Forwarded from کتاب بهار
🌱 «چهره‌هایی از تاریخ و فرهنگ ایران»
یادداشتی از طلیعه خادمیان، در مجلۀ جهان کتاب، سال ۲۵، شمارۀ ۱-۳، فروردین-خرداد ۱۳۹۹.
📕 دربارۀ کتاب
شصت چهره از میان قاجاریان و معاصران
نوشتۀ عبدالحسین آذرنگ
۵۳۹ صفحۀ وزیری، جلد سخت با روکش
۱۲۵ هزار تومان
@Ketabe_Bahar
یادداشتی از طلیعه خادمیان، در مجلۀ جهان کتاب، سال ۲۵، شمارۀ ۱-۳، فروردین-خرداد ۱۳۹۹.
📕 دربارۀ کتاب
شصت چهره از میان قاجاریان و معاصران
نوشتۀ عبدالحسین آذرنگ
۵۳۹ صفحۀ وزیری، جلد سخت با روکش
۱۲۵ هزار تومان
@Ketabe_Bahar
Forwarded from اتچ بات
روایت رسمی شیعه از ماجرای غدیر، با به‌میان آوردن نصب الهی، امر سیاست و حکومت را، بدل به امری الهی، آسمانی، مقدس، غیربشری و غیرمردمی می‌کند. پیامبر، شخصی را نصب و معرفی نکرد بلکه خداوند، علی را برگزید و نبی در واقع نصب الهی را با امت درمیان نهاد. دستی از آسمان، از سوی خدا، آمد و علی بن ابی‌طالب را نصب و انتخاب کرد و خلافت را شایسته‌ی او دید. پیامبر هم، فرمان الهی را به مردم اطلاع داد. شیعه کمال دین را هم در این پیام و نصب الهی می‌بیند.
این روایت نقشی که امروز به خود گرفته است، نقشی ضد دموکراتیک است؛ مانعی است در برابر فهم و درک امر سیاسی و امر دموکراتیک. شیعه‌ای که امروز حکومت تشکیل داده است، بر این روایت و داستان تکیه می‌کند و به آن، به‌مثابه مبنا و پشتیبانی دینی برای سیاست و رفتار خود، می‌نگرد.
روایت رسمی شیعه، بر حق پیشین حکومت، بر حق و نصب الهی، استوار است؛ حاکم از پیش و از جانب خدا، حق حکومت دارد. شیعه اما داستان غدیر را، از زمینه و زمانه‌ی تاریخی خود بیرون می‌آورد و آن را در تمام تاریخ بشر، بسط و تعمیم می‌دهد تا امروز.
ما اما امروز، باید بدانیم که امر سیاسی، امری زمینی و بشری‌ست نه متعالی و الهی. حکومت نیز، امری انسانی و قراردادی و اعتباری‌ست که باید مبتنی بر حق فردی باشد و مشروعیت خود را، از رضایت و تأیید مردمان بگیرد. حق و نصب الهی، که جا را بر حق و انتخاب بشری تنگ می‌کند، وجود ندارد و دستی از آسمان، حاکمان را بر تخت قدرت نمی‌نشاند. حق نصب و عزل، حقی زمینی است و ازآنِ مردم. این البته دستاورد عصر لیبرال است اما روایت بی‌زمان شیعه، مانع از فهم آن می‌شود.
روایت نهج‌البلاغه البته روایتی است متفاوت. می‌توان دریافت که برای علی بن ابی‌طالب هم، حکومت امری بشری و قراردادی بوده است. او در نامه‌ای* خطاب به معاویه گفت که همان مردمی که با خلفای دیگر بیعت کردند، بر همان مبنا با او هم بیعت کردند. علی در آن نامه، این نکته‌ی مهم و اساسی را ذکر کرد که «اگر[مردم بیعت‌کننده] دور مردی جمع شدند و او را امام ناميدند، چنين کاری مورد رضای خداوندی است». یعنی، مردمانی که بیعت کرده‌اند، امام و رهبر را انتخاب می‌کنند و خدا از همین شیوه، راضی‌ست. رضایت خداوند، در انتخاب و نصب مردمان است. و بر همین اساس است که علی بن ابی‌طالب در خطبه‌ای** آورده است «دست خدا همراه جماعت است» و توصیه کرده است «با سواد اعظم باشید». در طبری هم ذکر شده است که علی در اولین سخنان خود پس از خلافت گفت «ای مردم با موافقت و اجازه، این کار شماست و هیچکس بی‌دستور شما حقی بدان ندارد».
برای همین می‌شود دریافت که آن روایتی که ولایت معنوی را از غدیر بیرون می‌کشد نه ولایت و امامت سیاسی را، با روایت خود علی بن ابی‌طالب سازگارتر است. البته باید دانست که نه نهج‌البلاغه و نه هیچ متن کهن دینی دیگری نمی‌تواند پشتیبان دموکراسی و اندیشه‌ی دموکراتیک باشد. مردم و بیعت‌کنندگان از امت اسلام بودند نه از ملت. اسلام و مسلمانان در عصر دارالاسلام، حق و امتیاز ویژه‌ای در حکومت داشتند اما در نهایت، امتی مکلف بودند با شریعتی تکلیف‌مدار. و این در روزگاری که نه خبری از تفکیک قوا و محدود کردن قدرت بود و نه از دولت-ملت و حق شهروندی اثری وجود داشت، امری طبیعی و متعارف بود. علی بن ابی‌طالب در نهایت، از شیوه‌ی حکومت در عصر خودش، پیروی کرد اما آن شیوه، به پایان رسیده است.
* نامه ۶
** خطبه ۱۲۷
@shahrvand_sabz
این روایت نقشی که امروز به خود گرفته است، نقشی ضد دموکراتیک است؛ مانعی است در برابر فهم و درک امر سیاسی و امر دموکراتیک. شیعه‌ای که امروز حکومت تشکیل داده است، بر این روایت و داستان تکیه می‌کند و به آن، به‌مثابه مبنا و پشتیبانی دینی برای سیاست و رفتار خود، می‌نگرد.
روایت رسمی شیعه، بر حق پیشین حکومت، بر حق و نصب الهی، استوار است؛ حاکم از پیش و از جانب خدا، حق حکومت دارد. شیعه اما داستان غدیر را، از زمینه و زمانه‌ی تاریخی خود بیرون می‌آورد و آن را در تمام تاریخ بشر، بسط و تعمیم می‌دهد تا امروز.
ما اما امروز، باید بدانیم که امر سیاسی، امری زمینی و بشری‌ست نه متعالی و الهی. حکومت نیز، امری انسانی و قراردادی و اعتباری‌ست که باید مبتنی بر حق فردی باشد و مشروعیت خود را، از رضایت و تأیید مردمان بگیرد. حق و نصب الهی، که جا را بر حق و انتخاب بشری تنگ می‌کند، وجود ندارد و دستی از آسمان، حاکمان را بر تخت قدرت نمی‌نشاند. حق نصب و عزل، حقی زمینی است و ازآنِ مردم. این البته دستاورد عصر لیبرال است اما روایت بی‌زمان شیعه، مانع از فهم آن می‌شود.
روایت نهج‌البلاغه البته روایتی است متفاوت. می‌توان دریافت که برای علی بن ابی‌طالب هم، حکومت امری بشری و قراردادی بوده است. او در نامه‌ای* خطاب به معاویه گفت که همان مردمی که با خلفای دیگر بیعت کردند، بر همان مبنا با او هم بیعت کردند. علی در آن نامه، این نکته‌ی مهم و اساسی را ذکر کرد که «اگر[مردم بیعت‌کننده] دور مردی جمع شدند و او را امام ناميدند، چنين کاری مورد رضای خداوندی است». یعنی، مردمانی که بیعت کرده‌اند، امام و رهبر را انتخاب می‌کنند و خدا از همین شیوه، راضی‌ست. رضایت خداوند، در انتخاب و نصب مردمان است. و بر همین اساس است که علی بن ابی‌طالب در خطبه‌ای** آورده است «دست خدا همراه جماعت است» و توصیه کرده است «با سواد اعظم باشید». در طبری هم ذکر شده است که علی در اولین سخنان خود پس از خلافت گفت «ای مردم با موافقت و اجازه، این کار شماست و هیچکس بی‌دستور شما حقی بدان ندارد».
برای همین می‌شود دریافت که آن روایتی که ولایت معنوی را از غدیر بیرون می‌کشد نه ولایت و امامت سیاسی را، با روایت خود علی بن ابی‌طالب سازگارتر است. البته باید دانست که نه نهج‌البلاغه و نه هیچ متن کهن دینی دیگری نمی‌تواند پشتیبان دموکراسی و اندیشه‌ی دموکراتیک باشد. مردم و بیعت‌کنندگان از امت اسلام بودند نه از ملت. اسلام و مسلمانان در عصر دارالاسلام، حق و امتیاز ویژه‌ای در حکومت داشتند اما در نهایت، امتی مکلف بودند با شریعتی تکلیف‌مدار. و این در روزگاری که نه خبری از تفکیک قوا و محدود کردن قدرت بود و نه از دولت-ملت و حق شهروندی اثری وجود داشت، امری طبیعی و متعارف بود. علی بن ابی‌طالب در نهایت، از شیوه‌ی حکومت در عصر خودش، پیروی کرد اما آن شیوه، به پایان رسیده است.
* نامه ۶
** خطبه ۱۲۷
@shahrvand_sabz
Telegram
attach 📎
Forwarded from گفت و چای | فهیم عطار
سال ۲۰۱۸ گَری اولدمَن بابت فیلم «سیاه‌ترین ساعت»، اسکار گرفت. رفت بالای سن، جایزه‌ی اسکارش را گرفت دستش و یک نطق جذاب کرد. ته حرف‌هایش از مادر ۹۹ ساله‌اش تشکر کرد که مشوقش بوده و آخرش گفت: «مامان، کتری رو بذار که دارم اسکار رو می‌آرم». به همین جذابیت. هیچ جمله‌ای به اندازه‌ی این جمله من را به زندگی امیدوارم نمی‌کند. این‌که یکی زنگ بزند و بگوید که «چایی رو بذار، دارم می‌آم». یا من زنگ بزنم و بگویم «کتری رو بار بذار، دارم می‌آم». چکیده‌ی زندگی برای من همین جمله است. دنیا و آخرت همه حاشیه‌اند.
قدیم‌ها محل کارم نیروگاه برق آلستوم بود. برای وزارت نیرو، استخر می‌ساختیم و با میلگرد و بتن و آجر قمی، کشتی می‌گرفتیم. نیروگاه تا خانه‌ی پدرم چهار قدم گشاد بیشتر راه نبود. بعضی غروب‌ها که مثل نمد مالانده می‌شدم، زنگ می‌زدم خانه‌شان. مادرم می‌گفت «چایی رو می‌ذارم، یه سر بیا». این پیشنهاد مادرم درست مثل پیشنهادهایی بود که دن‌کورلئونه به دیگران می‌داد و هیچ کس توان رد کردنش را نداشت. من هم توانش را نداشتم. کدام کلاغ خیسِ گرفتار در طوفان، پیشنهاد کرسی گرم را رد می‌کند؟
هنوز هم مثال دارم. صد سال پیش یک دوست قشنگ داشتم که امیرآباد زندگی می‌کرد. دانشجو بود. یک بار زنگ زد و گفت که دارد با پایان‌نامه‌اش کلنجار می‌رود. یکی از بعد از ظهر‌های سربی تهران. پیشنهاد دادم که بیام پیشت؟ گفت: «یه قهوه ترک می‌ذارم، بیا». این پیشنهاد دقیقا حکم پرت کردن یک تیوب بادکرده‌ی تراکتور به سمت آدمی بود که داشت توی شط غرق می‌شد. نجات‌بخش و مفرح. آن‌قدر مفرح که بعد از صد سال هر ثانیه‌ی آن دیدار یادم است.
همین ده سال پیش که هنوز مردم توان سفر داشتند، مادر و پدرم قصد کردند بیایند پیشم. رفتند سفارت. چهار ساعت مثل قرص جوشانِ ته لیوان آب، حرص و جوش خوردم و بالا و پائین پریدم. تا بالاخره پدرم زنگ زد و گفت: «ویزا رو گرفتیم، کتری رو بذار اومدیم». به همین جذابیت. انگار سِرم امید به حیات را بزنند توی ساعد دست آدم.
کلا این جمله‌ی «چایی رو بذار، اومدم» عاشقانه‌ترین جمله‌ای است که تا حالا بشر خلق کرده است. مثل این چاقو‌های همه کاره است که به هر کاری می‌آید. پرتقال پوست می‌کند. در نوشابه و بطری شراب باز می‌کند. شکم دزد را جر می‌دهد. حتی گلاب به روی‌تان، در کنسرو لوبیا را هم باز می‌کند. این جمله هم همه‌فن‌حریف است. امید دارد. دوستت دارم دارد. گور بابای دنیا دارد. دلم برایت تنگ شده است دارد. چقدر قشنگ شدی امشب دارد. ماچ بده دارد. همه چیز.
مهم نیست آدم اسکار گرفته باشد یا ویزا. از سر عملیات حفاری گودترین چاله‌ی تهران آمده باشد یا بخواهد مزخرف‌ترین پایان‌نامه‌ی جهان را به سرانجام برساند. این جمله جادو می‌کند. خودم هم یادم نیست که آخرین بار چه وقت بوده که کسی بهم زنگ زده یا من به کسی زنگ زده‌ام و این پیشنهاد را داده باشم. شاید برگردد به همان سال‌های دور. شاید حتی حاضر باشم که پول بدهم به کسی تا بهم زنگ بزند یا من بهش زنگ بزنم. بابت اجرای همین فریضه‌ی امید بخش «کتری رو بذار، دارم میام».
#فهیم_عطار
@fahimattar
قدیم‌ها محل کارم نیروگاه برق آلستوم بود. برای وزارت نیرو، استخر می‌ساختیم و با میلگرد و بتن و آجر قمی، کشتی می‌گرفتیم. نیروگاه تا خانه‌ی پدرم چهار قدم گشاد بیشتر راه نبود. بعضی غروب‌ها که مثل نمد مالانده می‌شدم، زنگ می‌زدم خانه‌شان. مادرم می‌گفت «چایی رو می‌ذارم، یه سر بیا». این پیشنهاد مادرم درست مثل پیشنهادهایی بود که دن‌کورلئونه به دیگران می‌داد و هیچ کس توان رد کردنش را نداشت. من هم توانش را نداشتم. کدام کلاغ خیسِ گرفتار در طوفان، پیشنهاد کرسی گرم را رد می‌کند؟
هنوز هم مثال دارم. صد سال پیش یک دوست قشنگ داشتم که امیرآباد زندگی می‌کرد. دانشجو بود. یک بار زنگ زد و گفت که دارد با پایان‌نامه‌اش کلنجار می‌رود. یکی از بعد از ظهر‌های سربی تهران. پیشنهاد دادم که بیام پیشت؟ گفت: «یه قهوه ترک می‌ذارم، بیا». این پیشنهاد دقیقا حکم پرت کردن یک تیوب بادکرده‌ی تراکتور به سمت آدمی بود که داشت توی شط غرق می‌شد. نجات‌بخش و مفرح. آن‌قدر مفرح که بعد از صد سال هر ثانیه‌ی آن دیدار یادم است.
همین ده سال پیش که هنوز مردم توان سفر داشتند، مادر و پدرم قصد کردند بیایند پیشم. رفتند سفارت. چهار ساعت مثل قرص جوشانِ ته لیوان آب، حرص و جوش خوردم و بالا و پائین پریدم. تا بالاخره پدرم زنگ زد و گفت: «ویزا رو گرفتیم، کتری رو بذار اومدیم». به همین جذابیت. انگار سِرم امید به حیات را بزنند توی ساعد دست آدم.
کلا این جمله‌ی «چایی رو بذار، اومدم» عاشقانه‌ترین جمله‌ای است که تا حالا بشر خلق کرده است. مثل این چاقو‌های همه کاره است که به هر کاری می‌آید. پرتقال پوست می‌کند. در نوشابه و بطری شراب باز می‌کند. شکم دزد را جر می‌دهد. حتی گلاب به روی‌تان، در کنسرو لوبیا را هم باز می‌کند. این جمله هم همه‌فن‌حریف است. امید دارد. دوستت دارم دارد. گور بابای دنیا دارد. دلم برایت تنگ شده است دارد. چقدر قشنگ شدی امشب دارد. ماچ بده دارد. همه چیز.
مهم نیست آدم اسکار گرفته باشد یا ویزا. از سر عملیات حفاری گودترین چاله‌ی تهران آمده باشد یا بخواهد مزخرف‌ترین پایان‌نامه‌ی جهان را به سرانجام برساند. این جمله جادو می‌کند. خودم هم یادم نیست که آخرین بار چه وقت بوده که کسی بهم زنگ زده یا من به کسی زنگ زده‌ام و این پیشنهاد را داده باشم. شاید برگردد به همان سال‌های دور. شاید حتی حاضر باشم که پول بدهم به کسی تا بهم زنگ بزند یا من بهش زنگ بزنم. بابت اجرای همین فریضه‌ی امید بخش «کتری رو بذار، دارم میام».
#فهیم_عطار
@fahimattar
Forwarded from کامبیز نوروزی-حقوق و جامعه (Kambiz Norouzi)
🔴تفاوت خبر با شايعه و توقيف «جهان‌صنعت»
منتشر شده در شرق 99/5/21
روزنامه جهان صنعت برای انتشار مصاحبه‌ای با یکی از اعضای ستاد مقابله با کرونا توقیف شد. این توقیف با قانون مطبوعات، مبانی حقوق و آزادی رسانه و بدیهیئت حرفه روزنامه‌نگاری مغایر و ناسازگار است. از نظر اصول بنیادین حقوق رسانه‌ها و حرفه روزنامه‌نگاری وقتی یک مقام مسئول مطلبی در حوزه مسئولیت خود بیان می‌کند، رسانه‌ها می‌توانند آن را منتشر کنند و درباره محتوای آن مطلب، جز درخصوص توهین، مسئولیتی برعهده آن رسانه نیست.
فرض کنیم یک وزیر مطلبی را درباره امور مربوط به حوزه کاری وزارتخانه‌اش می‌گوید. بعد معلوم می‌شود آن حرف نادرست است؛ دروغ است یا در آن مطلب چیزی علیه یک دستگاه دیگر گفته شده است. رسانه‌هایی که آن مطلب را منتشر کنند، مرتکب هیچ تخلف یا جرمی نشده‌اند؛ چراکه یک مقام مسئول خودش مرجع موثق و منبع رسمی است. در حرفه روزنامه‌نگاری وقتی یک روزنامه‌نگار می‌خواهد راست و دروغ مطلبی را بسنجد، تلاش می‌کند به دستگاه یا افراد مسئول آن موضوع مراجعه کند. وقتی همان منبع خودش آن حرف‌ها را می‌زند، طبیعی است که روزنامه‌نگار و رسانه حق دارند آن فرد را به عنوان یک منبع آگاه و مطمئن تلقی کرده و مطالبش را موثق محسوب کنند.
دکتر محمدرضا محبوب‌فر در همه رسانه‌ها به‌عنوان عضو ستاد ملی مقابله با کرونا معرفی شده است. از ایشان با همین عنوان مصاحبه‌ها و مطالب متعددی در رسانه‌های مختلف منتشر شده که در آنها مباحث مختلفی درباره وضعیت کرونا در کشور عنوان کرده است. بنابراین ایشان یکی از همان کسانی هستند که در عرف حرفه روزنامه‌نگاری و حتی می‌شود عرف عقلا، منبع رسمی، موثق و مطمئن محسوب می‌شود. گفته‌های چنین فردی که به عنوان عضو ستاد مقابله با کرونا شهره است، معتبر، قابل اعتماد و قابل انتشار است.
روزنامه جهان صنعت به دلیل انتشار مصاحبه با دکتر محمدرضا محبوب‌فر، از سوی هیئت نظارت بر مطبوعات توقیف شده است. دکتر محبوب‌فر در این مصاحبه آمارهای رسمی مربوط به کرونا را نادرست قلمداد کرده است. او تاریخ اطلاع دولت از ورود کرونا را هم عقب‌تر از تاریخی که رسما اعلام شد، برده است و هیئت نظارت بر مطبوعات روزنامه جهان صنعت را به خاطر انتشار این مصاحبه توقیف کرده و حسب اطلاع از مدیرمسئول جهان صنعت برای این توقیف به بند 11 از ماده 6 قانون مطبوعات استناد کرده است.
این توقیف قانونی نیست. این مطلب مصداق شایعه (بند 11) نیست زیرا یک مقام مسئول گفته است. از نظر اصول حرفه‌ای و نیز حقوق مطبوعات، آنچه یک مقام مسئول در حدود مسئولیتش می‌گوید «خبر» است، نه شایعه؛ حتی اگر آن خبر دروغ باشد. از ارکان «شایعه» این است که منبع مشخص ندارد یا اگر هم دارد، منبع معتبر یا مطلع نیست. مطلبی که منبعی معین دارد و آن منبع یک فرد مسئول است، شایعه محسوب نمی‌شود. مصاحبه جهان صنعت با کسی است که به عنوان عضو ستاد مقابله با کرونا مشهور است. اگر مطالب آقای محبوب‌فر را پزشک دیگری می‌گفت که عضو ستاد مقابله با کرونا نبود، از نظر حقوقی خیلی فرق می‌کرد. در این صورت با نظرات شخصی مواجه بودیم که مطالبی که می‌گوید فاقد منبع است و باید رسانه درباره آنها بررسی بیشتری می‌کرد.
ممکن است ستاد مقابله با کرونا بگوید همه آن مطالب نادرست است. شاید هم حرف ستاد درست باشد ولی اینجا تقصیر برعهده ستاد ملی مقابله با کروناست که نظام اطلاع‌رسانی‌اش نامنظم، غیرسیستماتیک و غیرحرفه‌ای است. این‌روزها خیلی‌ها با عنوان عضو ستاد مقابله با کرونا با رسانه‌ها گفت‌وگو می‌کنند. ستاد می‌تواند به همه اعضای خود بگوید هر مصاحبه‌ای از سوی درباره وضعیت کرونا در ایران ممنوع است مگر با اجازه ستاد. اصلا ستاد می‌تواند اسامی اعضای خود را معرفی کند تا روزنامه‌نگاران هم بدانند اگر قرار به مصاحبه است، با چه کسانی و در چه محدوده‌ای گفت‌وگو کنند. مگر روزنامه‌نگار و رسانه علم غیب دارند که بدانند چه کسانی عضو ستاد مقابله با کرونا هستند؟ وقتی ستاد کرونا به سنت جاری دولت، دوست دارد ساده‌ترین امور را هم نهانی انجام دهد، تقصیرش را گردن مطبوعات نیندازد. در همین مصاحبه، ستاد می‌توانست به جای توسل به هیئت نظارت بر مطبوعات و کشیدن تیغ توقیف بر گردن یک روزنامه، بیانیه‌ای توضیحی بدهد و آنچه را درست می‌داند به اطلاع مردم برساند و مطالب ناصحیح را تکذیب کند.
برای همه مسائل مطبوعات اولین راهی که همیشه به ذهن می‌رسد، توقیف است. از یک سو این همه مشکلات رسانه‌ها را دولت به هیچ انگاشته است، اما از سوی دیگر چنان شده است که دولت و دیگران هیچ وقت سراغی از مطبوعات و روزنامه‌نگاران نمی‌گیرند، جز وقتی که قرار به توقیف روزنامه و بی‌کاری روزنامه‌نگار است.
https://t.me/kambiznouroozi
منتشر شده در شرق 99/5/21
روزنامه جهان صنعت برای انتشار مصاحبه‌ای با یکی از اعضای ستاد مقابله با کرونا توقیف شد. این توقیف با قانون مطبوعات، مبانی حقوق و آزادی رسانه و بدیهیئت حرفه روزنامه‌نگاری مغایر و ناسازگار است. از نظر اصول بنیادین حقوق رسانه‌ها و حرفه روزنامه‌نگاری وقتی یک مقام مسئول مطلبی در حوزه مسئولیت خود بیان می‌کند، رسانه‌ها می‌توانند آن را منتشر کنند و درباره محتوای آن مطلب، جز درخصوص توهین، مسئولیتی برعهده آن رسانه نیست.
فرض کنیم یک وزیر مطلبی را درباره امور مربوط به حوزه کاری وزارتخانه‌اش می‌گوید. بعد معلوم می‌شود آن حرف نادرست است؛ دروغ است یا در آن مطلب چیزی علیه یک دستگاه دیگر گفته شده است. رسانه‌هایی که آن مطلب را منتشر کنند، مرتکب هیچ تخلف یا جرمی نشده‌اند؛ چراکه یک مقام مسئول خودش مرجع موثق و منبع رسمی است. در حرفه روزنامه‌نگاری وقتی یک روزنامه‌نگار می‌خواهد راست و دروغ مطلبی را بسنجد، تلاش می‌کند به دستگاه یا افراد مسئول آن موضوع مراجعه کند. وقتی همان منبع خودش آن حرف‌ها را می‌زند، طبیعی است که روزنامه‌نگار و رسانه حق دارند آن فرد را به عنوان یک منبع آگاه و مطمئن تلقی کرده و مطالبش را موثق محسوب کنند.
دکتر محمدرضا محبوب‌فر در همه رسانه‌ها به‌عنوان عضو ستاد ملی مقابله با کرونا معرفی شده است. از ایشان با همین عنوان مصاحبه‌ها و مطالب متعددی در رسانه‌های مختلف منتشر شده که در آنها مباحث مختلفی درباره وضعیت کرونا در کشور عنوان کرده است. بنابراین ایشان یکی از همان کسانی هستند که در عرف حرفه روزنامه‌نگاری و حتی می‌شود عرف عقلا، منبع رسمی، موثق و مطمئن محسوب می‌شود. گفته‌های چنین فردی که به عنوان عضو ستاد مقابله با کرونا شهره است، معتبر، قابل اعتماد و قابل انتشار است.
روزنامه جهان صنعت به دلیل انتشار مصاحبه با دکتر محمدرضا محبوب‌فر، از سوی هیئت نظارت بر مطبوعات توقیف شده است. دکتر محبوب‌فر در این مصاحبه آمارهای رسمی مربوط به کرونا را نادرست قلمداد کرده است. او تاریخ اطلاع دولت از ورود کرونا را هم عقب‌تر از تاریخی که رسما اعلام شد، برده است و هیئت نظارت بر مطبوعات روزنامه جهان صنعت را به خاطر انتشار این مصاحبه توقیف کرده و حسب اطلاع از مدیرمسئول جهان صنعت برای این توقیف به بند 11 از ماده 6 قانون مطبوعات استناد کرده است.
این توقیف قانونی نیست. این مطلب مصداق شایعه (بند 11) نیست زیرا یک مقام مسئول گفته است. از نظر اصول حرفه‌ای و نیز حقوق مطبوعات، آنچه یک مقام مسئول در حدود مسئولیتش می‌گوید «خبر» است، نه شایعه؛ حتی اگر آن خبر دروغ باشد. از ارکان «شایعه» این است که منبع مشخص ندارد یا اگر هم دارد، منبع معتبر یا مطلع نیست. مطلبی که منبعی معین دارد و آن منبع یک فرد مسئول است، شایعه محسوب نمی‌شود. مصاحبه جهان صنعت با کسی است که به عنوان عضو ستاد مقابله با کرونا مشهور است. اگر مطالب آقای محبوب‌فر را پزشک دیگری می‌گفت که عضو ستاد مقابله با کرونا نبود، از نظر حقوقی خیلی فرق می‌کرد. در این صورت با نظرات شخصی مواجه بودیم که مطالبی که می‌گوید فاقد منبع است و باید رسانه درباره آنها بررسی بیشتری می‌کرد.
ممکن است ستاد مقابله با کرونا بگوید همه آن مطالب نادرست است. شاید هم حرف ستاد درست باشد ولی اینجا تقصیر برعهده ستاد ملی مقابله با کروناست که نظام اطلاع‌رسانی‌اش نامنظم، غیرسیستماتیک و غیرحرفه‌ای است. این‌روزها خیلی‌ها با عنوان عضو ستاد مقابله با کرونا با رسانه‌ها گفت‌وگو می‌کنند. ستاد می‌تواند به همه اعضای خود بگوید هر مصاحبه‌ای از سوی درباره وضعیت کرونا در ایران ممنوع است مگر با اجازه ستاد. اصلا ستاد می‌تواند اسامی اعضای خود را معرفی کند تا روزنامه‌نگاران هم بدانند اگر قرار به مصاحبه است، با چه کسانی و در چه محدوده‌ای گفت‌وگو کنند. مگر روزنامه‌نگار و رسانه علم غیب دارند که بدانند چه کسانی عضو ستاد مقابله با کرونا هستند؟ وقتی ستاد کرونا به سنت جاری دولت، دوست دارد ساده‌ترین امور را هم نهانی انجام دهد، تقصیرش را گردن مطبوعات نیندازد. در همین مصاحبه، ستاد می‌توانست به جای توسل به هیئت نظارت بر مطبوعات و کشیدن تیغ توقیف بر گردن یک روزنامه، بیانیه‌ای توضیحی بدهد و آنچه را درست می‌داند به اطلاع مردم برساند و مطالب ناصحیح را تکذیب کند.
برای همه مسائل مطبوعات اولین راهی که همیشه به ذهن می‌رسد، توقیف است. از یک سو این همه مشکلات رسانه‌ها را دولت به هیچ انگاشته است، اما از سوی دیگر چنان شده است که دولت و دیگران هیچ وقت سراغی از مطبوعات و روزنامه‌نگاران نمی‌گیرند، جز وقتی که قرار به توقیف روزنامه و بی‌کاری روزنامه‌نگار است.
https://t.me/kambiznouroozi
Telegram
کامبیز نوروزی-حقوق و جامعه
تأملی در حقوق ، جامعه و فرهنگ | ارتباط با مدیر کانال @Knouroozi
Forwarded from تحلیل اجتماعی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🟪🟪🟪 انقلابيگری بيشرمانه
✍️ مهدی_نصیری:
🟨🟨🟨 قبل از انقلاب برای جلب مردم از عدالت و فساد ستیزی قاطعانه حکومت دینی و علوی می گفتیم اما الان که در چنبره اژدهای هفت سر فساد گرفتار شده ایم، می گوییم یک سوم نهج البلاغه گزارش اختلاس در حکومت علی ع است.
🟨 این دیگر نه انقلاببگری اشعریانه که انقلابیگری بیشرمانه است.
https://t.me/tahlyleejtemaaey/17052
✍️ مهدی_نصیری:
🟨🟨🟨 قبل از انقلاب برای جلب مردم از عدالت و فساد ستیزی قاطعانه حکومت دینی و علوی می گفتیم اما الان که در چنبره اژدهای هفت سر فساد گرفتار شده ایم، می گوییم یک سوم نهج البلاغه گزارش اختلاس در حکومت علی ع است.
🟨 این دیگر نه انقلاببگری اشعریانه که انقلابیگری بیشرمانه است.
https://t.me/tahlyleejtemaaey/17052
Forwarded from خوب زيستن|بابک عباسی
#در_دست_آماده‌سازی
هشیارانه زیستن
نوشتهٔ ناتانیل برَندِن
ترجمهٔ کوروش کامیاب
ویراستهٔ هومن پناهنده
حضور ذهن داشتن در کاری که می‌کنیم معنایش "بودن در اکنون" نیست جوری که تمامی ارتباط‌های ما با گذشته و آینده را قطع کند. هشیارانه زیستنْ بودن در زمان حال را ایجاب می‌کند بدون غفلت از بستر گسترده‌تر. بسترْ همچون پس‌زمینه حضور دارد، و کاری که در حال انجام دادنش هستیم پیش‌زمینه است. پس در آن لحظه هستیم اما محبوس در آن لحظه نیستیم. این حالتی است که بهترین عملکرد را ممکن می‌سازد.
بر این نکته تأکید می‌کنم زیرا از دستورهایی مانند "در اینجا و اکنون باش" گاهی معنایی حداقلی از آگاه بودن برداشت (یا به غلط برداشت) می‌شود که فقط شامل لحظۀ کنونی است، توأم با فراموش کردن بقیۀ معلوماتمان و بی‌اعتنا به عواقب بعدی کارهایمان. نهایت بی‌معنی بودن این برداشت را از "در اینجا و اکنون باش" کاریکاتوری به تصویر کشیده است که نشان می‌دهد مردی که از آسمانخراشی پرت شده در میان زمین و هوا می‌گوید «تا اینجایش که خوب بوده»
مجموعهٔ «خوب زیستن»
#نشر_کرگدن
@eudemonia
هشیارانه زیستن
نوشتهٔ ناتانیل برَندِن
ترجمهٔ کوروش کامیاب
ویراستهٔ هومن پناهنده
حضور ذهن داشتن در کاری که می‌کنیم معنایش "بودن در اکنون" نیست جوری که تمامی ارتباط‌های ما با گذشته و آینده را قطع کند. هشیارانه زیستنْ بودن در زمان حال را ایجاب می‌کند بدون غفلت از بستر گسترده‌تر. بسترْ همچون پس‌زمینه حضور دارد، و کاری که در حال انجام دادنش هستیم پیش‌زمینه است. پس در آن لحظه هستیم اما محبوس در آن لحظه نیستیم. این حالتی است که بهترین عملکرد را ممکن می‌سازد.
بر این نکته تأکید می‌کنم زیرا از دستورهایی مانند "در اینجا و اکنون باش" گاهی معنایی حداقلی از آگاه بودن برداشت (یا به غلط برداشت) می‌شود که فقط شامل لحظۀ کنونی است، توأم با فراموش کردن بقیۀ معلوماتمان و بی‌اعتنا به عواقب بعدی کارهایمان. نهایت بی‌معنی بودن این برداشت را از "در اینجا و اکنون باش" کاریکاتوری به تصویر کشیده است که نشان می‌دهد مردی که از آسمانخراشی پرت شده در میان زمین و هوا می‌گوید «تا اینجایش که خوب بوده»
مجموعهٔ «خوب زیستن»
#نشر_کرگدن
@eudemonia
Forwarded from آینده
انتخابات آتی رياست جمهوری با يك نامزد مورد تاييد شورای نگهبان برگزار شود
✍️ سعید حجاریان:
به مردم هم گفته شود چنانچه مهر انتخابات در شناسنامه تان نباشد قادر به دريافت گذرنامه و گواهي نامه نخواهيد بود و حق تحصيل و استخدام هم نخواهيد داشت
دوست گرامی آقای عباس عبدی در یادداشتی با عنوان «احيای نهاد نخست وزيري جهت حل مسئله چندین ساله رؤسای جمهور و حواشی این منصب اعم از برگزاری انتخابات، کارآمدی کابینه و البته بیشینه کردن کارکرد مجلس مؤمن و انقلابی پیشنهاد کردند به سوی احیاء نهاد نخست‌وزیری حرکت کنیم.
من معتقدم آقای عبدی در این یادداشت به لوازم سخن‌شان ملتفت نبوده‌اند. زیرا چنانکه می‌دانیم در قانون اساسی در چندین اصل از منصب رئیس‌جمهور سخن به میان آمده است و حتی مطابق آن سند، برای این مقام اختیارات و دایره عملی نیز ترسیم شده است! بنابراین ورود واژه نخست‌وزیری مستلزم حذف یا تغییر وضعیت رئیس‌جمهور –به‌معنایی که از سال ۱۳۶۸ به این سو شاهد بودیم- است.
همچنین التفات داریم پروسه تغییر قانون اساسی طولانی است و نمی‌توان یک شبه شورا، نهاد یا فردی را به قانون اساسی تحمیل کرد! مضاف بر این، کشور ما جمهوری است و بعد از حذف پست ریاست جمهوری همه خواهند پرسید این چه جمهوری است که رئیس جمهوری ندارد؟
من برای آنکه نظر آقای عبدی لحاظ شود و ترکیب قانون اساسی برهم نخورد، پیشنهاد ایشان را این‌گونه اصلاح می‌کنم که در انتخابات آتی فقط یک نامزد از سوی شورای نگهبان برای تصدی سمت ریاست جمهوری معرفی و تأیید شود. به این ترتیب اولاً احزاب و نیروهای سیاسی تکلیف کار خود را پیش از موعد می‌دانند. ثانیاً مردم سود و زیان ورود یا عدم ورود به انتخابات را دقیق‌تر محاسبه می‌کنند.
ثالثاً دعوایی میان نهاد اجرایی و نظارتی پدید نخواهد آمد، وانگهی در مصرف صندوق صرفه‌جویی می‌شود. رابعاً در تولیدات سمعی و بصری و متنی صرفه‌جویی می‌شود و خبری از برنامه تلویزیونی و ستاد انتخاباتی و پوستر و... نخواهد بود.
البته فکر نکنیم مردم از چنین انتخاباتی استقبال نخواهد کرد. چرا که به هر حال در کشور ما عده‌ای سخن، عمل و پروژه کلان آقای جنتی را حجّت می‌دانند. بر همین مبنا می‌توان عده‌ای را هم بسیج و به سوی صندوق رأی دلالت‌شان کرد و گفت، چنانچه مُهر انتخابات ۱۴۰۰ در شناسنامه‌تان درج و کدملی‌تان ثبت نشده باشد، قادر به دریافت گذرنامه و گواهینامه و کارت بازرگانی و... نخواهید بود و حق استخدام و تحصیل و هر نوع ارتقاء هم از شما سلب خواهد شد.
البته، در ادوار پیشین انتخابات هم کمابیش چنین رویه‌ای برقرار بوده است. مثلاً در سومین و چهارمین دوره انتخابات ریاست جمهوری کاندیداهای رقیب به اتفاق آیت‌الله خامنه‌ای را اصلح تشخیص داده و اعلام کردند به ایشان رأی خواهند داد. یا در انتخابات ریاست جمهوری دوره پنجم، آقای عباس شیبانی پوسترهای تبلیغاتی خود را منتشر کرد اما به رقیب خود (مرحوم هاشمی) گفت من برای رونق انتخابات آمده‌ام، لطفاً هزینه تبلیغات من را پرداخت کنید و خود هم اعلام کرد به همراه امت شهیدپرور به ایشان رأی خواهد داد.
@A_pajhohi
✍️ سعید حجاریان:
به مردم هم گفته شود چنانچه مهر انتخابات در شناسنامه تان نباشد قادر به دريافت گذرنامه و گواهي نامه نخواهيد بود و حق تحصيل و استخدام هم نخواهيد داشت
دوست گرامی آقای عباس عبدی در یادداشتی با عنوان «احيای نهاد نخست وزيري جهت حل مسئله چندین ساله رؤسای جمهور و حواشی این منصب اعم از برگزاری انتخابات، کارآمدی کابینه و البته بیشینه کردن کارکرد مجلس مؤمن و انقلابی پیشنهاد کردند به سوی احیاء نهاد نخست‌وزیری حرکت کنیم.
من معتقدم آقای عبدی در این یادداشت به لوازم سخن‌شان ملتفت نبوده‌اند. زیرا چنانکه می‌دانیم در قانون اساسی در چندین اصل از منصب رئیس‌جمهور سخن به میان آمده است و حتی مطابق آن سند، برای این مقام اختیارات و دایره عملی نیز ترسیم شده است! بنابراین ورود واژه نخست‌وزیری مستلزم حذف یا تغییر وضعیت رئیس‌جمهور –به‌معنایی که از سال ۱۳۶۸ به این سو شاهد بودیم- است.
همچنین التفات داریم پروسه تغییر قانون اساسی طولانی است و نمی‌توان یک شبه شورا، نهاد یا فردی را به قانون اساسی تحمیل کرد! مضاف بر این، کشور ما جمهوری است و بعد از حذف پست ریاست جمهوری همه خواهند پرسید این چه جمهوری است که رئیس جمهوری ندارد؟
من برای آنکه نظر آقای عبدی لحاظ شود و ترکیب قانون اساسی برهم نخورد، پیشنهاد ایشان را این‌گونه اصلاح می‌کنم که در انتخابات آتی فقط یک نامزد از سوی شورای نگهبان برای تصدی سمت ریاست جمهوری معرفی و تأیید شود. به این ترتیب اولاً احزاب و نیروهای سیاسی تکلیف کار خود را پیش از موعد می‌دانند. ثانیاً مردم سود و زیان ورود یا عدم ورود به انتخابات را دقیق‌تر محاسبه می‌کنند.
ثالثاً دعوایی میان نهاد اجرایی و نظارتی پدید نخواهد آمد، وانگهی در مصرف صندوق صرفه‌جویی می‌شود. رابعاً در تولیدات سمعی و بصری و متنی صرفه‌جویی می‌شود و خبری از برنامه تلویزیونی و ستاد انتخاباتی و پوستر و... نخواهد بود.
البته فکر نکنیم مردم از چنین انتخاباتی استقبال نخواهد کرد. چرا که به هر حال در کشور ما عده‌ای سخن، عمل و پروژه کلان آقای جنتی را حجّت می‌دانند. بر همین مبنا می‌توان عده‌ای را هم بسیج و به سوی صندوق رأی دلالت‌شان کرد و گفت، چنانچه مُهر انتخابات ۱۴۰۰ در شناسنامه‌تان درج و کدملی‌تان ثبت نشده باشد، قادر به دریافت گذرنامه و گواهینامه و کارت بازرگانی و... نخواهید بود و حق استخدام و تحصیل و هر نوع ارتقاء هم از شما سلب خواهد شد.
البته، در ادوار پیشین انتخابات هم کمابیش چنین رویه‌ای برقرار بوده است. مثلاً در سومین و چهارمین دوره انتخابات ریاست جمهوری کاندیداهای رقیب به اتفاق آیت‌الله خامنه‌ای را اصلح تشخیص داده و اعلام کردند به ایشان رأی خواهند داد. یا در انتخابات ریاست جمهوری دوره پنجم، آقای عباس شیبانی پوسترهای تبلیغاتی خود را منتشر کرد اما به رقیب خود (مرحوم هاشمی) گفت من برای رونق انتخابات آمده‌ام، لطفاً هزینه تبلیغات من را پرداخت کنید و خود هم اعلام کرد به همراه امت شهیدپرور به ایشان رأی خواهد داد.
@A_pajhohi
Forwarded from بینام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📽 مصاحبه محمدرضاشاه پهلوی با امیر طاهری، سعید قائم مقامی وجمعی دیگر از روزنامه‌نگاران مردادماه ۱۳۵۷ (در آستانه انقلاب)
شما درباره این مصاحبه چه فکر می‌کنید؟
@
شما درباره این مصاحبه چه فکر می‌کنید؟
@
Forwarded from روشنفکران (soheil)
Forwarded from تحلیل اجتماعی
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🌻🌺🌻 با عجیب‌ترین و متمدن‌ترین روستای ایران آشنا شوید!
🌺 با وجود همه خبرهای بدی که این روزها درباره تخریب محيط زيست می‌شنویم، هنوز افرادی هستند که با امید و انگیزه زیاد سعی میکنن تا در کنار طبیعت و به نفع محیط زیست زندگی کنند.
روستای دیزباد بالا، که محمد درویش در پادکست رادیو ماجرا درباره اراده ساکنینش در قبال حفظ محیط زیست صحبت میکنه، در منطقه ای بین نیشابور و مشهد قرار گرفته.
وقتی وارد روستا میشیم اولین چیزی که توجه مون رو جلب میکنه تابلویی هست که این شعار روی اون نوشته شده:
مبادا شکار، مبادا تبر بر درخت و بهار، محیط و زمین را نکو پاک دار.
اگر دوست دارید درباره دیزبادبالا و مردم طبیعت دوستش بیشتر بدونید اپیزود یازدهم رادیو ماجرا رو بشنوید .
مطلب کامل و جالب درباره روستای دیزباد بالا رو در لست سکند بخونید.
@RadioMajera
Lastsecond.ir/podcast
کانال #تحلیل_اجتماعی را از اینجا 👉دریافت کنید👇
https://t.me/tahlyleejtemaaey/17455
🌺 با وجود همه خبرهای بدی که این روزها درباره تخریب محيط زيست می‌شنویم، هنوز افرادی هستند که با امید و انگیزه زیاد سعی میکنن تا در کنار طبیعت و به نفع محیط زیست زندگی کنند.
روستای دیزباد بالا، که محمد درویش در پادکست رادیو ماجرا درباره اراده ساکنینش در قبال حفظ محیط زیست صحبت میکنه، در منطقه ای بین نیشابور و مشهد قرار گرفته.
وقتی وارد روستا میشیم اولین چیزی که توجه مون رو جلب میکنه تابلویی هست که این شعار روی اون نوشته شده:
مبادا شکار، مبادا تبر بر درخت و بهار، محیط و زمین را نکو پاک دار.
اگر دوست دارید درباره دیزبادبالا و مردم طبیعت دوستش بیشتر بدونید اپیزود یازدهم رادیو ماجرا رو بشنوید .
مطلب کامل و جالب درباره روستای دیزباد بالا رو در لست سکند بخونید.
@RadioMajera
Lastsecond.ir/podcast
کانال #تحلیل_اجتماعی را از اینجا 👉دریافت کنید👇
https://t.me/tahlyleejtemaaey/17455
سه فایل صوتیِ زیر معرفی و مرور کتاب انقلاب تصورناپذیر در ایران است که در هجدهم شهریور ۱۳۹۹، در گروهی تلگرامی، عرضه کرده‌ام.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from میدان
📷این عکس در میدان نقش جهان اصفهان گرفته شده. میدانی پر از زیبایی و جاذبه‌های توریستی. اما در زوایای نه چندان پنهان این میدان واقعیت دیگری وجود دارد که نادیده گرفته می‌شود.
علیرضا نیکی | میدان | مرداد ۱۳۹۹
#دیدمیدان
@meidaandotcom
علیرضا نیکی | میدان | مرداد ۱۳۹۹
#دیدمیدان
@meidaandotcom