Forwarded from خرمگس
فرهاد قنبری
خاتمی
اغلب گروهها و جناحهای سیاسی فعال در شبکه های اجتماعی در صدد آنند تا ریشه اصلی تمام ناکامی ها و بدبختی امروز ایران را زیر سر محمد خاتمی بدانند. اپوزسیون طرفدار براندازی به خاتمی می تازد و وجود او را تهدید بالقوه ای برای خواسته های براندازانه خود می داند و به گونه ای سخن می گوید که انگار اگر خاتمی نبود توده های آماده انقلاب دهه ها پیش تمام امکان دولتی را اشغال کرده و علم آزادی و دموکراسی و توسعه را بر سردر تمام سازمانها و نهادها برافراشته بود و این خاتمی بود که توده ها را نمک گیر خود کرده و از اقدام انقلابی بازداشته است. جناح محافظه کار هم به او می تازد چرا که فکر می کند فعال شدن دوباره خاتمی در ماههای قبل انتخابات می تواند موجی ایجاد کرده و تمام رشته های آنها را پنبه سازد. حامیان این جناح سیاسی هم به گونه ای سخن می گویند که انگار ایران چند قدمی با مدینه فاضله فاصله نداشت که به آنی خاتمی پیدا شد و با فریب توده ها راه را برای نفوذ استکبار جهانی و توقف برنامه های توسعه کشور هموار کرد و کشور را برای بیش از یک دهه از ظهور زودتر معجزه قرن بیستم محروم ساخت.
نکته دیگر در حملات متمادی به خاتمی آن است که انتقاد و فحاشی به خاتمی کاملا بی هزینه و چه بسا دارای سود و فایده است. با حمله به خاتمی هم می توان ژست روشنفکری و رادیکال بودن گرفت و هم می توان از بار مسئولیت اجتماعی خود شانه خالی کرده و مسئولیت تمام ناکامی ها و شکست ها و سرخوردگی های اجتماعی را به پای «دیگری» نوشت.
به خاتمی انتقادات زیادی وارد است. اینکه چرا پس از حوادث سالهای ۹۶ و آبان ۹۸، گرانی و تورم افسارگسیخته سالهای اخیر، انفعال لیست امید و شکست کامل دولت دوم روحانی سکوت اختیار کرد و در هیچکدام از این رویداها حاضر به گفتگوی صریح و عذرخواهی از مردم نشد و حالا که انتخابات نزدیک است و خطر شکست اصلاح طلبان بسیار بالاست یادشان افتاده حضور خود در عرصه اجتماعی را وسعت ببخشند. اینکه چرا برای یکبار هم که شده در مقابل سوء استفاده برخی افراد مانند آقای عارف از جریان اصلاحات موضع انتقادی صریحی نگرفت و برای یکبار هم شده از عملکرد دولت روحانی و مجلس لیست امید انتقاد نکرد..
اما با همه انتقادات باید به خاطر داشت که ایران امروز هنوز بیش از هر سیاستمدار و کنشگر سیاسی دیگری به خاتمی و مرام و نگاه خاتمی نیازمند است.
خاتمی روحیه سیاست مداری از جنس طالقانی دارد و این برای ایران امروز که همه به دنبال حذف و کشتن و انتقام از دیگری هستند از نان شب هم واجبتر است. خاتمی به تفاوت نگاه و تنوع افکار توده های مردم آگاه است و به آن احترام میگذارد، او هیچگاه شعار انقلابی نه از نوع چپ پر شور آن و نه از نوع لیبرال دموکراتیک آن سر نمی دهد، اهل رجزخوانی نیست و با شعار ساختن مدینه فاضله و اتوپیا و جهان بدون طبقه و یارانه نقدی و.. به استقبال توده ها نمی رود و به مردم به چشم کودکان صغیر و رشدنیافته که توان تشخیص خوب و بد خود را ندارند، نگاه نمی کند.
خاتمی را خوب یا بد، بی عرضه یا ترسو، عافیت طلب و هر چیز دیگری بنامیم باید به خاطر داشته باشیم که این ما هستیم که به دور از توهمات و رویاهای کودکانه برای ساخت جامعه نسبتا بهتر برای آینده و نسلهای بعدی به امثال خاتمی نیازمندیم..
@kharmagaas
خاتمی
اغلب گروهها و جناحهای سیاسی فعال در شبکه های اجتماعی در صدد آنند تا ریشه اصلی تمام ناکامی ها و بدبختی امروز ایران را زیر سر محمد خاتمی بدانند. اپوزسیون طرفدار براندازی به خاتمی می تازد و وجود او را تهدید بالقوه ای برای خواسته های براندازانه خود می داند و به گونه ای سخن می گوید که انگار اگر خاتمی نبود توده های آماده انقلاب دهه ها پیش تمام امکان دولتی را اشغال کرده و علم آزادی و دموکراسی و توسعه را بر سردر تمام سازمانها و نهادها برافراشته بود و این خاتمی بود که توده ها را نمک گیر خود کرده و از اقدام انقلابی بازداشته است. جناح محافظه کار هم به او می تازد چرا که فکر می کند فعال شدن دوباره خاتمی در ماههای قبل انتخابات می تواند موجی ایجاد کرده و تمام رشته های آنها را پنبه سازد. حامیان این جناح سیاسی هم به گونه ای سخن می گویند که انگار ایران چند قدمی با مدینه فاضله فاصله نداشت که به آنی خاتمی پیدا شد و با فریب توده ها راه را برای نفوذ استکبار جهانی و توقف برنامه های توسعه کشور هموار کرد و کشور را برای بیش از یک دهه از ظهور زودتر معجزه قرن بیستم محروم ساخت.
نکته دیگر در حملات متمادی به خاتمی آن است که انتقاد و فحاشی به خاتمی کاملا بی هزینه و چه بسا دارای سود و فایده است. با حمله به خاتمی هم می توان ژست روشنفکری و رادیکال بودن گرفت و هم می توان از بار مسئولیت اجتماعی خود شانه خالی کرده و مسئولیت تمام ناکامی ها و شکست ها و سرخوردگی های اجتماعی را به پای «دیگری» نوشت.
به خاتمی انتقادات زیادی وارد است. اینکه چرا پس از حوادث سالهای ۹۶ و آبان ۹۸، گرانی و تورم افسارگسیخته سالهای اخیر، انفعال لیست امید و شکست کامل دولت دوم روحانی سکوت اختیار کرد و در هیچکدام از این رویداها حاضر به گفتگوی صریح و عذرخواهی از مردم نشد و حالا که انتخابات نزدیک است و خطر شکست اصلاح طلبان بسیار بالاست یادشان افتاده حضور خود در عرصه اجتماعی را وسعت ببخشند. اینکه چرا برای یکبار هم که شده در مقابل سوء استفاده برخی افراد مانند آقای عارف از جریان اصلاحات موضع انتقادی صریحی نگرفت و برای یکبار هم شده از عملکرد دولت روحانی و مجلس لیست امید انتقاد نکرد..
اما با همه انتقادات باید به خاطر داشت که ایران امروز هنوز بیش از هر سیاستمدار و کنشگر سیاسی دیگری به خاتمی و مرام و نگاه خاتمی نیازمند است.
خاتمی روحیه سیاست مداری از جنس طالقانی دارد و این برای ایران امروز که همه به دنبال حذف و کشتن و انتقام از دیگری هستند از نان شب هم واجبتر است. خاتمی به تفاوت نگاه و تنوع افکار توده های مردم آگاه است و به آن احترام میگذارد، او هیچگاه شعار انقلابی نه از نوع چپ پر شور آن و نه از نوع لیبرال دموکراتیک آن سر نمی دهد، اهل رجزخوانی نیست و با شعار ساختن مدینه فاضله و اتوپیا و جهان بدون طبقه و یارانه نقدی و.. به استقبال توده ها نمی رود و به مردم به چشم کودکان صغیر و رشدنیافته که توان تشخیص خوب و بد خود را ندارند، نگاه نمی کند.
خاتمی را خوب یا بد، بی عرضه یا ترسو، عافیت طلب و هر چیز دیگری بنامیم باید به خاطر داشته باشیم که این ما هستیم که به دور از توهمات و رویاهای کودکانه برای ساخت جامعه نسبتا بهتر برای آینده و نسلهای بعدی به امثال خاتمی نیازمندیم..
@kharmagaas
Forwarded from شبکه توسعه
🔳⭕️بفرمایید شام؛ دیگه موضوعات سیاسی بسه!
دکتر مجتبی لشکربلوکی
در جمعهای خانوادگی و میهمانیهای دوستانه که دور هم که جمع می شویم از هر دری سخن میگوییم. زمین و زمان را در عرض یک ساعت شخم میزنیم. درد دل میکنیم، خبر رد و بد میکنیم در حد سی.ان.ان و سپس می رویم در پوست هنری کسینجر و اقتصاد و سیاست جهان را نیز تحلیل می کنیم.
نکته جالبی که در جمع های خانوادگی و دوستانه وجود دارد این است که یک جمله به طرق مختلف تکرار می شود. و آن این است: اصلاً بزرگترین مشکل مملکت این است که ....
این جمله هر چند وقت یکبار توسط یکی از حضار گفته میشود و بسته به موضوع و مساله ای که طرح شده به گونه ای خاتمه می یابد. جالب اینجاست که این جمله در طول یک میهمانی دو ساعته سه بار گفته شود و بزرگترین مشکل مملکت را به سه چیز کاملا متفاوت ربط می دهیم و هر سه بار هم ما با تکان دادن سر آن را تایید می کنیم و یادمان می رود که دقیقا همین ده دقیقه پیش بزرگ ترین مشکل مملکت را چیز دیگری می دانستیم.
جالب اینجاست که این فقط به افراد عمومی کوچه و بازار ندارد. در یک جلسه که با معاون اسبق سازمان برنامه و بودجه کشور داشتم در یک جلسه یک ساعته ایشان بزرگ ترین مشکل مملکت را در دو جمله با اختلاف نیم ساعت دو چیز متفاوت دانستند!!
بگذارید مثال بزنم:
◻️اصلا گیر اصلی مملکت این است که مدیران بی کفایت و بی خاصیت بر سر کارند.
◻️بزرگ ترین مساله اینه که در ژاپن ۹۹٪ آدم ها کم هوشند و ۱٪ باهوش. و همان یک درصد مسوولند. در حالی که در ایران ۹۹٪ باهوشند ولی ....
◻️بزرگ ترین مشکل مملکت این است که ما با دنیا سر جنگ داریم.
◻️بزرگ ترین مشکل مملکت اینه که همه به فکر خودشون هستند و کسی به دیگری فکر نمی کنه.
◻️آقا بزرگترین مشکل مملکت این است که از همان کلاس اول به ما یاد دادند که بابا نان داد در صورتی که باید می نوشتیم بابای من کارآفرین است.
◻️بزرگ ترین مشکل مملکت اینه که همه دزد شدند!
◻️بزرگ ترین مساله اینه که کسی رشد می کنه، کمی قدش بلند میشه، سرش رو قیچی می کنند! نمی ذارند کسی قدش بلند بشه.
این جملات و تحلیل ها ادامه پیدا می کنند تا یک نفر صدا می زند که بفرمایید شام! دیگه این صحبت ها بسه و ما هم با کمال میل آخرین تایید سرمان را انجام می دهیم و می رویم که چیزی بخوریم تا همه این ها را بشورد و ببرد پایین! هپی اند!
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
می دانید معنی چنین رفتاری چیست؟ اول اینکه ما حدود دویست سال است که با یک سوال دست به گریبان شده ایم. و این سوال مانند خوره روح ما را می خورد. و آن سوال هم این است که چرا غرب (آلمان، انگلستان، فرانسه، کانادا) پیش رفت و ما ماندیم. بعد که رفتیم جلوتر این سوال برای ما سنگینتر شد. چرا شرق (ژاپن، کره جنوبی، سنگاپور و چین) پیش رفت و ما ماندیم. این سوال دارد حلقه خود را تنگتر می کند. چرا ترکیه، امارات، هند، اندونزی و .... پیش میروند و ما در جا می زنیم؟
اما معنی دیگر این رفتار چیست؟ این رفتار پیامش این است که ما ملتی هستیم که سوال داریم، اما حال نداریم! حال نداریم به سوالات خود به شیوه ای اصولی و قاعده مند بپردازیم. صرفا حرف می زنیم. بی مطالعه. نظر می دهیم بی تامل! ملتی که حال ندارد به مساله خودش به صورت «جدی» بپردازد. ملتی که در هر خانواده شان دست کم یک نفر تحصیلات دانشگاهی دارند! از تحلیل قاعده مند بزرگ ترین مساله خودش عاجز است! مدرک داران بی ادراک! ملتی که درد دارد اما حال ندارد که ببیند که دردش از کجاست؟ 200 سال است که سوال مشترک داریم اما تحلیل مشترک نداریم.
ما تا زمانی که درک مشترک از درد مشترک مان نداشته باشیم و تا زمانی که سطح تحلیلهایمان در حد صبحت های قبل از بفرمایید شام است به جایی نمی رسیم. دعوت؛ سلسله کتابهای استراتژی توسعه از چرایی تا چگونگی (چرا ایران عقب ماند؟) تلاشی است برای جمع بندی یافته های نظریه پردازان توسعه تا این لحظه. شاید نقطه شروع خوبی باشد! (بازنشر از کانال شخصی دکتر لشکربلوکی)
شبکه توسعه
@I_D_Network
دکتر مجتبی لشکربلوکی
در جمعهای خانوادگی و میهمانیهای دوستانه که دور هم که جمع می شویم از هر دری سخن میگوییم. زمین و زمان را در عرض یک ساعت شخم میزنیم. درد دل میکنیم، خبر رد و بد میکنیم در حد سی.ان.ان و سپس می رویم در پوست هنری کسینجر و اقتصاد و سیاست جهان را نیز تحلیل می کنیم.
نکته جالبی که در جمع های خانوادگی و دوستانه وجود دارد این است که یک جمله به طرق مختلف تکرار می شود. و آن این است: اصلاً بزرگترین مشکل مملکت این است که ....
این جمله هر چند وقت یکبار توسط یکی از حضار گفته میشود و بسته به موضوع و مساله ای که طرح شده به گونه ای خاتمه می یابد. جالب اینجاست که این جمله در طول یک میهمانی دو ساعته سه بار گفته شود و بزرگترین مشکل مملکت را به سه چیز کاملا متفاوت ربط می دهیم و هر سه بار هم ما با تکان دادن سر آن را تایید می کنیم و یادمان می رود که دقیقا همین ده دقیقه پیش بزرگ ترین مشکل مملکت را چیز دیگری می دانستیم.
جالب اینجاست که این فقط به افراد عمومی کوچه و بازار ندارد. در یک جلسه که با معاون اسبق سازمان برنامه و بودجه کشور داشتم در یک جلسه یک ساعته ایشان بزرگ ترین مشکل مملکت را در دو جمله با اختلاف نیم ساعت دو چیز متفاوت دانستند!!
بگذارید مثال بزنم:
◻️اصلا گیر اصلی مملکت این است که مدیران بی کفایت و بی خاصیت بر سر کارند.
◻️بزرگ ترین مساله اینه که در ژاپن ۹۹٪ آدم ها کم هوشند و ۱٪ باهوش. و همان یک درصد مسوولند. در حالی که در ایران ۹۹٪ باهوشند ولی ....
◻️بزرگ ترین مشکل مملکت این است که ما با دنیا سر جنگ داریم.
◻️بزرگ ترین مشکل مملکت اینه که همه به فکر خودشون هستند و کسی به دیگری فکر نمی کنه.
◻️آقا بزرگترین مشکل مملکت این است که از همان کلاس اول به ما یاد دادند که بابا نان داد در صورتی که باید می نوشتیم بابای من کارآفرین است.
◻️بزرگ ترین مشکل مملکت اینه که همه دزد شدند!
◻️بزرگ ترین مساله اینه که کسی رشد می کنه، کمی قدش بلند میشه، سرش رو قیچی می کنند! نمی ذارند کسی قدش بلند بشه.
این جملات و تحلیل ها ادامه پیدا می کنند تا یک نفر صدا می زند که بفرمایید شام! دیگه این صحبت ها بسه و ما هم با کمال میل آخرین تایید سرمان را انجام می دهیم و می رویم که چیزی بخوریم تا همه این ها را بشورد و ببرد پایین! هپی اند!
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی:
می دانید معنی چنین رفتاری چیست؟ اول اینکه ما حدود دویست سال است که با یک سوال دست به گریبان شده ایم. و این سوال مانند خوره روح ما را می خورد. و آن سوال هم این است که چرا غرب (آلمان، انگلستان، فرانسه، کانادا) پیش رفت و ما ماندیم. بعد که رفتیم جلوتر این سوال برای ما سنگینتر شد. چرا شرق (ژاپن، کره جنوبی، سنگاپور و چین) پیش رفت و ما ماندیم. این سوال دارد حلقه خود را تنگتر می کند. چرا ترکیه، امارات، هند، اندونزی و .... پیش میروند و ما در جا می زنیم؟
اما معنی دیگر این رفتار چیست؟ این رفتار پیامش این است که ما ملتی هستیم که سوال داریم، اما حال نداریم! حال نداریم به سوالات خود به شیوه ای اصولی و قاعده مند بپردازیم. صرفا حرف می زنیم. بی مطالعه. نظر می دهیم بی تامل! ملتی که حال ندارد به مساله خودش به صورت «جدی» بپردازد. ملتی که در هر خانواده شان دست کم یک نفر تحصیلات دانشگاهی دارند! از تحلیل قاعده مند بزرگ ترین مساله خودش عاجز است! مدرک داران بی ادراک! ملتی که درد دارد اما حال ندارد که ببیند که دردش از کجاست؟ 200 سال است که سوال مشترک داریم اما تحلیل مشترک نداریم.
ما تا زمانی که درک مشترک از درد مشترک مان نداشته باشیم و تا زمانی که سطح تحلیلهایمان در حد صبحت های قبل از بفرمایید شام است به جایی نمی رسیم. دعوت؛ سلسله کتابهای استراتژی توسعه از چرایی تا چگونگی (چرا ایران عقب ماند؟) تلاشی است برای جمع بندی یافته های نظریه پردازان توسعه تا این لحظه. شاید نقطه شروع خوبی باشد! (بازنشر از کانال شخصی دکتر لشکربلوکی)
شبکه توسعه
@I_D_Network
Forwarded from وبسایت فرهنگی صدانت
🍃 گزارشی از کتاب محمد و امپراتوریهای ایمان
✍️ #ایمان_تاجی
🔅محمد و امپراتوریهای ایمان با عنوان فرعی پدید آمدنِ (فرآوری، به ترجمهی زهیر میرکریمی) پیامبر اسلام نوشتهی شان ویلیام انتونی است که در 287 صفحه توسط انتشارات دانشگاه کالیفرنیا در سال 2020 منتشر شده. به نوشتهی یکی از پژوهشگران انتونی زمانی که در سال 2013 به موسسهی مطالعات پیشرفتهی پرینستون رفت قرار بود بر روی موضوع آخرالزمان در متون شیعی کار کند. اما بیشترِ وقت او مصروف تحقیق در باب چهرهی تاریخی پیامبر گردید و حاصل آن، این کتاب شد. او از شاگردان تاریخدان و اسلامپژوه شهیر، فرِد دانر است و هماکنون از اساتید دانشگاه اهایو است.
🔅قبل از ورود به متن اصلی باید دانست که این کتاب در چه فضایی نوشته شده و هدف از نگارش آن چیست. انتونی سعی می کند این پرسشها را در مقدمهی کتاب (پدید آمدنِ محمدِ تاریخی) پاسخ دهد. مسلمانان در حدود دو تا سه قرن پس از وفات پیامبر شروع به نوشتن زندگینامهی او کردند که به متون سیره و مغازی (=جنگها) معروف است. این متون اصولا جمعآوری تمامی نقلقولهای شفاهی موجود در عصر مولف بوده است. البته که مولفان جهت حصول اطمینان بیشتر سعی میکردند تا این نقلقولها را از کسانی جمعآوری کنند که رسم و نسب آنها به اصحاب نزدیک پیامبر برسد. در طول تاریخ و نیز هماکنون متون سیره و مغازی مورد اعتماد مسلمین برای استخراج زندگی پیامبر بوده است.
🔅اما امروزه روشهای جدید تاریخی نشان میدهد که این متون به دلیل مبتنی بودن بر نقلقولهای شفاهی و همچنین فاصلهی زمانی زیادی که با عصر پیامبر دارد به هیچ وجه قابل اعتماد نیستند. نقلقولهای شفاهی مبتنی بر حافظه و خاطرهی بازگوکنندهی آن بازسازی میشود. این نقلقولها در واقع همان خاطرات هستند و خاطرات را نباید با تاریخ آمیخت. خاطرات، بیشتر از آنکه به نقل تاریخ بپردازد، بازگوکنندهی تمایلات و آرزوهای گویندهی آن است. خاطرات روایتی داستانی از تاریخ است که در آن کوشش میشود هویتی جمعی یا فردی برای قائلان آن ساخته شود. تاریخ، به محض اینکه به خاطر سپرده شود و روایت گردد به افسانهای تبدیل میگردد که در تار و پود زمان حاضر بافته شده است.
🔅از این رو بسیاری از پژوهشگران ارزش تاریخی متون سیره-مغازی را زیر سوال بردهاند و با بدبینی بسیاری به آن نگریستهاند و استفاده از آن را برای بازسازی تاریخ پیامبر ناممکن دانستهاند. به زعم بسیاری از پژوهشگران دانستههای ما از زندگی پیامبر تقریبا هیچ یا دستکم بسیار محدود است. کتاب انتونی در این بستر نوشته شده. او میپذیرد که متون سیره-مغازی، متونی دستکاریشده، برگرفته از خاطرات و به عبارتی دیگر –از لحاظ تاریخی- متونی دستهدوم است، اما او در این کتاب میکوشد تا نشان دهد که با همهی این احوال روشهایی را میتوان به کار برد تا از این متون استفادهی تاریخی کرد. انتونی معتقد است که اگر از روشهای درست و علمی بهره بگیریم خواهیم توانست گوشههایی از زندگی تاریک و نامعلوم پیامبر را روشن سازیم...
🌐 مطالعهی متن کامل
🌾 @Sedanet
✍️ #ایمان_تاجی
🔅محمد و امپراتوریهای ایمان با عنوان فرعی پدید آمدنِ (فرآوری، به ترجمهی زهیر میرکریمی) پیامبر اسلام نوشتهی شان ویلیام انتونی است که در 287 صفحه توسط انتشارات دانشگاه کالیفرنیا در سال 2020 منتشر شده. به نوشتهی یکی از پژوهشگران انتونی زمانی که در سال 2013 به موسسهی مطالعات پیشرفتهی پرینستون رفت قرار بود بر روی موضوع آخرالزمان در متون شیعی کار کند. اما بیشترِ وقت او مصروف تحقیق در باب چهرهی تاریخی پیامبر گردید و حاصل آن، این کتاب شد. او از شاگردان تاریخدان و اسلامپژوه شهیر، فرِد دانر است و هماکنون از اساتید دانشگاه اهایو است.
🔅قبل از ورود به متن اصلی باید دانست که این کتاب در چه فضایی نوشته شده و هدف از نگارش آن چیست. انتونی سعی می کند این پرسشها را در مقدمهی کتاب (پدید آمدنِ محمدِ تاریخی) پاسخ دهد. مسلمانان در حدود دو تا سه قرن پس از وفات پیامبر شروع به نوشتن زندگینامهی او کردند که به متون سیره و مغازی (=جنگها) معروف است. این متون اصولا جمعآوری تمامی نقلقولهای شفاهی موجود در عصر مولف بوده است. البته که مولفان جهت حصول اطمینان بیشتر سعی میکردند تا این نقلقولها را از کسانی جمعآوری کنند که رسم و نسب آنها به اصحاب نزدیک پیامبر برسد. در طول تاریخ و نیز هماکنون متون سیره و مغازی مورد اعتماد مسلمین برای استخراج زندگی پیامبر بوده است.
🔅اما امروزه روشهای جدید تاریخی نشان میدهد که این متون به دلیل مبتنی بودن بر نقلقولهای شفاهی و همچنین فاصلهی زمانی زیادی که با عصر پیامبر دارد به هیچ وجه قابل اعتماد نیستند. نقلقولهای شفاهی مبتنی بر حافظه و خاطرهی بازگوکنندهی آن بازسازی میشود. این نقلقولها در واقع همان خاطرات هستند و خاطرات را نباید با تاریخ آمیخت. خاطرات، بیشتر از آنکه به نقل تاریخ بپردازد، بازگوکنندهی تمایلات و آرزوهای گویندهی آن است. خاطرات روایتی داستانی از تاریخ است که در آن کوشش میشود هویتی جمعی یا فردی برای قائلان آن ساخته شود. تاریخ، به محض اینکه به خاطر سپرده شود و روایت گردد به افسانهای تبدیل میگردد که در تار و پود زمان حاضر بافته شده است.
🔅از این رو بسیاری از پژوهشگران ارزش تاریخی متون سیره-مغازی را زیر سوال بردهاند و با بدبینی بسیاری به آن نگریستهاند و استفاده از آن را برای بازسازی تاریخ پیامبر ناممکن دانستهاند. به زعم بسیاری از پژوهشگران دانستههای ما از زندگی پیامبر تقریبا هیچ یا دستکم بسیار محدود است. کتاب انتونی در این بستر نوشته شده. او میپذیرد که متون سیره-مغازی، متونی دستکاریشده، برگرفته از خاطرات و به عبارتی دیگر –از لحاظ تاریخی- متونی دستهدوم است، اما او در این کتاب میکوشد تا نشان دهد که با همهی این احوال روشهایی را میتوان به کار برد تا از این متون استفادهی تاریخی کرد. انتونی معتقد است که اگر از روشهای درست و علمی بهره بگیریم خواهیم توانست گوشههایی از زندگی تاریک و نامعلوم پیامبر را روشن سازیم...
🌐 مطالعهی متن کامل
🌾 @Sedanet
صدانت
گزارشی از کتاب محمد و امپراتوریهای ایمان • صدانت
محمد و امپراتوریهای ایمان نوشتهی شان ویلیام انتونی است که در 287 صفحه توسط انتشارات دانشگاه کالیفرنیا در سال 2020 منتشر شده...
Forwarded from روزگار سکوت (محمدجواد روح)
👁🗨 نگاه تحلیلگران: "لجبازی عقیم در سیاست خارجی"
👈 حمیدرضا جلاییپور، عضو شورای مرکزی حزب اتحادملت، در یادداشتی برای "راهبرد" نوشت:
✍ مرحوم روحالله رمضانی، استاد روابط بینالملل و نویسنده کتاب محققانه «سیاست خارجی ایران»، معتقد است که حکومتهای ایران در چهارصد سال گذشته در تنظیم سیاست خارجی ایران واقعگرا نبودهاند؛ البته او فراز و نشیبهای این بحث را با دقت تجربی مورد توجه قرار میدهد.
✍ رمضانی یک محقق ایراندوست بود و به انگیزه محافظت از ایران سه دهه از توان تحقیقی خود را برای بررسی «آثار سیاستخارجی ایران» صرف کرد و آرزو داشت که برای حفاظت از ایران سیاستخارجی کشور، واقعگرایانه باشد و در خدمت مصالح ملی ایران قرار گیرد.
✍ او در آخر عمرش از اینکه سیاست خارجی جمهوری در دوره دولت هاشمی و خاتمی به سوی واقعگرایی حرکت میکند، مسرور بود.
✍ قصد من در این متن کوتاه این است که بگویم (نه بعنوان محقق روابط بینالملل بلکه بعنوان یک شهروند نگران ایران): سیاست خارجی ایران خصوصا از دوره احمدینژاد به بعد یک «سیاستخارجی غیرواقعنگر و پرهزینه» است.
✍ این سیاست خارجی «آمریکاستیز» عقیم است و حتی میتواند تمامیت ایران را به مخاطره بیاندازد. از این نظر، از دولت روحانی در تاسیس و حفظ برجام شایسته است سپاسگزار بود.
✍ زیرا سیاستخارجی ناواقعگرایانه ایران را به طرف واقعگرایی هدایت میکرد و متاسفانه معلوم نیست در ۱۴۰۰ چه برسر سیاستخارجی ایران خواهد آمد.
✍ آیا ایران خواهد توانست از فرصت شکست ترامپ در انتخابات اخیر آمریکا و از فرصت انتخابات ۱۴۰۰ برای اصلاحسیاست خارجی عقیمش استفاده کند یا نه؟ دقیق نمیدانیم و نگرانیم.
✍ چرا سیاستخارجی آمریکاستیز هسته اصلی قدرت برای مصالح عمومی کشور «عقیم» است؟ زیرا این سیاست خارجی اهداف ارزشی خوبی دارد مثل مخالفت با قلدری ابرقدرتها، مخالفت با اشغال سرزمین فلسطین و... ولی برای رسیدن به این اهداف، هسته اصلی قدرت در ایران توان اقتصادی، سیاسی و قدرت نرم کشور را واقعنگرانه برآورد نمیکند و رویایی است.
✍ این سیاستخارجی، بیجهت ایران را با بعضی از قدرتهای جهانی مثل آمریکا، اروپا و کشورهای مهم مسلمان در منطقه رویارو کرده و بیش از اینکه این سیاست خارجی برای ایران دستاورد داشته باشد برای زندگی هشتاد میلیون ایرانی هزینه داشته است.
✍ این سیاستخارجی، رشد اقتصادی کشور را منفی کرده، تورم دائما دو رقمی بوده است، سرمایهگذاری ناچیز است و در تمام حوزه نفوذ ایران این ترکیه است که خیمه زده است و نیروهای نخبه کشور حتی در شرایط کرونا به مهاجرت فکر میکنند.
✍ چرا سیاست خارجی آمریکاستیز و نامتوازن ایران هزینهزا و تهدیدکننده تمامیت ایران است؟ کافی است به کارنامه این سیاست در ایران و منطقه نگاه کنیم. مگر سیاست خارجی خاتمی چه عیبی داشت؟
✍ دولت خاتمی واقعنگرانه غنیسازی را تعلیق کرد و ایران را با تحریمها روبهرو نکرد. ولی تداوم مدیریت جهانی و شعاری احمدینژاد و سیاستهای آمریکاستیزش سهمگینترین تحریمها را علیه ایران زمینهساز شد.
✍ ممکن است گفته شود ایران برجام را قبول کرد، ولی آمریکا از آن خارج شد. پاسخ این است که البته ترامپ با خروج از برجام علیه ایران جنایت کرد و ایرانیان هم در برابر ترامپ زانو نزدند؛ ولی طرفداران سیاستخارجی آمریکاستیز هم در ایران نگذاشتند جوهر توافق برجام خشک شود و برجام اقتصادی دو را با تبلیغات محو اسراییل (آنهم با درج آن بر روی موشک) در نطفه خفه کردند.
✍ به سیاستهای نادرست منطقهای توجه کنید. به قول جناب کمالیان «کشتی کرهجنوبی را توقیف کردیم، کشتیمان توسط اندونزی توقیف شد! کشتیهایی در آبهای جنوب با مین برخورد کردند، کشتیهایمان در آبهای مدیترانه بههمین وضع گرفتار شدند!».
✍ در حوزه نفوذمان حزبالله و شبیه آن را در لبنان، فلسطین، عراق، سوریه، افغانستان و یمن را داریم و از آن طرف هم در برابرش با القاعده، طالبان، داعش و گروههای تکفیری روبروئیم و مصالح ایران توسط این نیروها تهدید میشود.
✍ صداوسیما تبلیغ میکند صحنه نبرد با اسرائیل را از ایران دور و بهمرزهای فلسطین اشغالی منتقل کردیم، اما اسراییل امروز در خلیج فارس و در جمهوری آذربایجان در شمال کشور تهدیدکننده ما است.
✍ در واقع، طرفداران سیاستخارجی آمریکاستیز برآوردشان از رقیب، جهان و آینده، سطحی است. قدرت موشکی و پهبادی گروههای در حوزه نفوذ ما را در منطقه بهرخ دیگران میکشند.
✍ ولی اگر فردا گروههای نیابتی رقیب، تأسیسات و شهرهای ما را با موشک بالستیک بزنند، چه میشود؟ لذا سیاست خارجی ناواقعگرا، امنیت ایران را با مخاطره روبهرو کرده است.
🔅متن کامل یادداشت را در لینک زیر بخوانید:
https://telegra.ph/لجبازی-عقیم-در-سیاست-خارجی-03-20
@javadrooh
👈 حمیدرضا جلاییپور، عضو شورای مرکزی حزب اتحادملت، در یادداشتی برای "راهبرد" نوشت:
✍ مرحوم روحالله رمضانی، استاد روابط بینالملل و نویسنده کتاب محققانه «سیاست خارجی ایران»، معتقد است که حکومتهای ایران در چهارصد سال گذشته در تنظیم سیاست خارجی ایران واقعگرا نبودهاند؛ البته او فراز و نشیبهای این بحث را با دقت تجربی مورد توجه قرار میدهد.
✍ رمضانی یک محقق ایراندوست بود و به انگیزه محافظت از ایران سه دهه از توان تحقیقی خود را برای بررسی «آثار سیاستخارجی ایران» صرف کرد و آرزو داشت که برای حفاظت از ایران سیاستخارجی کشور، واقعگرایانه باشد و در خدمت مصالح ملی ایران قرار گیرد.
✍ او در آخر عمرش از اینکه سیاست خارجی جمهوری در دوره دولت هاشمی و خاتمی به سوی واقعگرایی حرکت میکند، مسرور بود.
✍ قصد من در این متن کوتاه این است که بگویم (نه بعنوان محقق روابط بینالملل بلکه بعنوان یک شهروند نگران ایران): سیاست خارجی ایران خصوصا از دوره احمدینژاد به بعد یک «سیاستخارجی غیرواقعنگر و پرهزینه» است.
✍ این سیاست خارجی «آمریکاستیز» عقیم است و حتی میتواند تمامیت ایران را به مخاطره بیاندازد. از این نظر، از دولت روحانی در تاسیس و حفظ برجام شایسته است سپاسگزار بود.
✍ زیرا سیاستخارجی ناواقعگرایانه ایران را به طرف واقعگرایی هدایت میکرد و متاسفانه معلوم نیست در ۱۴۰۰ چه برسر سیاستخارجی ایران خواهد آمد.
✍ آیا ایران خواهد توانست از فرصت شکست ترامپ در انتخابات اخیر آمریکا و از فرصت انتخابات ۱۴۰۰ برای اصلاحسیاست خارجی عقیمش استفاده کند یا نه؟ دقیق نمیدانیم و نگرانیم.
✍ چرا سیاستخارجی آمریکاستیز هسته اصلی قدرت برای مصالح عمومی کشور «عقیم» است؟ زیرا این سیاست خارجی اهداف ارزشی خوبی دارد مثل مخالفت با قلدری ابرقدرتها، مخالفت با اشغال سرزمین فلسطین و... ولی برای رسیدن به این اهداف، هسته اصلی قدرت در ایران توان اقتصادی، سیاسی و قدرت نرم کشور را واقعنگرانه برآورد نمیکند و رویایی است.
✍ این سیاستخارجی، بیجهت ایران را با بعضی از قدرتهای جهانی مثل آمریکا، اروپا و کشورهای مهم مسلمان در منطقه رویارو کرده و بیش از اینکه این سیاست خارجی برای ایران دستاورد داشته باشد برای زندگی هشتاد میلیون ایرانی هزینه داشته است.
✍ این سیاستخارجی، رشد اقتصادی کشور را منفی کرده، تورم دائما دو رقمی بوده است، سرمایهگذاری ناچیز است و در تمام حوزه نفوذ ایران این ترکیه است که خیمه زده است و نیروهای نخبه کشور حتی در شرایط کرونا به مهاجرت فکر میکنند.
✍ چرا سیاست خارجی آمریکاستیز و نامتوازن ایران هزینهزا و تهدیدکننده تمامیت ایران است؟ کافی است به کارنامه این سیاست در ایران و منطقه نگاه کنیم. مگر سیاست خارجی خاتمی چه عیبی داشت؟
✍ دولت خاتمی واقعنگرانه غنیسازی را تعلیق کرد و ایران را با تحریمها روبهرو نکرد. ولی تداوم مدیریت جهانی و شعاری احمدینژاد و سیاستهای آمریکاستیزش سهمگینترین تحریمها را علیه ایران زمینهساز شد.
✍ ممکن است گفته شود ایران برجام را قبول کرد، ولی آمریکا از آن خارج شد. پاسخ این است که البته ترامپ با خروج از برجام علیه ایران جنایت کرد و ایرانیان هم در برابر ترامپ زانو نزدند؛ ولی طرفداران سیاستخارجی آمریکاستیز هم در ایران نگذاشتند جوهر توافق برجام خشک شود و برجام اقتصادی دو را با تبلیغات محو اسراییل (آنهم با درج آن بر روی موشک) در نطفه خفه کردند.
✍ به سیاستهای نادرست منطقهای توجه کنید. به قول جناب کمالیان «کشتی کرهجنوبی را توقیف کردیم، کشتیمان توسط اندونزی توقیف شد! کشتیهایی در آبهای جنوب با مین برخورد کردند، کشتیهایمان در آبهای مدیترانه بههمین وضع گرفتار شدند!».
✍ در حوزه نفوذمان حزبالله و شبیه آن را در لبنان، فلسطین، عراق، سوریه، افغانستان و یمن را داریم و از آن طرف هم در برابرش با القاعده، طالبان، داعش و گروههای تکفیری روبروئیم و مصالح ایران توسط این نیروها تهدید میشود.
✍ صداوسیما تبلیغ میکند صحنه نبرد با اسرائیل را از ایران دور و بهمرزهای فلسطین اشغالی منتقل کردیم، اما اسراییل امروز در خلیج فارس و در جمهوری آذربایجان در شمال کشور تهدیدکننده ما است.
✍ در واقع، طرفداران سیاستخارجی آمریکاستیز برآوردشان از رقیب، جهان و آینده، سطحی است. قدرت موشکی و پهبادی گروههای در حوزه نفوذ ما را در منطقه بهرخ دیگران میکشند.
✍ ولی اگر فردا گروههای نیابتی رقیب، تأسیسات و شهرهای ما را با موشک بالستیک بزنند، چه میشود؟ لذا سیاست خارجی ناواقعگرا، امنیت ایران را با مخاطره روبهرو کرده است.
🔅متن کامل یادداشت را در لینک زیر بخوانید:
https://telegra.ph/لجبازی-عقیم-در-سیاست-خارجی-03-20
@javadrooh
Telegraph
لجبازی عقیم در سیاست خارجی
حمیدرضا جلاییپور عضو شورای مرکزی حزب اتحادملت مرحوم روحالله رمضانی، استاد روابط بینالملل و نویسنده کتاب محققانه «سیاست خارجی ایران»، معتقد است که حکومتهای ایران در چهارصد سال گذشته در تنظیم سیاست خارجی ایران واقعگرا نبودهاند؛ البته او فراز و نشیبهای…
Forwarded from دکتر مازیار ستاری (Dr. Maziar Sattari)
رییس کل محترم سازمان نظام پزشکی
جناب آقای دکتر طفرقندی
با سلام و تبریک سال نو
ضمن تشکر از واکنش سازمان نظام پزشکی در قبال طرح ایجاد سازمان طب اسلامی در مکاتبه با رییس مجلس، نکته بسیار مهمی که مغفول مانده و در صورت تصویب موجودیت چنین سازمان مجعول و ساختگی باعث بروز مشکلات عدیده برای مردم و اخلال جدی در رسیدگی به پروندههای قضایی پزشکی خواهد شد، مشابهت ساختار و ارکان تعریف شده برای این تشکیلات با سازمان نظام پزشکی و کپی برداری از اساسنامه این سازمان است که تشکیلاتی موازی برای کارشناسی تشخیص و تعیین موارد قصور و تخلف ایجاد نموده و باعث سردرگمی مردم و تشکیلات قضایی خواهد گردید.
به عنوان مثال چنانچه در یک مورد فرضی، داروهای شیمی درمانی یک بیمار مبتلا به سرطان توسط یکی از مداخلهگران طب اسلامی قطع شده و منجر به فوت یا تشدید پیشرفت بیماری گردد، در صورت شکایت بیمار یا اولیای دم، ایجاد تشکیلات موازی جهت بررسی قصور و تخلف، منجر به لوث شدن موضوع شکایت و تضییع حقوق شهروندان خواهد بود که لازمست در این خصوص نیز هشدارهای لازم به روسای قوه قضاییه، مجلس و دستگاه اجرایی داده شود.
با احترام
۲ فروردین ۱۴۰۰
دکتر مازیار ستاری - عضو هیات مدیره نظام پزشکی اصفهان
https://t.me/dr_m_stt
جناب آقای دکتر طفرقندی
با سلام و تبریک سال نو
ضمن تشکر از واکنش سازمان نظام پزشکی در قبال طرح ایجاد سازمان طب اسلامی در مکاتبه با رییس مجلس، نکته بسیار مهمی که مغفول مانده و در صورت تصویب موجودیت چنین سازمان مجعول و ساختگی باعث بروز مشکلات عدیده برای مردم و اخلال جدی در رسیدگی به پروندههای قضایی پزشکی خواهد شد، مشابهت ساختار و ارکان تعریف شده برای این تشکیلات با سازمان نظام پزشکی و کپی برداری از اساسنامه این سازمان است که تشکیلاتی موازی برای کارشناسی تشخیص و تعیین موارد قصور و تخلف ایجاد نموده و باعث سردرگمی مردم و تشکیلات قضایی خواهد گردید.
به عنوان مثال چنانچه در یک مورد فرضی، داروهای شیمی درمانی یک بیمار مبتلا به سرطان توسط یکی از مداخلهگران طب اسلامی قطع شده و منجر به فوت یا تشدید پیشرفت بیماری گردد، در صورت شکایت بیمار یا اولیای دم، ایجاد تشکیلات موازی جهت بررسی قصور و تخلف، منجر به لوث شدن موضوع شکایت و تضییع حقوق شهروندان خواهد بود که لازمست در این خصوص نیز هشدارهای لازم به روسای قوه قضاییه، مجلس و دستگاه اجرایی داده شود.
با احترام
۲ فروردین ۱۴۰۰
دکتر مازیار ستاری - عضو هیات مدیره نظام پزشکی اصفهان
https://t.me/dr_m_stt
Telegram
دکتر مازیار ستاری
عضو هیات مدیره نظام پزشکی اصفهان
عضو مرکز وکلای دادگستری
عضو مرکز وکلای دادگستری
Forwarded from انگلیسی زیر ذرهبین🔎 (عبدالرضا شهبازی)
فایلهای صوتی که در ادامهی این فرسته آمدهاند مجموعهی ۱۴ جلسهی کارگاهی در ترجمهی مقدماتی متون فلسفی است که دو استاد بزرگوار، آقایان خشایار دیهیمی و هومن پناهنده، متناوباً و بهصورت ترکیبی عهدهدار تدریسِ در آن بودهاند.
گرچه هدف این کارگاه آموزش چَموخَم ترجمهی متون فلسفی است ولی نکات فراوانی نیز در ترجمهی عمومی در آن مطرح میشود که برای عموم علاقهمندان به ترجمه غنیمتی است.
متونی که دو استاد بزرگوار در این کارگاه محور آموزش قرار دادهاند دستکم در دسترس من نیست ولی بدون در دست داشتنِ این متون نیز اثر آموزشی این کارگاه بسیار بالاست؛ خصوصاً اینکه این متون و ترجمهی آنها خطبهخط در کارگاه خوانده و تحلیل میشوند.
این کارگاه از اسفند ۱۳۸۲ تا پایان بهار ۱۳۸۳ دایر بوده است.
#ترجمه
#ترجمه_فلسفی
#خشایار_دیهیمی
#هومن_پناهنده
#کارگاه_ترجمه
@Englishnutsbolts
گرچه هدف این کارگاه آموزش چَموخَم ترجمهی متون فلسفی است ولی نکات فراوانی نیز در ترجمهی عمومی در آن مطرح میشود که برای عموم علاقهمندان به ترجمه غنیمتی است.
متونی که دو استاد بزرگوار در این کارگاه محور آموزش قرار دادهاند دستکم در دسترس من نیست ولی بدون در دست داشتنِ این متون نیز اثر آموزشی این کارگاه بسیار بالاست؛ خصوصاً اینکه این متون و ترجمهی آنها خطبهخط در کارگاه خوانده و تحلیل میشوند.
این کارگاه از اسفند ۱۳۸۲ تا پایان بهار ۱۳۸۳ دایر بوده است.
#ترجمه
#ترجمه_فلسفی
#خشایار_دیهیمی
#هومن_پناهنده
#کارگاه_ترجمه
@Englishnutsbolts