Forwarded from ترجمه‌پژوهی (Saeide Shojaei)
Forwarded from واحد کلیپ(رخشارک) محلی گیلان زیبا (P.sobhi)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
گوش جان بدیم به این صدا
داریم ازموسیقی طبیعت خوشتر؟؟
برداشت چای بهاره ازباغات چای گیلان
به روش سنتی
#باغات_چای_گیلان
🍃لنگرود.
@gilanezibayam
گیلان زیبا👆👆👆👆
گوش جان بدیم به این صدا
داریم ازموسیقی طبیعت خوشتر؟؟
برداشت چای بهاره ازباغات چای گیلان
به روش سنتی
#باغات_چای_گیلان
🍃لنگرود.
@gilanezibayam
گیلان زیبا👆👆👆👆
Forwarded from روزنوشت‌های احسان محمدی
گاهی پدر شدیم و پسر را گریستیم
گاهی پسر شدیم و پدر را گریستیم
هر روز و شب، درست چهل سال می‌شود
ساعات تلخ پخش خبر را گریستیم
هر دم به خون خویش فتادیم و ساختیم
هی قبر تازه کوه و کمر را، گریستیم
مادر شدیم و از پس هر زخم انفجار
هی چشم‌های مانده به در را گریستیم
در خون نشست روسری دختران‌مان
رخساره‌گان قرص قمر را گریستیم
بعد از تو روزگار همانی که بود، ماند
هر سال ما قضا و قدر را گریستیم
بعد از تو نیز مثل خودت عاصی عزیز!
«شب را گریستیم، سحر را گریستیم»
#ضیا_قاسمی
#افغانستان
🖋 @ehsanmohammadi95
گاهی پسر شدیم و پدر را گریستیم
هر روز و شب، درست چهل سال می‌شود
ساعات تلخ پخش خبر را گریستیم
هر دم به خون خویش فتادیم و ساختیم
هی قبر تازه کوه و کمر را، گریستیم
مادر شدیم و از پس هر زخم انفجار
هی چشم‌های مانده به در را گریستیم
در خون نشست روسری دختران‌مان
رخساره‌گان قرص قمر را گریستیم
بعد از تو روزگار همانی که بود، ماند
هر سال ما قضا و قدر را گریستیم
بعد از تو نیز مثل خودت عاصی عزیز!
«شب را گریستیم، سحر را گریستیم»
#ضیا_قاسمی
#افغانستان
🖋 @ehsanmohammadi95
Forwarded from کاف
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
فیلم سوراخ سیاه محصول سینمای انگلستان با محوریت طمع انسان است. این فیلم ۳دقیقه‌ای، با پایان‌بندی تکان‌دهنده‌اش، مخاطب را میخکوب میکند. این فیلم برنده ۴جایزه بین‌المللی شد.
سوراخ سیاه در مغز انسان یا همان سیاه چاله طمع است که هرگز پر نمی‌شود.
NiNa @Kafiha
سوراخ سیاه در مغز انسان یا همان سیاه چاله طمع است که هرگز پر نمی‌شود.
NiNa @Kafiha
Forwarded from تبارشناسی کتاب
استاد محمدرضا باطنی (۱۳۱۳ - ۱۴۰۰) زبان‌شناس شهیر ایرانی امروز سه‌شنبه ۲۱ اردیبهشت ماه درگذشت. روحش شاد و یادش گرامی.
@tabashenasi_ketab
@tabashenasi_ketab
Forwarded from کافه تیه|یادداشت‌های حامد قدیری (Hamed Ghadiri)
آیا ممکن است بار استدلال روی دوش خداباور نباشد؟
اگر بین یک خداباور و یک خداناباور بحثی درباره‌ی وجود خدا دربگیرد، از کدام‌یک توقع داریم که حرف‌ش را اثبات کند؟ خداباور یا خداناباور؟ این مسئله تحت‌عنوان «بار استدلال [اثبات]/the burden of proof» مطرح می‌شود: بار استدلال روی دوش چه کسی است؟ نتیجه‌اش هم این است که اگر آن کسی که بار استدلال روی دو‌ش‌اش است نتواند استدلالِ قانع‌کننده‌ای بیاورد، حرف طرفِ مقابل بر کرسی می‌نشیند.
آنتونی فلو یکی از مشهورترین افرادی است که باب این بحث را باز کرده. او در مقاله‌ی کلاسیکی تحت عنوان «فرض نا-خداباوری» مدعی است که بار استدلال روی دوش خداباور است. اگر دوست داشتید، می‌توانید ترجمه‌ی خوب این مقاله را در کتاب رویکردهای معاصر در معرفت‌شناسی دین به ترجمه‌ی آقای هاشم مروارید ببینید (خوش‌بختانه نسخه‌ی الکترونیکی این کتاب هم موجود است.)
کلیتِ استدلال آنتونی فلو این است که قاعده‌ای در حقوق وجود دارد که می‌گوید: «بار استدلال روی دوش کسی است که ادعا میکند نه منکر.» او این قاعده را به یک قاعده‌ی روش‌شناختی تبدیل میکند و می‌گوید که در دعوای خداباور و خداناباور، مطلقاً خداباور است که ادعا میکند؛ پس بار استدلال روی دوش اوست. بدین‌ترتیب، قاعده‌ی روش‌شناختیِ فلو یک قاعده‌ی مطلق است.
سال‌ها پیش که تازه با متون اصولی و فقهی سروکله می‌زدم، با قاعده‌ای آشنا شدم که شباهت بسیاری به آن قاعده‌ی حقوقیِ موردنظر فلو دارد؛ قاعده‌ی بیّنه. اما قاعده‌ی بیّنه برخلاف قاعده‌ی فلو، مطلق نیست و معیارهای برای تشخیص مدعی و منکر دارد. اولین‌بار که مقاله‌ی فلو را خوانده بودم، یاد قاعده‌ی بیّنه افتادم. اما چند ماه پیش که مجدد این مقاله را مرور می‌کرد، تصمیم گرفتم که چیزی درباره‌ی آن بنویسم و تلاش کنم نشان بدهم که اگر قاعده‌ی روش‌شناختی‌مان را از قاعده‌ی بیّنه بگیریم، احتمالا به این نتیجه می‌رسیم که ممکن است «گاهی» بار استدلال روی دوش خداباور نباشد. درواقع، توجه به معیارهای تشخیص مدعی و منکر در قاعده‌ی بیّنه به ما کمک میکند که بفهمیم قاعده‌ی روش‌شناختیِ بیّنه یک قاعده‌ی بافتارمند است و در شرایط مختلف، جای مدعی و منکر عوض می‌شود.
این مقاله را با کمک دوست‌م، سیدکیوان وهابی، که ید طولایی در مباحث فقهی و اصولی دارد، نوشتیم. از قضا، در میانه‌ی نوشتنِ به نتایج جالبی هم رسیدیم: فلو آن قاعده‌ی حقوقی را به یکی از اصول مندرج در خلاصه‌ی ژوستینیان در یونان باستان برمی‌گرداند. در جهان اسلام نیز برخی از متفکران، معتقدند که مبنای قاعده‌ی بیّنه ربط و نَسَبی به همان سخنِ ژوستینیان دارد. بنابراین، احتمالا با تکیه به این رابطه می‌توان بافتارمندیِ این قاعده را نقدی به مطلق‌بودنِ قاعده‌ی فلو دانست.
در این مقاله، صرفا به یک ادعای احتمالی بسنده نکرده‌ایم بلکه تلاش داشتیم که مصادیقی بالفعل پیدا کنیم که بار استدلال روی دوش خداباور نیفتاده است. در این راستا، سراغ روایت چارلز تیلور از تفاوت جهان پیشامدرن و جهان مدرن رفته‌ایم و با کمک آن نشان داده‌ایم که اتفاقا در جهانِ پیشامدرن بار استدلال روی دوش خداناباور (و نه خداباور) می‌افتاده است.
اخیراً نسخه‌ی آنلاین این مقاله در شماره‌ی اول فصل‌نامه‌ی اندیشه‌ی فلسفی دانشگاه تربیت مدرس منتشر شده است. اگر دوست داشتید، می‌توانید فایل این مقاله را از این لینک در سایت فصل‌نامه یا این لینک در تلگرام دانلود کنید.
پ.ن: قبلا هم در این پست درباره‌ی این مقاله نوشته بودم.
.
اگر بین یک خداباور و یک خداناباور بحثی درباره‌ی وجود خدا دربگیرد، از کدام‌یک توقع داریم که حرف‌ش را اثبات کند؟ خداباور یا خداناباور؟ این مسئله تحت‌عنوان «بار استدلال [اثبات]/the burden of proof» مطرح می‌شود: بار استدلال روی دوش چه کسی است؟ نتیجه‌اش هم این است که اگر آن کسی که بار استدلال روی دو‌ش‌اش است نتواند استدلالِ قانع‌کننده‌ای بیاورد، حرف طرفِ مقابل بر کرسی می‌نشیند.
آنتونی فلو یکی از مشهورترین افرادی است که باب این بحث را باز کرده. او در مقاله‌ی کلاسیکی تحت عنوان «فرض نا-خداباوری» مدعی است که بار استدلال روی دوش خداباور است. اگر دوست داشتید، می‌توانید ترجمه‌ی خوب این مقاله را در کتاب رویکردهای معاصر در معرفت‌شناسی دین به ترجمه‌ی آقای هاشم مروارید ببینید (خوش‌بختانه نسخه‌ی الکترونیکی این کتاب هم موجود است.)
کلیتِ استدلال آنتونی فلو این است که قاعده‌ای در حقوق وجود دارد که می‌گوید: «بار استدلال روی دوش کسی است که ادعا میکند نه منکر.» او این قاعده را به یک قاعده‌ی روش‌شناختی تبدیل میکند و می‌گوید که در دعوای خداباور و خداناباور، مطلقاً خداباور است که ادعا میکند؛ پس بار استدلال روی دوش اوست. بدین‌ترتیب، قاعده‌ی روش‌شناختیِ فلو یک قاعده‌ی مطلق است.
سال‌ها پیش که تازه با متون اصولی و فقهی سروکله می‌زدم، با قاعده‌ای آشنا شدم که شباهت بسیاری به آن قاعده‌ی حقوقیِ موردنظر فلو دارد؛ قاعده‌ی بیّنه. اما قاعده‌ی بیّنه برخلاف قاعده‌ی فلو، مطلق نیست و معیارهای برای تشخیص مدعی و منکر دارد. اولین‌بار که مقاله‌ی فلو را خوانده بودم، یاد قاعده‌ی بیّنه افتادم. اما چند ماه پیش که مجدد این مقاله را مرور می‌کرد، تصمیم گرفتم که چیزی درباره‌ی آن بنویسم و تلاش کنم نشان بدهم که اگر قاعده‌ی روش‌شناختی‌مان را از قاعده‌ی بیّنه بگیریم، احتمالا به این نتیجه می‌رسیم که ممکن است «گاهی» بار استدلال روی دوش خداباور نباشد. درواقع، توجه به معیارهای تشخیص مدعی و منکر در قاعده‌ی بیّنه به ما کمک میکند که بفهمیم قاعده‌ی روش‌شناختیِ بیّنه یک قاعده‌ی بافتارمند است و در شرایط مختلف، جای مدعی و منکر عوض می‌شود.
این مقاله را با کمک دوست‌م، سیدکیوان وهابی، که ید طولایی در مباحث فقهی و اصولی دارد، نوشتیم. از قضا، در میانه‌ی نوشتنِ به نتایج جالبی هم رسیدیم: فلو آن قاعده‌ی حقوقی را به یکی از اصول مندرج در خلاصه‌ی ژوستینیان در یونان باستان برمی‌گرداند. در جهان اسلام نیز برخی از متفکران، معتقدند که مبنای قاعده‌ی بیّنه ربط و نَسَبی به همان سخنِ ژوستینیان دارد. بنابراین، احتمالا با تکیه به این رابطه می‌توان بافتارمندیِ این قاعده را نقدی به مطلق‌بودنِ قاعده‌ی فلو دانست.
در این مقاله، صرفا به یک ادعای احتمالی بسنده نکرده‌ایم بلکه تلاش داشتیم که مصادیقی بالفعل پیدا کنیم که بار استدلال روی دوش خداباور نیفتاده است. در این راستا، سراغ روایت چارلز تیلور از تفاوت جهان پیشامدرن و جهان مدرن رفته‌ایم و با کمک آن نشان داده‌ایم که اتفاقا در جهانِ پیشامدرن بار استدلال روی دوش خداناباور (و نه خداباور) می‌افتاده است.
اخیراً نسخه‌ی آنلاین این مقاله در شماره‌ی اول فصل‌نامه‌ی اندیشه‌ی فلسفی دانشگاه تربیت مدرس منتشر شده است. اگر دوست داشتید، می‌توانید فایل این مقاله را از این لینک در سایت فصل‌نامه یا این لینک در تلگرام دانلود کنید.
پ.ن: قبلا هم در این پست درباره‌ی این مقاله نوشته بودم.
.
jpt.modares.ac.ir
آیا ممکن است بار استدلال بر دوش خداباور نباشد؟
آنتونی فلو در یکی از مقاله‌های کلاسیک فلسفه دین با عنوان «فرض نا-خداباوری»، با استخراج یک قاعده روش‌شناختی از یک اصل حقوقی، ادعا میکند که در مسئله وجود خدا، بار استدلال مطلقاً بر دوش خداباور است. در این مقاله، استدلال می‌شود که می‌توان با تکیه به قاعده بینه…