت، اما⁧ #آزادی_پرسشگری⁩ را هم ببینیم که می‌توان شخص اول بزرگترین قدرت اقتصادی/نظامی/علمی/فناوری جهان را به‌چالش کشید و نگران زندان‌رفتن به جرم تبلیغ علیه نظام، اقدام علیه امنیت ملی و تشویش اذهان عمومی نبود.

#امتداد
@emtedadnet

🔸️در ستایش سعدی

امام خمینی شعر می‌گفت و کسانی در مدحِ شاعریِ ایشان حرف‌ِ شِگَرف زده‌اند.اما او خود،به‌رغمِ مدّاحان،در بیتی،حق مطلب را چنین ادا کرده است ‌:
شاعر اگر سعدی شیرازی است
بافته‌های من و تو بازی است

#هومن_پناهنده
@gashthaa