🔹 عسل تلخ

عباس یاری تصویر معنی‌داری در صفحه اینستاگرامش منتشر کرده و از پایان حضور40 ساله‌اش در مجله فیلم خبر داده است.

عباس یاری،هوشنگ گلمکانی و مسعود مهرابی سه رفیق و همکار بودند که در اوایل دهه 60 مجله فیلم را بنا نهادند اما آن‌گونه که آقای یاری خبر داده،پس از فوت آقای مسعود مهرابی در شهریور 1399، پسرش-پویا مهرابی-که وارث امتیاز مجله است، او و هوشنگ گلمکانی را از مدیریت مجله کنار گذاشته است.

عباس یاری نوشته: آرزو می‌کنم این کشتی با پیاده شدنِ اجباریِ بنیانگذارانش توسط پویا مهرابی، مدیر تازه مجله فیلم که وارث امتیاز پدر شده، با همان سلامت، به راهش ادامه دهد. به سهم خودم از تمام دوستانِ نویسنده و همکاران اداری و فنی که در تمامی این سال‌ها درکنارم بوده‌اند ممنون و سپاسگزارم؛ آرزو می‌کنم چنانچه خدای نکرده در جریان کار دلگیری‌ای از این حقیر در دل‌شان مانده، حلالم کنند.»

@journalistsclub1

❗️در برنامه‌ای تلویزیونی مجری از مارلون براندو می‌خواهد تا کمی ازنقش پدرخوانده را بازی کند! موسیقی پدرخوانده پخش می‌شود و براندو شروع می‌کند...
▪️ما را در اینستاگرام هم دنبال کنید:

https://instagram.com/artchannelll?igshid=vsnmvkj2y4cn

@artchanel

نسل جوان، برخی‌شان، از بزرگترها می‌پرسند: " چرا انقلاب کردید؟" انگار وقوع انقلاب تماماً بسته به اراده‌ی آدم‌ها است. پرسش واقع‌بینانه، به نظرم، این است: "چطور انقلاب شد ؟" آن وقت در جواب این پرسش و برای نشان دادنِ عاملِ ذهنی و ارادیِ وقوع انقلاب ، به عنوان یکی - و فقط یکی - از عوامل، شعرِ "شب نوردِ" اصلانیان شاهد راستینی است که به خوبی نشان می‌دهد که نسلِ انقلابیون ۵۷ در چه حال و هوایی بود، چه تصویرِ سیاهی از وضعِ موجود داشت و چه هیجانی برای نابود کردنِ آن . شعر و آهنگ، شیوه‌ی خواندن و به طور کلی همه چیزِ این تصنیف به روشنی وضعِ ذهنی و عاطفیِ آن انقلابیون را بیان میکند، مردان و زنانی که احساسشان در قبالِ انقلاب با احساسِ فرزندانشان، به تَبَعِ تفاوت مواجهاتشان ، تفاوت می‌کرد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

#صد_سال_موسیقی_ایرانی
#سنتی: آواز دشتی


▪تصنیف: #شب_نورد( برادربیقراره)
▪خواننده: #محمدرضا_شجریان
▪سراینده: #اصلان_اصلانیان
▪آهنگ ساز: #محمدرضا_لطفی
▪تک نواز: #محمدرضا_لطفی

| @haft_eghlim |

شب است و چهره میهن سیاهه
نشستن در سیاهیها گناهه
تفنگم را بده تا ره بجویم
که هر که عاشقه پایش به راهه

برادر بیقراره
برادر شعله واره
برادر دشت سینه ش لاله زاره.
شب و دریای خوف انگیز و توفان
من و اندیشه های پاک پویان
برایم خِلعت و خنجر بیاور
که خون میبارد از دلهای سوزان
برادر، نوجوونه
برادر، غرق خونه
برادر، کاکُلش آتشفشونه.
تو که با عاشقان درد آشنایی
تو که همرزم و همزنجیر مایی
ببین خون عزیزان را به دیوار
بزن شیپور صبح روشنایی.
برادر بیقراره
برادر نوجوونه
برادر شعله واره
برادر غرق خونه
برادر کاکلش آتشفشونه
برادر کاکلش آتشفشونه

▪️چهره‌ی میهن سیاهه

#اصلان_اصلانیان، شاعر و نویسنده و از اعضای قدیمی کانون نویسندگان ایران (متولد ۱۳۲۴)، دوشنبه ۲۸ آبان ۱۳۹۷ در تنهایی و سکوت خبری درگذشت.

او را با ترانه‌ی «شب‌نورد» (با صدای محمدرضا شجریان و با آهنگسازی محمدرضا لطفی در آلبوم چاووش ۲) می‌شناسند. او این شعر را به یاد امیرپرویز پویان سروده بود. اصلانیان مدتی را هم همراه با سعید سلطانپور در زندان شاه گذراند.
bit.ly/2PdMC90

نام شناسنامه‌ای‌اش ابوالحسن بود و در شهر قم به دنیا آمده بود. در کودکی پدرش را از دست داد و بعد از ازدواج مجدد مادرش، به تهران آمد. تا چهارم ابتدایی در مدرسه‌ی شبانه درس خواند. سپس درس را رها کرد و برای کار به کارخانه کبریت‌سازی در جنوب تهران رفت. در اوان جوانی به سازمان چریک‌های فدایی خلق ایران پیوست و به دلیل فعالیت‌های سیاسی‌اش مدتی را در زندان گذراند.

او از دوستان نزدیک #امیرپرویز_پویان از بنیانگذاران سازمان چریک‌های فدایی خلق و سعید سلطان‌پور بود. هنگامی که پویان در محاصره‌ی ساواک برای دستگیری‌اش خودکشی کرد، اصلانیان به یاد او و آرمان‌هایش شعری به نام «شب‌نورد» سرود که با اجرای شجریان و لطفی در بحبوبه‌ی انقلاب ۵۷ در چاووش ۲ به ماندگارترین اثر او نیز تبدیل شد.

اصلانیان این شعر را که با نام‌هایی دیگری چون «تفنگم را بده»، «چهره‌ی میهن سیاهه» و «برادر بی‌قراره» نیز شناخته می‌شود، اولین بار در پنجمین شب از شب‌های گوته اجرا کرد.

از اصلانیان تاکنون دو مجموعه‌شعر به نام‌های شباهنگ (۱۳۵۰) و خورشیدهای شبانه (۱۳۵۷) منتشر شده است. در سال‌های بعد از انقلاب فعالیت‌های او بسیار محدود و کم‌رنگ شد و بیشتر به نوشتن مقاله روی آورد و شعر گفتن و نوشتن را به خلوت خودش برد.

در فاصله‌ی سال‌های ۹۳-۹۴، زهرا حموله و سمیرا سرآبادانی فیلم مستندی به نام «گمشده در زمان» درباره اصلانیان و زندگی او ساختند.

اصلان اصلانیان در سکوت خبری محض در شهر ملارد درگذشت و سه‌شنبه ۲۹ آبان در قطعه‌ی ۴۴ گلزار امام‌زاده ابراهیم ملارد به خاک سپرده شد.

‍ 🍃🌺🍃

«[سیمون‌وی می‌گفت:] ما به کشتی‌شکستگانی می‌مانیم که به هر تخته پاره‌ای چنگ می‌زنند و امواج مهارناپذیر آنان را از این‌سو به آن‌سو می‌برد. خدا برای تک‌تک ما ریسمان نجاتی از آسمان فرو می‌افکند. آن‌کس که به ریسمان چنگ می‌زند و به رغم رنج و ترس رهایش نمی‌کند او نیز در کنار همسفرانش همچنان دستخوش تلاطم امواج است. اما برای او، تلاطم امواج همراه با کشش طناب موقعیتی پدید [می]آورد که از لحاظ فیزیکی کاملاً متفاوت است.»

(سیمون وی، ان ام بگلی، ترجمه هومن پناهنده، نشر ماهی)

تصویر فوق‌العاده‌ای است. سیمون‌وی مدعی نیست که ایمان تلاطم‌های زندگی را از میان می‌بَرد. همگی انسان‌ها به تعبیر او دستخوش تلاطم‌اند. به باور او دلی که از ایمان برخوردار است به رغم ابتلا به تلاطم احساس می‌کند طنابی را گرفته است و به جای آنکه سرگردان میان امواج باشد، به جانبی کشیده می‌شود. او نیز گرفتار تشویش‌ها و تلاطم‌هاست، اما انگار کششی در کار است. کششی که تلاطم را تاب‌آوردنی می‌کند. مولانا از «چشش» و «کشش» حرف می‌زند. چشاندن و کشاندن. مزه‌ای می‌چشاند و به جانب خویش می‌کشاند:

چندین چشش از بهر چه؟ تا جان تلخت خوش شود
چندین کشش از بهر چه؟ تا در رسی در اولیا

@book_tips 🐞

احمدی نژاد ملت رو به خط کرده که مثلا بیان مشکلاتشون مطرح کنن و ایشونم رسیدگی کنه.

آخه مرد حسابی تو الان دقیقا چه کاره ای ؟ خود روحانی که رییس جمهوره هم قدرت حل مشکلات مردمو نداره. تو این اوضاع کرونا خودتو ملتو علاف نکن! بیخیال مرد


OK

فراسوی زنجیرهای پندار

فرسته‌ی بالا، از هر لحاظ، غم‌انگیز است و من به‌رغمِ میلم، آن را به این دلیل گذاشتم که دیدم کسانی مردمِ صف‌کشیده در این عکس را سرزنش یا تمسخر کرده‌اند. به سرزنش‌کنندگان باید گفت آدمی وقتی احساس درماندگیِ مطلق بکند به خرافات رو می‌آورد و به هر تخته‌پاره‌ای چنگ می‌زند. به‌جای سرزنش و تمسخرِ کسانی که دچار چنین احساسِ درماندگیِ مطلق‌اند، و لاجرم گرفتار زنجیرهای خرافه و پندار، باید شرایط را چنان تغییر داد‌ که زنجیرهای پندار پاره شود.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🎥جلایی پور: این کشور به تغییر مسالمت آمیز احتیاج دارد

🔺حمیدرضا جلایی پور، جامعه شناس در گفت وگو با اعتمادآنلاین:

🔸همشهری یک مصاحبه از مادرم منتشر کرد.ایشان را به #بیت دعوت می‌کنند. مادرم با #مقام_رهبری صحبت می‌کند. می‌گوید من از اینجا نمی‌روم تا پسرم آزاد شود. همان شب من را آزاد کردند.

🔸آقای #مطهری سفارش #مجاهدین_خلق را به امام خمینی می‌کرد.

🔸وقتی شنیدیم مجاهدین خلق تغییر #ایدئولوژی داده خیلی به ما برخورد.

🔸مسأله کشور قبل از جنگ ،اتفاقات #کردستان بود.

🔸خشونت را #پیکاری‌ ها یاد #روحانیت دادند.

🔸هر روز صبح غسل شهادت می‌کردم

🔸اگر دنبال یک روزی هستید که #جمهوری‌اسلامی بگوید من اشتباه کردم و دیگر این اشتباه را نمی‌کنم، آن روز هرگز نمی‌آید.

🔸این کشور به #تغییر_مسالمت‌آمیز احتیاج دارد.

🔸شما فکر می‌کنید #سوری_شدن یک چیز عجیب و غریبی است؟سوری شدن دم در است.

#صبح_ما
@sobhema_ir

نقش بیجانشینی اخلاف در بی‌جانشینی اسلاف


۱- بچه که بودم از دل‌مشغولی‌هایم یافتن جواب پرسش‌هایی از این دست بود که «برندهٔ مبارزهٔ فرضی بروس لی و فرانکی کیست» یا «اگر جمشید آریا به‌جای رضا سوخته‌سرایی می‌رفت المپیک و سوخته‌سرایی جای آریا به جنگ اشرار می‌رفت چه می‌شد». بعدها به اهمیّت نقش‌ها و ساحت‌های گوناگون پی بردم. چنین تمثیلی را می‌توان در کار فرهنگی و ادبی هم به‌کار برد. چنین نیست که مثلاً مدرس رضوی چون کارش تصحیح متون بوده‌است حتماً مزیّتی بر منوچهر مرتضوی دارد که حافظ را شرح کرده و «مکتب حافظ» مرتضوی، به این دلیل که شرح مستقیم و آکادمیک است، بر «از کوچهٔ رندان» زرّین‌کوب -که داستانی‌تر و سرگذشت‌گونه است- مزیّتی دارد. ملاک تنها ارزیابی کیفیت آثار است در ژانر خودشان (یا باید چنین باشد). ضمناً کم‌خوانندگی کتابی ذاتاً دلیل تخصّصی یا کیفی بودن آن نیست و اتّفاقاً نوشتن اثر برای «عامّهٔ مخاطبان» بدون گرفتاری در غرقاب «عوامانگی» نیاز به انسجام ذهنی و زیربنای مستحکم فرهنگی‌ای دارد که ارجش کمتر از یافتن و بررسیدن نسخ خطّی یا اختصاصات زبانی نیست.

۲- در روزهای گذشته چند بار خبر درگذشت دکتر محمّدعلی اسلامی ندوشن منتشر و تکذیب شد. می‌توان در علّت جعل مشتاقانهٔ چنین اخباری از سوی برخی «فرهنگ‌دوستان» اندیشید (که گاهی چنان هم سریع «یاران همه رفتند» بعدیشان را منتشر می‌کنند که گویی برای درگذشت هریک از گردنان فرهنگ ایرانی پیش‌پیش مطلبی نوشته و در کشو گذاشته‌اند)، ولی بگذارید از علّت اهمیّت صاحب‌خبر بگوییم که یکی از کسانی است که آثارش حلقهٔ اتّصال دانشگاه و جامعه بوده‌است و از این حیث به زنده‌یادان زرین‌کوب و باستانی پاریزی بی‌شباهت نیست. در متولّدان پیش از ۱۳۲۰ چنین نویسندگان خوش‌قلمی کم نبوده‌اند. پرمخاطب بودن آثار ایشان دلیل بر وجود تقاضا برای این آثار است و چه خوب که چنین تقاضایی هست. ناخوب این است که نسل‌به‌نسل چنین افرادی کمتر شدند. دانشگاهیان بعدی اگر کار باکیفیتی کرده‌اند صرفاً آکادمیک بوده‌است. افرادی چون زرین‌کوب و اسلامی ندوشن داعیهٔ قزوینی بودن نداشته‌اند و به ارزش کار خودشان هم واقف بوده‌اند. امروز اگر کسی مخاطب گسترده را در نظر بگیرد یا پوزش می‌طلبد یا منّت می‌گذارد که گویی ازخودگذشتگی کرده‌است. همه می‌خواهند قزوینی شوند و هیچ‌یک هم نمی‌شوند. فراموش شده که هر کسی را بهر کاری ساخته‌اند (و همین است که از آن‌ها که قصد دارند یک‌جا ادای قزوینی و زرین‌کوب را دربیاورند مضحکه‌ای بروز می‌کند). گسستگی ارتباط دانشگاه و جامعه در ادبیّات به نفع هرچه موزه‌ای‌تر و ناآشناتر شدن گذشتهٔ فرهنگی ایران است. چه بسا پژوهشگر بعدی قرار است در نوجوانی کتابی از جنس «صفیر سیمرغ» بخواند -که دیگر نوشته نمی‌شود- و در ادامه به راه ادبیات بیفتد، و چه بسیار «متخصّصانی» که، چه بدانند و چه ندانند، شالودهٔ فکریشان با همین آثار شکل گرفته و بعد تکامل یافته یا نیافته‌است (بگذریم از «استادانی» که سخت است باور کنیم همین‌ها را هم خوانده‌باشند).

۳- امروز در میان فعّالان عرصهٔ فرهنگ، به‌خصوص در نشر کتاب، از این حلقه‌های واصل چندان خبری نیست، ولی واکنش‌هایی که به بیماری آقای علی دهباشی، مدیر مسئول «بخارا» در فضای مجازی دیده شد، نشان می‌دهد که این تقاضا برجاست. «بخارا» امروز شاید تنها نشریه‌ای است که نخ رابط فرهنگ و آکادمی با عامّهٔ علاقه‌مند به فرهنگ است. «بخارا» و نوشته‌های آن مهم است و شاید مهم‌تر از نشریات موسوم به تخصصّی، ازجمله به دلیل تأثیری که می‌تواند بر مخاطبانش (شامل مدیران فرهنگی و اقتصادی و دانشگاهی که ای بسا جز بخارا مجلهٔ دیگری که مرتبط با ایران‌شناسی باشد نخوانند) بگذارد، ولی باید در فرصت دیگری جداگانه به ابعاد آن و جزئیات تفاوت‌هایش با مشی مطلوب سابق (ازجمله برخی نکات همین نوشته) پرداخت. فعلاً آنچه مهم است این است که عرصه از نویسندگان سالم و خوش‌قلمی چون اسلامی ندوشن و زرین‌کوب -که دغدغهٔ اصلی ایشان ایران و فرهنگ ایرانی باشد- کمابیش خالی است. کاش برخی از جوانان خوش‌فکر دانشگاهی این راه را در پیش بگیرند و از ساحات مختلف کار ادبی و فرهنگی، نوشتن برای مخاطبان گسترده‌تر را جدّی بگیرند و رونق ببخشند، که در بزنگاه نوزایی و بازسازی به آن سخت محتاج خواهیم‌بود.

t.me//fanneadab

‍ روایت بارش
بابک عباسی

یک
پاییز پارسال، یک روز صبح که داشتم می‌رفتم سر کار متوجه کبوتری شدم که گوشۀ حیاط مجتمع مسکونی‌مان گیر افتاده بود. نمی‌توانست پرواز کند، بال چپش را روی زمین می‌کشید و خودش را به درِ شیشه‌ای حیاط می‌کوبید. از یکی از همسایه‌ها خواستم که بگیرد و نگهش دارد تا عصر که از سر کار برگشتم ببرمش درمانگاه.

دو
شب که برگشتم با چند جا تماس گرفتم ببینم کجا می‌توانم ببرم. کلینیکی پیدا کردم به اسم «دامپزشکی غرب» و بردمش آنجا، گفتند باید از بالَش عکس بگیریم. عکس گرفتند. تشخیص‌شان شکستگی بال چپ بود (بعدا معلوم شد شکستگی‌ای وجود نداشته!). گفتند باید جراحی بشود و احتمال فوت هم هست. رضایت‌نامه را نوشتم و هزینۀ پیش‌پرداخت برای عمل جراحی و یک شب پانسیون را هم پرداخت کردم.

سه
فردایش به فکرم رسید که برای احتیاط با یک متخصص و دامپزشک آشنا هم مشورتی کنم. زنگ زدم به دکتر کمیلیان و ماجرا را برایش تعریف کردم. گفت عکس رادیولوژی را بفرست ببینم. رفتم کلینیک و گفتم عکسش را بدهید می‌خواهم برای تصمیم به عمل جراحی بیشتر مشورت کنم. واکنش منفی پذیرش کلینیک به این درخواست من (که در خواست عجیبی نبود) و صحبت‌هایی که بین‌مان رد و بدل شد، من را به این نتیجه رساند که باید کبوتر را از آنها بگیرم و جای دیگری ببرم. با کمی کش و قوس بالاخره اجازه دادند کبوتر را بردارم ولی حاضر نشدند عکس رادیوگرافی را بدهند (تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل!)

چهار
برداشتیم و رفتیم بیمارستان دامپزشکی مرکزی. به خاطر آشنایی قبلی، خیالم از بابت کادر متخصص و تجهیزات آنجا راحت بود. دوباره رفتیم رادیوگرافی. نتیجۀ عکس نشان داد که شکستگی‌ای وجود ندارد فقط بال چپ دچار سوختگی شدیدی شده (احتمالا در اثر برخورد به سیم برق یا ...). بالش را پانسمان کردند و امیدوار شدیم که با پماد و آنتی بیوتیک و دوا و درمان این بال زخمی خوب ‌شود. قرار شد همانجا بماند تا فردا دامپزشک پرندگان هم معاینه‌اش کند. برایش پرونده تشکیل دادند و برای تشکیل پرونده، حیوان باید اسم داشته باشد. اسمش را گذاشتم «بارش» (Barış) (در ترکی به معنی صلح. توضیح غیرضروری اینکه اسم گربه‌ام «ساواش» است، به معنای جنگ!). من هم خوشحال از اینکه پرنده را از دست آن کلینیک ناباب یا نابلد نجات داده‌ام، به خانه برگشتم.

پنج
فردایش در دانشگاه جلسۀ دفاع از پروپوزال داشتیم. وسط جلسه دیدم موبایلم زنگ می‌خورد و شمارۀ دامپزشکی مرکزی است. جواب دادم. گفتند دکتر پرندگان معاینه کرده و بال چپ کلا خون‌رسانی ندارد یا باید بال را قطع کنیم یا یوتانایز کنیم(مرگ آسان، مرگ خوب). حالم بد شد. بعد از جلسه با دو تا از دوستان حاضر که دستی بر آتش فلسفۀ اخلاق داشتند همانجا نشستیم به شور و مشورت که چه کنیم. پرنده‌ای که یک بال داشته باشد و نتواند پرواز کند چه زندگی‌ای می‌تواند داشته باشد؟ گزینۀ دیگر هم مطلوب نبود. چطور می‌توانستیم بی‌دلیل جانش را بگیریم؟ اما کفۀ این رأی سنگین‌تر به نظر می‌رسید که به هر حال زندگی ارزشمند است و مزیت دارد. «بودن به از نبود شدن، خاصه در بهار». (شخصا گمان می‌کنم زندگی بر مرگ ترجیح دارد اما قداستی هم برای نفس زندگی قائل نیستم). عصر مجددا با دکتر کمیلیان صحبت کردم. (حیفم می آید دو کلمه اضافه نکنم که ایشان یکی از کاربلدترین و شریف‌ترین دامپزشکان، بلکه از شریف‌ترین آدم‌هایی است که می‌شناسم، از آنها که به گفتۀ مسیح «نمک زمین»‌اند). نظر دکتر کمیلیان هم این بود که نمی‌توانیم یوتانایز کنیم. و استدلالش حتی دقیق‌تر از استدلال انتزاعی ما بود: اگر زندگی حیوان با درد همراه باشد یوتانایز کردن موجه است وگرنه مجاز به انتخاب چنین گزینه‌ای نیستیم. اما مشکل این بود که از یک پرندۀ بی‌بال‌وپر کجا و چطور باید نگهداری می‌کردم؟ در این فاصله با دوستان زیادی هم حرف ‌زدم غالبا می‌گفتند آخر برای کبوتر چه کیفیتی دارد زندگی‌ در قفس بدون امکان پرواز؟ تازه تو که گربه داری کجا از او نگهداری خواهی کرد؟ احتمالا این اختلاف نظر همین حالا در میان شما خوانندگان این داستان هم هست. اما نظرتان به هر کدام طرف که باشد، گزینۀ آسانی پیش رویتان ندارید.

ادامه در فرستهٔ بعد

@eudemonia

‍ روایت بارش (بخش دوم)
بابک عباسی

شش
نهایتا تصمیم گرفتیم به جای نجاتش از زندگی بی‌پرواز، او را از مرگ نجات دهیم. فردایش عمل انجام شد. روز بعد رفتم بیمارستان برای ملاقاتش. آوردندش، جای بال چپ را پانسمان کرده بودند. لحظاتی در سکوت و سکون تماشایش کردم. شاید در نگاهش به دنبال جواب بودم...
قرار شد چند روزی برای تعویض پانسمان و دیگر کارهای درمانی آنجا بماند ما هم برای بعد از اینش تصمیم بگیریم. یکی دو روز بعد رفتم و با پزشک پرندگان آنجا صحبت کردم. از اینکه کبوتر بیهوشی و عمل را تاب آورده تعجب می‌کرد. و از لابلای صحبتش هم متوجه شدم که اگر با او مشورت می‌کردم یوتانایز را پیشنهاد می‌کرد! کمی در مورد نگرانی‌هایم با او حرف زدم. بدون پریدن افسرده نمی‌شود؟ گفت این کبوتر‌ها حافظۀ قوی‌ای ندارند که گذشته‌‌شان را به یاد بیاورند. به شرایط جدید عادت می‌کند.
حالا باید برایش پناهگاهی برای زندگی پیدا می‌کردم.

هفت
بعد از یک هفته مرخصش کردند ولی هنوز جایی برایش پیدا نکرده بودم. یکی از دوستانم داوطلب شد تا زمانی که جای ثابت و مطمئنی برایش پیدا نشده، پیش خودش نگه دارد. در این ایام خیلی فکر کردیم کجا برایش مناسب است. یکی از دوستان باغ پرندگان را پیشنهاد کرد. تا جایی که می‌دانم، در تهران دو باغ پرندگان داریم. یکی در پارک جنگلی لویزان که جایی تفریحی و در واقع باغ وحش پرندگان است و دیگری در پارک پردیسان که نوعی درمانگاه و جایی برای قرنطینه حیوانات است. از دوستم شنیده بودم که پرنده‌های زخمی را می‌شود به پناهگاه پردیسان برد و آنجا ممکن است بپذیرند. رفتم پارک پردیسان. جای خلوت و عجیبی بود؛ یک جور باغ وحش غیرنمایشی. ظاهرا حیوانات یا پرندگان وحشی زخمی یا بیمار را می‌شود آنجا برد. درمان می‌کنند و بعد از مدتی نگهداری در قرنطینه دوباره در طبیعت رها می‌کنند. راهی پارک پردیسان شدم (و همانجا چند گرگ دیدم که منظرۀ فوق‌العاده‌ای بود). مسئول کلینیک پرندگان را پیدا کردم و مشکل را برایش توضیح دادم. گفت ما اینجا گونه‌های کمیاب و خاص را برای درمان یا نگهداری می‌پذیریم. بعد هم با لحنی سرد ادامه داد که آن پرنده سهم گربه‌ها بوده چرا اصلا دخالت کردی؟ شاید حق با او بود. چیزی نگفتم. و برگشتم.

هشت
در همین رفت و آمدها و گفت‌وگوها راه حلی به فکرمان رسید: یک کبوترباز پیدا کنیم و سرپرستی‌اش را به او بسپاریم. فکر خوبی بود اما وسط شهر تهران کبوترباز از کجا پیدا می‌کردیم؟ اگر پیدا می‌کردیم هم به هر کسی نمی‌شد اعتماد کرد... در همین تاملات و رایزنی‌ها بودیم که دوست خوبم فرزاد مروجی نازنین مثل یک ناجی افسانه‌ای از راه رسید و گفت دوستی دارد که در شهریار باغی دارد و پرندگانی، شاید او بتواند کمک‌مان کند. تلفن کرد و صحبت کرد و آن جوانمرد هم پذیرفت. و این شد که در یک غروب سرد پاییزی پرنده را برداشتیم و بردیم شهریار. خانۀ جدید بارش حیاطی بود بالای پشت بام با یک سقف توری. جای دلباز و باصفایی بود. دوستان جدید بارش هم چندتایی کبوتر و یکی دو کفترچاهی بودند و مهم‌تر از همه اینکه صاحب آنجا مرد مهربان و مورداعتمادی بود. داستان ما اینجا به پایان نمی‌رسد. بعدها شنیدم که «بارش» پریدن با یک بال را هم آموخته و در همان ارتفاع دو سه متری پروازکی هم می‌کند.

نُه
تا اینجای داستان را که برای یکی دو نفر از دوستانم تعریف کرده بودم، هر بار شنیده بودم که چرا این را نمی‌نویسی. و جواب معلوم بود: تنبلی و اهمالکاری! اما آنچه باعث شد بالاخره این روایت را بنویسم، علاوه بر سفارش و تأکید دوستان، این بود که مدتی پیش فرزاد خبر آورد که بارش، که آن روزها جنسیت‌اش را نمی‌دانستیم، در این مدت جفتی هم پیدا کرده و اخیرا پدر شده است!

به جای نتیجۀ اخلاقی آخرین ویدئویی را که از بارش دارم (قبل از پدر شدنش) اینجا می‌گذارم و خودم و شما را با سوال‌های بی‌جواب رها می‌کنم.

@eudemonia

دو فرسته‌ی بالا👆 و پایین 👇راویانِ رویاروییِ دو نیرو هستند: نیروی خجسته‌ی هستی و نیروی گُجسته‌ی نابودی و نیستی.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

✍️ سعید زیباکلام

🖊 الهی! العفو، العفو، العفو، العفو، العفو.

🔸بار خدایا! این ظلوم جهول کفور، در خواب هم چنین رویه‌ای را نمی‌دیدم.
وای بر ما! وای بر ما!
به نام انقلاب و ما انقلابیون چه‌ها که صورت نگرفته!
ما چقدر خام و خواب و خوش‌خیال و خوش‌باور و خوشبین بودیم.
لا حول ولا قوه الا بالله العلی العظیم.

🔸بار خدایا! تا ما را نیامرزیده‌ای از این دنیا مبر!
@sokhanranihaa
🔻فضلی‌نژاد در مصاحبه‌ای که سال ۸۱ با خلخالی داشته که متن آن در دسترس است، از او سوال می‌کند. در این مصاحبه، فضلی‌نژاد به خلخالی اصرار می‌کند که برای ثبت در تاریخ هم که شده برخی از خطاهایش را بگوید.

🔻خلخالی در جواب می‌گوید: «تاریخ باید نماد دلاوری‌های انقلابیون باشد، حالا خطاهایشان را که نباید بزرگ کرد.
مثلا اینکه پاسداران یک برادر دوقلو را به جای دیگری آورده‌اند و من اعدامش کرده‌ام، اینکه نکته مهمی نیست
یا مثلا یک گروه بودند که آخر سال ۵۹ فکر می‌کنم دستگیر کردند که اساسا اسلامی بودند، اما خب به ما گفتند که اینها مارکسیست هستند و من بدون فوت وقت از دم تیغ گذراندمشان.
بعد هم اعلام کردیم اینان در صف شهدای انقلاب هستند و حقیقتاً هم دروغ نگفتیم.»

▫️فضلی‌نژاد به خلخالی می‌گوید: «یکی برای من تعریف می‌کرد که شما روزی بنا داشتید بیست نفر را با هم محاکمه کنید. جلوی صف آنها رفتید و گفتید یکی در میان از سمت راست، اولی اعدام شود و دومی حبس ابد برود. نفر آخر که حبس ابد گرفته بود، به امید اینکه شاید روزی آزاد شود، گویا خنده‌ای بر لبانش نقش بست و شما تا خنده او را دیدید گفتید حال که این‌طور شد از آخر صف، یکی در میان، اولی اعدام شود و بعدی به حبس ابد رود...»

🔻خلخالی می‌گوید: «آن خنده شیطانی بود. دقیقاً آن صحنه را به یاد دارم...الان شما می‌آیید از دلیل و اثبات دلیل حرف می‌زنید. آن موقع این چیزها نبود اصلا. می‌گفتند فلانی ضد انقلاب است ما هم اعدامش می‌کردیم. آن دسته هم که گفتی همه‌شان محارب بودند. حبس ابد هم با اعدام که زیاد فرقی نمی‌کرد...»

(هفته‌نامه پروین، شماره صفر، ۱۳۸۱ و نک: حاکم شرعی که رد صلاحیت شد/ خلخالی در مسیر انزوا)

🆔 @sokhanranihaa
🆑کانال سخنرانی ها
🌹

✔️جامعه بسته و دهان های آن
✍🏻سهند ایرانمهر
(روایت یک ماجرای واقعی)

🔸 تا حالا فکر کردید چه رابطه ای می تونه بین بی اعتمادی و تحقیر کردن وجود داشته باشه و چطور از دل این یه کمدی سیاه شکل میگیره؟ خب خیلی به خودتون فشار نیارید. من ماجرای خودمو تعریف میکنم تا کار شما رو آسون کنم.
از اونجا که تو یه اقتصاد گوه مرغی، همیشه یه چاله برای پس اندازت بوجود می یاد، اینبار نوبت دندونام بود. مواد داخل دندونِ پر کرده ام، خالی شده بود. از ترس کرونا با این وضعیت مدارا میکردم اما به تدریج هوا میکشید و اذیتم میکرد. بالاخره مجبور شدم برم دندونپزشکی. بخاطر کرونا، هر بار مطب فقط یک نفر رو می‌پذیرفت و وقت قبلی می داد. با چه مصیبتی و با چه پروتکل سفت و سخت و البته بجایی، دندون رو پر کردم. سخت ترین بخش ماجرا گرفتن عکس از دندون تو این وضعیت بالاخص اون حالت لجام بستن به چونه و فرو کردن آلات و ادوات مخصوص تو دهن تو این وضعیت کرونا بود که بگذریم . کار تموم شد. یه روزی اختیار لبای سِر شده ام دست خودم نبود و سعی میکردم بخاطر زارت زورتی که موقع افاضات از گوشه لبم می اومد بیرون، صم بکم باشم. فرداش رفتم شرکت بیمه برای تحویل مدارک بیمه تکمیلی و گرفتن هزینه . خانم مدارک رو بررسی و بهم پس داد و گفت: مدارک کامل نیست چون عکس قبل از کار رو داری و عکس بعد از ترمیم رو نداری. گفتم: خانوم وقتی پزشک امضا و تایید کرده، خب معلومه که دندون رو پر کردم. خانم گفت: نه آقا برای ما قابل پذیرش و اعتماد نیست. با بدبختی برگشتم رفتم عکس بعد از ترمیم بگیرم. گفتن نیاز به نامه دکتر داره. دوباره رفتم پیش دکتر و با نامه ایشون دوباره عکس گرفتم. فرداش رفتم دفتر بیمه. خانم دیگه ای پشت پیشخوان بود. یه عده هم تو دفتر نشسته بودن و در حالیکه زبونشون رو درآورده بودن، از خودشون سلفی میگرفتن!

🔸صحنه مضحک و در عین حال سورئالی بود. مدارک رو دادم. خانم، مدارک رو پس داد و گفت :مدارک کامل نیست. پرسیدم: چرا؟ گفت: پزشک معتمد ما باید تایید کنه. گفتم: خانم! خب مدارک رو مثل سالهای قبل بدید بررسی کنه. گفت : قانون عوض شده، خود پزشک معتمد باید دهنتون رو ببینه اما بخاطر کرونا امکانش نیست لذا خودتون با موبایل اونم در حضور من از دهنتون عکس بگیرید به این شماره بفرستید!
- خانم محترم وقتی عکس قبل و بعد و نامه پزشک دارم چطور از دهنم عکس بگیرم.
خانم:کاری نداره فلش رو روشن کنید و لنز رو زوم کنید تو دهنتون.
-خانم محترم، دندون پر کرده من دندون عقله ، چجور زوم کنم اون تو.
خانم: آقا کاری نداره که سرشو ضد عفونی کنید یکم ببرید تو دهنتون!
- خانم محترم! دهن من دهن آدمیزاده0 اینجا از دانش دیرینه شناسی پسرکوچکم استفاده کردم) چون اصولا انسان شکل جمجمه اش گونه داره و در شمار گیاهخوارانه، دهن تیرانوزور یا کوسه نیست که سر موبایل با این پهنا بره توش!
خانم: آقا وقت منو نگیرید این همه آدم الان دارن با کمک هم عکس میگیرن شماهم از یکی کمک بگیرید.(مثل شرلوک هلمز که معمایی رو کشف میکنه تازه راز دهن های تا بناگوش باز شده رو فهمیدم).
به اطرافم نگاه کردم، ملت جلو هم زانو زدن و به دخول ابزار لازم به دهن هم کمک میکنن. صدای آ آ آ آ آ و آرواره های نوددرجه باز شده است که در محیط، طنین اندازه. در همین حیص و بیص پیرمردی اومد جلو و در حالیکه با دست فکشو ماساژ می داد با لهجه غلیظ ترکی گفت: خانوم قوربانم این یکی ببین خوب شده؟
تصویر، محیط تیره و تاری رو نشون میداد که یه شی سفید مثل ستاره قطبی یه گوشه تاریکی سوسو می زد. خانوم نگاهی کرد و گفت: نچ!
بغل دستی زود اومد و گفت : خانوم مال منو نیگا. خانم، گفت: نچ!
طرف عصبانی شد و رو به من که هاج و واج نگاش میکردم،گفت: آقا ! جون من بیا ببین این مشکلش چیه؟
به عکس نگاه کردم . دوربین از زیر فک زوم شده بود تو سوراخ دماغ و موهایی که مثل فرچه زده بود بیرون و تنها چیزی که تو تصویر نبود، دهن بود. گفتم، نه آقا! بجای سوراخ پایین زدی تو سوراخ بالا. طرف گفت: آقا من چی کنم ؟ موقع عکس که نمیتونم ببینم کدوم سوراخه یه آدمه و این همه سوراخ!
خانم گفت: آقایون جمع نشید اینجا، کرونا میگیریم، طرف الان از مریخ عکس میگیره شما از دهن خودتون نمی تونید عکس بگیرید؟ هرچند در وجدان خودم از اینکه ملت به ظرفیت های ناسا نرسیدن و تو مخابره تصاویر ضعیف عمل میکنن، شرمنده بودم اما با یه فرافکنی فرویدی گفتم :خانوم! این همه آدم رو مجبور کردی دهنو باز کنن و تو محیط بسته آ آ کنن ،این خود خود کروناست که؟
خانم گفت: آقایون همه بایستید جلو منو ببینید . همه صف شدیم جلو خانوم. ببینید، دهن من چجوری باز میکنم . بعد دهنشو باز کرد آ آ آ آ .

ادامه در پست بعدی👇🏻

‍ ادامه پست قبلی
🔸ما پنج شش نفر هم سرامون رو خم کردیم تو دهن خانوم. پیرمرد با لهجه شیرین توام با استیصال گفت: آخه خانوم دهن تو ماشالله خوب باز میشه مال من البته خوب باز میشه منتها نمیشه خوب چیزی کرد توش. خانومه گفت: آقایون ! دوباره دقت کنید. بعد بجای موبایل یه خودکار گرفت که مثلا دوربین موبایله و با همون دهن باز گفت : ببینید هام هام هااااااام!. مرد آفتاب سوخته ومیانسالی از ته صف گفت: خانوم اونی که گرفتی دستت خودکاره قطرش کمه موبایل منو ببین آخه این به این کلفتی میره دهنم؟
چندتا جوون که گوشه دفتر به ما جماعت گرفتار و نکبت زده نگاه میکردن : پقی زدن زیر خنده و یکیشون گفت. آقا بیا مال منو استفاده کن کوچیکه میره دهنت! مرد میانسال با غضب نگاه کرد و یه گزاره ای با مواد اولیه :دهن و اندازه و جد و آباد و امکان ورود و خروج به دهان، حواله جوون کرد.

🔸محشر کبرایی برپا شد. خانم پشت پیشخوان عصبانی شد و گفت :آقا اصلا همه برید بیرون. رفتم جلو گفتم: خانم محترم !خواهش میکنم منطقی باشید باورکنید هرکی ببینه و بشنوه میخنده آخه این چه قانونیه؟ خانوم گفت: آقا! منم کارمندم بهم گفتن بیمه زیان ده شده از بس ملت مدرک جعل کردن . گفتم: خانوم! حالا چون زیان ده شده دهن ملت باید مورد عنایت قرار بگیره؟ خانوم گفت : من نمیدونم میتونین عکس بگیرین، بگیرین، نمیتونین وقتمو نگیرین. نزدیک سه تومن هزینه دندون بود و نمیشد کاری کرد. در این لحظه، یکی دوان دوان رفت سمت پیشخوان و گفت خانوم خانوم ببین مال من رفت، عکسش خوبه؟ خانوم نگاهی کردو مثل خانم معلم ها گفت: آفرررررین! دیدید این آقا تونست؟ طرف لبخند توام با تبختری زد و نگاهی به ما شاگرد تنبلا کرد! یکی که معلوم بود نمی تونه شاهد موفقیت دیگران باشه، گفت: آقا دوربینت از این نازکاست؟ طرف گفت: نه ! فقط کافیه یه کم دل بدید، نترسید دهن باز میشه!

🔸خانوم دوباره دهنشو باز و بسته کرد گفت: شما ها مشکلتون اینه که میخواید موبایلو کنید تو حلقتون از همین بغل بزنید، میشه! روح امید تو دل ملت جوونه زد. نشستن و ویوی بغل رو امتحان کردن. قیافه ها شده بود عینهو اجسادی که ناغافل به تیر بلا گرفتار شدن و در حال اشهد، تو همون حالت مومیایی شدن . نور فلاش دوربین بود که تو محیط منتشر بود. هرچی نگاه کردم دیدم کار من نیست. پرسیدم: خانوم، شماره مدیریتون چنده؟ گفت: نمی تونم بدم؟ گفتم مافوقت، رییست و هر مجنونی که این دستور رو داده؟ گفت : برای چی می خواید؟ گفتم خانوم این کار جسارتا احمقانه ست، واقعا زشته. مردی که موفق به عکسبرداری شده بود، گفت: آقا شر درست نکن، من تونستم بیا باز کن واسته تو هم بگیرم. توجهی بهش نکردم. خانم متصدی، شماره ای رو داد و گفت خیلی به جواب دادن امیدوار نباشم. شماره رو گرفتم و در حالیکه گوشه لبم از تقلا برای باز کردن دهان و عکس گرفتن میسوخت زدم بیرون!
#طنز #جامعه #بی‌اعتمادی
(عکس تزیینی است)
@sahandiranmehr
https://www.instagram.com/p/CMMwGENFg48/?utm_source=ig_web_copy_link

عملیات بدر
پرتلفات و تلخ

عملیات فاجعه‌بار بدر بسیاری از فرماندهان را در شرایطی بسیار سخت قرار داده بود.

مهدی باکری، فرمانده لشکر ۳۱ عاشورا، در این عملیات در وضعیتی عجیب شهید شد.

شواهد بسیاری پیش از آغاز عملیات، نشانه‌های شکست را پیش چشم فرماندهان قرار داده بود.

از سوی دیگر، پیام‌هایی که محسن رضایی از دفتر امام برایشان می‌آورد، آن‌ها را در شرایطی پیچیده قرار می‌داد.

هنگامی شکست کامل و فاجعه‌بار ایران در عملیات در حال تکمیل شدن بود، محسن رضایی پیامی را که از دفتر امام و به نقل از امام برایشان رسیده بود، برای فرماندهان دیگر فرستاد: «امروز روز واقعی جنگ بین اسلام و کفر است. با تمام توان بایستید و به هیچ عنوان سستی در خود راه ندهید. ما تا آخرین قطره‌ی خون می‌ایستیم، شما هم بایستید.»
حسین خرازی، در جواب این پیام اعلام کرد: «والله، برادران ما تا این ساعت مقاومت کردند، همگی شهید یا مجروح شدند یا به هور ریختند، لذا در خط نیرویی نداریم.» محسن رضایی با حسین خرازی تماس گرفت و به او گفت اگر پیام شما همان است که به قرارگاه نجف ارسال کرده‌اید، به هیچ وجه قابل قبول نیست. شما باید همه‌ی مواضع یا بخشی از آن را پس بگیرید و حفظ کنید. خرازی گفت: «با كمال شرمندگی به درگاه خدا، همان است که گفتم.» محسن رضایی دوباره خواسته‌ی قبلی خود را تکرار کرد و گفت این قابل قبول نیست، شما باید کاری کنید و خرازی دوباره از نبود نیرو گفت: «من خودم هستم و چند نفر دیگر؛ هر امری دارید بفرمایید می‌پذیرم.»

این گزارش، که از کتاب بازگشت به هور آورده‌ام، می‌تواند روایتی نمادین از بسیاری از عملیات‌های جنگ پس از فتح خرمشهر باشد. مسیری که در نهایت به نامه‌ی تکان‌دهنده‌ی فرمانده سپاه و جام زهر ختم شد.

وعده داده بودم این هفته در سال‌گشت عملیات بدر، در لایو اینستاگرام، به این عملیات خواهم پرداخت، اما مقدور نشد.

به امید خدا، برای هفته‌ی آینده، اطلاع‌رسانی خواهم کرد و به عملیات بدر می‌پردازم.

عملیات بدر، یک سال پس از عملیات خیبر، در بخشی از منطقه‌ی عملیاتی خیبر انجام شد.
روایتی از عملیات خیبر را در فایلی که هم اکنون در کانال سنجاق کرده‌ام، نوشته‌ام.
اگر فرصتی دست داد، می‌توانید پیش از برنامه‌ی هفته‌ی آینده، این روایت تکان دهنده را بخوانید.

سوال این‌جاست چرا ایران با وجود ناکامی در خیبر، یک سال بعد بار دیگر به عملیات در هور روی آورد؟


برای پیگیری لایوها و مطالب اینستاگرام، صفحه‌ی جعفر شیرعلی‌نیا را در اینستاگرام همراهی کنید:

https://instagram.com/jafarshiralinia?igshid=1sw8uiiznyf5v

​​بارداری هزاران دختر نوجوان کنیا در ازای نوار بهداشتی و صابون

هزاران دختر نوجوان اهل کنیا در ماه ژانویه که مدارس در این کشور بازگشایی خواهد شد، دیگر نمی‌توانند به کلاس‌های درس برگردند؛ چرا که این دختران در دوران قرنطینه کرونا باردار شدند.

گزارش دردناک «موسسه آفریقایی برای سیاست‌گزاری توسعه» می‌گوید بیش از ۱۵۰ هزار دختر نوجوان در کنیا در فاصله‌ی ماه‌های ژانویه تا مه سال ۲۰۲۰ باردار شدند و احتمالا رقم واقعی از این هم بیشتر است چون پای بسیاری از این دختران هرگز به کلینیک‌های بارداری و درمان نمی‌رسد.

دلایل بسیاری از این بارداری‌ها بسیار دردناک است. بعد از این‌که به دلیل شیوع ویروس کرونا مدارس در کنیا نیز تعطیل شد، والدین این دختران از این‌که بتوانند نیازهای بهداشتی ضروری مثل نوار بهداشتی، صابون یا شامپو را برای دختران تامین کنند، عاجزند. در کنیا، مدارس با بودجه‌ی دولت به دختران نوار بهداشتی و صابون رایگان می‌دهند. بسیاری از این دختران نوجوان از سر نیاز مبرم در ازای کمی پول، بسته‌ای نوار بهداشتی یا یک قالب صابون حاضر به سکس بدون کاندوم با مردان اغلب مسن شدند و در نتیجه بارداری ناخواسته هم رخ داد. پدیده‌ای که مددکاران در کنیا از آن با عنوان «سکس برای نوار بهداشتی» و«پاندمی در سایه» نام می‌برند.

گزارش می‌گوید گاهی دختران تنها در ازای ۱۵ شیلینگ کنیا که پول یک‌بار استفاده از حمام عمومی است، حاضر به سکس شدند تا بتوانند بعدش با این پول به حمام بروند. بسیاری از این دختران نوجوان روزها و گاه هفته‌ها امکان استحمام نداشتند، چون نه در خانه لوله‌کشی آب یا آب تمیز و حمامی وجود دارد و نه قالب صابونی پیدا می‌شود.

بنا به این گزارش برخی دیگر از دختران نوجوان در کنیا از سر این نیازهای ضروری در دام باندهای پورنوگرافی کودکان افتادند. در کنیا، در مدارس آموزش جنسی و راه‌های پیشگیری از بارداری و رعایت بهداشت جنسی در کار نیست و بسیاری از دختران هیچ اطلاعات درست و دقیقی درباره‌ی مسائل جنسی ندارند. صحبت از مسائل جنسی در مدارس، رسانه‌ها و خانواده‌ها در کنیا تابو است.

کنیا حتا قبل از همه‌گیری کوید-۱۹ نیز یکی از بالاترین آمار بارداری ناخواسته در بین دختران نوجوان را داشت و بنا به گزارش‌ها یک سوم دختران ۱۵ تا ۱۹ساله در کنیا باردار می‌شدند. با این‌که دولت کنیا در اوایل سال جاری میلادی بخشنامه‌های اداری را تغییر داد و به دختران باردار اجازه می‌دهد که به مدرسه برگردند، تابو و انگ اجتماعی آن‌قدر بالاست که بسیاری از خانواده‌ها به دختر باردار اجازه بازگشت به مدرسه را نمی‌دهند. اگر هم دختران برگردند، در مدرسه مسخره شده و مورد قلدری قرار می‌گیرند.

هم‌زمان صندوق جمعیت سازمان ملل متحد می‌گوید ۶ ماه قرنطینه در جهان، موجب آن خواهد شد که ۴۷ میلیون زن کم‌درآمد یا فقیر دیگر توان مالی و امکان دسترسی به لوازم پیشگیری از بارداری نداشته باشند و و دست‌کم ۷ میلیون بارداری ناخواسته را در جهان شاهد خواهیم بود.
@FarnazSeifi