‏نجف دریابندری، نویسنده و مترجم ایرانی درگذشت.

‏او که در هنگام مرگ در خانه‌اش در تهران، ۹۰ سال داشت، از مترجمان و نویسندگان صاحب‌سبک معاصر در ایران بود.
‏سازمان میراث فرهنگی ایران، در سال ۱۳۹۶، آقای دریابندری را به عنوان "گنجینه زنده بشری" ثبت کرد.

🔻“نجف دریابندری، مردی خودساخته و خودآموخته”

🔹نجف دریابندی، نویسنده و مترجم سرشناس ایرانی امروز در سن ۹۰ سالگی درگشت.

🔹سیروس علی‌نژاد روزنامه نگار و منتقد ادبی شش سال پیش درباره او در بی‌بی‌سی نوشت: “اینکه دریابندری آدم خود ساخته ای است که هرچه آموخته نزد خود آموخته، اینکه نثرش بی مانند است، و اینکه ترجمه هایش یکتا و عالی است، اینکه نوشته هایش حلوای انگشت پیچ است، و اینکه ... را به گمانم امروز دیگر همه می دانند.

🔹من در اینجا سعی خواهم کرد به وجهی از شخصیت او بپردازم که کمتر دربارۀ آنها گفته یا نوشته شده است.”

https://bbc.in/2z75RPr
@BBCPersian

نجف دریابندری درگذشت. یاد عمو نجف گرامی باد!


□ چطور شد که به نام «عمو نجف» مشهور شدید؟ چه کسی این اسم را رویتان گذشت؟

■ دریابندری: «عمو نجف» اصطلاحی‌ست که شاملو درآورد. من و شاملو خیلی با هم دوست بودیم. رفیق عزیز من بود. مناسبتش یادم نیست. خیلی سال پیش بود که شاملو به من می‌گفت عمو نجف. یک وقتی خواهرم با بچه‌هایش آمده بودند تهران. من دایی این بچه‌ها بودم. نمی‌دانم شاملو حواسش نبود که آن‌ها به من «دایی» می‌گفتند یا می‌خواست شوخی کند. از آن موقع به من می‌گفت عمو. کم‌کم خیلی‌های دیگر هم همین را گفتند. به نظرم بیشتر به‌شوخی به من «عمو نجف» می‌گفت. البته این مربوط به سال‌های خیلی قدیم است. سال‌های قبل از ۲۸ مرداد بود، حدود ۵۰ سال پیش.ـ بعد از چند سال که زندان بودم همیشه تهران که می‌آمدم پیش شاملو بودم. شاملو هم گروهی از رفقا داشت که همیشه با آن‌ها بود. یکی‌شان هم مسعود آقای بهنود بود. من غالباً او را با شاملو می‌دیدم. او هم به من می‌گفت عمو نجف. من هم کم‌کم شدم عمو نجف. خلاصه عمو نجف اصطلاحی‌ست که مسئولش شاملوست. من و شاملو خیلی رفاقت داشتیم. به‌شوخی من می‌گفت عمو و بقیه هم می‌گفتند!


■ @ShamlouHouse

این بیسوادها فقط به درد پیامک خوندن میخورن و لاغیر!

مجری تلویزیون دوبار نه یک بار، اسم نجف دریابندری رو اشتباه میگه تا از پشت صحنه داد میزنن و میفهمه اسم درست چیه! قشنگ معلومه یک خط هم از کتابهاش نخونده!

بعد واسه همه نسخه می‌پیچه که باید قدر بزرگان‌مون رو بدونیم!

*Iman*

@OfficialPersianTwitter

نشنال‌جئوگرافیک (۱۹۲۱)
@litera9
اگر دوست دارید کمی دربارهٔ ایرانِ صد سالِ پیش بدانید، نگاهی به این شمارهٔ مجلهٔ نشنال‌جئوگرافیک، که در آوریلِ ۱۹۲۱ دربارهٔ ایران چاپ شده‌است، بیندازید. علاوه‌براین، دیدنِ تبلیغاتِ صفحه‌های انتهاییِ این شماره، با قدمتی صدساله، خالی از لطف نیست.

هومن پناهنده، مترجم و ویراستار و اندیشه‌ورز انتقادی که افتخار دوستی با ایشان را دارم، زبان‌ورز و خوش‌ذوق هم هستند. ایشان کتاب مواجهه با مرگ (براین مگی، ترجمۀ مجتبی عبدالله‌نژاد، نشر نو، 1397) را در فصلنامۀ رود (شمارۀ 4، ص 98-9) معرفی کرده‌ و ارزش این ترجمه و مترجم را با ایجاز تمام متذکر شده‌اند. نکتۀ موردنظرم نوع مطرح کردن ایرادهای ترجمه است که کم از تحسین نیست و درواقع مدح شبیه به ذمّ است.
«نکتۀ پایانی در بارۀ سهم مترجم باذوق کتاب در خواندنی کردن متن فارسی: متنی که مجتبی عبدالله‌نژاد پدید آورده شسته و رفته و به زبانی پیراسته و جان‌دار و غنی است و دریغ که این آخرین ترجمۀ او بود و مرگی که اندیشه‌اش در سرتاسر کار ترجمۀ این کتاب همراهش بود به او حتی فرصت نداد که شکل نهایی کتاب را ببیند. باری کتاب چه از جنبۀ ترجمه و چه از جنبه‌های دیگر بسیار کم‌ایراد است و آنچه کم است گویی نیست.»
حسن هاشمی‌میناباد

🔸هر دم از این باغ...

واژه‌ی "زمین‌خواری" از سه جزء ساخته شده است: زمین+خوار+ی.جزء دومِ آن،یعنی "خوار"، گونه‌ای از "خور" است و، بر این اساس، صورتِ مصدری‌‌اش می‌شود "خوردن" و صورت مجهولِ "خوردن" هم می‌شود:"خورده شدن".
اما ببینید که این آقا به جای "خورده شدند" چه می‌گوید. تا نبینید و نشنوید باورتان نمی‌ شود،هرچند شاید بگویید: "غَلَطی جانا، حالا دیگر همه چیز باورمان می‌شود."

#هومن_پناهنده
@gashthaa

📢 ... #پوشۀ_شنیداری نشست نقد و بررسی کتاب «بفرمایید فلسفه»

با حضور: هومن پناهنده، امیرحسین خداپرست، میثم محمدامینی

سه‌شنبه ۲۶ بهمن ۱۳۹۵

برای تهیه DVD تصویری کلیه نشست‌ها و درس‌گفتارها و همایش‌ها مرکز فرهنگی شهرکتاب می‌توانید با شماره‌های ۸۸۷۲۳۳۱۶-۸۸۷۱۷۴۵۸-۸۸۷۱۹۲۳۲ تماس بگیرید.

@Bookcitycc

بفرمایید فلسفه (گفت وگو با بزرگ ترین فیلسوفان معاصر۱)، دیوید ادموندز و نایجل واربرتن، ترجمۀ میثم محمدامینی، نشر کرگدن، ۲۷۲ صفحه، ۵۰۰۰۰ تومان

#فلسفه
#نشر_کرگدن
@Bookcitycc

🔴 مسئولیت جمعی در برابر یک جنایت

✍️ محمدرضا جلائی‌پور

«۱۱ اردیبهشت ۹۹، جمعی ۵۷ نفره از شهروندان افغانستان (از جمله چند نوجوان و چند سالمند) از هریرود در ولایت هرات وارد خاک ایران می‌شوند. همه مهاجران غیررسمی در ایران بودند که بعد از شیوع کرونا موقتا به افغانستان رفته و حالا برای از سرگیری کار - عمدتا به عنوان کارگر ساختمانی - به ایران برمی‌گشتند. چند مرزبان ایران آن‌ها را بعد از عبور غیرقانونی‌شان از هریرود دستگیر می‌کنند و به پاسگاه مرزی می‌برند، صبح ۱۲ اردیبهشت برهنه‌شان می‌کنند‌، مورد توهین و ضرب و شتم با قنداق اسلحه و شلاق قرار می‌‌دهند، به کار اجباریِ کندن علف‌های هرزه وادار می‌کنند، ‌ظهر با مینی‌بوس آن‌ها را به کنار رودخانهٔ هریرود می‌برند و به آن‌ها دستور می‌دهند که یا از رودخانه‌ (که جریان آب شدیدی داشته) رد شوید یا به سمت شما تیراندازی می‌کنیم. بسیاری از این مهاجران شنا بلد نبوده‌اند اما از ترس تیر خوردن همه به رودخانه می‌پرند. چند تیر هوایی هم شلیک می‌شود. تنها ۱۲ نفر نجات پیدا می‌کنند ‌و قاعدتا ۴۵ نفر دیگر غرق شده و جان‌ باخته‌اند‌‌. تا روز جمعه ۱۸ جسد از غرق‌شدگان پیدا می‌شود. دکتر عارف جلیلی، سخنگوی بیمارستان هرات، می‌گوید علت مرگ همه غرق‌شدگی در آب رودخانه است.»

آن‌چه خواندید خلاصهٔ روایت رسانه‌های معتبر جهانی (از جمله نیویورک‌تایمز، فرانس‌۲۴ و بی‌بی‌سی) بر اساس شهادت تعدادی از نجات‌یافتگان است. اگر این روایت درست باشد یک جنایت تمام‌عیار رخ داده است. جزییات وحشتناکِ روایت و شواهدی که در تاییدش وجود دارد (از جمله شهادت نجات‌یافتگان) برای هر مخاطبِ حساس به ظلم و رنج تکان‌دهنده است. با این حال و علی‌رغم فشار دیپلماتیک شدید از سوی دولت افغانستان، دولت ایران صرفا به تکذیبیه‌هایی کلی اکتفا کرده است.

ماجرا چنان تکان‌دهنده است که باید پرسید: چرا با گذشت ۱۰ روز هنوز رئیس جمهور ایران در این زمینه پیام تسلیتی منتشر نکرده و نتایج بررسی و تفحص کمیتهٔ حقیقت‌یابی منتشر نشده؟ چرا هیچ نمایندهٔ مجلسی درخواست تحقیق و تفحص در این زمینه نداده‌؟ چرا جز یک توییت از مصطفی تاجزاده، هیچ سیاستمدار شاخصی - اعم از اصولگرا و اصلاح‌طلب - در این زمینه حتی در حد یک توییت یا مصاحبه یا نوشته واکنشی نشان نداده‌؟ چرا هیچ حزب اصلاح‌طلب یا اصولگرایی در این زمینه بیانیه‌ای منتشر نکرده‌؟ چرا هیچ رسانهٔ داخل ایران این خبر را تیتر یک نکرده و گزارش دقیق و مستقلی در این زمینه منتشر نکرده است؟

اگر حتی بخشی از این روایت مطابق با واقع باشد، برکناری و محاکمهٔ خاطیان و عذرخواهی رسمی دولت ایران ضروری است، اما کافی نیست. صرف نظر از این‌که جزئیات این ماجرای وحشتناک چه بوده است، نقض حقوق اساسی مهاجران قانونی و غیرقانونی افغانستانی در ایران مصادیق پرشماری داشته است. برای پیشگیری از اتفاقات ناگوار دیگر، هم تدوین و تصویب قانون جامع مهاجران ضروری است، هم پاره‌ای از اصلاحات نهادی و فرآیندی، و هم اصلاح فرهنگ عمومی رفتار با مهاجران در میان عموم شهروندان.

ضرب و شتم و توهین در بازداشتگاه‌ها‌، برخوردهای غیراخلاقی و غیرقانونی در اردوگاه‌هایی مثل سنگ‌سفید و عسکرآباد‌، محدودیت‌های تردد و سفر، بیگاری‌کشی، بازداشت‌ها و رد مرزهای غیرانسانی (از جمله شامل کودکان کار)، عدم امکان خرید اموال غیرمنقول و گشودن حساب بانکی، عدم امکان گرفتن تابعیت ایران بعد از ده‌ها سال سکونت در ایران، و استفاده از مهاجران به عنوان ابزار فشار سیاسی به افغانستان از نمونه‌های متعدد سوء رفتار دولت ایران با مهاجران افغانستانی است. رفتار تبعیض‌وتحقیرآمیز بسیاری از شهروندان ایران با این مهاجران هم زندگی عادی باکرامت و رضایتمندانه و رشد و شکوفایی این مهاجران در ایران را کم‌یاب یا دشوار کرده است (اگر تردید دارید این اپیزود پادکست رادیومرز را گوش کنید: https://t.me/radiomarz/30).

‌ایران ابتدا آغوش گرمی برای مهاجران جنگ‌زدهٔ افغانستانی گشود، حق تحصیل فرزندان مهاجران (حتی غیرقانونی) به رسمیت شناخته شده، انجمن «دیاران» برای کاهش تبعیض‌های حقوقی و حقیقی علیه مهاجران تلاش‌هایی داشته و بسیاری از ایرانیان میزبانان مهربانی برای مهاجران افغانستان بوده‌اند، اما کافی نیست و بسیاری از رفتارهای دولت و شهروندان ما با ۲.۵ میلیون مهاجر افغانستانی هنوز آکنده از تبعیض‌های ناروا است (آخرین نشانه‌اش هم فقدان واکنش عمومی به انتشار خبر چنین جنایتی). حتی مهاجر غیرقانونی هم حقوق اساسی انسانی‌ای دارد که متاسفانه بعضا توسط نهادهای حکمرانی و شهروندان ایران نقض می‌شود. توجه به حقوق و مسائل مهاجران از شاخص‌های سیاست‌ورزی عدالت‌خواهانه است و با مطالبه‌گری و آگاهی‌افزایی بیشتر باید کوشید توجه اصلاح‌جویان و عموم شهروندان ایران به حقوق چند میلیون مهاجرِ آسیب‌پذیر در ایران بیش از پیش و از چنین فجایعی پیشگیری شود.

@jalaeipour

یکی داستان است پر آبِ چشم.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

اثر شنیدنی
موسیقی بی‌کلام

@textmusic5

🍃💙

🔴سكوت مدني بدتر از سكوت رسمي

🔘ماجراي تأسف‌بار غرق شدن تعدادی از مهاجران افغانستاني در رودخانه مرزی ایران را نبايد به سكوت برگزار كرد. اگر چه شخصا چند روزي صبر کردم تا واقعيت ماجرا از زبان مسئولين رسمي ايران روشن شود، ولي به ظاهر قصد چنين كاري را ندارند، البته در این باره مواضع رسمي اعلام شده مشكلي را حل نمي‌كند.

🔘براي اين موارد بايد هيأت‌هاي مشترك و حتي مستقل به ماجرا رسيدگي كرده و گزارش خود را عرضه كنند، ولي چه مي‌توان گفت كه در اينجا حتي يك گزارش رسانه‌اي مستقل نيز در باره اين موضوع ديده نشده است. گمان نمی‌کنم که اگر گزارشی هم تهیه شود منتشر شود.

🔘كشته شدن تعدادي از كارگران و مهاجران افغانستاني در رودخانه هريرود را از چند زاويه بايد مورد توجه قرار داد. ابتدا بايد بر اين نكته اشاره كرد كه احتمال وقوع اتفاقات اين‌چنيني در مرزهاي كشورها بيش از درون مرزها است. مرزها به نوعي نه فقط مرز جغرافيايي را تعيين مي‌كنند، بلكه محلي براي عبور مرزهاي اخلاقي و قانوني نيز هستند. به همين علت بايد مراقبت‌هاي بيشتري در اين موارد صورت گيرد.

🔘همان طور كه عبور از مرز ممنوع است، عبور از اخلاق و قانون نيز غير قابل قبول است. ولي پاسداران مرزهاي اخير چه كساني هستند؟ بدیهي است كه برخي از اين پاسداران، مأمورين رسمي هستند كه طبعاً در اين باره بايد پاسخگو باشند. اگر اين واقعه؛ همچنان كه مشهور است، رخ داده باشد، نشان‌دهنده آن است كه مرزهاي قانوني و اخلاقي در مرزهاي كشور به كلي رها شده هستند و چنين رویدادی فقط بخش برجسته و خبري شده آن خواهد بود.

🔘هنگامي كه سقوط هواپيماي اوكرايني رخ داد، بسیاری از ما دوست داشتيم كه ادعاها در باره اصابت موشك درست نباشد و در پي يافتن شواهد و دلايلي بوديم که نقص فني را توجيه كند. اين خواست نه براي تبريه كردن احتمالي مقصرين، بلكه يك خواست انساني و رواني بود. متأسفانه روشن شد كه ماجرا برخلاف خواست قلبي و انساني ما بوده است.

🔘اين بار هم دوست داريم كه حادثه چنان نباشد كه در رسانه‌هاي بين‌المللي و افغانستاني بازتاب يافته است. ولي چه كنيم كه مارگزيده از ريسمان سياه و سفيد مي‌ترسد و ویژگی اين مورد خاص بيش از ظاهر و ترسناکی یک ريسمان است.

🔘آنچه كه هدف اصلي من در اين يادداشت است، پرداختن به وجه سياسي و امنیتی و بین‌المللی این ماجرا نیست. بلكه بخش فرهنگي ـ سياسي آن هدف این نوشته است. هنگامي كه از مفهوم ايران سخن مي‌گوييم، فراتر از جغرافياي كنوني ايران، به يك مفهوم تاريخي و فرهنگي نيز توجه داريم. در اين چارچوب بسياري از كشورها و جوامع در ذيل اين چارچوب قرار مي‌گيرند و در نتيجه بايد نسبت به سرنوشت آنان بيش از جوامع ديگر حساس بود. و بدون شك افغانستان و تاجيكستان در خط مقدم اين مفهوم تمدني و تاريخي و فرهنگي از ايران هستند.

🔘 پرسش اساسی این است که اگر این اتفاق برای شهروندان ایرانی روی داده بود و مثلا پای کشوری مثل سوریه یا عربستان یا یکی از کشورهایی که افکار عمومی ما به آن حساس است، در میان بود، آن وقت ماجرا در افکار عمومی به چه صورتی در می‌آمد؟ به همین ترتیب اگر این اتفاق برای چند شهروند غربی روی می‌داد واکنش ما چگونه بود؟

🔘به نظر می رسد واکنش ها نسبت به این اتفاقات بر اساس نوعی قبیله‌گرایی و یا به تعبیر فنی تر خاص گرایانه است. این واکنش‌ها نشان می‌دهد ما به اصولی که جنبه های عام دارد، اعتقاد عمیق نداریم. از این نظر تفاوت چندانی هم میان حکومت و جامعه دیده نمی‌شود.

🔘در برابر هر اتفاق، بر اساس نسبتی که با هویت گروهی ما دارد، واکنش نشان می دهیم. از این زاویه، مشکل غالب ما خاص گرایی است. این خاص گرایی در جنبه های متفاوت زندگی ما دیده می شود. مثلا اگر شعار ایرانشهری دادیم و به عنصر ایرانی و زبان فارسی تاکید کردیم که هویت ما را در تقابل با پان‌عربیسم و پان‌‌های دیگر تعریف می‌کند، در این صورت چرا نسبت به این پدیده واکنش نشان ندادیم؟

🔘یا دیگرانی که برای هر اتفاق کوچک و بزرگی در ینگه دنیا حساسیت بخرج می‌دهند که ایرادی هم ندارد چرا به این ماجرا که می‌رسند سکوت می‌کنند؟ ظاهرا تا رسیدن به مرحله عام‌گرایی راه طولانی در پیش داریم.

نقدِ موزیکالِ مداحِ غیور بر تمدن غرب و مدرنیته و غیره.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

غرب و غربيان در ادبيات داستانی ايران
محمدرضا قانون‌پرور
ترجمه هومن پناهنده
چاپ اول ۱۳۹۹، نشر نامک
قطع رقعی، ۲۱۶صفحه، جلد شوميز
قيمت: ۳۲۵۰۰تومان
خرید اینترنتی:
toosbook.ir/p/غرب-و-غربیان/

📝📝📝 هشدار نامه‌ی سعید زیباکلام به رئیس قوه قضاییه

✅سعید زیباکلام، استاد اصولگرای دانشگاه تهران نامه‌ای سرگشاده خطاب به رییس قوه قضاییه نوشته است که به نقل از کانال تلگرامی او در پی می‌آید:

✅سلام و رحمت خدا بر جناب آقای ابراهیم رئیسی و با آرزوی عاقبت بخیری و خدمت.

رئیس قوه قضائیه، جناب آقای رئیسی!

✅در خبرها آمده که مسئولان و مقامات بخشداری لواسان همگی مجوز ساخت برجی ۲۰ طبقه را برخلاف تمام مقررات تصویب کرده‌اند. یعنی، کاخی دیگر با وجود رنج و فقر و عسرت اکثریتی از عموم مردم.

آقای رئیسی!

✅ملاحظه می‌کنید که کمتر روزی می‌گذرد که خبر غارت بیت‌المال و یا تضییع حقوق کارگران و سایر اقشار محروم دست‌کم در یکجا از کشور به گوش امثال بنده نرسد. و حال آنکه این بنده ظلوم جهول کفور نه شبکه‌ای اطلاعاتی در اختیار دارم و نه سازمان بازرسی کل کشور تحت امرم قرار دارد و نه عضو کمیسیون اصل نود هستم و نه سمتی در بازرسی بیت دارم. ببینید شما در آن جایگاه عالی چه می‌بینید و می‌شنوید و چه خبر دارید!

جناب رئیسی!

✅بنظر شما این حجم از فساد ذوسطوح و گسترده در تقریبا سراسر کشور امری تصادفی است و یا عوامل نفوذی سرویسهای جاسوسی مستکبران جنایتکار غربی سرمنشاء و محرک این همه مفاسد هستند؟

آقای رئیسی!

✅حقیقتا بر این پندارید که با بازدیدهای سرزده به دادگستری فلان شهر و گزارش رسانه‌ی حکومتیِ صداوسیما از اینکه شما در حال گوش‌دادن به پیرمرد یا پیرزنی هستید سرقت‌سالاری عمیق و نهادینه‌شده طی ۴۰ سال گذشته برچیده و یا دستکم کمی کاهش پیدا می‌کند؟

📌 متن کامل

@Kaleme
🆔@MostafaTajzadeh

#در_دست_آماده‌سازی

اعتماد به نفس؛ به روایت مدرسهٔ دوباتن
ترجمۀ صفورا رهبری
ویرایش هومن پناهنده

«چگونه در میهمانی‌ها به غریبه‌ها نزدیك شویم؟»

🔹به میهمانی یكی از دوستان‌تان رفته‌اید. ساعت یازده شب است. هوا هنوز گرم است. کمی آن‌طرف‌‌تر چند نفر سرخوشانه گپ می‌زنند. یكی‌شان ماجرایی را تعریف می‌كند؛ شاید دربارۀ سفرش با قطار یا تصادف جزئی دوچرخه‌اش. بقیه لابلای حرف‌های او می‌زنند زیر خنده یا شروع می‌كنند به تعریف ماجرای خودشان. جمع‌شان جذاب و بااعتماد‌به‌نفس به‌نظر می‌رسد، به‌خصوص راوی اصلی. اما شاید دیواری بلند و استوار یا خندقی پر از مارماهی شما را از آن جمع جدا کند. اصلا راه ندارد وارد جمع‌شان شوید و سلامی كنید. لبخند مخصوص‌تان را می‌زنید که لبخند ضعیف آدم بازنده است و خودتان را سرگرم قفسۀ كتاب نشان می‌دهید. ده دقیقه بعد میهمانی را ترك می‌كنید.

🔹 توصیه‌هایی كه برای این‌جور وقت‌ها می‌شود معمولا در این باره است كه چه‌طور باید سر صحبت را باز كنیم. اما بهتر است یك جور دیگر شروع كنیم: به چه فكر كنیم؟ كم‌رویی مزمن در واقع ناشی از حدس‌های ما دربارۀ دیگران و شخصیت‌شان است. اگرچه این‌طور به‌نظر نمی‌رسد، ولی وقتی كم‌رویی بهمان هجوم می‌آورد نشانگر ارزیابی‌ای معقول دربارۀ طبیعت و غرض‌های همنوعان‌مان است. كم‌رویی یك عدم ‌تعادل شیمیایی یا تكانه نیست:‌ یك فلسفه است؛ حتی اگر فلسفه‌ای به‌شدت غیرمفید باشد.

🔹فرض اساسی این فلسفه این است كه دیگران به خودشان متكی هستند، به همراهی كسی نیاز ندارند، در هیچ شرایطی احساس تنهایی نمی‌كنند، آن‌چه را باید بدانند می‌دانند، و هیچ‌یك از ضعف‌های ما، تردیدهایمان‌، آرزوها و سردرگمی‌های پنهان ما را ندارند؛ در واقع شكل بالغانۀ همان پیش‌فرض‌هایی كه كودك دربارۀ معلمش دارد: بزرگسالی جدی و كاردان كه ظاهرا هیچ‌وقت كم‌سن و سال، احمق، آسیب‌پذیر یا كشته‌مردۀ جنگ بالشی نبوده است.

🔹 باور نکردن این موضوع که بقیه هم مثل خودمان آدم‌اند، گرایش طبیعی ذهن است. از روی نشانه‌های ظاهری قضاوت می‌كنیم؛ و كم‌اند كسانی كه آن‌قدر احساس امنیت كنند كه بگذارند دیگران ضعف‌هایشان را ببینند. بنابراین خیال می‌كنیم بین ابرانسان-ماشین‌های آهنین‌جامه زندگی می‌كنیم نه موجودات شكننده و نامطمئنِ پرشده‌ از آب. باور نمی‌كنیم بیشترِ آنچه در ذهن‌مان می‌گذرد، به‌خصوص بی‌اعتمادی به خودمان، اضطراب و ملال، در ذهن آن غریبه‌ها هم هست.

🔹 یادمان می‌رود ما هم از آنچه واقعا هستیم چیز زیادی بروز نمی‌دهیم. ما هم پر از احساسات و دلبستگی‌هایی هستیم كه در‌نهایت ناخواسته پنهانشان می‌كنیم؛ احساسات و علایقی كه شاید دیگران در حالت عادی از ما انتظار ندارند؛ و این به‌راحتی باعث می‌شود غریبه ها در موردمان اشتباه قضاوت كنند یا ازمان بترسند.

🔹 اما طول می‌كشد تا ما این درك حیاتی و مهم را به یك استراتژی اجتماعی و یك شناخت مولد خودباوری تبدیل كنیم؛ این كه دیگران هم لازم است مثل خودمان حدی از صمیمیت، اشتیاق، كنجكاوی و غم در دل داشته باشند؛ یعنی همان چیزهایی كه دوستی‌های جدید بر مبنایشان شكل می‌گیرد. فردی كه در ظاهر ازدواجی موفق داشته است ممكن است در مسیر رابطه‌اش سختی‌های فراوان كشیده باشد؛ ورزشكاری پرخاشگر شاید به اضطراب و شرم مزمن مبتلاست؛ مدیرعاملی شاید خاطراتی شفاف‌ از درگیری‌هایش داشته باشد و فضایی زیاد از ذهنش را كسانی اشغال كرده باشند كه قرار است از كار بیكارشان كنند. شخص خیلی روشنفكری شاید -در درونش - آرزو داشته باشد دوستی جدید صبورانه او را تشویق به رقص كند (یا چرخ زدن‌های ناشیانه‌اش را نادیده بگیرد). اشتباهمان این است كه فكر می‌كنیم ظاهر آدم‌ها همۀ آن چیزی است كه هستند. اضطرابمان بر روی این واقعیت مهم سرپوش می‌گذارد كه همۀ ما خیلی دست‌یافتنی‌‌تر از آنچه به‌نظر می‌آییم هستیم.

🔹كلید خودباوری - و کلید ذهنیتی كه بتواند با موفقیت با غریبه‌ها ارتباط برقرار كند - این نیست كه سرسختانه بر شایستگی‌هایمان تاکید كنیم؛ خاستگاهش روشی دقیق‌تر و نه خیلی ترسناك است: مافی الضمیر افراد و به‌خصوص مشكلات شخصی‌شان را پیش خودتان تصور كنید.

مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/3dU9wiB