Forwarded from سهند ایرانمهر
🔸از هاشمی پرسیدم که آیا پس از پایان #جنگ به دنبال ادغام ارتش و سپاه بود؛ «واقعاً شما به دنبال این بودید که این دو نیرو را تبدیل به یک نیرو کنید؟» می‌گوید: «واقعاً این‌گونه بود.» به هاشمی گفتم که اگر ادغام انجام می‌شد اکنون نیروی بانفوذی مانند سپاه قدس در منطقه نداشتیم اما او نظر دیگری داشت و معتقد بود اگر چنین نیرویی نداشتیم وزارت خارجه فعال‌تر و موثرتر کار می‌کرد: «الان آن یک اشکال واقعی دارد و اشکالش این است که وزارت خارجه را از اِعمال مسئولیت خودش در حساس‌ترین نقاطی که به ما مربوط می‌شود محروم کرده است. در عراق، سوریه، لبنان، افغانستان، یمن و هر جایی که این‌گونه می‌شود، ما حقیقتاً مشکل داریم. کسی نمی‌تواند در این کشورها سفیری را بدون موافقت سپاه قدس بگذارد.»
✍️جعفر شیرعلی‌نیا
روایتی از زندگی و‌زمانه آیت‌الله هاشمی
#معرفی_کتاب
انتشارات سایان
@sahandiranmehr
✍️جعفر شیرعلی‌نیا
روایتی از زندگی و‌زمانه آیت‌الله هاشمی
#معرفی_کتاب
انتشارات سایان
@sahandiranmehr
Telegram
attach 📎
Forwarded from تاریخ ایرانی
📌سیمای دیگر مطهری؛ از اعتماد به بازرگان تا ارتباط با حسین نصر
📕مرور کتاب «مطهری؛ مصلح یا انقلابی»، نوشته رضا مختاری‌اصفهانی
🔹ابراهیم یزدی: مطهری گفت خلخالی در زندان قصر این کارها را می‌کند و آبروریزی می‌کند و خیلی بد است. در این مورد خیلی برافروخته بود. بعد شورای انقلاب تصویب کرد که مطهری، به عنوان نماینده شورا، برود از زندان قصر بازدید کند. بازدید کرد و پیش آقای خمینی رفت و گفت اگر خلخالی می‌خواهد این کارها را ادامه بدهد، من خودم را کنار می‌کشم.
🔹عزت‌الله سحابی: آقای مطهری بود که ما را به امام معرفی کرد. امام، مهندس بازرگان و این‌ها را یا خیلی نمی‌شناخت یا قبول نداشت. می‌گفت این‌ها مسلمانان تقلیدی نیستند. مثلا بازاری‌ها – بازاری‌های پولدار را منظورم نیست – بچه‌های بازار را اهل تقلید می‌دانست، می‌گفت بچه مسلمان هستند.
🔹احسان نراقی: در تندروی‌های ضد اسلامی رژیم، مطهری از طریق حسین نصر، عضو انجمن [حکمت و] فلسفه بود و آنجا تاثیراتی روی فرح [پهلوی] داشت، همچنان که من داشتم. در بعضی موارد، با هم تبادل نظر می‌کردیم که به فرح چه مطلبی گفته بشود. / عزت‌الله سحابی: مطهری، سید حسین نصر را هم می‌خواست در شورای انقلاب بیاورد. می‌خواست آن‌ها هم در انقلاب باشند.
shorturl.at/auvL6
http://tarikhirani.ir/fa/news/8627
@tarikhirani
📕مرور کتاب «مطهری؛ مصلح یا انقلابی»، نوشته رضا مختاری‌اصفهانی
🔹ابراهیم یزدی: مطهری گفت خلخالی در زندان قصر این کارها را می‌کند و آبروریزی می‌کند و خیلی بد است. در این مورد خیلی برافروخته بود. بعد شورای انقلاب تصویب کرد که مطهری، به عنوان نماینده شورا، برود از زندان قصر بازدید کند. بازدید کرد و پیش آقای خمینی رفت و گفت اگر خلخالی می‌خواهد این کارها را ادامه بدهد، من خودم را کنار می‌کشم.
🔹عزت‌الله سحابی: آقای مطهری بود که ما را به امام معرفی کرد. امام، مهندس بازرگان و این‌ها را یا خیلی نمی‌شناخت یا قبول نداشت. می‌گفت این‌ها مسلمانان تقلیدی نیستند. مثلا بازاری‌ها – بازاری‌های پولدار را منظورم نیست – بچه‌های بازار را اهل تقلید می‌دانست، می‌گفت بچه مسلمان هستند.
🔹احسان نراقی: در تندروی‌های ضد اسلامی رژیم، مطهری از طریق حسین نصر، عضو انجمن [حکمت و] فلسفه بود و آنجا تاثیراتی روی فرح [پهلوی] داشت، همچنان که من داشتم. در بعضی موارد، با هم تبادل نظر می‌کردیم که به فرح چه مطلبی گفته بشود. / عزت‌الله سحابی: مطهری، سید حسین نصر را هم می‌خواست در شورای انقلاب بیاورد. می‌خواست آن‌ها هم در انقلاب باشند.
shorturl.at/auvL6
http://tarikhirani.ir/fa/news/8627
@tarikhirani
Forwarded from صدای تهران|VOTEHRAN
✅آیا ظریف هنوز معلق می‌زند؟
چالش وزارت‌خارجه و سپاه قدس به روایت هاشمی
✍جعفر شیرعلی‌نیا
🔗محمد جواد ظریف در مصاحبه با اعتماد می‌گوید به عنوان وزیرخارجه خودش را «مدافع همه‌ی آنچه جمهوری‌اسلامی انجام داده است» می‌داند. او می‌گوید در تدوین برخی سیاست‌های خارجی مانند برجام نقش بیشتر و برجسته‌تری داشته است، و در برخی دیگر نقشی محدودتر؛ «در تدوین سیاست‌های منطقه‌ای نقش محدودتری داشتم.» او از دفاعش از برخی سیاست‌ها گفته است که «اصلا قبول» نداشته است و یا این‌که می‌دانسته آن سیاست‌ها«ممکن است برای کارشکنی در کار خود من دنبال شده بود.»
ظریف در این مصاحبه می‌گوید: « وقتی من در مقابل جهان قرار می‌گیرم، من نماینده‌ی مجموعه‌ی حاکمیت ایران هستم و لذا باید از چیزهایی دفاع کنم که خودم هم به آن‌ها باور ندارم.»
❓آیا می‌توان سیاست‌های ایران در بخش‌های دیگر جهان را از سیاست‌های منطقه‌ای ایران تفکیک کرد؟ وزیر خارجه‌ای که در سیاست‌های منطقه‌ای نقش محدودتری دارد، در تدوین سیاست ایران در مناطق دیگر تا چه حد می‌تواند «نقش برجسته‌ای» داشته باشد و آن سیاست‌ها تا چه حد اجرایی خواهد بود؟ هنگامی در مذاکرات و تدوین سیاست‌ها در سایر مناطق جهان، موضوع به سیاست منطقه‌ای ایران گره بخورد، وزیر خارجه چه خواهد کرد؟ عکس‌العمل او وقتی طرف مقابل خواسته‌ای درباره‌ی سیاست منطقه‌ای ایران دارد چه خواهد بود و مقامات خارجی مذاکره‌کننده را به چه نتیجه‌ای خواهد رساند؟ اجرایی شدن سیاست‌های تدوین‌شده‌ی ایران در جهان تا چه حد به سیاست‌های ایران در منطقه وابسته است؟
🔗بیش از سه دهه‌ی قبل، ظریف، از دیپلمات‌های فعال ایران در ماجرای قطعنامه بود و می‌گوید در یکی از جلسات مهم با نماینده‌ی ژاپن، دو ساعت بر سر خواسته‌های ایران چانه زده، اما در پایان دیپلمات ژاپنی گفته: «اگر من به شما تضمین بدهم که من تمام درخواست‌های شما را عمل می‌کنم، شما حاضری قطعنامه را بپذیری؟» ظریف می‌گوید: «با سردرد عجیبی از آنجا بیرون آمدم. چون نمی‌توانستم بگویم می‌پذیرم. اجازه نداشتیم. تقریبا یک ساعت از این دو ساعت را معلق زده بودم که بگویم مثلا همکاری می‌کنیم... ولی او می‌گفت به من بگو آره یا نه... و من هم اجازه نداشتم این را بگویم.» (دیپلماسی ایران و قطعنامه ۵۹۸، ص۲۰۱)
❓فضایی که این روزها ظریف از سیاست خارجی تصویر می‌کند تا چه حد با معلق زدن‌های سه دهه‌ی پیش او متفاوت است؟
🔗سال ۹۴ از هاشمی پرسیدم که آیا پس از پایان جنگ به دنبال ادغام ارتش و سپاه بود؛ «واقعاً شما به دنبال این بودید که این دو نیرو را تبدیل به یک نیرو کنید؟» می‌گوید: «واقعاً این‌گونه بود.» به هاشمی گفتم که اگر ادغام انجام می‌شد اکنون نیروی بانفوذی مانند سپاه قدس در منطقه نداشتیم اما او نظر دیگری داشت و معتقد بود اگر چنین نیرویی نداشتیم وزارت خارجه فعال‌تر و موثرتر کار می‌کرد: «الان آن یک اشکال واقعی دارد و اشکالش این است که وزارت خارجه را از اِعمال مسئولیت خودش در حساس‌ترین نقاطی که به ما مربوط می‌شود محروم کرده است. در عراق، سوریه، لبنان، افغانستان، یمن و هر جایی که این‌گونه می‌شود، ما حقیقتاً مشکل داریم. کسی نمی‌تواند در این کشورها سفیری را بدون موافقت سپاه قدس بگذارد.» این بخش را در کتاب زندگی و زمانه‌ی هاشمی رفسنجانی منتشر کردم و حالا ظریف از نقش محدودش در سیاست‌های منطقه‌ای می‌گوید.
❓به راستی شخصیت و روش افرادی مانند دکتر ظریف و سایر وزرای خارجه چه نقشی در نهادینه شدن این مسیر در سیاست خارجی ایران داشته است؟
@VOTEHRAN
چالش وزارت‌خارجه و سپاه قدس به روایت هاشمی
✍جعفر شیرعلی‌نیا
🔗محمد جواد ظریف در مصاحبه با اعتماد می‌گوید به عنوان وزیرخارجه خودش را «مدافع همه‌ی آنچه جمهوری‌اسلامی انجام داده است» می‌داند. او می‌گوید در تدوین برخی سیاست‌های خارجی مانند برجام نقش بیشتر و برجسته‌تری داشته است، و در برخی دیگر نقشی محدودتر؛ «در تدوین سیاست‌های منطقه‌ای نقش محدودتری داشتم.» او از دفاعش از برخی سیاست‌ها گفته است که «اصلا قبول» نداشته است و یا این‌که می‌دانسته آن سیاست‌ها«ممکن است برای کارشکنی در کار خود من دنبال شده بود.»
ظریف در این مصاحبه می‌گوید: « وقتی من در مقابل جهان قرار می‌گیرم، من نماینده‌ی مجموعه‌ی حاکمیت ایران هستم و لذا باید از چیزهایی دفاع کنم که خودم هم به آن‌ها باور ندارم.»
❓آیا می‌توان سیاست‌های ایران در بخش‌های دیگر جهان را از سیاست‌های منطقه‌ای ایران تفکیک کرد؟ وزیر خارجه‌ای که در سیاست‌های منطقه‌ای نقش محدودتری دارد، در تدوین سیاست ایران در مناطق دیگر تا چه حد می‌تواند «نقش برجسته‌ای» داشته باشد و آن سیاست‌ها تا چه حد اجرایی خواهد بود؟ هنگامی در مذاکرات و تدوین سیاست‌ها در سایر مناطق جهان، موضوع به سیاست منطقه‌ای ایران گره بخورد، وزیر خارجه چه خواهد کرد؟ عکس‌العمل او وقتی طرف مقابل خواسته‌ای درباره‌ی سیاست منطقه‌ای ایران دارد چه خواهد بود و مقامات خارجی مذاکره‌کننده را به چه نتیجه‌ای خواهد رساند؟ اجرایی شدن سیاست‌های تدوین‌شده‌ی ایران در جهان تا چه حد به سیاست‌های ایران در منطقه وابسته است؟
🔗بیش از سه دهه‌ی قبل، ظریف، از دیپلمات‌های فعال ایران در ماجرای قطعنامه بود و می‌گوید در یکی از جلسات مهم با نماینده‌ی ژاپن، دو ساعت بر سر خواسته‌های ایران چانه زده، اما در پایان دیپلمات ژاپنی گفته: «اگر من به شما تضمین بدهم که من تمام درخواست‌های شما را عمل می‌کنم، شما حاضری قطعنامه را بپذیری؟» ظریف می‌گوید: «با سردرد عجیبی از آنجا بیرون آمدم. چون نمی‌توانستم بگویم می‌پذیرم. اجازه نداشتیم. تقریبا یک ساعت از این دو ساعت را معلق زده بودم که بگویم مثلا همکاری می‌کنیم... ولی او می‌گفت به من بگو آره یا نه... و من هم اجازه نداشتم این را بگویم.» (دیپلماسی ایران و قطعنامه ۵۹۸، ص۲۰۱)
❓فضایی که این روزها ظریف از سیاست خارجی تصویر می‌کند تا چه حد با معلق زدن‌های سه دهه‌ی پیش او متفاوت است؟
🔗سال ۹۴ از هاشمی پرسیدم که آیا پس از پایان جنگ به دنبال ادغام ارتش و سپاه بود؛ «واقعاً شما به دنبال این بودید که این دو نیرو را تبدیل به یک نیرو کنید؟» می‌گوید: «واقعاً این‌گونه بود.» به هاشمی گفتم که اگر ادغام انجام می‌شد اکنون نیروی بانفوذی مانند سپاه قدس در منطقه نداشتیم اما او نظر دیگری داشت و معتقد بود اگر چنین نیرویی نداشتیم وزارت خارجه فعال‌تر و موثرتر کار می‌کرد: «الان آن یک اشکال واقعی دارد و اشکالش این است که وزارت خارجه را از اِعمال مسئولیت خودش در حساس‌ترین نقاطی که به ما مربوط می‌شود محروم کرده است. در عراق، سوریه، لبنان، افغانستان، یمن و هر جایی که این‌گونه می‌شود، ما حقیقتاً مشکل داریم. کسی نمی‌تواند در این کشورها سفیری را بدون موافقت سپاه قدس بگذارد.» این بخش را در کتاب زندگی و زمانه‌ی هاشمی رفسنجانی منتشر کردم و حالا ظریف از نقش محدودش در سیاست‌های منطقه‌ای می‌گوید.
❓به راستی شخصیت و روش افرادی مانند دکتر ظریف و سایر وزرای خارجه چه نقشی در نهادینه شدن این مسیر در سیاست خارجی ایران داشته است؟
@VOTEHRAN
Forwarded from محمود فرجامی
//انجماد یازده ساله//
امروز درست یازده سال از تاریخ آخرین خروجم از ایران می‌گذارد. چند ماهی بعد از آن شبی که از فرودگاه مشهد راهی مالزی شدم حکمی آمد در منزل سابق که ظرف مدت ۷۲ ساعت خودت را به فلان‌جا معرفی کن. پیشتر دوستانی که تجربه مشابه داشتند هشدار داده بودند که منتظر چنین چیزی باشم. معنایش را همه می‌دانستیم: همانجا باش و برنگرد! نوعی حکم تبعید بدون آنکه حکومتی حتی زحمت صدور حکم را بکشد.
اگر در قیاس با سایر تبعیدی‌ها باشد، خصوصا آنهایی که دهه شصت و با سختی‌های زیاد از ایران خارج شدند و گاه حتی سالها طول کشید تا تماسی تلفنی با عزیزانشان داشته باشند، البته در این یازده سال مرارت زیادی نکشیدم. هیچوقت گرسنه و بیجا نبودم و تقریبا همیشه توانستم با خانواده‌ام در ارتباط باشم. دکتری گرفتم. سفرهای زیادی رفتم. نوشتم ترجمه کردم اجرا کردم و مهمتر از همه تجربه کردم. بدون آنکه پناهنده شوم (که البته در آن -اگر بدون دروغ و داستان‌سازی باشد- اشکالی نمی‌بینم) توانستم بیایم نروژ و از همان روز اول در دانشگاه مشغول کار باشم...
و در تمام این احوالاتِ ظاهرا نه‌چندان بد، چیزی ذره‌ذره درون من آب شد. چیزی که فقط کسی که یازده سال تمام نتوانسته باشد چیزی یا کسی که دوست دارد را ببیند می‌فهمد. آب شدنی بی‌پایان، دردی که گاه شدید است و گاه نیست، ولی همیشه هست. مثل آدمی که نتواند رفتن محبوبش را قبول کند و تا سالها بعد، تا پایان عمر، روزی هفته‌ای ماهی نباشد که بویی، نسیمی، نوایی به یادش نیاورد که داستان چیست. که الان کجاست؟ چه می‌کند؟ یا اگر بود الان چه شکلی بود؟
هوا گرفته و سرد و بارانی اما روشن بود که از خواب برخاستم. ساعت شش بود که سابقه داشته در آن بخوابم اما نشده خودبخود بیدار شوم. یادم آمد که سالروز خاکسپاری پدر هم هست و چون هیچکاری از دستم برنمی‌آید دیروز آگهی برای روزنامه را من نوشتم. نوشتم که یک سال است با خیام و هفت‌هزار سالگان سربسر شده و ببخشید که نمی‌توانیم در خدمت باشیم. و بعد فکر کردم که برخلاف تمام هشدارها درباره هوای نروژ من با هوای سرد و شب‌های دراز و سکوت آنقدرها هم مشکل نداشته‌ام. و چقدر دیوانه‌ام می‌کند این روزهای بلند که کم‌کم از دوازده شب تا سه صبح را با نور خواهد بلعید.
سالها بعد از رفتن محسن، که در هفده‌سالگی و سیصد و پنجاه و پنج روزگی‌اش، با دمپایی سوییچ ماشین را برداشت برود دوستش را برساند و هیچگاه برنگشت، خوابش را دیدم. همانقدری، هجده‌سال ده روز کم، مانده بود. خانه همان خانه بود، مامان همان مامان، محسن همان محسن. مامان داشت توی هال، پای پله‌ها به نیم طبقه بالا چیزهایی معمولی را توضیح می‌داد. محسن هم دنبالش، اما حرف نمی‌زد، ساکت بود، سکوت بود و او در هاله‌ای از نور و مه داشت محو می‌شد و مامان حواسش نبود و من نمی‌توانستم فریادی گلودر بکشم.
یازده سال است همه چیز در ذهنم همانجور که دیده بودم منجمد شده. به ندرت وقتی ویدیویی از محله‌ای خیابانی جایی می‌فرستند را می‌توانم تشخیص بدهم. خصوصا مشهد را دیگر نمی‌شناسم. یکبار با سهراب رفتیم مشهدی گردی. با گوگل‌مپ. حتی خانه مامان را هم گم کردیم.
امروز صبح احساس کردم این نور لعنتی دارد محوم می‌کند.
@farjamimahmud
امروز درست یازده سال از تاریخ آخرین خروجم از ایران می‌گذارد. چند ماهی بعد از آن شبی که از فرودگاه مشهد راهی مالزی شدم حکمی آمد در منزل سابق که ظرف مدت ۷۲ ساعت خودت را به فلان‌جا معرفی کن. پیشتر دوستانی که تجربه مشابه داشتند هشدار داده بودند که منتظر چنین چیزی باشم. معنایش را همه می‌دانستیم: همانجا باش و برنگرد! نوعی حکم تبعید بدون آنکه حکومتی حتی زحمت صدور حکم را بکشد.
اگر در قیاس با سایر تبعیدی‌ها باشد، خصوصا آنهایی که دهه شصت و با سختی‌های زیاد از ایران خارج شدند و گاه حتی سالها طول کشید تا تماسی تلفنی با عزیزانشان داشته باشند، البته در این یازده سال مرارت زیادی نکشیدم. هیچوقت گرسنه و بیجا نبودم و تقریبا همیشه توانستم با خانواده‌ام در ارتباط باشم. دکتری گرفتم. سفرهای زیادی رفتم. نوشتم ترجمه کردم اجرا کردم و مهمتر از همه تجربه کردم. بدون آنکه پناهنده شوم (که البته در آن -اگر بدون دروغ و داستان‌سازی باشد- اشکالی نمی‌بینم) توانستم بیایم نروژ و از همان روز اول در دانشگاه مشغول کار باشم...
و در تمام این احوالاتِ ظاهرا نه‌چندان بد، چیزی ذره‌ذره درون من آب شد. چیزی که فقط کسی که یازده سال تمام نتوانسته باشد چیزی یا کسی که دوست دارد را ببیند می‌فهمد. آب شدنی بی‌پایان، دردی که گاه شدید است و گاه نیست، ولی همیشه هست. مثل آدمی که نتواند رفتن محبوبش را قبول کند و تا سالها بعد، تا پایان عمر، روزی هفته‌ای ماهی نباشد که بویی، نسیمی، نوایی به یادش نیاورد که داستان چیست. که الان کجاست؟ چه می‌کند؟ یا اگر بود الان چه شکلی بود؟
هوا گرفته و سرد و بارانی اما روشن بود که از خواب برخاستم. ساعت شش بود که سابقه داشته در آن بخوابم اما نشده خودبخود بیدار شوم. یادم آمد که سالروز خاکسپاری پدر هم هست و چون هیچکاری از دستم برنمی‌آید دیروز آگهی برای روزنامه را من نوشتم. نوشتم که یک سال است با خیام و هفت‌هزار سالگان سربسر شده و ببخشید که نمی‌توانیم در خدمت باشیم. و بعد فکر کردم که برخلاف تمام هشدارها درباره هوای نروژ من با هوای سرد و شب‌های دراز و سکوت آنقدرها هم مشکل نداشته‌ام. و چقدر دیوانه‌ام می‌کند این روزهای بلند که کم‌کم از دوازده شب تا سه صبح را با نور خواهد بلعید.
سالها بعد از رفتن محسن، که در هفده‌سالگی و سیصد و پنجاه و پنج روزگی‌اش، با دمپایی سوییچ ماشین را برداشت برود دوستش را برساند و هیچگاه برنگشت، خوابش را دیدم. همانقدری، هجده‌سال ده روز کم، مانده بود. خانه همان خانه بود، مامان همان مامان، محسن همان محسن. مامان داشت توی هال، پای پله‌ها به نیم طبقه بالا چیزهایی معمولی را توضیح می‌داد. محسن هم دنبالش، اما حرف نمی‌زد، ساکت بود، سکوت بود و او در هاله‌ای از نور و مه داشت محو می‌شد و مامان حواسش نبود و من نمی‌توانستم فریادی گلودر بکشم.
یازده سال است همه چیز در ذهنم همانجور که دیده بودم منجمد شده. به ندرت وقتی ویدیویی از محله‌ای خیابانی جایی می‌فرستند را می‌توانم تشخیص بدهم. خصوصا مشهد را دیگر نمی‌شناسم. یکبار با سهراب رفتیم مشهدی گردی. با گوگل‌مپ. حتی خانه مامان را هم گم کردیم.
امروز صبح احساس کردم این نور لعنتی دارد محوم می‌کند.
@farjamimahmud
Forwarded from انگلیسی زیر ذره‌بین🔎 (عبدالرضا شهبازی)
⬛ آنچه در پی می‌آید فایل صوتیِ مجموعه‌ی ۱۴ جلسه‌ی کارگاهی است تحت عنوان «قرائت و درک متن فلسفی» که آقای هومن پناهنده‌ی عزیز، فلسفه‌پژوه، مترجم و ویراستار، از اسفند ۱۳۸۲ تا پایان تیرماه ۱۳۸۳ برگزار کرده است.
همان‌گونه که از نام آن پیداست این جلسه‌های کارگاهی مناسب کسانی است که در فهم متون عمومی انگلیسی به تسلطی نسبی رسیده‌اند و اکنون بنا بر علاقه قصد دارند توان خود را در فهم متون فلسفی افزایش دهند.
مبنای کار در چند جلسه‌ی نخست این مقاله از برتراند راسل است.
قبلاً در همین کانال، فایلِ صوتیِ ۱۴ جلسه‌ی کارگاهی را تحت عنوان «کارگاه مقدماتی ترجمه‌ی فلسفی» بارگذاری کردم که آقای پناهنده و جناب خشایار دیهیمی، مترجم نام‌آشنا، به‌شکل ترکیبی و تقریباً در همین بازه‌ی زمانی برگزار کردند.
⬜ کسانی که نیاز دارند درک خود را از متن انگلیسی عمومی - از سطح متوسطه تا پیشرفته - به‌شکل عمقی افزایش دهند می‌توانند از دوره‌ی تالیفی اینجانب تحت عنوان «افزایش واژگان، درک مطلب و تحلیل متن انگلیسی» استفاده کنند.
درک متن انگلیسی عمومی پیش‌نیازِ درک متن فلسفی است که خود پیش‌نیاز ترجمه‌ی متون فلسفی محسوب می‌شود.
بدیهی است که درک متن انگلیسیِ عمومی پیش‌نیازِ کاملاً ضروری برای فهم و ترجمه‌ی هر گونه متنِ تخصصی است.
#ترجمه
#آموزش_ترجمه
#یادگیری_انگلیسی
#درک_مطلب
#زبان_انگلیسی
#فلسفه
#هومن_پناهنده
@Englishnutsbolts
همان‌گونه که از نام آن پیداست این جلسه‌های کارگاهی مناسب کسانی است که در فهم متون عمومی انگلیسی به تسلطی نسبی رسیده‌اند و اکنون بنا بر علاقه قصد دارند توان خود را در فهم متون فلسفی افزایش دهند.
مبنای کار در چند جلسه‌ی نخست این مقاله از برتراند راسل است.
قبلاً در همین کانال، فایلِ صوتیِ ۱۴ جلسه‌ی کارگاهی را تحت عنوان «کارگاه مقدماتی ترجمه‌ی فلسفی» بارگذاری کردم که آقای پناهنده و جناب خشایار دیهیمی، مترجم نام‌آشنا، به‌شکل ترکیبی و تقریباً در همین بازه‌ی زمانی برگزار کردند.
⬜ کسانی که نیاز دارند درک خود را از متن انگلیسی عمومی - از سطح متوسطه تا پیشرفته - به‌شکل عمقی افزایش دهند می‌توانند از دوره‌ی تالیفی اینجانب تحت عنوان «افزایش واژگان، درک مطلب و تحلیل متن انگلیسی» استفاده کنند.
درک متن انگلیسی عمومی پیش‌نیازِ درک متن فلسفی است که خود پیش‌نیاز ترجمه‌ی متون فلسفی محسوب می‌شود.
بدیهی است که درک متن انگلیسیِ عمومی پیش‌نیازِ کاملاً ضروری برای فهم و ترجمه‌ی هر گونه متنِ تخصصی است.
#ترجمه
#آموزش_ترجمه
#یادگیری_انگلیسی
#درک_مطلب
#زبان_انگلیسی
#فلسفه
#هومن_پناهنده
@Englishnutsbolts