مراسم‌ تشییع و خداحافظی با شارل آزناوور
با حضور رئیس جمهور فرانسه، امانوئل مکرون.
‌
‌‌ خداحافظی با نوای جادویی‌ دودوک، ساز محبوب ارمنستان و شارل آزناوور

—
کانال موسیقی دُهُلچی:
🎵 @Doholchi
..

📸 نامه ای از محمودرضا خاوری، مدیر عامل پیشین و فراری بانک ملی /عصرایران
✅ @Khabar_Fouri

🔸تابلوی یک میلیون یورویی #بنکسی (هنرمند ناشناس) بعد از حراج به کاغذپاره تبدیل شد

به محض این‌که چکش در حراجی ساتبیز به صدا درآمد و یک تابلوی بنکسی به ارزش «یک میلیون و ۱۸۰ هزار یورو» به فروش رفت، دستگاه کاغذخردکن مخفی‌شده در قاب تابلو راه افتاد و نقاشی در مقابل چشمان حیرت‌زده‌ی ناظران به کاغذپاره تبدیل شد.

اکنون بحث از یک سو بر سر این است که آیا این کاغذپاره‌ها هم بخشی از اثر هنری هستند که ارزش بیشتری به آن بخشیده‌اند و از سوی دیگر، آیا خریدار باید مبلغ اعلام‌شده در حراجی را بپردازد یا نه؟
t.me/mamlekate/39954

بنکسی (Banksy) نام مستعار هنرمند ناشناس گرافیتی، فعال و منتقد سیاسی، کارگردان و نقاش بریتانیایی است. او خودش آثارش را نمی‌فروشد. او ویدئوی زیر را منتشر کرده و نوشته: "تمایل به نابودی نیز یک خواست خلاقانه است." ـ پیکاسو

@KhabGard
درباره‌ی بنکسی:
https://fa.wikipedia.org/wiki/بنکسی
‌

شایسته‌سالاری با ریش!

‌‌ تو به ریش و به جُبّه معتبری /
اگر آن ریش واهِلی، چه بَری؟! ‌‌ (اوحدی مراغه‌ای، قرن هفتم)

💢اگر دقت کرده باشید می‌بینید، سال‌‌هاست که
در وزرا و مدیرانِ ارشد و حتی مدیرانِ میانی، کسی را با ریشِ تراشیده نمی‌بینید. (از طرفی وزیر شدنِ زنان هم به رؤیا تبدیل شده، که در این یادداشت به آن نمی‌پردازیم) در حالی که بخشِ بسیار قابل توجهی از جامعه و نخبگان را همین افراد با این مشخصات تشکیل می‌دهند. در چنین شرایطی صحبت کردن از «شایسته سالاری» بیشتر تعارف و لقلقۀ زبان به نظر نمی‌رسد؟ مگر می‌شود در این کشور تا به حال هیچ مردی با ریشِ تراشیده، یا سبیلِ بلند شایستگی وزارت یا حتی مدیریت کلان نداشته باشد؟ (تنها مدیرِ «سبیل بلند»ی که دیده‌ام، جناب علی‌معلم است که اکنون دیگر رییس فرهنگستان هنر نیست. البته او نیز با «حفظ ریش» سبیل داشت)

❌یادم هست که از دهۀ شصت به بعد، اوّلین وزیری که «ریش پروفسوری» داشت، آقای نمازی وزیر اقتصاد بود، که او هم طرفینِ صورت را به صورتِ کامل نمی‌تراشید. در میانِ نمایندگانِ مجلس هم همین وضعیت حاکم است و به جز بعضی نمایندگانِ اقلیّت، به ندرت نمایندۀ ریش‌زده‌ای در میانشان هست. ممکن است مسؤلین و گزینش‌گران بگویند: اینها اتفاقی بوده و در هیچ جای قانون اساسی به چنین منعی اشاره نشده. ولی آگاهان می‌دانند که این مسائل اتّفاقی نیست و از قضا خیلی هم جدّی دنبال می‌شود. اتفاقاً به نظرم بدترین بخشِ این قبیل امور همین است که خیلی غیر رسمی دنبال می‌شود و بدون آنکه «مدرک جُرمی» به جا بگذارد، راحت و بدونِ تبعات اجرا می‌شود.

💢البته دولتِ روحانی در ابتدایِ کار از این جهت کمی پیشرفت داشت و آخوندی و ظریف با ریش پروفسوری کار را شروع کردند. ولی آقای ظریف بعد از مدّتی در یک «طرحِ توسعه» ریش پروفسوری را تکمیل کرد و به خیلِ مدیرانِ بی‌شبهه پیوست! کلاً این هم مقوله‌ای است که بعضی از مدیران در «زمانِ معزولی» با خیالِ راحت ریش را می‌تراشند، «لیک چون بر سرِ عمل آیند» دوباره ظاهر را حفظ می‌کنند. مثالی که در این مورد در ذهنم هست، جنابِ طهماسب مظاهری (وزیر اسبق اقتصاد) است، که امیدوارم در روزنامه اسم مبارکشان حذف نشود. (اگر کلِ مطلب به این سرنوشت دچار نشود!)
نیز چند نفر از مشاهیرِ حکومتی هستند که عکس‌های قبل از انقلاب آنها را با ریشِ تراشیده نشان می‌دهد. (مرحوم حسن حبیبی هم قبل و اوایل انقلاب ریش نداشت)

💢من حتی چند استادِ دانشگاه اصفهان را می‌شناسم که می‌دیدم، روزهای شنبه، ریششان کوتاه‌ترست، یا گاهی حتی با ریش تراشیده ظاهر می‌شدند. بعد که پیگیری کردم، فهمیدم این عزیزان در تعطیلاتِ آخرهفته ریش را می‌تراشند و تا شنبه به کسوتِ اهلِ صلاح در می‌آیند!
از شما چه پنهان خودم هم وقتی سودای استخدام در دانشگاه در سرم بود، گاهی وقتی به دانشگاه می‌رفتم، عمداً ریشم را نمی‌زدم☺️حتی می‌شناسم کسانی را که وقتی کارِ اداری دارند، با ریشِ نتراشیده مراجعه می‌کنند. همین‌طور کسانی را دیده‌ام که بعد از بازنشستگی یا اخراج از مراکزِ دولتی، ریششان را زدند. شاید مشهورترینشان همین آقای خاوری خودمان باشد!

شما هم اگر خاطره‌ای از #ریش دارید، به اشتراک بگذارید.

#ریش‌

(چاپ نشده در اعتماد)

https://t.me/oragheparishan

virastaran.net/a/17735
«که این گفته را گر شوی کاربند: درباب طرز نوشتن سیدجواد طباطبایی»

📄ویرِ ویرایش📄
محمد یوسفی
@virevirayesh

"كيتی ايكسون ولفورد" هنرمند اهل پورتلند كه به نقاشی كردن با خطوط پيوسته معروف است.

فوق العاده و خلاقانه

@naghmegi

‍ ✔️اسطوره «چه»🔻
سهند ایرانمهر

فردی آلبورتا، عکاس یک روزنامه محلی در بولیوی حتا فکرش را هم نمی کرد که عکس او از نعش چه گوارا به یکی از عکس های جاودانه تاریخ تبدیل شود. خود او در باره آن لحظه می گوید:

«وقتی چشمم به جسد چه گوارا افتاد حال غریبی داشتم. به نظرم آمد زنده است. با آن چشم های بازش به ما نگاه می کرد. نظامیان می خواستند من عکس مرده او را بگیرم اما واقعا نمرده بود. من هم او را آن طوری گرفتم که به نظرم می رسید. اول اش دستم میلرزید اما بعد۔ بر اعصابم مسلط شدم. در دل میگفتم یا مسیح. دایم به نظرم می آمد دارم عکس مسیح را می گیرم. خودش بود. فورا عکس ها را گرفتم و یواشکی صلیبی کشیدم».

احمد اخوت در کتاب دو بدن شاه فصل «بقایای چه گوارا» می نویسد:
شباهت عکس چه گوارا به تصویر مسیح (از نظر شمایل و اثر عکس نه تاریخی یا مسلکی) را اول بار «جان برجر» مطرح کرد اما پس از او، صاحبنظران دیگر نیز بر این شباهت شخصیتی - شمایلی تأکید کرده اند: این که هردو علیه بی عدالتی قیام کردند، در دهه سوم عمر از بین رفتند، شخصیتی اسطوره ای داشتند و خوش چهره بودند، آنها را بدون محاکمه و مظلومانه از بین بردند، هر دو با خیانت یار نزدیکشان به دست دشمن افتادند و بالاخره پیکرهای هردو پس از اعدام «ناپدید» شدند.

شباهت عکس آلبورتا به تابلوی« مسیح مرده و فرشتگان» اثر مانه محدود نمی شود . رابرت لاول در این باره سرود:
جسد آخرین پیامبرمسلح
در کلبه ای بر سکوی رختشورخانه
روشن از نور چراغ قوه ای
آماده برای نمایش

شعر گابریل گارسیا مارکز برای چه گوارا (ترجمه احمد شاملو) هم رستاخیز مسیح را یادآور می شود:
و مرد افتاده بود...
هزاران تن خروش برآوردند: دلاور برخیز!
و مرد هم‌چنان افتاده بود.
تمامی آن سرزمینیان گرد آمده اشک‌ریزان خروش برآوردند: دلاور برخیز!
و مرد به‌پای برخاست
نخستین کس را بوسه‌ای داد
و گام در راه نهاد…

چه گوارا را می توان از بعد ایدئولوژیک نقد کرد، اعدام هایی که به دست او صورت گرفت یا مبارزاتش برای نفع فرودستان، هریک را از زاویه ای دید. برای نفی بعد مسیح وار یا اثبات تخیل شورشی اش لفاظی کرد و عرق ریخت، از بعد نوستالژیک برای روزهای سیگار برگ، سرودهای حماسی، گیتارنوازی با جان لنون و بحث با سارتر حسرت خورد، از بعد تجاری مبه تردستی نظام سرمایه داری تف و لعنت فرستاد که شمایل چپ ضد سرمایه داری را روی ودکا و فندک و فنجان نقش زد و چه و چه و چه اما واقعیت آن است که او سوای قضاوت تاریخی یا سیاسی یا اخلاقی، یک «اسطوره» بود و اسطوره باقی خواهد ماند ، چنانکه« پل ریکور» (از نظریه پردازان هرمنوتیک) گفت:

«انسان مدرن نه می تواند از اسطوره خلاص شود و نه می تواند آن را در شکل ظاهری اش بپذیرد. اسطوره همیشه همراه بشر خواهد ماند».

⭕️امروز سالگرد قتل ارنستو چه گوارا نظریه‌پرداز و انقلابی مارکسیست و از شخصیت‌های اصلی انقلاب کوباست.
@sahandiranmehr

📬 وقتی #فرهنگ قوی تر از قانون عمل میکند!

🌿 @bishuoori

#مرور_هفتگی_کتاب_با_مسعو_بهنود
#بادبان_کوچک #عادل_بیابانگرد_جوان #اهواز #انتشارات۸ #انزلی #بی‌گاه

این نقاشی واقعا خارق العاده ست
فقط باید برعکس نگاش کنید!
@teeleh

عوارض «دخل ریالی» و «خرج دلاری»
(محمد فاضلی – عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
✅ هنرمندی از سینمای ایران در مصاحبه‌ای درباره دستمزدش برای یک فیلم، زندگی خانواده‌اش در آمریکا، یک میلیون و چهارصد هزار فالوور اینستاگرامش و هشتاد میلیون ایرانی جملاتی می‌گوید که جنجالی می‌شود. او می‌گوید که هشتاد میلیون ایرانی در مقابل آن‌که خم به ابروی فرزندش در آمریکا بیاید چیزی نیست؛ و یک میلیون و اندی فالوور را هم در مقابل دغدغه فرزندش به هیچ می‌گیرد.

✅ حرف‌هایش باعث نقدهای بسیار شده اما فکر می‌کنم این بخش از حرف‌های جنجالی او می‌تواند فقط بخشی از یک واکنش عصبی به فشارها باشد و او به مانند ایرانیان دیگر، وطنش را دوست دارد و چنان نیست که هشتاد میلیون ایرانی را مهم تلقی نکند. منصف باشیم، لحظاتی بوده که هر کدام از ما وطن را از فرط درماندگی یا عصبانیت ناسزا گفته‌ایم، البته توجیه ندارد.

✅ جمله‌ای در مصاحبه این هنرمند هست که رمزگشایی آن بسیار مهم است. او می‌گوید من زیر بار ده هزار دلاری که هر ماه باید برای خانواده‌ام بفرستم درمانده شده‌ام. قصدم از تحلیل این جمله ایشان، ابداً نقد کردار و سبک زندگی فردی این هنرمند نیست، زندگی هر کسی به خودش ربط دارد، بلکه می‌خواهم از پدیده‌ای اجتماعی و سیاسی که بر این کشور تأثیرات بزرگ می‌گذارد بنویسم.

✅ خانواده‌های بسیاری در ایران هستند که فرزندان خود را برای تحصیل و زندگی بهتر به خارج از کشور فرستاده‌اند. برخی از این فرزندان با استعداد و توانمندی خود بورس تحصیلی گرفته‌اند یا کسب و کاری دارند و خانواده وابسته نیستند، اما کثیری وابسته‌اند. فرستادن فرزند به خارج توانمندی مالی قابل توجهی می‌خواهد و چنین خانواده‌هایی اغلب در طبقه متوسط و بالایی قرار دارند و از مدیران ارشد و میانی دولت، نمایندگان مجلس، قضات، استادان دانشگاه، مالکان و مدیران شرکت‌های خصوصی، اعضای هیئت مدیره شرکت‌های دولتی و خصولتی، پزشکان و هنرمندان مشهور هستند.

✅ ویژگی این مشاغل، توانایی کسب درآمد قابل توجه، بیشتر از درآمد معمول و قانونی این گونه مشاغل، از مسیرهای مشروع و نامشروع است. هر کدام از گروه‌هایی که برشمردم می‌توانند به شکل مشروع، بیشتر کار کنند (پزشکی که بیشتر در مطب کار می‌کند یا چهار عمل جراحی بیشتر انجام می‌دهد و الی آخر). این‌ها قادرند چندشغله هم بشوند و برای مثال مدیریت دو سه شرکت را بر عهده گیرند و در چند سازمان خدمت کنند. این گروه‌های شغلی هم‌چنین قادرند از مسیرهای نامشروع کسب درآمد کنند.

✅ مدیر دولتی می‌تواند پروژه غیرکارشناسی را تصویب کند، نماینده مجلس می‌تواند برای فلان پیمانکار لابی کند، استاد دانشگاه می‌تواند برای گرفتن فلان پروژه دست به کارهای غیراخلاقی بزند، پزشک می‌تواند تقاضای القایی ایجاد کند و بیمار را برای جراحی غیرضروری راهی بیمارستان سازد، و قاضی هم دستی به سر و روی پرونده بکشد و وجدانش را چند روزی به تعطیلات بفرستد، و همین‌طور الی آخر.

✅ صاحبان این مشاغل که برشمردم، به ابزارهایی برای تأثیرگذاری بر سیاست‌ها، برنامه‌ها و اقدامات دسترسی دارند. حقوق اغلب مدیران ارشدی که در چنین مشاغلی قرار دارند – به استثنای برخی مشاغل آزاد نظیر پزشکان – اگر حدود 15 میلیون تومان در ماه باشد (یعنی 180 میلیون تومان در سال)، و لازم باشد فقط ماهی 5 هزار دلار (نه ده هزار دلار آن هنرمند) برای خانواده ارسال کنند، بدان معناست که سالی 420 میلیون تومان کسری خواهند داشت (با احتساب دلار ده هزار تومان). این میزان کسری سه نوع فشار بر نظام سیاست‌گذاری و اجرا وارد می‌کند: 1. مدیران ارشد و میانی تحت فشار عصبی تأمین کسری درآمد قرار می‌گیرند؛ 2. فشار بر ظرفیت و توانمندی مدیران به‌واسطه چندشغله شدن و کاهش کارآیی آن‌ها وارد می‌کند؛ 3. فشار و زمینه برای میل به کسب درآمد نامشروع و اعمال نفوذ فسادانگیز بر سیاست‌ها، پروژه‌ها، قراردادها و الی آخر پدید می‌آورد.

✅ پدیده تحصیل فرزندان طبقه متوسط در خارج از ایران، به معنای «دخل ریالی و خرج دلاری» برای این طبقه است، و باعث فشار بر مغز والدین خود می‌شوند تا به هر طریقی فرزند دلبند را تأمین کنند و بدین گونه تمرکز بوروکرات‌ها و مغزهای مدیریتی و کارشناسی به عوض تمرکز بر امور مملکت، احتمالاً بر کسب درآمد از طرقی نامعقول و ناسالم متمرکز خواهد شد. پیدایش شرایطی در کشور که مسبب فشار برای فرستادن فرزندان به خارج است، خسارتش فراتر از فرار مغزها و خالی شدن کشور از نیروی انسانی است، نظام سیاست‌گذاری به شکل غیرمستقیم عقلانیت و سلامت نظام سیاسی را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
✅ (این متن را اگر می‌پسندید، برای دیگران نیز ارسال کنید.) @fazeli_mohammad

#از_قدیما
نیویورک. 1911

Video of New York in 1911
@tgacademy

تا وقتی من مراقبتم نگران هیچی نباش.

Not happening on my watch, human!
@tgacademy

قطعه‌ای بی‌نظیر از هِندل: «بگذار تا بگریم»... فایل تصویری در پست بعد...

هندل... چهار...

@music_and_nothing_more

-من برای امنیت خودم، اجازه میدم شیطان از مزایای قانون بهره ببره!

بخشی قابل تامل از فیلم
«مردی برای تمام فصول» فرد زینمان

@naghmegi

🔴خرافه؛ يا بيماري؟

🔺منتشر شده در اعتماد ۲۲ مهر ۹۷

🔘دوست عزيز آقا سعيد حجاريان اخيراً در نقد نسبت به نحوه برخورد امنيتي با برخي جريان‌هاي فكري اشاره كردند كه:
"چندی پیش خبری مبنی بر درگیری حامیان «یمانی» در تربت حیدریه منتشر شد. سپس شاهد بودیم، در برخی دیگر از مناطق کشور مانند خوزستان و قم افرادی به حمایت از یمانی برخاستند... حامیان یمانی در ایران پیرو فردی به‌نام احمد الحسن البصری هستند؛ فردی که مدعی است نسب‌اش به حضرت قائم بازمی‌گردد و با دستور آن حضرت دعوت را آغاز کرده و چند سالی است افرادی را در عراق و ایران و... گردهم آورده است... مسأله توهّم و خرافات و... را می‌بایست همچون بیماری تلقی و موضوع را مانند کشورهای توسعه‌یافته در کلینیک‌های تخصصی پیگیری کرد. در واقع، برخورد امنیتی با افراد درگیر را باید به کناری نهاد و به جای آن علت بیماری را در ضعف دولت و جامعه مدنی جستجو کرد."

🔘اين توصيه ايشان كه نبايد با اين جريان‌ها برخورد انتظامي و امنيتي كرد بجاي خود صحيح و درست است ولي اينكه آنها را بيماري و خرافات دانسته كه بايد در كلينيك درمان شوند و آن را ناشي از ضعف دولت و جامعه مدني دانسته‌اند، محل تأمل و نقد است.

🔘اولين پرسش اين است كه چرا اين جريانات را مصداق خرافه دانسته‌اند؟ به علاوه چرا خرافه را بيماري و بد دانسته‌اند؟ معيار تشخيص خرافه بودن يك عقيده چيست؟ اگر دقيق نگاه كنيم بسياري از عقايد معمول در هر جامعه‌اي را مي‌توان خرافه ناميد. از نظر يك غير مسلمان، بسياري از اعتقادات مسلمانان و شيعيان مي‌تواند مصداق خرافه باشد، همچنان كه از نظر مسلمانان، تثليث هم مصداق خرافه محسوب مي‌شود. يك غير شيعي با شنیدن عقيده به ظهور و رجعت همان قدر احساس تعجب و خرافه‌اي مي‌كند كه يك شيعي نسبت به برخی از عقايد اديان ديگر چنين حسي را دارد.

🔘نمونه‌اش همين اعتقاد به «يماني» است. اگر نفس چنين اعتقادي را خرافه بدانيد، محل بحث و تأمل خواهد بود. زيرا فارغ از درستي يا نادرستي آن، در بسياري از متون تاريخي و ديني آمده است. در اين صورت همه معتقدان آن را بايد ببريد كلينيك و درمان كنيد كه صد البته منحصر به اين موضوع نيست هر موضوع ديگري را مي‌توان مصداق آن قرار داد و خواهان درمان شد. اين گزاره نتيجه بسيار خطرناكي دارد.

🔘 به علاوه اگر نفس اعتقاد ايراد نداشته باشد، چرا عمل به آن را موجب بيماري مي‌دانيد؟ خوب اگر چيزي به عنوان يماني يا ساير موضوعات مشابه وجود دارد، طبيعي است كه مردم براي آن مصداق تعيين كنند. اين موضوعي است كه براي ساير موعودها نيز وجود دارد. چه كسي يا كساني مرجع تشخيص موعود واقعي از بدلي هستند؟ اگر مرجع معيني وجود ندارد. چگونه حق داريم كه مانع از پيروي عده‌اي از موعود مورد نظر خودشان شويم؟

🔘از سوي ديگر كي گفته كه در جوامع پيشرفته خرافه وجود ندارد؟ شواهد فراواني از وجود خرافه در آن جوامع هم هست. البته هنوز در تعريف آن جاي بحث و جدل است، ولي خرافات هم كاركردهاي خاص خود را دارد و در مقاطعي كه استيصال و نااميدي افزايش پيدا مي‌كند، برخي از افراد جامعه با مراجعه به خرافات تسكين پيدا مي‌كنند. اينها به معناي آن نيست كه من يا شما اينگونه عقايد و رفتارها را تأييد كنيم. ولي فاصله زيادي است ميان تأييد نكردن تا بيماري دانستن آنها و تجويز به درمان كردنشان. كافي است بسياري از شيوه‌هاي طبابت كه در جامعه ما حتي ترويج مي‌شود را با عقل سليم و منطق مقايسه كنيم تا به عمق وجود چنين افكارها و رفتارهايي در جامعه پي ببريم.

🔘ممكن است پرسيده شود كه مرز ميان كلاه‌برداري، رمالي و خرافه و... چيست و كجا بايد با آنها برخورد كرد؟ هرچند پاسخ صريح دادن سخت است، ولي تا هنگامي كه حقوق عمومي و نظم اجتماعي در خطر قرار نگرفته‌اند، نمي‌توان هرچه را كه نمي‌پسنديم خرافه بدانيم. فراموش نكنيم مخالفت با ايده‌هاي درست نيز از همين زاويه آغاز مي‌شود، كه صاحبان قدرت آنها را نادرست و حتي خرافه قلمداد و معرفي مي‌كنند.

🔘اينگونه برچسب‌زني‌ها مي‌تواند منشاء قوم‌گرايي داشته باشد. در روابط ميان قومي چنين برچسب‌هايي بسيار رواج دارد. ما ممكن است قرباني كردن گوسفند را در عيد قربان عملي معنوي و اخلاقي و... و قرباني كردن گوسفند بجاي اسماعيل بدانيم، ولي هم زمان قرباني كردن حيوانات را در ميان بوداييان نپال توحش توصيف كنيم. نتيجه اين نوع داوري‌ها، تشديد شكاف‌هاي فرهنگي و خشونت است.

🔘اين نوع داوري مي‌تواند در داخل كشور و نسبت به افكار و عقايد ديگران نيز انجام شود و موجب دور شدن آنان از يكديگر مي‌شود.
@abdiabbas