پرسش و پاسخ دربارۀ ترجمۀ ادبی
با حضور استاد عبدالله کوثری

در ادامۀ سلسله‌ نشست‌های تخصصی مرکز نشر دانشگاهی، ساعت 18 چهارشنبه ششم اسفند 1399 جلسه‌ای با حضور مترجم نامدار کشورمان استاد عبدالله کوثری برگزار می‌شود. در این جلسه، که به صورت پرسش و پاسخ خواهد بود، شرکت‌کنندگان می‌توانند پرسش‌های خود دربارۀ «ترجمۀ ادبی» را از استاد کوثری بپرسند. مدیریت نشست «ترجمۀ ادبی» به عهدۀ استاد هاشمی میناباد است.
شرکت در جلسه برای عموم علاقمندان آزاد و رایگان است. برای ورود به جلسه می‌توانید از لینک زیر استفاده کنید:
http://iup.omegalms.com/tarjomeyeadabi

معنای گران کردن خدمات اینترنت

محمد فاضلی - عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی
.
✅ هر چه بیشتر فکر می‌کنم بیشتر به این نتیجه می‌رسم که گرفتن پول از خدمات اینترنت (بخوانید از جیب مصرف‌کننده) و دادن آن به صدا و سیما برای نظارت بر فضای مجازی، آن هم به میزان سه هزار میلیارد تومان، طبق مصوبه کمیسیون تلفیق مجلس، شش معنا دارد.
.
یک. تلاش برای گران کردن اینترنت و به تدریج سلب انگیزه تعداد زیادی از مردم برای استفاده از فضای مجازی.
.
دو. چیزی شبیه سپردن نظارت بر صنعت هوا و فضا یا هواپیمایی به اتحادیه مینی‌بوس رانی (در بهترین حالت) .
.
سه. فشار بر کسب‌وکارهای شکل گرفته در فضای مجازی و تعمیق بیکاری، نارضایتی و ناامیدی در نسل جوانان شاغل در شرکت‌های استارت آپی و متکی به اینترنت.
.
چهار. ضدیت با دنیای مدرن و حرکت در خلاف جهت جهان امروز که در آن خدمات اینترنت روز به روز ارزان‌تر، سریعتر و متنوع‌تر ارائه می‌شود و عصبی کردن مردم با ترکیبی از فیلترینگ، کاهش پهنای باند و افزایش قیمت خدمات اینترنت.
.
پنج. ایجاد انحصار رسانه‌ای و نقض حق دسترسی به گردش آزاد اطلاعات و تولید رانت و فساد برای بهره مندان از انحصار.
.
شش. محدودتر کردن دسترسی اقشار ضعیف اقتصادی به خدمات اینترنت و گسترش نابرابری در درازمدت.
.
#دغدغه_ایران، #اینترنت، #رانت، #فضای_مجازی، #انحصار_رسانه، #حکمرانی_خوب، #محمد_فاضلی
.
این شیوه حکمرانی درست نیست.
.
(اگر می‌پسندید به اشتراک بگذارید.)

@fazeli_mohammad

.
علی چه گفت؟ که: سر پیشِ ظلم خم نکنید!
تمامِ عُمر پرستاریِ شکم نکنید!
‌
چه‌گفت؟ گفت که: چون مال و جاه پیدا شد
عنانِ زهد به چنگ آورید و رَم نکنید!
‌
که بر مواجبِ برحقِّ خود میافزایید،
که از حقوق ضعیفانِ قوم کم نکنید...
‌
اگر فتاد شما را کلیدِ بیت‌المال،
چنان خورید که از فرطِ آن ورم نکنید!
‌
به نامِ دینِ خدا خلق را میازارید...
به هر بهانه خدا را سرِ عَلَم نکنید!
‌
به هر وسیله بزرگانِ خویش را مزنید...
که سفله را به غلط پاک و محترم نکنید!
‌
علی چه گفت؟ که: بیچارگانِ عالَم را،
برای خویش گرفتارِ "همّ" و "غم" نکنید!
▪️
‌
ستم کنید و بدزدید! اعتراضی نیست...
ولی به نامِ بلندِ علی ستم نکنید!
‌
‌
#حسین_جنتی
#علی_مددی
‌
‌@h_jannati
.

این‌کمپین خلاقانه‌ی یونیسف برای افزایش آگاهی مردم و ریشه‌کن کردن خشونت علیه کودکان در آرژانتین، اروگویه و پاراگویه، اجرا شده است. به چهره تماشاچیان و واکنش آنها به این نمایش دقت کنید!

Artchannelll
@sahandiranmehr

🎬 فیلم کوتاه « #محاکمه»

🎞 کارگردان #اورسن_ولز
📕 براساس رمان محاکمه اثر #فرانتس_کافکا
✅ با زیرنویس فارسی

●منبع: کانال پتریکور

👥 تلگرام علوم اجتماعی، مسائل‌روز👥
.
👉 @SOCIAL_SCIENCE
👉🏿 @SOCIAL_SCIENCE
.
🆔 Instagram: @Social.Sciences1

🔹 عسل تلخ

عباس یاری تصویر معنی‌داری در صفحه اینستاگرامش منتشر کرده و از پایان حضور40 ساله‌اش در مجله فیلم خبر داده است.

عباس یاری،هوشنگ گلمکانی و مسعود مهرابی سه رفیق و همکار بودند که در اوایل دهه 60 مجله فیلم را بنا نهادند اما آن‌گونه که آقای یاری خبر داده،پس از فوت آقای مسعود مهرابی در شهریور 1399، پسرش-پویا مهرابی-که وارث امتیاز مجله است، او و هوشنگ گلمکانی را از مدیریت مجله کنار گذاشته است.

عباس یاری نوشته: آرزو می‌کنم این کشتی با پیاده شدنِ اجباریِ بنیانگذارانش توسط پویا مهرابی، مدیر تازه مجله فیلم که وارث امتیاز پدر شده، با همان سلامت، به راهش ادامه دهد. به سهم خودم از تمام دوستانِ نویسنده و همکاران اداری و فنی که در تمامی این سال‌ها درکنارم بوده‌اند ممنون و سپاسگزارم؛ آرزو می‌کنم چنانچه خدای نکرده در جریان کار دلگیری‌ای از این حقیر در دل‌شان مانده، حلالم کنند.»

@journalistsclub1

❗️در برنامه‌ای تلویزیونی مجری از مارلون براندو می‌خواهد تا کمی ازنقش پدرخوانده را بازی کند! موسیقی پدرخوانده پخش می‌شود و براندو شروع می‌کند...
▪️ما را در اینستاگرام هم دنبال کنید:

https://instagram.com/artchannelll?igshid=vsnmvkj2y4cn

@artchanel

نسل جوان، برخی‌شان، از بزرگترها می‌پرسند: " چرا انقلاب کردید؟" انگار وقوع انقلاب تماماً بسته به اراده‌ی آدم‌ها است. پرسش واقع‌بینانه، به نظرم، این است: "چطور انقلاب شد ؟" آن وقت در جواب این پرسش و برای نشان دادنِ عاملِ ذهنی و ارادیِ وقوع انقلاب ، به عنوان یکی - و فقط یکی - از عوامل، شعرِ "شب نوردِ" اصلانیان شاهد راستینی است که به خوبی نشان می‌دهد که نسلِ انقلابیون ۵۷ در چه حال و هوایی بود، چه تصویرِ سیاهی از وضعِ موجود داشت و چه هیجانی برای نابود کردنِ آن . شعر و آهنگ، شیوه‌ی خواندن و به طور کلی همه چیزِ این تصنیف به روشنی وضعِ ذهنی و عاطفیِ آن انقلابیون را بیان میکند، مردان و زنانی که احساسشان در قبالِ انقلاب با احساسِ فرزندانشان، به تَبَعِ تفاوت مواجهاتشان ، تفاوت می‌کرد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

#صد_سال_موسیقی_ایرانی
#سنتی: آواز دشتی


▪تصنیف: #شب_نورد( برادربیقراره)
▪خواننده: #محمدرضا_شجریان
▪سراینده: #اصلان_اصلانیان
▪آهنگ ساز: #محمدرضا_لطفی
▪تک نواز: #محمدرضا_لطفی

| @haft_eghlim |

شب است و چهره میهن سیاهه
نشستن در سیاهیها گناهه
تفنگم را بده تا ره بجویم
که هر که عاشقه پایش به راهه

برادر بیقراره
برادر شعله واره
برادر دشت سینه ش لاله زاره.
شب و دریای خوف انگیز و توفان
من و اندیشه های پاک پویان
برایم خِلعت و خنجر بیاور
که خون میبارد از دلهای سوزان
برادر، نوجوونه
برادر، غرق خونه
برادر، کاکُلش آتشفشونه.
تو که با عاشقان درد آشنایی
تو که همرزم و همزنجیر مایی
ببین خون عزیزان را به دیوار
بزن شیپور صبح روشنایی.
برادر بیقراره
برادر نوجوونه
برادر شعله واره
برادر غرق خونه
برادر کاکلش آتشفشونه
برادر کاکلش آتشفشونه

▪️چهره‌ی میهن سیاهه

#اصلان_اصلانیان، شاعر و نویسنده و از اعضای قدیمی کانون نویسندگان ایران (متولد ۱۳۲۴)، دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷ در تنهایی و سکوت خبری درگذشت.

او را با ترانه‌ی «شب‌نورد» (با صدای محمدرضا شجریان و با آهنگسازی محمدرضا لطفی در آلبوم چاووش ۲) می‌شناسند. او این شعر را به یاد امیرپرویز پویان سروده بود. اصلانیان مدتی را هم همراه با سعید سلطانپور در زندان شاه گذراند.
bit.ly/2PdMC90

نام شناسنامه‌ای‌اش ابوالحسن بود و در شهر قم به دنیا آمده بود. در کودکی پدرش را از دست داد و بعد از ازدواج مجدد مادرش، به تهران آمد. تا چهارم ابتدایی در مدرسه‌ی شبانه درس خواند. سپس درس را رها کرد و برای کار به کارخانه کبریت‌سازی در جنوب تهران رفت. در اوان جوانی به سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران پیوست و به دلیل فعالیت‌های سیاسی‌اش مدتی را در زندان گذراند.

او از دوستان نزدیک #امیرپرویز_پویان از بنیانگذاران سازمان چریک‌های فدایی خلق و سعید سلطان‌پور بود. هنگامی که پویان در محاصره‌ی ساواک برای دستگیری‌اش خودکشی کرد، اصلانیان به یاد او و آرمان‌هایش شعری به نام «شب‌نورد» سرود که با اجرای شجریان و لطفی در بحبوبه‌ی انقلاب ۵۷ در چاووش ۲ به ماندگارترین اثر او نیز تبدیل شد.

اصلانیان این شعر را که با نام‌هایی دیگری چون «تفنگم را بده»، «چهره‌ی میهن سیاهه» و «برادر بی‌قراره» نیز شناخته می‌شود، اولین بار در پنجمین شب از شب‌های گوته اجرا کرد.

از اصلانیان تاکنون دو مجموعه‌شعر به نام‌های شباهنگ (۱۳۵۰) و خورشیدهای شبانه (۱۳۵۷) منتشر شده است. در سال‌های بعد از انقلاب فعالیت‌های او بسیار محدود و کم‌رنگ شد و بیشتر به نوشتن مقاله روی آورد و شعر گفتن و نوشتن را به خلوت خودش برد.

در فاصله‌ی سال‌های ۹۳-۹۴، زهرا حموله و سمیرا سرآبادانی فیلم مستندی به نام «گمشده در زمان» درباره اصلانیان و زندگی او ساختند.

اصلان اصلانیان در سکوت خبری محض در شهر ملارد درگذشت و سه‌شنبه ۲۹ آبان در قطعه‌ی ۴۴ گلزار امام‌زاده ابراهیم ملارد به خاک سپرده شد.

‍ 🍃🌺🍃

«[سیمون‌وی می‌گفت:] ما به کشتی‌شکستگانی می‌مانیم که به هر تخته پاره‌ای چنگ می‌زنند و امواج مهارناپذیر آنان را از این‌سو به آن‌سو می‌برد. خدا برای تک‌تک ما ریسمان نجاتی از آسمان فرو می‌افکند. آن‌کس که به ریسمان چنگ می‌زند و به رغم رنج و ترس رهایش نمی‌کند او نیز در کنار همسفرانش همچنان دستخوش تلاطم امواج است. اما برای او، تلاطم امواج همراه با کشش طناب موقعیتی پدید [می]آورد که از لحاظ فیزیکی کاملاً متفاوت است.»

(سیمون وی، ان ام بگلی، ترجمه هومن پناهنده، نشر ماهی)

تصویر فوق‌العاده‌ای است. سیمون‌وی مدعی نیست که ایمان تلاطم‌های زندگی را از میان می‌بَرد. همگی انسان‌ها به تعبیر او دستخوش تلاطم‌اند. به باور او دلی که از ایمان برخوردار است به رغم ابتلا به تلاطم احساس می‌کند طنابی را گرفته است و به جای آنکه سرگردان میان امواج باشد، به جانبی کشیده می‌شود. او نیز گرفتار تشویش‌ها و تلاطم‌هاست، اما انگار کششی در کار است. کششی که تلاطم را تاب‌آوردنی می‌کند. مولانا از «چشش» و «کشش» حرف می‌زند. چشاندن و کشاندن. مزه‌ای می‌چشاند و به جانب خویش می‌کشاند:

چندین چشش از بهر چه؟ تا جان تلخت خوش شود
چندین کشش از بهر چه؟ تا در رسی در اولیا

@book_tips 🐞

احمدی نژاد ملت رو به خط کرده که مثلا بیان مشکلاتشون مطرح کنن و ایشونم رسیدگی کنه.

آخه مرد حسابی تو الان دقیقا چه کاره ای ؟ خود روحانی که رییس جمهوره هم قدرت حل مشکلات مردمو نداره. تو این اوضاع کرونا خودتو ملتو علاف نکن! بیخیال مرد


OK

فراسوی زنجیرهای پندار

فرسته‌ی بالا، از هر لحاظ، غم‌انگیز است و من به‌رغمِ میلم، آن را به این دلیل گذاشتم که دیدم کسانی مردمِ صف‌کشیده در این عکس را سرزنش یا تمسخر کرده‌اند. به سرزنش‌کنندگان باید گفت آدمی وقتی احساس درماندگیِ مطلق بکند به خرافات رو می‌آورد و به هر تخته‌پاره‌ای چنگ می‌زند. به‌جای سرزنش و تمسخرِ کسانی که دچار چنین احساسِ درماندگیِ مطلق‌اند، و لاجرم گرفتار زنجیرهای خرافه و پندار، باید شرایط را چنان تغییر داد‌ که زنجیرهای پندار پاره شود.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🎥جلایی پور: این کشور به تغییر مسالمت آمیز احتیاج دارد

🔺حمیدرضا جلایی پور، جامعه شناس در گفت وگو با اعتمادآنلاین:

🔸همشهری یک مصاحبه از مادرم منتشر کرد.ایشان را به #بیت دعوت می‌کنند. مادرم با #مقام_رهبری صحبت می‌کند. می‌گوید من از اینجا نمی‌روم تا پسرم آزاد شود. همان شب من را آزاد کردند.

🔸آقای #مطهری سفارش #مجاهدین_خلق را به امام خمینی می‌کرد.

🔸وقتی شنیدیم مجاهدین خلق تغییر #ایدئولوژی داده خیلی به ما برخورد.

🔸مسأله کشور قبل از جنگ ،اتفاقات #کردستان بود.

🔸خشونت را #پیکاری‌ ها یاد #روحانیت دادند.

🔸هر روز صبح غسل شهادت می‌کردم

🔸اگر دنبال یک روزی هستید که #جمهوری‌اسلامی بگوید من اشتباه کردم و دیگر این اشتباه را نمی‌کنم، آن روز هرگز نمی‌آید.

🔸این کشور به #تغییر_مسالمت‌آمیز احتیاج دارد.

🔸شما فکر می‌کنید #سوری_شدن یک چیز عجیب و غریبی است؟سوری شدن دم در است.

#صبح_ما
@sobhema_ir

نقش بیجانشینی اخلاف در بی‌جانشینی اسلاف


۱- بچه که بودم از دل‌مشغولی‌هایم یافتن جواب پرسش‌هایی از این دست بود که «برندهٔ مبارزهٔ فرضی بروس لی و فرانکی کیست» یا «اگر جمشید آریا به‌جای رضا سوخته‌سرایی می‌رفت المپیک و سوخته‌سرایی جای آریا به جنگ اشرار می‌رفت چه می‌شد». بعدها به اهمیّت نقش‌ها و ساحت‌های گوناگون پی بردم. چنین تمثیلی را می‌توان در کار فرهنگی و ادبی هم به‌کار برد. چنین نیست که مثلاً مدرس رضوی چون کارش تصحیح متون بوده‌است حتماً مزیّتی بر منوچهر مرتضوی دارد که حافظ را شرح کرده و «مکتب حافظ» مرتضوی، به این دلیل که شرح مستقیم و آکادمیک است، بر «از کوچهٔ رندان» زرّین‌کوب -که داستانی‌تر و سرگذشت‌گونه است- مزیّتی دارد. ملاک تنها ارزیابی کیفیت آثار است در ژانر خودشان (یا باید چنین باشد). ضمناً کم‌خوانندگی کتابی ذاتاً دلیل تخصّصی یا کیفی بودن آن نیست و اتّفاقاً نوشتن اثر برای «عامّهٔ مخاطبان» بدون گرفتاری در غرقاب «عوامانگی» نیاز به انسجام ذهنی و زیربنای مستحکم فرهنگی‌ای دارد که ارجش کمتر از یافتن و بررسیدن نسخ خطّی یا اختصاصات زبانی نیست.

۲- در روزهای گذشته چند بار خبر درگذشت دکتر محمّدعلی اسلامی ندوشن منتشر و تکذیب شد. می‌توان در علّت جعل مشتاقانهٔ چنین اخباری از سوی برخی «فرهنگ‌دوستان» اندیشید (که گاهی چنان هم سریع «یاران همه رفتند» بعدیشان را منتشر می‌کنند که گویی برای درگذشت هریک از گردنان فرهنگ ایرانی پیش‌پیش مطلبی نوشته و در کشو گذاشته‌اند)، ولی بگذارید از علّت اهمیّت صاحب‌خبر بگوییم که یکی از کسانی است که آثارش حلقهٔ اتّصال دانشگاه و جامعه بوده‌است و از این حیث به زنده‌یادان زرین‌کوب و باستانی پاریزی بی‌شباهت نیست. در متولّدان پیش از ۱۳۲۰ چنین نویسندگان خوش‌قلمی کم نبوده‌اند. پرمخاطب بودن آثار ایشان دلیل بر وجود تقاضا برای این آثار است و چه خوب که چنین تقاضایی هست. ناخوب این است که نسل‌به‌نسل چنین افرادی کمتر شدند. دانشگاهیان بعدی اگر کار باکیفیتی کرده‌اند صرفاً آکادمیک بوده‌است. افرادی چون زرین‌کوب و اسلامی ندوشن داعیهٔ قزوینی بودن نداشته‌اند و به ارزش کار خودشان هم واقف بوده‌اند. امروز اگر کسی مخاطب گسترده را در نظر بگیرد یا پوزش می‌طلبد یا منّت می‌گذارد که گویی ازخودگذشتگی کرده‌است. همه می‌خواهند قزوینی شوند و هیچ‌یک هم نمی‌شوند. فراموش شده که هر کسی را بهر کاری ساخته‌اند (و همین است که از آن‌ها که قصد دارند یک‌جا ادای قزوینی و زرین‌کوب را دربیاورند مضحکه‌ای بروز می‌کند). گسستگی ارتباط دانشگاه و جامعه در ادبیّات به نفع هرچه موزه‌ای‌تر و ناآشناتر شدن گذشتهٔ فرهنگی ایران است. چه بسا پژوهشگر بعدی قرار است در نوجوانی کتابی از جنس «صفیر سیمرغ» بخواند -که دیگر نوشته نمی‌شود- و در ادامه به راه ادبیات بیفتد، و چه بسیار «متخصّصانی» که، چه بدانند و چه ندانند، شالودهٔ فکریشان با همین آثار شکل گرفته و بعد تکامل یافته یا نیافته‌است (بگذریم از «استادانی» که سخت است باور کنیم همین‌ها را هم خوانده‌باشند).

۳- امروز در میان فعّالان عرصهٔ فرهنگ، به‌خصوص در نشر کتاب، از این حلقه‌های واصل چندان خبری نیست، ولی واکنش‌هایی که به بیماری آقای علی دهباشی، مدیر مسئول «بخارا» در فضای مجازی دیده شد، نشان می‌دهد که این تقاضا برجاست. «بخارا» امروز شاید تنها نشریه‌ای است که نخ رابط فرهنگ و آکادمی با عامّهٔ علاقه‌مند به فرهنگ است. «بخارا» و نوشته‌های آن مهم است و شاید مهم‌تر از نشریات موسوم به تخصصّی، ازجمله به دلیل تأثیری که می‌تواند بر مخاطبانش (شامل مدیران فرهنگی و اقتصادی و دانشگاهی که ای بسا جز بخارا مجلهٔ دیگری که مرتبط با ایران‌شناسی باشد نخوانند) بگذارد، ولی باید در فرصت دیگری جداگانه به ابعاد آن و جزئیات تفاوت‌هایش با مشی مطلوب سابق (ازجمله برخی نکات همین نوشته) پرداخت. فعلاً آنچه مهم است این است که عرصه از نویسندگان سالم و خوش‌قلمی چون اسلامی ندوشن و زرین‌کوب -که دغدغهٔ اصلی ایشان ایران و فرهنگ ایرانی باشد- کمابیش خالی است. کاش برخی از جوانان خوش‌فکر دانشگاهی این راه را در پیش بگیرند و از ساحات مختلف کار ادبی و فرهنگی، نوشتن برای مخاطبان گسترده‌تر را جدّی بگیرند و رونق ببخشند، که در بزنگاه نوزایی و بازسازی به آن سخت محتاج خواهیم‌بود.

t.me//fanneadab

‍ روایت بارش
بابک عباسی

یک
پاییز پارسال، یک روز صبح که داشتم می‌رفتم سر کار متوجه کبوتری شدم که گوشۀ حیاط مجتمع مسکونی‌مان گیر افتاده بود. نمی‌توانست پرواز کند، بال چپش را روی زمین می‌کشید و خودش را به درِ شیشه‌ای حیاط می‌کوبید. از یکی از همسایه‌ها خواستم که بگیرد و نگهش دارد تا عصر که از سر کار برگشتم ببرمش درمانگاه.

دو
شب که برگشتم با چند جا تماس گرفتم ببینم کجا می‌توانم ببرم. کلینیکی پیدا کردم به اسم «دامپزشکی غرب» و بردمش آنجا، گفتند باید از بالَش عکس بگیریم. عکس گرفتند. تشخیص‌شان شکستگی بال چپ بود (بعدا معلوم شد شکستگی‌ای وجود نداشته!). گفتند باید جراحی بشود و احتمال فوت هم هست. رضایت‌نامه را نوشتم و هزینۀ پیش‌پرداخت برای عمل جراحی و یک شب پانسیون را هم پرداخت کردم.

سه
فردایش به فکرم رسید که برای احتیاط با یک متخصص و دامپزشک آشنا هم مشورتی کنم. زنگ زدم به دکتر کمیلیان و ماجرا را برایش تعریف کردم. گفت عکس رادیولوژی را بفرست ببینم. رفتم کلینیک و گفتم عکسش را بدهید می‌خواهم برای تصمیم به عمل جراحی بیشتر مشورت کنم. واکنش منفی پذیرش کلینیک به این درخواست من (که در خواست عجیبی نبود) و صحبت‌هایی که بین‌مان رد و بدل شد، من را به این نتیجه رساند که باید کبوتر را از آنها بگیرم و جای دیگری ببرم. با کمی کش و قوس بالاخره اجازه دادند کبوتر را بردارم ولی حاضر نشدند عکس رادیوگرافی را بدهند (تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!)

چهار
برداشتیم و رفتیم بیمارستان دامپزشکی مرکزی. به خاطر آشنایی قبلی، خیالم از بابت کادر متخصص و تجهیزات آنجا راحت بود. دوباره رفتیم رادیوگرافی. نتیجۀ عکس نشان داد که شکستگی‌ای وجود ندارد فقط بال چپ دچار سوختگی شدیدی شده (احتمالا در اثر برخورد به سیم برق یا ...). بالش را پانسمان کردند و امیدوار شدیم که با پماد و آنتی بیوتیک و دوا و درمان این بال زخمی خوب ‌شود. قرار شد همانجا بماند تا فردا دامپزشک پرندگان هم معاینه‌اش کند. برایش پرونده تشکیل دادند و برای تشکیل پرونده، حیوان باید اسم داشته باشد. اسمش را گذاشتم «بارش» (Barış) (در ترکی به معنی صلح. توضیح غیرضروری اینکه اسم گربه‌ام «ساواش» است، به معنای جنگ!). من هم خوشحال از اینکه پرنده را از دست آن کلینیک ناباب یا نابلد نجات داده‌ام، به خانه برگشتم.

پنج
فردایش در دانشگاه جلسۀ دفاع از پروپوزال داشتیم. وسط جلسه دیدم موبایلم زنگ می‌خورد و شمارۀ دامپزشکی مرکزی است. جواب دادم. گفتند دکتر پرندگان معاینه کرده و بال چپ کلا خون‌رسانی ندارد یا باید بال را قطع کنیم یا یوتانایز کنیم(مرگ آسان، مرگ خوب). حالم بد شد. بعد از جلسه با دو تا از دوستان حاضر که دستی بر آتش فلسفۀ اخلاق داشتند همانجا نشستیم به شور و مشورت که چه کنیم. پرنده‌ای که یک بال داشته باشد و نتواند پرواز کند چه زندگی‌ای می‌تواند داشته باشد؟ گزینۀ دیگر هم مطلوب نبود. چطور می‌توانستیم بی‌دلیل جانش را بگیریم؟ اما کفۀ این رأی سنگین‌تر به نظر می‌رسید که به هر حال زندگی ارزشمند است و مزیت دارد. «بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار». (شخصا گمان می‌کنم زندگی بر مرگ ترجیح دارد اما قداستی هم برای نفس زندگی قائل نیستم). عصر مجددا با دکتر کمیلیان صحبت کردم. (حیفم می آید دو کلمه اضافه نکنم که ایشان یکی از کاربلدترین و شریف‌ترین دامپزشکان، بلکه از شریف‌ترین آدم‌هایی است که می‌شناسم، از آنها که به گفتۀ مسیح «نمک زمین»‌اند). نظر دکتر کمیلیان هم این بود که نمی‌توانیم یوتانایز کنیم. و استدلالش حتی دقیق‌تر از استدلال انتزاعی ما بود: اگر زندگی حیوان با درد همراه باشد یوتانایز کردن موجه است وگرنه مجاز به انتخاب چنین گزینه‌ای نیستیم. اما مشکل این بود که از یک پرندۀ بی‌بال‌وپر کجا و چطور باید نگهداری می‌کردم؟ در این فاصله با دوستان زیادی هم حرف ‌زدم غالبا می‌گفتند آخر برای کبوتر چه کیفیتی دارد زندگی‌ در قفس بدون امکان پرواز؟ تازه تو که گربه داری کجا از او نگهداری خواهی کرد؟ احتمالا این اختلاف نظر همین حالا در میان شما خوانندگان این داستان هم هست. اما نظرتان به هر کدام طرف که باشد، گزینۀ آسانی پیش رویتان ندارید.

ادامه در فرستهٔ بعد

@eudemonia

‍ روایت بارش (بخش دوم)
بابک عباسی

شش
نهایتا تصمیم گرفتیم به جای نجاتش از زندگی بی‌پرواز، او را از مرگ نجات دهیم. فردایش عمل انجام شد. روز بعد رفتم بیمارستان برای ملاقاتش. آوردندش، جای بال چپ را پانسمان کرده بودند. لحظاتی در سکوت و سکون تماشایش کردم. شاید در نگاهش به دنبال جواب بودم...
قرار شد چند روزی برای تعویض پانسمان و دیگر کارهای درمانی آنجا بماند ما هم برای بعد از اینش تصمیم بگیریم. یکی دو روز بعد رفتم و با پزشک پرندگان آنجا صحبت کردم. از اینکه کبوتر بیهوشی و عمل را تاب آورده تعجب می‌کرد. و از لابلای صحبتش هم متوجه شدم که اگر با او مشورت می‌کردم یوتانایز را پیشنهاد می‌کرد! کمی در مورد نگرانی‌هایم با او حرف زدم. بدون پریدن افسرده نمی‌شود؟ گفت این کبوتر‌ها حافظۀ قوی‌ای ندارند که گذشته‌‌شان را به یاد بیاورند. به شرایط جدید عادت می‌کند.
حالا باید برایش پناهگاهی برای زندگی پیدا می‌کردم.

هفت
بعد از یک هفته مرخصش کردند ولی هنوز جایی برایش پیدا نکرده بودم. یکی از دوستانم داوطلب شد تا زمانی که جای ثابت و مطمئنی برایش پیدا نشده، پیش خودش نگه دارد. در این ایام خیلی فکر کردیم کجا برایش مناسب است. یکی از دوستان باغ پرندگان را پیشنهاد کرد. تا جایی که می‌دانم، در تهران دو باغ پرندگان داریم. یکی در پارک جنگلی لویزان که جایی تفریحی و در واقع باغ وحش پرندگان است و دیگری در پارک پردیسان که نوعی درمانگاه و جایی برای قرنطینه حیوانات است. از دوستم شنیده بودم که پرنده‌های زخمی را می‌شود به پناهگاه پردیسان برد و آنجا ممکن است بپذیرند. رفتم پارک پردیسان. جای خلوت و عجیبی بود؛ یک جور باغ وحش غیرنمایشی. ظاهرا حیوانات یا پرندگان وحشی زخمی یا بیمار را می‌شود آنجا برد. درمان می‌کنند و بعد از مدتی نگهداری در قرنطینه دوباره در طبیعت رها می‌کنند. راهی پارک پردیسان شدم (و همانجا چند گرگ دیدم که منظرۀ فوق‌العاده‌ای بود). مسئول کلینیک پرندگان را پیدا کردم و مشکل را برایش توضیح دادم. گفت ما اینجا گونه‌های کمیاب و خاص را برای درمان یا نگهداری می‌پذیریم. بعد هم با لحنی سرد ادامه داد که آن پرنده سهم گربه‌ها بوده چرا اصلا دخالت کردی؟ شاید حق با او بود. چیزی نگفتم. و برگشتم.

هشت
در همین رفت و آمدها و گفت‌وگوها راه حلی به فکرمان رسید: یک کبوترباز پیدا کنیم و سرپرستی‌اش را به او بسپاریم. فکر خوبی بود اما وسط شهر تهران کبوترباز از کجا پیدا می‌کردیم؟ اگر پیدا می‌کردیم هم به هر کسی نمی‌شد اعتماد کرد... در همین تاملات و رایزنی‌ها بودیم که دوست خوبم فرزاد مروجی نازنین مثل یک ناجی افسانه‌ای از راه رسید و گفت دوستی دارد که در شهریار باغی دارد و پرندگانی، شاید او بتواند کمک‌مان کند. تلفن کرد و صحبت کرد و آن جوانمرد هم پذیرفت. و این شد که در یک غروب سرد پاییزی پرنده را برداشتیم و بردیم شهریار. خانۀ جدید بارش حیاطی بود بالای پشت بام با یک سقف توری. جای دلباز و باصفایی بود. دوستان جدید بارش هم چندتایی کبوتر و یکی دو کفترچاهی بودند و مهم‌تر از همه اینکه صاحب آنجا مرد مهربان و مورداعتمادی بود. داستان ما اینجا به پایان نمی‌رسد. بعدها شنیدم که «بارش» پریدن با یک بال را هم آموخته و در همان ارتفاع دو سه متری پروازکی هم می‌کند.

نُه
تا اینجای داستان را که برای یکی دو نفر از دوستانم تعریف کرده بودم، هر بار شنیده بودم که چرا این را نمی‌نویسی. و جواب معلوم بود: تنبلی و اهمالکاری! اما آنچه باعث شد بالاخره این روایت را بنویسم، علاوه بر سفارش و تأکید دوستان، این بود که مدتی پیش فرزاد خبر آورد که بارش، که آن روزها جنسیت‌اش را نمی‌دانستیم، در این مدت جفتی هم پیدا کرده و اخیرا پدر شده است!

به جای نتیجۀ اخلاقی آخرین ویدئویی را که از بارش دارم (قبل از پدر شدنش) اینجا می‌گذارم و خودم و شما را با سوال‌های بی‌جواب رها می‌کنم.

@eudemonia