شما هم به چگونگی مرگ دردناکش فکر کردین
یا فقط من اینجور بودم😔😔😔

@TweetyChannel | Barbara

‍ 🔸من دوست ندارم عکس تلخ در صفحه‌ام بگذارم. عکس مرگ بگذارم. حرف تلخ بزنم. کام‌های تلخ را تلخ‌تر کنم. اما چه کنم؟
این عکس از پیکر به‌خون‌غلطیدهٔ دو محیط‌بان مظلوم زنجانی را که دیدم گفتم اگر خاموش بنشینم گناه است. شکارچیان قانون‌شکن آنها را کشتند. با گلوله. با گلوله‌ای که از سلاح جنگی شلیک شد. مهدی مجلل و میکائیل هاشمی آماج گلوله شدند چون می‌خواستند مانع شوند که گلوله بر تن و جان مرغ و مرالی بنشیند.

کار خوبی کرد ایسنا که این عکس تلخ و صعب را کار کرد. باید خوب ببینیم خشم و خشونتی را که بر محیط زیست و محیط‌بانان می‌رود. نمی‌دانم محیط زیست ایران مظلوم‌تر است یا این محیط‌بانان؟ این نگاهبانان شریف کوه و دشت و درخت و پرنده و حیوانات ایران؟

نه قانون از محیط‌بانان حمایت درست‌وحسابی می‌کند و نه تجهیزات پیشرفته‌ای دارند و نه حقوق و مزایای درخوری می‌گیرند. در برابر شکارچیان درنده‌خو بی‌پناه رها شده‌اند. هرازچندی به خاک می‌افتند. زخم می‌خورند. اگر از خود دفاع کنند متهم و محکوم هم می‌شوند.

خدا به خانوادهٔ این دو شهید صبر بدهد. بر دل دردمندشان تسلی نازل کند. اینان شهیدان شریف ایران هستند. به آنان مدیون هستیم.

خون پاک محیط‌بانان در راه حمایت و حفاظت از ایران و محیط زیست ایران بر خاک می‌ریزد. ما مردم هم باید از آنها حمایت و حفاظت کنیم. باید صدایشان باشیم.

✍️میلاد عظیمی
@sahandiranmehr

آیا ظریف هنوز معلق می‌زند؟
چالش وزارت‌خارجه و سپاه قدس به روایت هاشمی

محمد جواد ظریف در مصاحبه با اعتماد می‌گوید به عنوان وزیرخارجه خودش را «مدافع همه‌ی آنچه جمهوری‌اسلامی انجام داده است» می‌داند. او می‌گوید در تدوین برخی سیاست‌های خارجی مانند برجام نقش بیشتر و برجسته‌تری داشته است، و در برخی دیگر نقشی محدودتر؛ «در تدوین سیاست‌های منطقه‌ای نقش محدودتری داشتم.» او از دفاعش از برخی سیاست‌ها گفته است که «اصلا قبول» نداشته است و یا این‌که می‌دانسته آن سیاست‌ها«ممکن است برای کارشکنی در کار خود من دنبال شده بود.»
ظریف در این مصاحبه می‌گوید: « وقتی من در مقابل جهان قرار می‌گیرم، من نماینده‌ی مجموعه‌ی حاکمیت ایران هستم و لذا باید از چیزهایی دفاع کنم که خودم هم به آن‌ها باور ندارم.»
آیا می‌توان سیاست‌های ایران در بخش‌های دیگر جهان را از سیاست‌های منطقه‌ای ایران تفکیک کرد؟ وزیر خارجه‌ای که در سیاست‌های منطقه‌ای نقش محدودتری دارد، در تدوین سیاست ایران در مناطق دیگر تا چه حد می‌تواند «نقش برجسته‌ای» داشته باشد و آن سیاست‌ها تا چه حد اجرایی خواهد بود؟ هنگامی در مذاکرات و تدوین سیاست‌ها در سایر مناطق جهان، موضوع به سیاست منطقه‌ای ایران گره بخورد، وزیر خارجه چه خواهد کرد؟ عکس‌العمل او وقتی طرف مقابل خواسته‌ای درباره‌ی سیاست منطقه‌ای ایران دارد چه خواهد بود و مقامات خارجی مذاکره‌کننده را به چه نتیجه‌ای خواهد رساند؟ اجرایی شدن سیاست‌های تدوین‌شده‌ی ایران در جهان تا چه حد به سیاست‌های ایران در منطقه وابسته است؟

بیش از سه دهه‌ی قبل، ظریف، از دیپلمات‌های فعال ایران در ماجرای قطعنامه بود و می‌گوید در یکی از جلسات مهم با نماینده‌ی ژاپن، دو ساعت بر سر خواسته‌های ایران چانه زده، اما در پایان دیپلمات ژاپنی گفته: «اگر من به شما تضمین بدهم که من تمام درخواست‌های شما را عمل می‌کنم، شما حاضری قطعنامه را بپذیری؟» ظریف می‌گوید: «با سردرد عجیبی از آن‌جا بیرون آمدم. چون نمی‌توانستم بگویم می‌پذیرم. اجازه نداشتیم. تقریبا یک ساعت از این دو ساعت را معلق زده بودم که بگویم مثلا همکاری می‌کنیم... ولی او می‌گفت به من بگو آره یا نه... و من هم اجازه نداشتم این را بگویم.» (دیپلماسی ایران و قطعنامه ۵۹۸، ص۲۰۱)

فضایی که این روزها ظریف از سیاست خارجی تصویر می‌کند تا چه حد با معلق زدن‌های سه دهه‌ی پیش او متفاوت است؟
سال ۹۴ از هاشمی پرسیدم که آیا پس از پایان جنگ به دنبال ادغام ارتش و سپاه بود؛ «واقعاً شما به دنبال این بودید که این دو نیرو را تبدیل به یک نیرو کنید؟» می‌گوید: «واقعاً این‌گونه بود.» به هاشمی گفتم که اگر ادغام انجام می‌شد اکنون نیروی بانفوذی مانند سپاه قدس در منطقه نداشتیم اما او نظر دیگری داشت و معتقد بود اگر چنین نیرویی نداشتیم وزارت خارجه فعال‌تر و موثرتر کار می‌کرد: «الان آن یک اشکال واقعی دارد و اشکالش این است که وزارت خارجه را از اِعمال مسئولیت خودش در حساس‌ترین نقاطی که به ما مربوط می‌شود محروم کرده است. در عراق، سوریه، لبنان، افغانستان، یمن و هر جایی که این‌گونه می‌شود، ما حقیقتاً مشکل داریم. کسی نمی‌تواند در این کشورها سفیری را بدون موافقت سپاه قدس بگذارد.» این بخش را در کتاب زندگی و زمانه‌ی هاشمی رفسنجانی منتشر کردم و حالا ظریف از نقش محدودش در سیاست‌های منطقه‌ای می‌گوید.
به راستی شخصیت و روش افرادی مانند دکتر ظریف و سایر وزرای خارجه چه نقشی در نهادینه شدن این مسیر در سیاست خارجی ایران داشته است؟

https://t.me/jafarshiralinia

🔴مرزهای بی‌دفاع محیطی زیستی

🔻اعتماد ۲۱ فروردین ۱۴۰۰

🔘کشته شدن دو محیط‌بان به دست شکارچیان که مسلح به اسلحه جنگی بوده‌اند بازتاب گسترده‌ای نزد بخشی از افکار عمومی جامعه، شامل نخبگان و فضای مجازی داشت، ولی آنچنان که انتظار می‌رفت نزد ساختار رسمی و رسانه آن اهمیت شایسته‌ای را پیدا نکرد، در حالی که قاتلان نه تنها مشغول انجام عمل غیر قانونی بوده‌اند، بلکه مأموران حکومت را نیز با بی‌رحمی به قتل رسانده‌اند و وظیفه ساختار سیاسی است که در این باره واکنش شدید نشان دهد.

🔘همان طور که در برابر اقدام مشابه علیه مرزداران ارضی کشور واکنش نشان می‌دهیم، باید در مقابل مرزداران محیط زیست نیز حساسیت نشان داد. هم از حیث رسانه‌ای و تبلیغی و هم از جهت تشدید مجازات متخلفان و نیز از جهت تدوین قوانین مناسب و تأمین امکانات و بودجه لازم برای آنان.

🔘چرا نسبت به محیط زیست حساسیت لازم وجود ندارد؟ پاسخ را در چارچوبی کلی‌تر باید جستجو کرد. این که درک دقیقی از ابعاد خطراتی که استفاده غیر مسئولانه از فن‌آوری‌های جدید برای محیط زیست ایجاد می‌کند، وجود ندارد.

🔘هزاران سال است که مردم در هر نقطه از جهان که زندگی می‌کردند، به تعادل سازنده‌ای با محیط زیست خودشان رسیده بودند. برای مردم شمال ایران امکان نداشت که مثلاً صد سال پیش بتوانند جنگل‌ها را به نحوی بهره‌برداری کنند که نابود شود. از یک سو نیاز و توانش را نداشتند، و از سوی دیگر زندگی آنان بطور مستقیم به وجود جنگل وابسته بود. نیازها و امکانات آن مردم محدود بود و به هر میزان که از جنگل استفاده می‌کردند، به سرعت احیا می‌شد.

🔘ولی اکنون ماجرا فرق می‌کند. با چند اره برقی و چند کامیون و دیگر تجهیزات مکانیکی، دو نفر می‌توانند در عرض یک روز ده‌ها اصله درخت را قطع کرده و چوب آن را برای فروش به سایر نقاط کشور ببرند.
برخی تجهیزات که در فیلم‌های کوتاه دیده می‌شود، نیز قادرند در هر دو دقیقه یک درخت را بریده و به قطعات هم‌اندازه تقسیم و برای بارگیری آماده نمایند. در واقع با یک شیفت کاری می‌توان ۳۰۰ اصله درخت را قطع کرد.

🔘در گذشته شکار حیوانات وحشی به نسبت سخت و پر دردسر بود. نیاز به آنها هم محدود به همان افراد نزدیک به محیط حیوانات بود. اکنون اگر شکار حیوانات آزاد باشد، با اسلحه دوربین‌دار می‌توان یک گله بز کوهی را در عرض مدت کوتاهی شکار کرد و طی چند روز حیات وحش را به کلی نابود نمود. بازار مصرف آن نیز ملی و جهانی است!!

🔘جهان پیشرفته به موازات این فن‌آوری‌ها و افزایش قدرت انسان، توانسته است شیوه‌های محدودکننده و بازدارنده و نیز فرهنگ احترام به محیط زیست و درک نیاز به آن را تقویت کند. اگر چنین مقررات و احترامی نباشد، به طور قطع زیباترین جاده‌های ایران یعنی جاده‌های شمال از فرط وجود کیسه‌های پلاستیکی و دیگر زباله‌ها به زشت‌ترین جاده‌ها و منظره‌ها تبدیل می‌شود که بعضاً شده است.

🔘همین واقعیت‌ها است، که بخشی از نیروهای اجتماعی را در دنیای جدید به تکاپو واداشته تا مهم‌ترین اولویت خود را حفظ محیط زیست قرار دهند، محیطی که با آلودگی آب، هوا، خاک، دریا، سر و صدا، حذف حیات وحش و... مواجه شده است، و احزاب سبز در اروپا بازتاب‌دهنده این خواست هستند.

🔘ولی در این میان یک نکته مهم وجود دارد. کشورهای پیشرفته به حدی از توسعه اقتصادی رسیده‌اند که می‌توانند برای محیط زیست هزینه کنند. در حالی که همین کشورها هنگامی که در مرحله پیشرفت اولیه بودند، محیط زیست را قربانی توسعه اقتصادی می‌کردند، نمونه‌اش هوای آلوده شهرهای اروپایی که بعضاً هزاران نفر در مدت کوتاهی قربانی آن شدند.

🔘این ایراد تا حدی قابل تأمل است، از این‌رو ضوابط محیط زیستی را چنان تنظیم کرد که در عمل مانع رشد متعارف اقتصادی نشود. ولی اینکه حد این قاعده را چه کسانی تعیین می‌کنند، قطعاً مدیران دولتی نیستند، باید در عرصه عمومی قادر به دفاع از این حد باشند.

🔘در هر حال مسأله شکار را می‌توان به طور کامل مستثنا کرد. زیرا این موضوع هیچ ربطی به توسعه اقتصادی ندارد، فقط ارضای نیاز عده‌ای خاص به قیمت نابودی حیات وحش است. باید بهترین قوانین حمایتی را برای محیط‌بانان کشور تدوین کرد و قاطعانه نیز آنها را اجرا کرد. مهم‌تر از آن باید محیط‌بانان حس کنند که حرفه آنان به شدت مورد احترام جامعه است و هر گونه تعرضی به آنان، تعرض به حقوق عمومی و مردم و جامعه است.

🔘امیدواریم قتل ناجوانمردانه این دو محیط‌بان آغازی باشد برای گام گذاشتن در این راه. متأسفانه هنوز رگه‌هایی قوی از توطئه‌پنداری در ساختار رسمی نسبت به حمایت از محیط زیست وجود دارد که وجود آن را باید به چالش کشید.

صحبت های یک طلبه خطاب به مسئولین:
اگه مرد هستین باید عذرخواهی کنین!
تو صف مرغ کرونا نیست؟ تو ترکیه کرونا نیست؟ تو سفرهای نوروزی کرونا نیست؟
فقط تو جمکران و اماکن مذهبی کرونا وجود داره؟!

@tadbirpress_ir

نامه غافلگیرکننده آیت‌الله خمینی درباره یک برنامه رادیویی
بازنشر یک یادداشت قدیمی
به بهانه درگذشت نویسنده سریال اوشین

نامه آیت‌الله خمینی غافلگیرکننده بود؛ به‌ویژه این بخش: «در‌‌صورتی‌که ثابت شود قصد توهین در کار بوده است، بلاشک فرد توهین‌کننده محکوم به‌‎ ‌‏اعدام است.»
ماجرا به یک برنامه رادیویی در 8 بهمن67 روز تولد حضرت زهرا که روز زن بود مربوط می‌شد. در بخشی از برنامه تهیه‌کننده گزارش از خانم‌ها درباره الگوی زنان ایرانی می‌پرسید. در میان جواب‌هایی که همه حضرت زهرا را معرفی می‌کردند یکی گفته بود الگوی زن ایرانی اوشین است. گویا وقتی گزارشگر گفته بود باید حضرت زهرا الگو باشد او دوباره تاکید کرد که الگوی امروز اوشین است.
اوشین شخصیت اول یک سریال معروف ژاپنی به نام سال‌های دور از خانه است. داستان دخترکی که از بچگی تا بزرگسالی‌اش فلاکت‌های فراوانی کشید اما مصمم با بیچارگی‌هایش مبارزه کرد و موفقیت‌هایی هم به‌دست آورد. پخش سریال در ایران همزمان است با سخت‌شدن زندگی در سایه جنگ. در سال‌هایی که صف‌های طولانی برای نفت و...، زندگی کوپنی و سختی‌های بسیار، گریبان خانواده‌های ایرانی را گرفته بود.
این سریال تنها محبوب مردم نبود که گویا مسوولین کشور هم به آن علاقه داشتند. در خاطرات هاشمی رفسنجانی اشاره شده که سریال را می‌دیده است و آن‌طور که آقای خامنه‌ای از قول احمد خمینی می‌گوید، امام نیز مرتب این سریال را می‌دیده است و آقای خامنه‌ای می‌گوید این سریال؛ «همه را جذب کرد... چون زندگی که آن شخص در فیلم دارد و آن کاری که او دارد می‌کند، درست مطابق با واقع است.»(28مهر70، ديدار با نويسندگان)
این محبوبیت که می‌توانست برای صداوسیمایی‌ها موفقیتی بزرگ محسوب شود به ناگاه به یک کابوس تبدیل شد. امام نوشته بود: «فردی که این مطلب را‌‎ ‌‏پخش کرده است تعزیر و اخراج می‌گردد، و دست‌اندرکاران آن تعزیر خواهند شد.» و در انتهای نامه آمده بود: «اگر بار دیگر از این‌گونه قضایا تکرار گردد، موجب تنبیه و توبیخ و مجازات‌‎ ‌‏شدید و جدی مسئولین بالای صداوسیما خواهد شد. البته در تمامی زمینه‌ها قوه قضاییه‌‎ ‌‏اقدام می‌نماید.»(صحيفه امام،ج21،ص251)
قوه قضاییه با سرعتی شگفت‌آور ماجرا را پی گرفت. به روایت محمد هاشمی مدیر وقت صداوسیما: «دادستان هم پنج، شش نفر از کارکنان را احضار کرد... احکامشان را هم همان روز صادر کردند که انفصال از خدمت، زندان، تعزیر و جریمه بود.» آن‌ها را روانه زندان قصر کردند. با رایزنی‌های فراوان، موسوی اردبیلی روز 12 بهمن برای امام نامه نوشت تا آن‌ها را عفو کند و با عفو امام آزاد شدند.
اما نکته این‌جاست: حرفی که آن مصاحبه‌شونده مطرح کرده است همان نتیجه‌ایست که ظاهرا هدف از پخش این سریال و نشان‌دادن الگویی از سخت‌کوشی برای ایرانیان بوده است. گاه حاکمان از نتیجه کاری ناراضی به نظر می‌رسند که آن نتیجه، محصول عملکرد خودشان است.
دعاگو عضو شورای سرپرستی صداوسیما درباره این سریال می‌گوید: «وقتي صداوسيما اين سريال را تهيه كرد، تغييراتي در اصل فيلم به‌وجود آورد تا براي خانواده‌هاي مسلمان ايراني جنبه بدآموزي نداشته باشد، براي مثال در فيلم صحنه شناي اوشين با لباس مخصوص يا مجالسي نشان داده شده بود كه صحيح نبود به نمايش درآيند. ما اين سريال را كنترل كرديم و سپس به نمايش درآورديم تا مردم از جنبه‌هاي آموزنده آن استفاده كنند.» دعاگو با اشاره به برخورد امام با ماجرای گزارش رادیو می‌گوید: «الحمدلله از آن تاريخ به بعد ديگر چنين موردي براي صداوسيما پيش نيامد.»
حقیقت این است كه الگوها با كار هنري خلق مي‌شوند نه با دستور و سخنراني. قدرت‌هاي بزرگ جهاني نيز كار خود را با فرهنگ پيش مي‌برند.
فيلم‌هايي مي‌سازند كه ناگزير از پخش آن هستيم و دلخوش به اين‌كه برخي صحنه‌هايش را حذف كرده‌ايم. فوتبال اروپا به مثابه يك فرهنگ چنان جایگاهی یافته كه نه تنها ناچار هستيم مسابقات تيم‌هايشان را كه اغلب نام شهرهايشان را با خود دارند پخش كنيم كه جذاب‌ترين برنامه‌ها را نيز درباره حواشي ليگ‌هايشان توليد مي‌كنيم و چند بار در هفته پخش مي‌كنيم. اين قدرت فرهنگي است كه رهبر جمهوری اسلامی را نيز به اين گله و شكايت مي‌رساند كه؛ «بچه‌های ما - نوه‌های بنده - اسم بازیکنان و ستاره‌های فوتبال دنیا را خیلی خوب بلدند، یکی‌یکی همین‌طور مکرر اسم این‌ها را می‌آورند؛ این طرفدار این است، آن طرفدار آن است، لباس نمی‌دانم فلان تیم فرنگی را این می‌پوشد، آن یکی لباس تیم دیگر را می‌پوشد، اما اسم مثلا فرض کنید که فلان دانشمند معاصر خودشان را نمی‌شناسند؛ اسم بیاوری نمی‌شناسند کیست.»(19آذر92، در ديدار با شوراي عالي انقلاب فرهنگي)

- سخنان محمد هاشمي از مصاحبه‌اش با تاريخ ايراني و سخنان دعاگو از مصاحبه با سايت نهاد نمايندگي رهبري در دانشگاه‌ها است.
https://t.me/jafarshiralinia

🗒چند پرسش از دکتر علی مطهری در حوزهٔ آزادی‌های اجتماعی

✍🏻محمدرضا جلائی‌پور

📌سلام آقای مطهری. امشب در گفتگویتان در کلاب‌هاوس دربارهٔ حجاب اجباری و آزادی‌های اجتماعی سخنانی گفتید که با این‌که بارها از زبانتان شنیده بودیم باز هم مایهٔ تعجب و تاسف شد.

📌دربارهٔ حد و شکل حجاب در عصر پیامبر میان اسلام‌شناسان و فقها اتفاق نظر کاملی وجود ندارد و امروز با تکثر آراء فقهی در این زمینه مواجهیم. چگونه با این میزان اطمینان حد خاصی از حجاب را واجب مسلم شرعی می‌دانید؟

📌 حتی اگر روی شکل و حد حجاب میان فقها اجماعی وجود داشت، اجماع فقهای سنتی این است که در عصر پیامبر و امامان این حکم شرعی تحمیل نمی‌شده و مثل بسیاری از واجبات شرعی (از جمله نماز) داوطلبانه و بدون تحمیل توسط مومنان انجام می‌شده است. حکم شرعی‌ای که پیامبر تحمیل نمی‌کرده را بر چه اساسی شایستهٔ تحمیل می‌دانید؟

📌حتی اگر فرض کنیم بر خلاف این اجماع، شکل و حد خاصی از حجاب توسط حکومت پیامبر تحمیل می‌شده است و فرض کنیم اکثر شهروندان جامعهٔ ما حامی اجبار حجابند، در جامعهٔ متکثر امروز که صرفا از باورمندان شکل خاصی از یک شریعت تشکیل نشده است تحمیل حجاب به اقلیتِ فرضی نارواست، چون خلاف عدالت و ناقض حقوق و آزادی‌های اساسی بخش قابل توجهی از شهروندانی است که پیرو آن سبک باور و دینداری نیستند. طبق چه مبنایی اکثریت فرضی حق دارد آزادی‌های اساسی اقلیت فرضی را نقض کند؟

📌 از قضا حامیان اجبار حجاب حتی دیگر اکثر شهروندان ایران نیستند. نظرسنجی‌های معتبر متعددی (از جمله مورد تایید مرکز پژوهش‌های مجلس و مرکز بررسی‌های استراتژیک ریاست‌ جمهوری و ایسپا) نشان می‌دهند که در چند سال اخیر حامیان اجبار حجاب دیگر اکثریت نیستند و کمتر از ۵۰ درصد جامعه‌ شده‌اند، در عین این‌که هنوز بیشتر شهروندان ایران حامی حجاب اختیاری و غیرتحمیلی‌اند. چرا اقلیت حق دارد قانونی را بر کل جامعه تحمیل کند؟

📌 امشب گفتید که زن‌های اروپایی اکثرا به مردهای آفریقایی رو می‌آورند. این خلاف واقع است. هنوز اکثر زنان اروپایی سفیدپوست یارها و همسرانشان را از میان اروپاییان سفیدپوست انتخاب می‌کنند. اما حتی اگر چنین نمی‌کردند لزوما علت و معنایی که شما ‌گفتید را نداشت. این جملهٔ شما، صرف نظر این‌که واقعیت ندارد، حاوی نوعی تحقیر و نژادپرستی نسبت به تیره‌پوستان غیراروپایی یا بالعکس نسبت به سفیدپوستان اروپایی نیست؟

📌امشب گفتید مردی که کنار دریا با دیدن زنان شناگر تحریک نمی‌شود بیمار است. کدام مطالعهٔ علمی این را تایید می‌کند؟ از قضا بر عکس، آیا سکسولوژیست‌‌ها تایید نمی‌کنند که تحریک شدن افراطی با دیدن بخشی از مو و تن زنان ناشناس نشانهٔ حدی از انحراف یا عدم سلامت یا لااقل محرومیت جنسی است؟ ضمنا توصیف‌تان از تحریک‌پذیری افراطی مردهای ایرانی نوعی توهین به آن‌ها و با فرض گرفتن محرومیت جنسی‌شان نیست؟

📌 بسیاری از اظهارات شما دربارهٔ حجاب اجباری و وضعیت مناسبات جنسی و آزادی‌های اجتماعی در ایران و جوامع دیگر از جنس باورهای عامیانهٔ شایعی است که نه‌تنها متکی به داده‌های تجربی و مطالعات علمی نیست، بلکه مطالعات معتبر پرشماری نقیض آن را تایید می‌کنند. چرا نیاز نمی‌بینید در اظهاراتی با این قاطعیت و با این میزان مخاطب به شواهد تجربی توجه بیشتری کنید؟

📌آیا می‌توانیم امید داشته باشیم شما کسری از حقیقت‌جویی و آزادگی تحسین‌برانگیز‌ی که در حوزهٔ مسائل سیاسی نشان می‌دهید را برای آگاهی از استدلال‌ها، واقعیات و مطالعات تجربی معتبر در حوزهٔ امر جنسی و آزادی‌های اجتماعی هم نشان بدهید و کمتر از قبل سخنان جنسیت‌زدهٔ تعجب‌وتاسف‌آور از شما بشنویم؟ آیا عدالت و آزادی‌ صرفا در حوزهٔ سیاسی مصداق و مطلوبیت دارد و در حوزهٔ اجتماعی ندارد؟

#امتداد
@emtedadnet

روزها در راه روز‌نوشت‌های پس از انقلاب و دوران هجرت مسکوب را در بر می‌گیرد. در حال و هوای عشق و جوانی روزنوشت‌های دههٔ چهل و ایام تجرد بین ازدواج نخست و‌ دومش را شامل است.
کتاب مدتها‌ تجدیدچاپ‌ نشدهٔ "کارنامهٔ ناتمام" اما شامل گفت‌وگویی مفصل است دربارهٔ سال‌هایی که مسکوب توده‌ای بود و گفت‌وگوی بلندی است با مسکوب در نخستین سفرش به ایران پس از انقلاب که شبیه گفت‌وگوی مجلهٔ کتاب امروز، بحثی عمومی است که مصاحبه‌گران همگی دوستان سرشناس و فرهیختهٔ مسکوب هستند و مسکوب در آن گزارشی از افکار خود می‌دهد حدود دو دهه پس از گفت‌وگو با مجلهٔ کتاب امروز.
در گفت‌وگوی علی بنو‌عزیزی روایت صادقانهٔ مسکوب از جهلش نسبت به جامعهٔ پیش از انقلاب و تحولات آن و غافلگیری در مقابل انقلاب بسیار جالب است.

قدح‌های نهانی این کتاب را برای بهره‌گیری علاقه‌مندان مسکوب منتشر می‌کند و به محض تجدید چاپ دست‌نخورده و کامل آن، این نسخه را حذف خواهد کرد.
‌

فرسته‌ی مربوط به نشریه‌ی "رود" را امروز دیدم، اما ماهی را هر وقت از آب بگیریم تازه است.👇

دیشب طبق عادت داشتم فیلم گردی میکردم که یه کامنت حساسم کرد، نوشته بود کل داستان و حتی خیلی از سکانس ها کپی یه فیلم قدیمیه. نشستم جفتشون رو دیدم و حقیقتا مفهوم جدیدی از کپی برام روشن شد:))
چند نمونه قابل پخش رو سوا کردم ببینید.

میهمان-۱۳۵۵
دشمن زن-۱۳۹۶

✍امیرمحمد بانکیان

#تحلیل_زمانه
🌏 @TahlilZamane

رمضان شاد


یوسف اسلام (متولد 1948م) ـ که پیش از اسلام‌آوردن نام هنری‌اش کت استیونس بود ـ خواننده‌ و نوازنده‌ی نامدار انگلیسی است که ترانه‌های بسیاری با مضامین اسلامی تولید کرده است.
کلیپ «ماه رمضان» مخصوص کودکان از آثار وی است.
فضای شاد و پرامید و مضامین فرهنگی این کلیپ را ببینید و با نمونه‌های ایرانی مقایسه کنید.

https://b2n.ir/w80152

#رمضانیات
@mohsenhesammazaheri

🔺خشونت نهادینه شده و حقوق بیمار

تجربه دکتر آیرج کی پور از تزریق واکسن کرونا

-« پرسیدند: طبیبی که بیمار بود ، دیگران را معالجه چون کند؟
گفت:« تو نخست خود را علاج کن، آن گاه دیگران را » - فرالدین عطار نیشابوری، تذکره الاولیاء
روز جمعه 20 فروردین 1400 ساعت 15:40 پیامکی از سوی سازمان نظام پزشکی دریافت کردم که در آن آمده بود که برای دریافت واکسن می توانم تا ساعت 23 به بیمارستان نیکان غرب ( منطقه ی 22 شهر تهران) مراجعه کنم. پس از ماه ها انتظار طبیعی بود به سرعت خودم را به بیمارستان برسانم تا نکند واکسن تمام شود!!!
رابطه ی کارکنان بیمارستان و اداره کنندگان واکسیناسیون با پزشکان احترام آمیز و سازمان دهی کار، منظم و با رعایت پروتکل بهداشتی دوران کرونا بود.
هنگام دریافت واکسن، من را به محوطه ای ایزوله شده هدایت کردند و پس از چند یادآوری معمولی، پرستاری با سرنگِ آماده وارد شد و پیش از این که بتوانم واکنشی نشان دهم، بسیار حرفه ای تزریقش را انجام داد. پس از تزریق، از کارکنان اتاقی که سرنگ ها را آماده می کردند خواستم که پوکه ی واکسن را نشانم بدهند. از واکنش بسیار تند و پرخاش جویانه کارکنان غافل گیر شدم. مسئول آنان که خانمی میانه سال و جا افتاده بود، ابتدا با شگفتی به من نگاه کرد و بعد گفت که نمی شود!.
گفتم چرا؟ گفت: اجازه نداریم!!. زمانی که به آنان توضیح دادم که این حق بیمار است که بداند چه واکسنی برایش تزریق شده است، رویش را برگرداند و با چهره ای درهم شده دیگر پاسخی نداد. انگار به شخصیت آنان توهین شده است!!
پس از جست و جو، مسئول واکسیناسیون را پیدا کردم و از وی خواستم پوکه را نشانم بدهد، گفت: « دکتر مگه به ما اعتماد نداری؟» . گفتم: دارم ولی اعتماد به درمان گر و تیمارگر با تجربه بیمار به دست می آید و چون نخستین باری است که این گروه اجرایی را می بینیم، طبیعی است نمی تواند حرفی از اعتماد احساسی و نیندیشیده در میان باشد. خوش بختانه همکار خون سردی بود و پذیرفت پوکه ها را نشانم بدهد.
نوشته ی روی پوکه به روسی بود ولی چون زبان روسی را می دانم توانستم نوشته را بخوانم. هیچ جا کلمه اسپوتنیک نیامده بود. در نمونه هایی که دیده ام نیز گاهی به جای نام واکسن از شرکت سازنده اش گامالیا که اعتبار جهانی دارد نام می برد. در پائین نوشته ی روی پوکه نشانی تارنما( سایت) شرکت سازنده و شماره سریال واکسن نوشته شده بود. من خودکار نداشتم تا نشانی را یادداشت کنم و تقاضا کردم از پوکه عکس بگیرم که موافقت نکردند.
اکنون برای من این پرسش ها بی پاسخ مانده است و انتظار دارم دست کم پاسخی منطقی دریافت کنم.
1)چه کسی و با کدام درک چنین تصمیمی گرفته است؟ این واکسنی است که در سطح جهان عرضه می شود و خود شرکت سازنده نشانی سایتش را بر روی شیشه آورده است. ممانعت از کنترل پوکه می تواند در اصالت انجام کار ابهام به وجود آورد. آن را که حساب پاک است ، از کنترل بیمار نمی هراسد. عکس گرفتن از پوکه و کنترل اصل بودن آن معنایی جز اطمینان خاطر از اصل بودن واکسن نمی تواند داشته باشد.
2) این از بندهای اتیک پزشکی است که بیمار حق دارد در باره داروئی که به وی داده می شود اطلاعات لازم را داشته باشد. درمان گر یا تیمارگر نمی تواند با پرخاش گری، بی حوصله نشان دادن خود یا افاده های آموخته شده، بیمار را از حق خود محروم کند.
اگر مسئولی که به تقاضایم با برافروختگی پاسخ داد یک کادر جوان تازه کار بود شاید می شد رفتارش را ناشی از کم دانی یا بی تجربگی دانست ولی خانمی که مسئول اتاق توزیع و پر کردن سرنگ های واکسن بود، جا افتاده و میانه سال بود و نشان می داد سالیان بسیار از شروع کارش گذشته است. واکنشش از دید من، فرهنگ حاکم بر محیط کارش را بازتاب می داد. خشونت در برابر یک پرسش ساده بیمار یا تقاضایی که از حقوق طبیعی ریشه گرفته است، تنها می تواند هشدار باشی باشد بر نهادینه شدن یک آسیب اجتماعی در رابطه ی بین کارکنان بخش سلامت با بیماران.

@dandanechannel |پایگاه خبری دندانه

🎼 ربّنای شجریان، تاریخچهٔ یک میراث

🔸ربنای محمد رضا شجریان مناجاتی است که ۴۰ سال با لحظه‌های پیش از افطارِ ماه رمضان ایرانی‌ها پیوند خورده است. ربنایی که در طی سال‌ها، پیچ و خم‌های زیادی به خود دیده و به بخشی از فرهنگ ایران تبدیل شده است.

🌙 ویدئوی هفدانگ، تاریخچه‌ای از «ربنای شجریان» است؛ از ناگفته‌های شکل‌گیری این اثر تا ظرایف تکنیکی اجرای آن. این ویدیو در سال ۹۶ منتشر شده و این‌بار می‌توانید نسخهٔ تخلیص‌شده‌اش را تماشا کنید.

🔗 نسخهٔ باکیفیت
@hafdang

(الان، بیمارستان، در چند قدمی فاجعه)

دکتر مصطفی جلالی‌فخر

این متن را الان، شش عصر پنج‌شنبه، در بیمارستان می‌نویسم، در حالتی که شرایط روحی خوبی ندارم. در طول دوران طبابتم، تا این حد منقلب نشده‌ام. فوج فوج بیمار کرونا به بیمارستان‌ها سرازیر شده‌اند. شبیه مراکز درمانی در یک شهر زلزله زده. در کل تهران، چه در بیمارستان‌های دولتی و چه خصوصی، یک تخت خالی هم‌ پیدا نمی‌شود. آمبولانس‌های پرشماری با بیماران بدحال در شهر می‌چرخند و از هیچ کجا پذیرش نمی‌گیرند. انبوهی تقاضای کمک و گاه در حد التماس برای پیدا کردن‌ تخت خالی داریم و پاسخ‌مان از سر ناچاری، هیچ!
بچه‌ها و جوان‌ها بسیار بیش‌تر از قبل گرفتار شده‌اند. سرعت پیشرفت درگیری ریه زیاد است. چند دقیقه قبل، همکارم از شدت سنگینی فضا به کنجی پناه برد و هق‌هق. صداهای تنگی‌نفس و سرفه و گریه و فریاد و دعوا درهم‌آمیخته. اگر همین گونه پیش برود، هفته بعد با فاجعه‌ی انسانی روبرو می‌شویم. باید تهران را به سرعت و کاملا تعطیل کنند. این‌ که قبلا کرونا گرفته‌اید، هیچ تضمینی ایجاد نمی کند. حتی اگر واکسن زده‌اید، فرض را بر این بگیرد که جزء درصد اندکی هستید که ایمنی مطمئنی در آن‌ها ایجاد نمی‌شود. کم نیستند بیمارانی که حتی قبلا دو بار گرفته‌اند و الان باز هم مبتلا شده‌اند.
الان فقط و فقط و فقط، لطفا در خانه بمانید. و اگر مجبورید بیرون بروید، حتما از دو ماسک استفاده کنید و فاصله ۱/۵ متری را قاطعانه رعایت کنید. هر گونه دورهمی، در حکم خودکشی و دیگرکشی ست. فکر کنید زلزله‌ی هفت ریشتر آمده. الان در مرحله‌ی آوار برداری هستیم و بحث بر سر چراییِ سست‌بنیادی به کار شرایط حاد کنونی نمی‌آید. می‌دانم تمام‌ این حرف‌ها تکراری‌ست اما اندوه غریب مواجهه با این همه بیمار بدحال، مجبورم می‌کند دوباره بنویسم، شاید بر کسی اثر کند و تاثیری داشته باشد. به داد خودتان برسید. یا علی مدد.
Https://t.me/jalalifakhr

در حالی که از زمستان ۱۳۹۹ قیمت هر بند کاغذ کتاب رقعی به دو برابر و امروز به سه برابر قیمت ابتدای سال پیش در بازار آزاد، که تنها منبع تهیهٔ کاغذ برای ناشر خصوصی است، رسیده است، و، چنانچه با این قیمت کاغذ تهیه کند، کتاب را هر صفحه ۴۵۰ تومان و با قیمت امروز کاغذ که ۶۲۰ تومان است، هر صفحه ۶۲۰ تومان می تواند قیمت گذاری کند که قیمت کتاب در نهایت، بسیار فراتر از حد توان خرید خوانندگان کتاب است، و، به همین دلیل تا پایین آمدن قیمت کاغذ، نخواهد توانست کتاب منتشر کند، باری در چنین وضعی وزارت علوم بدون کسب اجازه از ناشر، یکی از پرفروشترین کتابهای ناشر را خلاصه کرده، منتشر کرده و کانال کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران هم پی دی اف آن را منتشر کرده است!!

انتشارات علمی و فرهنگی کل هشت شماره مجله کتاب امروز را که در سال‌های ۵۰ تا ۵۳ با دبیری کریم امامی و سرمایه شرکت سهامی کتاب‌های جیبی منتشر می‌شد در قابل یک دوره دوجلدی در قطع رحلی با قاب بازنشر کرده است (با همان حروفچینی و صفحه‌بندی قدیمی).
کتاب امروز از معتبرترین مجله‌های تخصصی نقد و معرفی کتاب بوده و از همکاران اصلی آن می‌توان از نجف دریابندری، ابوالحسن نجفی، حمید عنایت، ضیاء موحد و محمدضا شفیعی کدکنی نام برد. مطلب اصلی هر شماره گفتگوی مفصل چندنفر از گردانندگان مجله است با یکی از اهالی کتاب (به ترتیب محمد قاضی، حمید عنایت، کریم کشاورز، شاهرخ مسکوب، محمد پروین گنابادی، مجتبی مینوی، محمود بهزاد، فواد روحانی). این نوشته مروری است بر محتوای این هشت شماره و مطالب مهم هر کدام را ذکر کرده است.
هر هشت شماره این مجله را می‌توانید در اینترنت پیدا و دانلود کنید (مثلا اینجا) ولی اگر می‌خواهید نسخه چاپی‌شان را (در این قالب نو و با کاغذ جدید و چند شماره در یک جلد) داشته باشید، می‌توانید به @bahmanbooks پیغام بدهید. قیمتش هم ۲۳۸ هزار تومن است.
.