کارگاه قرائت و درک متن فلسفیِ انگلیسی
هومن پناهنده
جلسه‌ی هشتم
خرداد‌ماه ۱۳۸۳

@Englishnutsbolts

کارگاه قرائت و درک متن فلسفیِ انگلیسی
هومن پناهنده
جلسه‌ی نهم
خرداد‌ماه ۱۳۸۳

@Englishnutsbolts

کارگاه قرائت و درک متن فلسفیِ انگلیسی
هومن پناهنده
جلسه‌ی دهم
تیرماه ۱۳۸۳

@Englishnutsbolts

کارگاه قرائت و درک متن فلسفیِ انگلیسی
هومن پناهنده
جلسه‌ی یازدهم
تیر‌ماه ۱۳۸۳

@Englishnutsbolts

کارگاه قرائت و درک متن فلسفیِ انگلیسی
هومن پناهنده
جلسه‌ی دوازدهم
تیر‌ماه ۱۳۸۳

@Englishnutsbolts

کارگاه قرائت و درک متن فلسفیِ انگلیسی
هومن پناهنده
جلسه‌ی سیزدهم
تیر‌ماه ۱۳۸۳

@Englishnutsbolts

کارگاه قرائت و درک متن فلسفیِ انگلیسی
هومن پناهنده
جلسه‌ی چهاردهم
تیر‌ماه ۱۳۸۳

@Englishnutsbolts

Audio from H P J

.

گوش جان بدیم به این صدا
داریم ازموسیقی طبیعت خوشتر؟؟

برداشت چای بهاره ازباغات چای گیلان
به روش سنتی

#باغات_چای_گیلان
🍃لنگرود.


@gilanezibayam


گیلان زیبا👆👆👆👆

گاهی پدر شدیم و پسر را گریستیم
گاهی پسر شدیم و پدر را گریستیم

هر روز و شب، درست چهل سال می‌شود
ساعات تلخ پخش خبر را گریستیم

هر دم به خون خویش فتادیم و ساختیم
هی قبر تازه کوه و کمر را، گریستیم

مادر شدیم و از پس هر زخم انفجار
هی چشم‌های مانده به در را گریستیم

در خون نشست روسری دختران‌مان
رخساره‌گان قرص قمر را گریستیم

بعد از تو روزگار همانی که بود، ماند
هر سال ما قضا و قدر را گریستیم

بعد از تو نیز مثل خودت عاصی عزیز!
«شب را گریستیم، سحر را گریستیم»
#ضیا_قاسمی
#افغانستان
🖋 @ehsanmohammadi95

فیلم سوراخ سیاه محصول سینمای انگلستان با محوریت طمع انسان است. این فیلم ۳دقیقه‌ای، با پایان‌بندی تکان‌دهنده‌اش، مخاطب را میخکوب میکند. این فیلم برنده‌ ۴جایزه بین‌المللی شد.
سوراخ سیاه در مغز انسان یا همان سیاه چاله طمع است که هرگز پر نمی‌شود.

NiNa @Kafiha

استاد محمدرضا باطنی (۱۳۱۳ - ۱۴۰۰) زبان‌شناس شهیر ایرانی امروز سه‌شنبه ۲۱ اردیبهشت ماه درگذشت. روحش شاد و یادش گرامی.
@tabashenasi_ketab

آیا ممکن است بار استدلال روی دوش خداباور نباشد؟
اگر بین یک خداباور و یک خداناباور بحثی درباره‌ی وجود خدا دربگیرد، از کدام‌یک توقع داریم که حرف‌ش را اثبات کند؟ خداباور یا خداناباور؟ این مسئله تحت‌عنوان «بار استدلال [اثبات]/the burden of proof» مطرح می‌شود: بار استدلال روی دوش چه کسی است؟ نتیجه‌اش هم این است که اگر آن کسی که بار استدلال روی دو‌ش‌اش است نتواند استدلالِ قانع‌کننده‌ای بیاورد، حرف طرفِ مقابل بر کرسی می‌نشیند.

آنتونی فلو یکی از مشهورترین افرادی است که باب این بحث را باز کرده. او در مقاله‌ی کلاسیکی تحت عنوان «فرض نا-خداباوری» مدعی است که بار استدلال روی دوش خداباور است. اگر دوست داشتید، می‌توانید ترجمه‌ی خوب این مقاله را در کتاب رویکردهای معاصر در معرفت‌شناسی دین به ترجمه‌ی آقای هاشم مروارید ببینید (خوش‌بختانه نسخه‌ی الکترونیکی این کتاب هم موجود است.)

کلیتِ استدلال آنتونی فلو این است که قاعده‌ای در حقوق وجود دارد که می‌گوید: «بار استدلال روی دوش کسی است که ادعا می‌کند نه منکر.» او این قاعده را به یک قاعده‌ی روش‌شناختی تبدیل می‌کند و می‌گوید که در دعوای خداباور و خداناباور، مطلقاً خداباور است که ادعا می‌کند؛ پس بار استدلال روی دوش اوست. بدین‌ترتیب، قاعده‌ی روش‌شناختیِ فلو یک قاعده‌ی مطلق است.

سال‌ها پیش که تازه با متون اصولی و فقهی سروکله می‌زدم، با قاعده‌ای آشنا شدم که شباهت بسیاری به آن قاعده‌ی حقوقیِ موردنظر فلو دارد؛ قاعده‌ی بیّنه. اما قاعده‌ی بیّنه برخلاف قاعده‌ی فلو، مطلق نیست و معیارهای برای تشخیص مدعی و منکر دارد. اولین‌بار که مقاله‌ی فلو را خوانده بودم، یاد قاعده‌ی بیّنه افتادم. اما چند ماه پیش که مجدد این مقاله را مرور می‌کرد، تصمیم گرفتم که چیزی درباره‌ی آن بنویسم و تلاش کنم نشان بدهم که اگر قاعده‌ی روش‌شناختی‌مان را از قاعده‌ی بیّنه بگیریم، احتمالا به این نتیجه می‌رسیم که ممکن است «گاهی» بار استدلال روی دوش خداباور نباشد. درواقع، توجه به معیارهای تشخیص مدعی و منکر در قاعده‌ی بیّنه به ما کمک می‌کند که بفهمیم قاعده‌ی روش‌شناختیِ بیّنه یک قاعده‌ی بافتارمند است و در شرایط مختلف، جای مدعی و منکر عوض می‌شود.

این مقاله را با کمک دوست‌م، سیدکیوان وهابی، که ید طولایی در مباحث فقهی و اصولی دارد، نوشتیم. از قضا، در میانه‌ی نوشتنِ به نتایج جالبی هم رسیدیم: فلو آن قاعده‌ی حقوقی را به یکی از اصول مندرج در خلاصه‌ی ژوستینیان در یونان باستان برمی‌گرداند. در جهان اسلام نیز برخی از متفکران، معتقدند که مبنای قاعده‌ی بیّنه ربط و نَسَبی به همان سخنِ ژوستینیان دارد. بنابراین، احتمالا با تکیه به این رابطه می‌توان بافتارمندیِ این قاعده را نقدی به مطلق‌بودنِ قاعده‌ی فلو دانست.

در این مقاله، صرفا به یک ادعای احتمالی بسنده نکرده‌ایم بلکه تلاش داشتیم که مصادیقی بالفعل پیدا کنیم که بار استدلال روی دوش خداباور نیفتاده است. در این راستا، سراغ روایت چارلز تیلور از تفاوت جهان پیشامدرن و جهان مدرن رفته‌ایم و با کمک آن نشان داده‌ایم که اتفاقا در جهانِ پیشامدرن بار استدلال روی دوش خداناباور (و نه خداباور) می‌افتاده است.

اخیراً نسخه‌ی آنلاین این مقاله در شماره‌ی اول فصل‌نامه‌ی اندیشه‌ی فلسفی دانشگاه تربیت مدرس منتشر شده است. اگر دوست داشتید، می‌توانید فایل این مقاله را از این لینک در سایت فصل‌نامه یا این لینک در تلگرام دانلود کنید.

پ.ن: قبلا هم در این پست درباره‌ی این مقاله نوشته بودم.
.

Audio from H P J

✅ در نزدیکی شهر #باشت در کهگیلویه و بویراحمد، عصر دیروز، ۱۸اردی‌بهشت، سگی که دستش شکسته بود، به اورژانس پناه برده و دو نیروی اورژانس هم او را مداوا کرده‌اند- فیلم این ماجرا بسیار دست‌به‌دست شده

کانال یاسوج‌تودی نوشته این دو نیروی اورژانس، محمد تقی‌پور و صادق آسان نام دارند و افزوده سگ لنگان از در پایگاه جاده‌ای اورژانس داخل شد؛ جلوی آن‌ها دراز کشیده و دستش را بالا آورده و آن‌ها فهمیده‌اند که دست خونین سگ شکسته.

@Sahamnewsorg

📜 شعر بنی آدم اعضای یکدیگرند کجای سازمان ملل است و از کِی؟
ماجرای نصب فرش نفیس مزین به شعر معروف "بنی آدم" شیخ اجل در سازمان ملل متحد
به نقل از #دکتر_محمدجواد_ظریف
@andishehsarapub

📗 همه ما از كودكي در کتاب ها خوانده بودیم که بالای در ورودی سازمان ملل متحد این شعر معروف سعدی را نوشته‌اند. در سال ۱۳۶۱ که براي اولين بار به نيويورک و سازمان ملل متحد رفتم، همه ساختمان را گشتم، اما شعر سعدی را پیدا نکردم.
بعدها که در سال ۱۳۶۷ برای مذاکرات قطعنامه ۵۹۸ به ژنو رفتم، مقر اروپایی ملل متحد را نیز جست و جو کردم و آن را نیافتم. از دوستان و افراد با سابقه تر نیز پرسیدم، ولی کسی این شعر را ندیده بود.

در دوران سفارت در سازمان ملل متحد در سال ۱۳۸۳ مطلع شدم که جناب آقای محمد صیرفیان که یکی از معروفترین تجار فرش اصفهان است، یک فرش نفیس پنج متر در پنج متر بافته است که در وسط این فرش شعر سعدی با نخ طلا نوشته شده است. ایشان اظهار تمایل کردند که این فرش را به سازمان ملل متحد هدیه بدهند به شرطی که آن را در یک محل مناسب نصب کنند.

با توجه به ابعاد این فرش هر دیواری برای نصب آن مناسب نبود و فقط چند دیوار در کل مقر ملل متحد وجود داشت که می شد این فرش را روی آن نصب کرد. یکی دیواری بود که فرش بزرگ شش در چهاری که در زمان مرحوم دکتر مصدق به ملل متحد هدیه شده بود روی آن نصب بود و دیگری ديوار بزرگ "سالن مذاکرات نمایندگان" بود که فرشی از دیوار چین وسط آن دیوار نصب شده بود.

با توجه به تعدد هدایا و محدودیت جا برای نصب فرش مزین به شعر سعدی، ناگزیر شدم در حد دبیر کل ملل متحد وارد مذاکره شوم، تا این فرش را به عنوان نماد گفتگوی تمدن ها در مکان مناسبی نصب کند. لازم به یادآوری است که سال ۲۰۰۱ به پیشنهاد جناب آقای خاتمی سال گفتگوی تمدن ها در سازمان ملل متحد اعلام شده بود.

در پیگیری های بعدی پیشنهاد کردند که با توجه به تعدد هدایا و محدودیت مکان نصب، فرش مزین به شعر سعدی را به جای فرش اهدایی از سوی مرحوم مصدق نصب کنیم که نپذیرفتیم.

با فاصله کمی خبردار شدیم که می خواهند فرش چین را برای شست و شو پایین بیاورند. در آن دیوار جای دو فرش بود، اما فرش چین در وسط آن دیوار قرار داشت. با پیگیری زیاد یکی از همکاران خوبم در نمایندگی توانستیم فرش مزین به شعر سعدی را همان طور که در عکس می بینید در کنار فرش دیوار چین نصب کنیم.

در تابلوی کنار فرش نیز ترجمه زیبایی از شعر سعدی را به انگلیسی تهیه کردیم تا بینندگان علاوه بر زیبایی هنر ایرانی، با مفاهیم بلند انسانی فرهنگ ایرانی نیز آشناتر شوند.

📗 منبع: "آقای سفیر" گفتگو با دکتر محمدجواد ظریف، محمدمهدی راجی، نشر نی، چاپ سوم، ۱۳۹۲، ص۲۱۶.
@andishehsarapub
- - -
بنی آدم اعضای یکدیگرند
که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورَد روزگار
دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی
نشاید که نامت نهند آدمی
سعدی
- - -
لطفا در صورتی که انتشار مطالب این کانال را مفید می دانید آن ها را فوروارد بفرمایید (نه کپی).
https://t.me/andishehsarapub/1387

محمدجواد #آذری_جهرمی ، #وزیر_ارتباطات در کانال خود در یادداشتی با عنوان «دنیاهای موازی» به بررسی #انتخابات پیش رو پرداخت.

ایشان نوشت: با پایان ثبت‌نام انتخابات و نگاهی به فهرست شخصیت‌های سیاسی ثبت‌نام‌ کرده، یک واقعیت تلخ پیش روی یک #جامعه قرار گرفت. در میان ثبت‌نام‌کنندگانی که تعریف شخصیت سیاسی برایشان صادق باشد، هیچ متولد سال ۱۳۵۰ به بعدی وجود ندارد.

میانگین سیاسی این افراد ۶۲ سال است و این یعنی نیم‌قرن اخیرِ #ایران هیچ نماینده‌ای در میان کاندیداهای مطرح ندارد.

در سلسله یادداشت‌های انتخاباتی که از دو هفته پیش آغاز کردم؛ رسیده‌ایم به پنجمین تفاوت از «زنده ماندن» و «زندگی کردن». حقیقتی که مدام توی صورت جوانانمان می‌خورد؛ «شکاف نسلی».

ارزش‌ها، نگرش‌ها، خواسته‌ها و نیازهای نسل‌های مختلف با همدیگر تفاوت‌هایی دارد. تفاوت‌هایی که گاه در قالب اختلاف‌هایی میان والدین و فرزندان نیز بروز می‌یابد. همین تفاوت در ارزش‌ها و باورهاست که مفهوم #شکاف_نسلی را شکل می‌دهد. این شکاف اما گاهی به دلایلی می‌تواند در جامعه‌ای پررنگ‌تر از یک مفهوم اجتماعی، تبدیل به مفهومی اجتماعی-اقتصادی-سیاسی شود. همین وضعیت امروز ما. آن‌چه بیش از هر مساله‌ای، آشکارا در حال تبدیل شدن به یک بحران است؛ این واقعیت است که نسلی از جامعه، سال‌هاست که هیچ صدایی در #حکمرانی و در میان کنش‌گران سیاسی ندارند. این یعنی ما باید بترسیم از تفاوت ارزش‌ها و نگرش‌های بین‌نسلی که حالا زمینه‌سازِ شکاف جامعه-دولت هم خواهد شد.

انقلاب که شد؛ نسلی از جوانان انقلابی شدند دولتمردان انقلابی. با صندلی‌هایشان، که هرچند وقت یک‌بار بین خوشان جابه‌جا می‌کردند (صندلی‌بازی دوران کودکی یادتان هست؟)؛ پیرتر شدند و این‌ها با هر دوره‌ی کابینه ۴ سال پیرتر شدند؛ پس عجیب نیست که از دولت چهارمِ بعد از انقلاب، هر دوره، سن کابینه حدود ۳ تا ۴ سال پیرتر شده است! از منظر «زنده ماندن» ‌می‌شود هنوز هم با اتکاء به مدیران نسل انقلاب، دولت تشکیل داد و زنده هم ماند. اما از منظر «زندگی کردن» نیاز است تا این شکاف بین‌نسلی با کمترین هزینه و در فرآیندی مشخص مرتفع شود و زمینه‌های تداوم حیات نظام حکمرانی و سیاسی را ایجاد کرد.
@A_pajhohi