بخشی از مصاحبه خبرنگار افغان با #جواد_ ظریف
#خبر
@Roshanfkrane

درخواست آیت الله مصباح برای بوسیدن پای مقام معظم رهبری به نیابت از او

آیت الله مصباح یزدی در دیدار حجت الاسلام و المسلمین محمدیان مسئول ارتباطات حوزوی دفتر رهبر معظم انقلاب گفتند: «خیلی دوست داشتم پای ایشان را ببوسم اما توفیق نداشته‌ام اگر شما توانستید به نیابت از بنده چنین کاری کنید، ممنون می‌شوم».

جزئیات در 👇👇
entekhab.ir/002TvI
🆔 @Entekhab_ir

👁‍🗨 نگاه تحلیلگران: "از بن‌بست مهمتر"
(اشاره به تجربه عادل فردوسی‌پور)

👈 حمیدرضا جلایی‌پور، جامعه‌شناس و فعال سیاسی، در یادداشتی برای "راهبرد" نوشت:

✍ جامعه پویای ایران نیازمند «اصلاحات نهادینه و دائمی» است، اگر غیر از این بود که در سال ۵۷ آن‌ انقلاب عظیم مردمی اتفاق نمی‌افتاد، بیست سال بعد، «اصلاحات» به یک پویش سیاسی و اجتماعی تبدیل نمی‌شد.

✍ بااین‌همه در بیست سال گذشته، روشن شده که حامیان دولت موازی تمام قد در برابر «اصلاحات نهادینه و دائمی» مقاومت می‌کنند و نحوه برگزاری انتخابات مجلس یازدهم در سال ۹۸ نشان داد این مقاومت ادامه دارد.

✍ تاسف‌بار اینکه این مقاومت فقط در برابر «اصلاحات سیاسی» نیست، بلکه در برابر «گشایش اجتماعی» نیز هست. بهترین نشانه برای روشن کردن لجبازی حاکمیت در برابر مطالبات حداقلی و اجتماعی، محروم کردن مردم ایران از دیدن برنامه ۹۰ عادل فردوسی‌پور است.

✍ ازاین‌رو، کشف اینکه با اقدامات مستمر دولت موازی، ایران در وضعیت «بن‌بست» قرار گرفته است، کشف تازه و مهمی نیست؛ واقعیتی است که ما هر روزه با آن زندگی می‌کنیم.

✍ بعنوان مثال، اگر این سیاست‌های خارجی و داخلی دولت موازی در برابر دولت رسمی نبود، چه بسا ایران امروز مثل دوره اصلاحات (۱۳۷۶-۱۳۸۴) با وضعیت «تحریم حداکثری» ترامپ نامتعادل روبرو نمی‌شد.

✍ به نظر می‌رسد از کشف «بن‌بست اصلاح‌امور» مهمتر، راه حل و راهبرد بن‌بست شکنی است. «راهبرد بن‌بست‌شکنی» چیست؟ پاسخ سرراستی نداریم.

✍ چیزی که در شرایط کنونی کشور در منطقه آشوبناک خاورمیانه می‌توان تصریح کرد این است که راه بن‌بست‌شکنی، راهبرد «انقلابی دیگر» یا «سرنگونی‌طلبی» نیست.

✍ بلکه راه عبور از بن‌بست اولا، توجه به تجربه موفق پیشروی‌های آرام در کشور است: مثل تسخیر حوزه‌های تحصیلی و سپهر عمومی از سوی زنان در ایران یا پیشروی آرام نواندیشی دینی در حوزه‌های علمیه ایران خصوصا در شهر قم، یا پیشروی در تولیدات سینمایی و هنری، یا «انقلاب پرهیزی» متولدین دهه شصتی‌.

✍ ثانیا، کشف راه‌های ابتکاری، عملی و کم‌هزینه در چارچوب همان راهبرد اصلاح‌جویی است-مثل ابتکار فردوسی‌پور.

✍ لذا مفید است در بحث بن‌بست‌شکنی و نیاز ما به ابتکارات به عملکرد فردوسی‌پور پس از اخراجش از برنامه نود از سوی صداوسیما توجه کنیم.

✍ می‌توان فرض کرد پس از شجریان، فردوسی‌پور محبوب‌ترین شخصیت غیرحکومتی-سیاسی در ایران است. ببینیم او پس از اخراجش از برنامه نود با این سرمایه محبوبیت یا با این سرمایه بزرگ اجتماعی چه کرد و چه می‌کند؟

✍ یکم اینکه او راه پاچه‌خواری عاملان دولت موازی در صداوسیما را در پیش نگرفت. اتفاقا او برای توجیه این پاچه‌خواری در نزد هواداران خود می‌توانست دلیل جور کند و بگوید من به‌خاطر شما مردم از اینکه از گزارش و تحلیل فوتبال محروم نشوید، کمی تن به این خفت دادم! ولی او چنین نکرد، چون دیگر برنامه ۹۰ از محتوای کارشناسی‌اش خارج و به بوق دولت موازی تبدیل می‌شد.

✍ دوم اینکه، او راه آسان خروج از کشور و پناه بردن به امکانات تلویزیون‌های ماهواره‌ای را -که با پول عربستان تغذیه می‌‌شوند - در پیش نگرفت.

✍ سوم اینکه، او عجله نکرد، و در این دو سال به ادامه تحصیلش در مقاطع تحصیلات تکمیلی پرداخت و به تجربه‌های ممکن و راه‌های جایگزین در همین کشور عزیز در ایران دست زد و می‌زند.

✍ گزارشگری بازی پرسپولیس در مسابقه قهرمانی باشگاه‌های آسیا، از طریق اینستاگرام، از سری این ابتکارات شد. او برای یک ساعت و نیم بدون تحمیل هزینه به مردم دوباره صدای مردم شد. نشان داد جامعه مدنی ایران با این ابتکارات و استمرارها زنده هست و زنده می‌ماند.

✍ ازاین‌رو، می‌توان با سعید رضا‌دوست در تحلیل گزارش فردوسی‌پور همراه شد:

▪️راهِ باریک و دشوار آزادی نیز با خرده‌ادراک‌هایی هموار می‌شود که یکایکِ شهروندان اندک‌اندک با صبوری آنها را جمع می‌کنند. تجربه‌ی دیگربارِ شنیدنِ گزارش زنده‌ی فوتبال از عادل فردوسی‌پور نه یک هدفِ نهایی بلکه «تجربه‌ی خرده‌ادراکِ آزادی» است که به توشه‌ی زائرانِ جویندگانِ «راهی به رهایی» افزوده می‌شود. ما «گنجشکانِ جنگ و جیره‌بندی» آموخته‌ایم که چگونه روزانه در حجمِ قفس بال بر هم زنیم تا مبادا «پروازمان روزی روَد از یاد.» عادل فردوسی‌پور و رهایی احساس و صدایش به هنگامِ گزارش، ناقوسی برای بیداری است تا «بادا» بدل به «مبادا» نشود. «خوش‌خیال و ساده‌انگار نیستم؛ اما مرورِ تجربه‌های زیسته مرا به این نتیجه رسانده است که باید با تکیه بر تجربه‌ی خرده‌ادراک‌ها از آزادی پیش روم و خرده‌روایت‌های فرعی‌ام را در این‌باره بدل به کلان‌روایتِ مسلط سازم. ما جویندگانِ «راهی به رهایی» بی‌گمان روزهایی روشن‌تر را در آغوش خواهیم کشید و با گزارش زنده فردوسی‌پور در ورزشگاه آزادی، زندگی را جشن خواهیم گرفت. با سلام به ایرانِ عزیز... (به نقل از کانال فرارو).
@javadrooh

📽 از ویژگیهای کشور دارای دموکراسی (بر خلاف دیکتاتوری) این است که همه خود را پایند قانون اساسی برآمده از خواست مردم می دانند و خود را مدیون هیچ شخصی نمیدانند؛ در این کلیپ پاسخ تلویحی رئیس‌ستاد مشترک ارتش آمریکا به ترامپ را می بینید

◀️ ژنرال مارک میلی، رییس ستاد مشترک ارتش آمریکا، در مراسم افتتاح موزه ملی ارتش در ایالت ویرجینیا گفت : "ما به یک پادشاه یا یک ملکه ، یک ظالم یا یک دیکتاتور سوگند یاد نمی کنیم. ما به شخصی سوگند یاد نمی کنیم. نه ما به یک کشور، قبیله یا دین سوگند یاد نمی کنیم. ما برای حفاظت از قانون اساسی آمریکا قسم می‌خوریم.

✅ اهل قلم و فرهنگ:
👉🆔 t.me/ahleghalamvafarhang

علی اکبر صالحی (۱ دی ۹۹) و جواد ظریف (۷ مهر ۹۲)، وزرای خارجه سابق و فعلی، درباره «اشکال ترجمه» در اظهارات منتشره از مقامات جمهوری اسلامی
Twitter
@hafezeye_tarikhi

... در این ایام درویشی به نام "شیخ المشایخ" در کوهی بیرونِ شهرِ عین تاب مَسکن گزیده بود. مردم به زیارتِ او می‌رفتند و از انفاسِ او تبرّک می‌جُستند.
شیخ شاگردی هم داشت که ملازمِ خدمتِ او بود ولی زن نداشت و به حالِ عَزوبَت [=مجرّد] می‌زیست. درویش ضمن سخنان خود به زبان رانده بود که پیغمبر از زن نمی‌شکیبید و من این شکیبایی را دارم!
گواهان این سخن را از او شنیده بودند شهادت دادند و موضوع پیش قاضی به اثبات رسید، قضیه را به امیرالاُمرا خبر دادند و او بفرمود تا درویش را با شاگردش که در این گفتار با وی همآواز بوده حاضر آوردند. قُضاتِ مذاهب چهارگانه؛ یعنی شهاب‌الدین مالکی و ناصرالدین العدیم حنفی و تقی‌الدین بن صائغ شافعی و عزالدین حنبلی متّفقاً به خون ِ هر دو فتویٰ دادند و این حُکم بموقعِ اجرا گذاشته شد.


سفرنامه ابن بطوطه، ترجمه‌ی استاد محمدعلی موحّد، نشر کارنامه
@movahed1302

خواسته بودید دورهٔ ترجمه معرفی کنم، این از غیب رسید. هومن پناهنده مترجمی دقیق است و بی‌نیاز از تعریف من. با این‌حال، قبل از ثبت‌نام بیشتر دربارهٔ چند و چون دوره تحقیق کنید.

فرق این دوره با بسیاری از دوره های دیگر این است که آقای هومن پناهنده هم بر فارسی مسلط هستند و هم بر انگلیسی تسلط دارند و هم خودشان ویراستار بزرگی هستند. نکتۀ دیگر این‌که این دوره با هدف سرکیسه کردن تشکیل نمی‌شود و عهده‌دارش مرکز نشر دانشگاهی است.

🍁 مهاجران افغانستانی در ایران؛ «میهمان» یا پناه‌جو؟

▪️حواشی یک مصاحبه چالش‌برانگیز

✍🏻 یلدا امیری:

«آدمی در برابر دیگری مسئولیت نامتناهی دارد و حتی مسئول خطاهای اوست.» این نگاه امانوئل لویناس، فیلسوف فرانسوی، در مورد مسئولیت ما در مقابل سایر انسان‌هاست. دغدغه او در فلسفه همین موضوع بود و بی‌جهت نیست که او را «فیلسوف دیگری» می‌نامند.

افغانستان بیش از سی سال است که درگیر جنگ‌های مختلف است و طی این سال‌ها مهاجران و آوارگان زیادی به ایران آمدند، مردمانی که در ایران به دنبال نان و سرپناه هستند و اغلب به کارهای سخت تن می‌دهند.

با وجود اینکه مهاجرانِ این کشور همسایه بزرگ‌ترین جمعیت مهاجر ساکن در ایران را تشکیل می‌دهند، اما براساس گزارش‌های مختلف برای دریافت امکانات ابتدایی مانند خدمات درمانی، خرید سیم‌کارت و اینترنت و باز کردن حساب بانکی دچار مشکل هستند. اگرچه مسئولان جمهوری اسلامی همیشه وجود این تبعیض‌ها را تکذیب می‌کنند.

هشتگی که به ضد خود بدل شد
مصاحبه چند روز پیش لطف‌الله نجفی‌زاده، سردبیر تلویزیون طلوع‌نیوز افغانستان، با محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه ایران، در رسانه‌های اجتماعی خبرساز شد.

خبرنگار با طرح سؤالاتی که برای مخاطب ایرانی نیز آشنا بود وزیر امور خارجه ایران را در مورد رابطه ایران و افغانستان و موضوعات منطقه به چالش کشید، سؤالاتی که بنا به اظهار نظر روزنامه‌نگارانی متعدد، جواد ظریف در پاسخ به تعدادی از آنها درماند، شانه‌خالی کرد و یا اطلاعات نادرست داد.

البته چیزی نگذشت که روزنامه دولت و تعدادی از روزنامه‌نگاران و کاربران شبکه‌های اجتماعی که  به حمایت از دولت دولت روحانی و مواضع ظریف مشهورند به‌ میدان آمدند و کوشیدند مصاحبه‌ را «غیرحرفه‌ای» و برخورد را «بی‌ادبانه» توصیف کنند، مصاحبه‌ای که روزنامه‌نگارانی دیگر معتقد بودند که باید به‌عنوان یک الگو حرفه‌ای در کلاس‌های روزنامه‌نگاری تدریس شود.

در ادامه و در واکنش به این مصاحبه، روز گذشته عده‌ای از کاربران فضای مجازی در ایران با هشتگ «پایان مهمانی» از افغانستانی‌های ساکن ایران خواستند که به کشور خود بازگردند.

اما آیا حضور در ایران برای افغانستانی‌ها یک میهمانی است؟
توییت‌هایی با هشتگ «پایان مهمانی» توسط تعدادی کاربران [...] آغاز شد، توییت‌هایی مانند: «برادر عزیز و خواهر گرامی افغانستانی، لطفاً به خانه‌ات برگرد.» یا «برادر و خواهر افغانستانی، ما در کشور خود با بحران شدید اقتصادی و بیکاری گسترده مواجهیم. لطفاً به خانه‌ات برگرد.»

هرچند تعداد توییت‌های «پایان مهمانی» با محتوای فوق و خواست خروج مهاجران افغان از ایران محدود بود و چندان پا نگرفت. اما در واکنش به این خواسته و با همین هشتگ توییت‌های فراوانی در دفاع از این مهاجران زده شد و هشتگ «آغاز شهروندی» هم در مقابل آن ساخته شد. تعدادی از کاربران نیز یادآوری کردند ایران عضو کنوانسیون‌هایی است که ‌بر اساس آن باید پناه‌جویان را بپذیرد و بابت این‌کار نیز بودجه‌ای از سازمان ملل متحد دریافت می‌کند.

علی عبدی [...] در توییتر خود در واکنش به این هشتگ نوشت: «اگر احساس کردید پرسشگر شبکه‌ طلوع‌ به وزیر خارجه‌ی ایران ”توهین“ کرده احتمالاً به این خاطر باشد که چشم و گوش‌تان عادت نکرده یک افغانستانی را در وضعیتی برابر با یک ایرانی ببینید. چشم و گوش خود را عادت دهید.»

مهمانی با اعمال شاقه؛ افغانستانی‌ها در ایران
اگر قرار باشد مهمانی افغانستانی‌ها در ایران را توصیف کنیم، بزمی پر از خشونت و رنج پیش چشم می‌آید. افغانستانی‌ها و بالاخص مهاجران غیرقانونی آنان، در ایران معمولاً برای کارهای سخت و حتی خطرناک به کار گرفته می‌شوند و به دلیل نداشتن اوراق هویت حتی حقوقی برابر با دستمزد ناچیز کارگر ایرانی هم دریافت نمی‌کنند. با وجود این، داستان رسیدن‌شان به ایران و همین وضعیت اسف‌بار هم قصه پر آب چشمی است.

مصاحبه چالش‌برانگیز
مصاحبه نجفی‌زاده با ظریف، که فیلمِ بخش‌هایی از آن در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد، گفت‌وگویی طولانی‌ای بود که یکی از بخش‌های آن در مورد رابطه جمهوری اسلامی با طالبان و سکونت بعضی از اعضای طالبان در زاهدان و مشهد بود که ظریف نتوانست پاسخ قانع‌کننده‌ای به سردبیر شبکه‌ طلوع‌نیوز بدهد. اظهار بی‌اطلاعی ظریف نجفی‌زاده را وادار کرد که به او یادآوری کند: «[ایران] کشورتان است.» (با اندکی ویرایش)

© از: سایت زیتون (۹۹/۱۰/۵)

🍁 درباره هشتگ #پایان_مهمانی!

✍🏻 امیر هاشمی مقدم:

پس از گفت‌وگوی تندوتیز خبرنگار تلویزیون طلوع افغانستان با محمدجواد ظریف، فارغ از اینکه این مصاحبه حرفه‌ای بود یا نه، افرادی انگشت‌شمار که از این صراحت یک خبرنگار افغانستانی با وزیر امور خارجه ایران خشمگین شده بودند در توئیتر هشتگ #پایان_مهمانی راه انداخته و خواستار بیرون رفتن مهاجران افغانستان از ایران شدند. تا جایی که من جست‌وجو کرده و در توئیتر دیدم، تنها دو نفر این هشتک را با این منظور به کار گرفته بودند. اما اکنون هزاران هشتگ «پایان مهمانی» در توئیتر نوشته شده که همگی به دفاع از مهاجران افغانستانی پرداخته‌اند. بسیاری از این افراد هشتگ دیگری هم در کنار «پایان مهمانی» نوشته‌اند به نام #آغاز_شهروندی، که خواستار اعطای شهروندی به افغانستانی‌هایی است که بیش از چهل سال است در این کشور زیسته، در خوب و بد در کنار ایرانیان بوده، با دستمزد اندک به کارهایی پرداخته که کمتر ایرانی‌ای حاضر به انجام آن است، و همچنان گاهی با گیرهای عجیب اداری و البته عموماً سلیقه‌ای برخی مسئولین (همچون محدودیت‌های دریافت کارت بانکی یا سیم‌کارت تلفن همراه) روبروست.

ظرف چند ساعت، یکی از آن دو نفر که این هشتگ را راه انداخته بود، مجبور به پوزش‌خواهی شده و پذیرفت که از روی عصبانیت این کار را کرده بود. همچنانکه برای جبران این رفتارش قول داد سرپرستی یک کودک بی‌سرپرست افغانستانی را هم تا پایان عمر بپذیرد.

واکنش‌ها به این هشتگ چند نکته را نشان می‌دهد:

➊ جامعه و مردم ایران با وجود همه تنگناهای اقتصادی، محدودیت‌های فرهنگی/ اجتماعی و رفتارهای نادرست سیاسی و بین‌المللی، آن چیزی نیست که در برخی کتاب‌ها و نوشته‌های اصطلاحاً روشنفکری و «خودخاک‌برسرپنداری» مُد شده و ایرانیان را بدون هیچ روش یا نظریه علمی، واجد ویژگی‌های بسیار منفی و سیاه وصف می‌کند.

➋ با همه محدودیت‌هایی که ایرانیان در زندگی روزمره با آنها روبرو هستند، همچنان نیم‌نگاهی هم به اطراف‌شان دارند. یعنی در حالی‌که خودشان زیر فشارهای مختلف خم شده‌اند، نسبت به احوال مهمانان افغانستانی در کشورشان بی‌تفاوت نیستند. تا جایی که دیگر حتی با کاربرد واژه ”مهمان“ هم برای آنها مخالف‌اند.

➌ گسترش اینترنت و شبکه‌های اجتماعی در کشور تنها مایه رواج فساد و جرایم اینترنتی و ... نشده است (آن‌گونه که برخی با همین ادعاها در پی محدودیت بیشتر بر اینترنت در ایران هستند)؛ بلکه شاخص‌ها یا به سخن دیگر، شاخک‌های انسانی و اخلاقی را هم در سطح جامعه حساس‌تر کرده است.

پی‌نوشت: البته این به معنای نادیده گرفتن کسانی نیست که همچنان مخالف حضور افغانستانی‌ها در ایران‌اند. قطعاً هنوز کسانی هستند که یا با دلایل ویژه خودشان یا تنها بر پایه تعصب کورکورانه، خواهان بیرون شدن افغانستانی‌ها از ایران باشند. اما یکُم اینکه، دیگر دوران تک‌صدایی در همه زمینه‌ها گذشته و برای نمونه، طرفداران حقوق و حضور افغانستانی‌ها در ایران، اکنون صدای‌شان را به‌طور رسا به گوش دیگران می‌رسانند. دوم اینکه، شمار این گروه روزبه‌روز در حال افزایش است. کافی است ببینیم ۱۰ سال گذشته چقدر از اطرافیان‌مان با افغانستانی‌ها همذات‌پنداری می‌کردند و اکنون چقدر.

© از: کانال و وبلاگ مقدمه (۹۹/۱۰/۶)

🔺نمره دمکراسی هر کشور در سال 2020: نروژ شاگرد اول، کره شمالی: رفوزه!

دمکراسی یک هنجار جهانی است. گرچه 48% مردم جهان به نوعی تحت یکی از انواع دمکراسیها، زندگی می کنند. اما کمتر از 6% از آنها از یک حکومت دمکراتیک کامل برخوردارند. یک سوم جمعیت جهان نیز در سایه حکومتهای اقتدارگرا به سر می برند.
سایت www.visualcapitalist.com با استفاده از داده های واحد اطلاعات مجله اکونومیست به بررسی پیشرفت و پسرفت دموکراسی در جهان، طی دهه گذشته پرداخته است.
بر مبنای پاسخ به شصت سوال در ارتباط با فرایندهای انتخاباتی هر کشور، آزادیهای مدنی، مشارکت سیاسی، عملکرد دولت و فرهنگ سیاسی، نموداری تهیه و هر کشوری به صورت اتوماتیک، رتبه و جایگاه خود را در آن می یابد.
🔹بر این اساس نظام های جهانی به چهار دسته تقسیم می شوند: دمکراسی کامل، دمکراسی شناور، دمکراسی ترکیبی و دولتهای اقتدارگرا.
بر این اساس یک نظام رتبه بندی بر اساس نمره شکل گرفته است. کمترین نمره صفر است که به تمامیت خواهترین دولت اقتدارگرای جهان تعلق می گیرد و بالاترین نمره هم عدد ده است که نصیب دمکراتیک ترین کشور می شود.
🔹در اندکس 2019، نروژ در صدر جدول و کره شمالی در قعر آن قرار دارد.
🔹همانگونه که جدول بالا نشان می دهد، کشورهای اقتدارگرا با رنگ قرمز، رژیم های ترکیبی با رنگ زرد، دمکراسیهای شناور با آبی کم رنگ و حکومتهای دمکراتیک کامل با رنگ آبی پررنگ، مشخص شده اند.
از اینرو با مشاهده رنگ هر کشور می توانید به جایگاه آن در رده بندی دمکراسی پی ببرید.
با توجه به اینکه این بررسی فواصل سالهای 2006 تا پایان 2019 را در بر می گیرد، توالی ستونهای رنگی از چپ به راست، به نوعی بیانگر پیشرفت یا قهقرای فرایند سیاسی هر کشور می باشد.
🔹مثلا روسیه که در ابتدای سال 2006 یک دمکراسی شناور ضعیف بوده، با آغاز دهه 2010 به دمکراسی ترکیبی تبدیل و در سال 2019 تن به قسمی خودکامگی می دهد. نشانه ای از تغییر در قانون اساسی روسیه و اقدام برای مادام العمر کردن ریاست پوتین.
🔹سیر سیاسی آمریکا به عنوان یکی از قدیمی ترین دمکراسیهای جهان هم جالب است. این کشور که یک دمکراسی کامل و پیشرفته بود، از سال 2016، مقارن روی کار آمدن ترامپ به رده دمکراسیهای شناور سقوط می کند.
🔹در مقابل سقوط بوتفلیقه در سال گذشته در الجزایر باعث می شود که این کشور از رسته دولتهای اقتدارگرا به دمکراسیهای ترکیبی بپیوندد.
🔹در خاورمیانه در حالیکه امارات متحده عربی پایین ترین نمره دمکراسی را گرفته، ترکیه و لبنان با دارا بودن دمکراسیهای ترکیبی وضع بهتری از بقیه دارند.
ایران هم جزو کشورهای اقتدارگرا دسته بندی شده و رتبه آن پس از انتخابات سال 1392 اندکی بهبود نشان می دهد.
🔹بیشتر دمکراسیهای کامل در اروپای غربی قرار دارند، اما ظهور احزاب دست راستی افراطی در بازه زمانی پیشگفته باعث شده برخی کشورها نظیر فرانسه و اتریش، تنزل رتبه های مهمی را در پی داشته است.
🔹در نهایت بررسی روند در این بازه زمانی بیشتر از حاکی از پسرفت است. معدل دمکراسی جهان که در سال 2006، 5/52 بود، با اندکی کاهش در سال 2019 به 5/44 رسیده است.
این میانگین و رنگ زرد بیانگر آن، به صورت کلی بیانگر آن است که در جهان امروزه، اکثریت با نظام های سیاسی ترکیبی است. رژیم هایی که رویه های اقتدارگرایی و فرایندهای دمکراتیک ناقص را با هم تلفیق کرده اند.

#صلاح_الدین_خدیو
@sharname1

آزادیِ بیان، مادرِ آزادی‌هاست، این است که می‌ماند، در تاریخ سَیَران می‌کند، و آزادیهای دیگر را که تجمّع و مشاوره و رأیِ طبیعی باشد، به دنبال می‌آورد. از این‌رو به نظر می‌رسد که مشکل‌ترین آزادی‌ها نیز همین است. امّا مشکل بودنش دلیل بر نیرومندی‌اَش است، زیرا حکومتی که از شنیدنِ حرفِ دیگران بیم داشته باشد، بی‌درنگ و به سادگی این دلیل را به دست داده است که ریگی به کفشش است و به بر حق بودنِ خود اطمینان ندارد.

#سخن‌ها_را_بشنویم

💎کانال دکتر محمّد‌علی اسلامی نُدوشن

🆔 @sarv_e_sokhangoo

آه ازین "لطفِ" به انواعِ عتاب آلوده

#هومن_پناهنده
@gashthaa

✅ بررسی ریشه‌های فحاشی و دشنام‌گویی در تاریخ ایران

 گروه‌ها، قوم‌ها و ملت‌های گوناگون در گذر تاریخ و روزگار به ویژگی‌هایی شناخته شده‌اند. بسیاری از این ویژگی‌ها به خلق‌وخو و گرایش‌های اخلاقی هر ملت بازمی‌گردند.
ناسزاگویی و کاربرد گسترده دشنام در زمینه‌ها و موقعیت‌های گوناگون در همین راستا یکی از ویژگی‌های اخلاقی ایرانیان به‌شمار می‌آید که در منابع گوناگون بدان اشاره شده است. دشنام‌های جنسی و ناموسی و فحش‌هایی که میان طبقه‌ها و گروه‌های گوناگون اجتماعی به شکل‌های گوناگون نمود می‌یابد، احتمالاً یکی از مهم‌ترین مسائل و پدیده‌های تاریخ فرهنگی ایران به‌شمار می‌آید که از آن به سادگی نمی‌توان و البته نباید گذشت. برخی معتقدند در روزگار کنونی، فراگیری و گسترده‌شدن شبکه‌های اجتماعی میان افراد و قشرهای گوناگون و متنوع، عادی‌سازی و از میان‌رفتن زشتیِ چنین دشنام‌هایی را در پی آورده که در گذشته کم‌تر امکان پیدایی و گستردگی می‌یافتند یا دست‌کم نمی‌توانستند به آسانی در گستره زندگی خانوادگی و اجتماعی نمایان شوند. سررشته را اما اگر باز هم گرفته، به گذشته بازگردیم، درخواهیم یافت با مساله و پدیده‌ای تاریخی روبه‌روییم...

ادامه مطلب را در پیوند زیر بخوانید:

http://www.bookcity.org/detail/10011

🇮🇷 @linguiran

♦️ مجلس دولت را به نابودی اسرائیل مکلف کرد

🔹 هفته گذشته و در آستانه سالگرد شهادت سردار سلیمانی طرح اقدام متقابل ایران در برابر ترور شهید قاسم سلیمانی در صحن علنی روز چهارشنبه ۱۰ دی ماه اعلام وصول شد و امروز متن کامل آن منتشر شد. در این متن آمده است: دولت مکلف به ایجاد ترتیباتی جهت نابودی رژیم غاصب صهیونیستی تا سال ۱۴۲۰ می باشد

جزئیات در 👇👇
entekhab.ir/002UX0
🆔 @Entekhab_ir

✅واجبات خدا؛ واجبات مردم

✍️ رضا بابایی
یکی از اعضای دفتر استفتائات آیت الله العظمی خوئی(ره) در خاطراتش می‌نویسد:

ایشان در جلسه‌ای به‌‌شوخی فرمودند: «ما دو گونه واجب داریم:
آنچه خدا واجب کرده است و آنچه مردم واجب می‌دانند.
اگر با واجبات خدا مخالفت کنید، چون خدا مهربان است، به بخشایش او امیدوار باشید.
اما اگر با واجباتی مخالفت کنید که مردم آنها را واجب می‌دانند، اولا از همه چیز ساقط می‌شوید و ثانیا هیچ امیدی نداشته باشید که آنها شما را ببخشند... چون مردم بیشتر از خدا در دین تعصب دارند!»

آقای خوئی، پس از این شوخی عالمانه، مسئلۀ تراشیدن ریش را مثال می‌زند و اینکه چون مردم فکر می‌کنند تراشیدن ریش حرام است، من جرئت نمی‌کنم که بگویم حلال است.

مرحوم محمدتقی مجلسی، پدر مرحوم محمدباقر مجلسی(مؤلف بحارالانوار) کتابی دارند به نام «لوامع صاحبقرانی» که شرح فارسی «کتاب من لا یحضره الفقیه» نوشتۀ شیخ صدوق(ره) است.

وی در این کتاب خاطره‌ای از استادش مولی عبدالله نقل می‌کند که بر بیم و هراس آیت الله خوئی صحه می‌گذارد.

می‌نویسد:
«در خدمت استاد مولانا عبد اللَّه - طاب ثراه - درس قواعد می‌خواندیم.
در مبحث اذان، سخنان شیخ صدوق(ره) را ذکر فرمودند.
بنده عرض کردم:
شما چرا در اذان و اقامه "اشهد انّ علیا ولىّ اللَّه" مى‌گویید، [در حالی که می‌دانیم این شهادت جزء اذان نبوده است؟]
فرمودند:
از باب تیمّن و تبرّک می‌گویم؛ اما دیگر نمی‌گویم [تا در دین خدا دست نبرده باشم.]
چند روز ترک کردند.
همان ایام از جمعى شنیدم که مولی عبدالله سنّى شده است.
خدمت ایشان رسیدم و عرض کردم ظاهرا واجب است گفتن آن به تقیه. فرمودند که من نیز منظورم از تیمن و تبرک، همین تقیه بود.
پس ایشان تا پایان عمر این تقیه را داشتند.»
(مجلسی اول، لوامع صاحبقرانى، قم، انتشارات مؤسسۀ اسماعیلیان، چاپ دوم، ج‏3، ص۵۶۶، با تلخیص و ویرایش)

انگیزه‌های اهل علم برای مخالفت با آنچه مردم واجب می‌دانند اما در واقع نه واجب است و نه جایگاهی بلند در دین خدا دارد، هر روز کمتر می‌شود؛
گاهی نیز با توجیه و استدلال به کمک مردم می‌آیند و افزوده‌ها را بنیان مرصوص می‌کنند.
پس از چندی، دیگر رسما جزء واجبات اصلی و حتی مقدم بر واجبات خدا می‌شود.
خدا در قرآن کریم می‌گوید:
«ای اهل کتاب، در دین‌تان غلو نکنید» (نساء/171) اما جامعۀ دینی ما در غلو و افراط، با یکدیگر مسابقه گذاشته‌اند و هر کس به واجبات و محرمات بیشتری اعتقاد داشته باشد و دایرۀ دین را فراخ‌تر كند و هر افراطی را تفریط بداند و تا می‌تواند بر شدت و غلظت دين بيفزايد، در نظر ما دیندارتر است.
نیز هر كس كه به واجبات منصوص و استوار بسنده كند و در غیر آن، پایبند عقل و عرف باشد، متهم به بی‌دینی یا بددینی یا بی‌سوادی می‌شود.
@Sahamnewsorg

اینطور که گفتن ظاهرا از آزادیخواهان وطنی مقیم آمریکاست با این قرائت از آزادی که اینجا آمریکاست نه ایران و چین و من آزادم ماسک نزنم!

ویدیو از توییت sam Braslow
@sahandiranmehr

بهروز افخمی، کارگردان و مجری، در روز سوم ساقط شدن هواپیمای مسافربری اوکراین توسط موشک سپاه پاسداران (۲۰ دی ۹۸):
دست خدا در کار است که سقوط یکی از هواپیماهای بدنام و پرتصادف‌‌شان باعث ورشکستگی و بی‌حیثیتی اقتصادی آمریکا شود
Twitter
@hafezeye_tarikhi