بحث عباس عبدی با نصرالله پژمانفر( نماینده‌ی اصول‌گرای مجلس) درباره‌ی برجام.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔻کمدی اشتباهات؛ تلویزیون آرژانتین خبر مرگ ویلیام شکسپیر پس از تزریق واکسن را اعلام کرد

گوینده یک شبکه خبری تلویزیونی آرژانتین پنجشنبه شب گزارش کرد ویلیام شکسپیر، "یکی از مهم‌ترین نویسندگان انگلیسی زبان" پنج ماه پس از دریافت واکسن کووید-۱۹ درگذشته است.


https://bbc.in/34AH96d
@BBCPersian

🔴 یک ساعت و نیم مناظره عباس عبدی و حجت‌الاسلام پژمانفر را دیدم و بیش از پیش به حال جریان، گفتمان و فضایِ کلی گو و بی نظریه ای که خود را مالک سرنوشت این مردم می‌داند، و همچنین به حال خودمان افسوس خوردم...

در انتها آنقدر وضعیت پریشان شد که عباس عبدی از پژمانفر خواست از وقتی که سهم او بوده استفاده کند و چند جمله‌ی اقناعی درست برای پای صندوق آوردن مردم بگوید!

نتیجه اش را خودتان ببینید..../ یاسر عرب

کامل این مناظره:
https://media.farsnews.ir/Uploaded/Files/Video/1400/03/09/14000309000202_240P.mp4

✅@Kaleme

🔴شکاف دایمی میان نسلی

🔻اعتماد دهم خرداد ۱۴۰۰

🔘در این یادداشت می‌خواهم یکی از مسایلی مهم عرصه سیاست در ایران را توضیح دهم که قبلاً هم به آن اشاره کرده‌ام، ولی اکنون با جزییات بیش‌تری شرح خواهم داد. این مسأله‌ای است که هم گریبان اصلاح‌طلبان را گرفته است و هم گریبان اصول‌گرایان و حکومت را. این موضوع را با ارجاع به انتخابات اخیر خواهم گفت.

🔘اگر دقت کنیم، نامزدهای اصلی و مشهور(بویژه پیش از رد صلاحیت‌ها) در این انتخابات به نحوی در چهل سال گذشته در قدرت بوده‌اند. اکنون که پا به عرصه میدان انتخابات گذاشته‌اند با یک مشکل اساسی مواجه شده‌اند. مشکلی که 25 سال پیش و در جریان انتخابات 1376 یا وجود نداشت یا خیلی کم‌رنگ بود.

🔘ماجرا این است که این افراد کم یا زیاد در وضعیت فعلی نقش داشته‌اند، سهم آنان را می‌توان کم و زیاد کرد ولی اصل قضیه را نمی‌توان نادیده گرفت و از آن عبور کرد. آنان در گذشته در تصمیماتی مشارکت داشته‌اند که این تصمیمات از دو حال خارج نیست. یا براساس معیارهای آن زمان و ارزش‌های عمومی یا عرفی جامعه قابل دفاع بوده است یا آنکه حتی با معیارهای آن دوره نیز باید از آن تصمیمات پرهیز می‌شد.

🔘در حال حاضر اعتبار هر دو نوع تصمیم، از سوی نسل جدید با چالش جدی مواجه شده است. حتی در حالت اول هم قادر به دفاع از کارها و تصمیمات خود نیستند، زیرا معیارها و ارزش‌های نسل جدید چنان متحول شده که با تکیه بر آنها، کمتر تصمیمی را می‌توان در گذشته معقول و قابل دفاع سراغ گرفت. تصمیمات نوع دوم نیز که به کلی مردود هستند.

🔘مشکل مهم‌تر اینکه بسیاری از این تصمیمات پشت پرده‌ای دارند که در فضای غیر شفاف گذشته برای بیشتر مردم ناشناخته شده بوده است. ولی اکنون به علت وجود فضای مجازی، شفافیتی به وجود آمده است که امکان پنهان‌کاری، چون گذشته وجود ندارد. در نتیجه هر کدام از این افراد، هنگامی که پا به عرصه انتخابات می‌گذارند با مجموعه‌ای از پرسش‌های متنوع درباره گذشته خود مواجه می‌شوند، و حتی اگر اکنون به لحاظ فکری تغییر کرده باشند، قادر نیستند که به افکار عمومی پاسخ قانع‌کننده‌ای بدهند. در نتیجه دچار توجیه‌کاری می‌شوند و این واکنش وضع آنان را نزد همه جامعه بدتر می‌کند، و ایجاد ارتباط مفید و همدلی میان آنان با نسل جدید را سخت‌تر می‌کند.

🔘جالب اینکه شخصی چون آقای تاج‌زاده نیز که به نسبت نقد رادیکال‌تری به گذشته می‌کند و از این نظر کم‌مسأله‌تر از دیگران است نیز دچار ابهامات و انتقادات خاص خود خواهد شد، چه رسد به دیگران که اصولاً یا نقد گذشته را نمی‌پذیرند یا نمی‌خواهند در این باره نظر دهند.

🔘فرض کنیم که این آقایان نامزدها در بهترین حالت نیز دچار تحول فکری یا تحلیلی شده باشند. در این صورت باید این تحول را در فرآیند بلندمدت‌تری که رسیده‌اند به نمایش می‌گذاشنند و اگر این کار را پیشتر انجام می‌دادند، به طور قطع دیگر در ساختار قدرت جایی برای آنان باقی نمی‌ماند که بخواهند نامزد انتخابات شوند.

🔘شاید بتوانیم به خود بگوییم که گذشته، گذشته است، به فکر آینده باشیم. این درست است. ولی همه را نمی‌توان با این گزاره قانع کرد. باید به نحوی گذشته را نادیده گرفت که امکان‌پذیر باشد. این راه جز اینکه نسل قدیم، بازنشسته شوند راه دیگری ندارد. حتی اگر نسل جدید به ارزش‌های نسل قبلی هم پایبند باشد، حداقل به تجربه گذشته آنان پایبند نیست.

🔘نسل قدیم نه می‌تواند خود را از آن گذشته جدا کند، چه از آن دفاع کند چه آن را نقد کند، چه درست باشد چه نادرست، و نه می‌تواند با استناد به آن گذشته و دفاع از آن، با نسل جدیدی تعامل کند که به کلی ارزش‌های آن متفاوت است.

🔘یک نمونه کوچک را می‌گویم و تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل. اخیراً دیدم که نسبت به ممنوعیت هنرپیشه‌های سینمای پیش از انقلاب علیه مسئولین اول انقلاب انتقادات تندی مطرح می‌شود. در حالی که اتخاذ این تصمیمات و درستی آنها برای آن نسل در ۴۰ سال پیش، چنان بدیهی و مفروض بود که مخالفت با آن نابخردانه محسوب می‌شد. ولی امروز برای نسل جدید آن تصمیمات همان قدر نابخردانه است که برای قبلی‌ها بخردانه بود!

🔘با این حساب و با وجود نسل قدیم و این شکاف‌های ارزشی، باز کردن پرونده گذشته همیشه در دستور کار است و هیچ راهی هم برای عبور از آن به نظر نمی‌رسد و این مختص اصول‌گرایان و حاکمان نیست، همه افراد آن نسل، از هر طیفی دچار این وضع هستند.

🔘🔘این شکاف خیلی عمیق است. متحول‌ترین افراد آن نسل نیز چند نفر از خودشان را بیش‌تر نمی‌شناسند. به معاون اول‌ پیشنهادی آقای تاج‌زاده نگاه کنید.

🔴سانسور انتخاباتی تلویزیون
طبق خبرها ، صدا و سیما نماینده مهرعلیزاده را برای برنامه‌های انتخاباتی به جام جم را نداده است.
همچنین این سازمان فیلم انتخاباتی عبدالناصر همتی را پخش نکرده است.
مهم نه این دو نامزد بلکه قوانین و مقررات و اصولی است که بر زمین گذاشته شده‌اند.
تیغ سانسور تلویزیون تا این حد رسیده‌است که همین نامزدهایی را هم تحمل نمی‌کند که به آن وضعیت عجیب و پراز سؤال از دیوارهای بلند شورای نگهبان عبور کرده‌اند.
دایرهء این دوره از انتخابات چنان تنگ شده است که از همین حالا نمی‌خواهند جز یک نفر در آن بگنجد .
تاکنون که شورای نگهبان آسوده از همهء انتقادهای حقوقی گسترده کار خودش را انجام داده و صدا و سیما هم با نقض کامل بیطرفی در انتخابات مشغول انواع جانبداری‌هاست .
وقت و بودجه را تلف نفرمایید.هنوز دیر نشده است.
همان یک بزرگوار را از همین حالا معرفی بفرمایید،ماجرا به خرمی و خوشی به سرانجام برسد و این معجزهء جدید قرن بر سریر قدرت بنشیند و سلسله معجزات خود را شروع کند.همه آسوده خواهند شد.
اگر هم چنین نمی‌کنید،برای حفظ ظاهر هم که شده حداقلی از مقررات و اصول اولیه را رعایت کنید.این شیوه که می‌روید نه برای خودتان خوب است،نه برای کسی که قرار است برود پاستور.
https://t.me/kambiznouroozi

متاسفانه نتیجه انقلاب اسلامی، انقلابی که علیه سلطنت استبدادی بود و وعده جمهوریت می‌داد، آشکارا دارد به یک نظام اقتدارگرای (با ظاهر مذهبی و خالی از جمهوریت) تبدیل می‌شود. به سخنان صریح این روحانی رسمی (محسن اراکی) در پایین توجه کنید. خسته نباشید. 👇🥲

.....................................



«عضو مجلس خبرگان رهبری گفت: معنای انتخابات این است که مردم اعلام می‌کنند که ما فرمانبر این نظام تشکیلاتی هستیم و برای کمک به آن فرمانروای فعلی ما که ولی فقیه است یک بازوی اجرایی خوبی می خواهیم انتخاب کنیم.»
محسن اراکی
عضو‌ مجلس خبرگان

http://www.ensafnews.com/296328/%D8%B9%D8%B6%D9%88-%D9%85%D8%AC%D9%84%D8%B3-%D8%AE%D8%A8%D8%B1%DA%AF%D8%A7%D9%86-%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%AE%D9%88%D8%A7%D9%87%DB%8C%D9%85-%DB%8C%DA%A9-%D8%A8%D8%A7%D8%B2%D9%88%DB%8C-%D8%A7%D8%AC/

سخنان کاندیداهای ریاست‌جمهوری در ایام انتخابات نشان‌دهنده‌ی این است که مسئولان رده‌‌بالای کشور از تمام خواسته‌های ملت به‌خوبی باخبرند و نیز خوب می‌دانند که مردم از کدام افکار و اعمال‌شان متنفرند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

نظر حسین معصومی همدانی درباره‌ی رباعیات خیام

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸بی‌ثباتی در راس حکومت موجب می‌شد همه‌ی مقامات در سطوح مختلف کمابیش به شیوه‌ای عمل کنند که اصطلاحاً " حکومت مبتنی بر غارت" نام گرفته است. در این حکومت‌ها، صاحب‌منصبان سعی می‌کردند پیش از آن‌که اختر اقبالشان افول کند و منصب خود را از دست بدهند، تا می‌توانند طلا و نقره ذخیره کنند، زمین‌های وسیع‌تری را تصاحب کنند و امتیازهای بیش‌تری به دست بیاورند. بدین‌سان، کل تشکیلات و نظام سیاسی دچار فساد می‌شد؛ نه فقط به سبب کمبود پول و سرمایه و نه صرفاً به سبب آن‌که وفاداری به دوستان، آشنایان و خویشاوندان اولویت داشت، بلکه علاوه بر همه‌ی این‌ها، بدان علت که ماهیت بی‌ثبات و پیش‌بینی‌ناپذیر حکومت همه را به اخاذی و ایجاد شبکه‌هایی از روابط ناسالم اداری و دیوانی ترغیب می‌کرد. طبیعتاً در این حالت با دور باطل رو‌به‌رو هستیم: حکومت در راس خشن‌تر و بی‌ثبات‌تر می‌شد تا با فساد در بدنه و سطوح فرودین مقابله کند و همین خشونت و ناامنی سیاسی بر میزان فساد می‌افزود و برعکس.

پاتریشیا کرون، جامعه‌های ماقبل
‌ صنعتی، ترجمه‌ی مسعود جعفری،
ص ۱۰۸.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸حکومت‌های دوران ماقبل‌ صنعتی نمی‌توانستند اعتماد مردم را جلب کنند. نخست به این دلیل که خشن و زورگو بودند. این خشونت به‌ویژه در مواجهه‌ی حکومت با زارعان و مخالفان ظهور بیش‌تری می‌یافت. دومین دلیلِ بی‌اعتمادی مردم به حکومت‌های دوران قدیم را در ماهیت خودکامه‌ی این حکومت‌ها باید جست. خودکامگی این حکومت‌ها از آنجا ناشی می‌شد که قدرتی نامحدود را در اختیار حاکمانی بوالهوس می‌گذاشتند که هرچند قادر نبودند فرآیند سیاسی تحت حاکمیت‌شان را به درستی مهار و هدایت کنند، می‌توانستند به‌آسانی و با شیوه‌هایی غیرمنتظره در همه‌ی امور مداخله کنند و -مهم‌تر از همه- قادر بودند بر سرنوشت افراد تاثیر بگذارند و کسانی را که خطری برای حاکمیتشان تلقی می‌کردند تنزل مقام دهند یا به‌کلی از سر راه خود بر دارند. بیهوده نیست که در قصه‌های عامیانه پادشاهان غالباً فرمان می‌دهند که " سر از تن فلان کس جدا شود". در حقیقت، همین واقعیت که این قدرتِ به‌ظاهر مطلق آن‌گاه که به جای اشخاص معطوف به فرآیندها می‌شد اصلاً کارآیی نداشت، خود موجب تشدید تعدی لجام‌گسیخته‌ی آن می‌شد. در هزار و یک‌ شب، داستانی هست که بنا بر آن خلیفه و وزیرش با بدن مثله‌شده‌ی زن جوانی روبه‌رو می‌شوند‌ که در بشکه‌ای انداخته شده است. خلیفه که از این واقعه منقلب شده است، فریاد بر می‌آورد که حکومت باید از چنین فجایعی جلوگیری کند. تا این‌جا حسی که به ما دست می‌دهد کاملاً قابل‌ فهم است و حال و هوایی امروزی دارد، امادر ادامه‌ی داستان، خلیفه به وزیرش دستور می‌دهد فوراً قاتل را پیدا کند، وگرنه اعدام خواهد شد. یعنی خلیفه، درست برخلاف آنچه خواننده‌ی امروزی ممکن است انتظار داشته‌ باشد، به وزیر دستور نمی‌دهد برنامه‌ای برای مبارزه با جرم و جنایت تدوین کند. از نظر‌ او این مشکل حل‌ناشدنی است. خلیفه صرفاً آسان‌ترین و در دسترس‌ترین گزینه‌ی ممکن را بر می‌گزیند.‌ حاکمان دیگر نیز به همین شیوه عمل می‌کردند؛ مثلاً در مواجهه با مشکلات اقتصادی، دست به مصادره‌ی اموال و دارایی‌های شخصی توانگران می‌زدند... یا برای مقابله با بحران‌های سیاسی... افراد را بدون محاکمه زندانی می‌کردند یا دادگاه‌هایی تشکیل می‌دادند که نتیجه‌ی دادرسی‌شان پیشاپیش معلوم بود یا دست به اعدام‌های فوری می‌زدند و کارهایی از این دست.

پاتریشیا کرون، جامعه‌های ماقبل
صنعتی، ترجمه‌ی مسعود جعفری،
صفحات ۱۰۶ و ۱۰۷.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

ز کارِ بسته میندیش و دل شکسته مدار
که آبِ چشمه‌ی حیوان درونِ تاریکی است
سعدی

#هومن_پناهنده
@gashthaa

در معرفی " فاحشگی آکادمیک"

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔘فقر و تامین معاش خانواده، علت حضور ۸۰ درصد کودکان کار در خیابان‌ها

👈🏾 رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران با بیان اینکه دولت آینده کودکان کار در خیابان را جزیره نبیند، اظهار کرد: زمانی که بیش از ۸۰ درصد این کودکان به دلیل فقر کار می‌کنند و یا درصد قابل توجهی از آنها کودکانی هستند که خانواده‌های نابسامان و عضو معتاد دارند، مگر می‌شود بدون اینکه در حوزه‌های مذکور کاری کرد، کودک کار در خیابان را مدیریت کرد؟ تا زمانی که به دنبال اجرای نظام چندلایه تامین اجتماعی نرویم و افراد را به موقع شناسایی نکنیم و متناسب با شرایط آنها را حمایت نکنیم، نه تنها نمی‌توانیم امیدی به بهبود وضعیت این گروه از کودکان داشته باشیم، بلکه باید منتظر افزایش کودکان کار در خیابان باشیم.

🎙به گفته سیدحسن موسوی چلک «معمولا پسران سه تا چهار برابر دختران به عنوان کودکان کار در خیابان فعالیت دارند. عموم این کودکان کسانی هستند که با خانواده‌هایشان ارتباط دارند و برای امرار معاش خانواده خود کار در خیابان را ترجیح می‌دهند و آن نگاه جرم‌انگارانه نسبت به این کودکان باید حذف شود.»

🔻موسوی چلک تاکید کرد: این نگاه که عموم این کودکان کودکانی هستند که در باندها هستند را تایید نمی‌کنم. باتوجه به اینکه اکثر این کودکان با خانواده‌هایشان ارتباط دارند، به نظر این نگاه، نوعی برچسب نامیمون به این گروه از کودکان است.

🔸وی با اشاره به نگرانی‌هایی که در مورد این کودکان وجود دارد، گفت: براساس ارزیابی سریع ابتلا به HIV در کودکان خیابانی که سال ۹۲ انجام شده است، درصد قابل توجهی از این کودکان مبتلا به اچ آی وی هستند و باتوجه به اینکه وقتی کودکان وارد کار در خیابان می‌شوند، معمولا تهدیدهایی (مانند مصرف سیگار، وابستگی به مواد مخدر و مشروبات الکلی و خشونتهایی که بر این افراد وارد می‌شود و سو استفاده هایی که از این افراد صورت می‌گیرد که بخشی از آزارها و سوء استفاده‌ها به آزارهای جنسی یا بهره‌کشی جنسی برمی‌گردد) شامل‌شان می‌شود و این به تبعات کار در خیابان برمی‌گردد.

🔸رئیس انجمن مددکاران اجتماعی افزود: طبیعتا حضور در خیابان محرومیت کودکان از تحصیل، سوء تغذیه، بیماری‌های پوستی و جسمی و بیماری‌های تغذیه‌ای و گوارشی را به دنبال دارد. در کنار این موارد، آزارهای روانی و یا شرایط مربوط به سلامت روانشان مطرح است که می‌تواند مانند سایر ابعاد نگران‌کننده باشد. آن ترس و ناامنی که دارند، خشونتی که بر آنها وارد می‌شود و ناسازگاری که ممکن است به دلیل شرایط کار در خیابان داشته باشند و نوع برخوردی که مردم با آنها دارند و همچنین محدودیت‌هایی که برای دسترسی به خدمات عمومی از جمله آموزش، بهداشت و درمان و حمایت‌های اجتماعی دارند، زمینه‌ای را فراهم کرده که این گروه از کودکان باید مورد توجه بیشتری قرار گیرند.

▫️رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران با بیان اینکه کودکان کار در خیابان، دغدغه دولت‌ها نبوده است، گفت: ضمن اینکه شرایط اقتصادی هم بر وضعیتی که ما داریم دامن می‌زند، لذا دولت آینده برای اینکه بتواند این حوزه‌ها را مدیریت کند، کودکان کار در خیابان را جزیره نبیند. تا زمانی که شرایط اقتصادی بهتر نشود، اعتیاد کنترل نشود و...‌نمی توان بدون در نظر گرفتن این شرایط کودکان کار در خیابان را مدیریت کرد تا شاهد کاهش این کودکان باشیم.

در میدان بخوانید👇🏾
🔗https://meidaan.com/archive/78369

📉📈عبدالناصر همتی، رئیس کل پیشین بانک مرکزی ایران و نامزد رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۴۰۰، روز سه‌شنبه یازدهم خردادماه، در برنامه رادیویی شمارش معکوس، گفت: « تقریبا ۵۰ درصد درآمد کشور برای دو دهک بالاست.»

🔹 همتی این گزاره را با اشاره به شاخص یا نسبت «ضریب جینی» که آن را «مهمترین شاخصی» توصیف کرده که نشان می‌دهد هر دهکی چقدر از درآمد کشور، نصیبشان می‌شود.

🔹در میان جداول آماری مرکز آمار، جدولی با عنوان «سهم هزينه ناخالص سرانه هر دهک: مناطق شهری» وجود دارد که آخرین بار در ۲۸ بهمن ۱۳۹۹ به روز شده است.

🔹 مجموع سهم این دهک‌ها در واقع تمام درآمد توزیع شده در اقتصاد ایران است و باید عدد یک یا به بیان درصدی، رقم ۱۰۰ درصد بشود.

🔹بررسی این سهم‌ها در فاصله زمانی ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۸ نشان می‌دهد که دو دهک بالای درآمدی در مناطق شهری در این بازه زمانی از ۴۴/۵۶ درصد تا ۴۸/۵ درصد کل درآمدهای اقتصاد ایران را در اختیار داشته‌ و هزینه کرده‌اند.

🔹فکت‌نامه به این گفته عبدالناصر همتی، نشان «درست» می‌دهد.

👈 متن کامل گزارش را همراه با منابع در سایت فکت‌نامه بخوانید
👈 در تلگرام بخوانید

✅ @Factnameh

غفلت از تصویر بزرگ‌تر

بعد از چند ماه شنیدن تاریخ شفاهی هاروارد را از سر گرفتم. (حقیقتاً بعد از شنیدن ۳۰ نوار محمد باهری بدن خالی می‌کند)، عبدالمجید مجیدی (۱۳۰۷-۱۳۹۲) را شروع کردم و همین اول کار مزدم را داد.

مجیدی به گفتهٔ خودش آدمی بوده به کلی بی‌اعتقاد به فعالیت سیاسی، در واقع یک تکنوکرات اشتباهی، کسی که فهمی از درستی در مناسبات سیاسی ندارد. حالا ببینیم یک تکنوکرات اشتباهی و بی‌اعتنا به امر سیاسی چه طور می‌تواند اشتباه مهلک کند؟

شاه در یک جلسهٔ خصوصی به او از قصد ایجاد نظام تک‌حزبی می‌گوید. چرا؟ چون «کسی از دولت انتقاد نمی‌کند و کار مملکت ارتقا پیدا نمی‌کند. یک حزب فراگیر درست شود که درون این حزب، جناح‌های متعددی باشند و به این نحو انتقاد از سیستم رواج پیدا کند». شاه مسئله را به درستی فهمیده، اما مجیدی چه می‌گوید؟ «مسئله مملکت که نبود انتقاد نیست، مسئله مملکت فساد است».

تکنوکرات غیر سیاسی، به عینی‌ترین و معلولی‌ترین بخش تمسک می‌کند. او نمی‌خواهد باور کند فساد یک مسئلهٔ عمیقاً سیاسی و محصول ناتوانی نظام سیاسی در ایجاد تعادل‌های اساسی است. کسی برای دل‌درد ناشی از زخم اسید معده،معده را جراحی نمی‌کند، بلکه قرص کاهندهٔ اسید معده مصرف می‌کند که به مرور آن زخم هم التیام پیدا کند. (البته مخلص به عنوان یک هوادار کلاسیک تکنوکراسی یادآور می‌شود همان‌گونه که تکنوکرات‌ها از دیدن تصویر کلان عاجزند، سیاست‌مداران هم از دیدن ظرایف فنی امور سیاسی غافلند و خود را خداوند متعال فرض می‌کنند و گمان می‌کنند اگر بگویند «کُن»، آن‌گاه «یَکون».)

اما زیباترین بخش، این‌جا از راه می‌‌رسد: «شاه از این حرف من خوشش نیامد. گفت منظورتان از فساد چیست؟» حالا نمی‌دانم شاه که این قدر در خلوت و از انتقادات مخلصانهٔ معاشرینش گله‌مند می‌شده است، چرا دغدغهٔ فقدان انتقاد داشته؟ و استدلالات تکراری (در طول تاریخ) مجیدی که به شاه توضیح دهد فساد یعنی استفاده از قدرت عمومی برای جلب منافع خصوصی و خانواده سلطنتی و درباریان بلاه‌بلاه.

مجیدی اضافه می‌کند «راه حل مسئله این بود که ایشان به حزب مردم (اپوزیسیون دولت هویدا) دستور دهد کارش را درست انجام دهد و از دولت انتقاد کند»، اما مجیدی گویا ترجیح می‌داده صحنه‌ای را که محمد باهری، عضو پیشین حزب مردم توصیف می‌کرده، نبیند: «هر کسی به رهبری حزب مردم می‌رسیده در مدت کوتاهی با فشارهای سیاسی ائتلاف نخست‌‌وزیر دست‌نشانده-شاه مفتضح می‌شده و خود شاه مانع اصلی شکل‌گیری حزب اپوزیسیون و انتقاد بوده است».

پی‌نوشت: بخش‌های درون گیومه نقل از حافظه از مصاحبه‌هاست، نه نقل دقیق یا گزارش مضمون.
@tammat1

کلاسی که به هم ریخته است!

در دورۀ دبستانم، هرگاه خبری از نیامدن معلم به مدرسه پخش می‌شد، ناگهان کلاس به هم می‌ریخت. برخی از بچه‌ها مانند زندانیانی که گویی از بند رها شده‌اند، با داد و فریاد به جان هم می‌افتادند، هر چیزی دم دست‌شان بود به سوی هم پرتاب می‌کردند و از پاره پوره کردن کتاب و دفتر همشاگردی‌های خود نیز ابایی نداشتند. این دسته از بچه‌ها عموماً شاگردهای بی‌انضباط و درس‌نخوانی بودند که عدم توفیق خود در تحصیل را با چنین مراسمی جبران می‌کردند.
در مقابل، بچه مؤدب‌ها و درس خوان‌ها که در طول سال برای خود جلوه و جبروتی داشتند، با به هم ریختن کلاس و شروع نزاع، از ترس به گوشه‌ای پناه می‌بردند تا جسم و جان و کتاب و دفتر خود را از تعرض بچه‌های شلوغ‌کار حفظ کنند.
حالا انتخابات ریاست جمهوی نیز به همان ماجرا شباهت پیدا کرده است. کاندیداها و هواداران آنها پنداری هدفی جز پرت کردن اشیای دم دست‌شان به سمت و سوی رقیب ندارند و اصولاً رقابت انتخاباتی را در همین نوع بازی‌های سخیف می‌بینند.
اینکه چرا کار انتخابات در ایران تا بدین پایه سطحی و زشت و سخیف شده است، راز ناگفته‌ای ندارد! این نوع از انتخابات طبعش همین شکل از رقابت است. از همین رو، افراد فرهیخته‌تری که نگران حفظ شأن و حیثیت خود هستند، حتی‌المقدور خود را در گوشه‌ای پنهان می‌کنند تا در وسط این دعوا، ترکشی به آنان اصابت نکند.
به نظرم اگر کاندیدایی واقعاً مدعی است که چیزی برای عرضه به افکار عمومی دارد، بهتر است میز مناظرۀ ملال‌آور و تصنعی صدا و سیما را ترک کند و در یک کنفرانس مطبوعاتی خود را مستقیم در معرضِ چالش پرسش‌های چند کارشناس خبره و بی‌طرف و منصف بگذارد تا میزان صلاحیت حقیقی‌اش هویدا شود. باقی قضایا هم شوخی و تفریح و سرکار گذاشتن جمعی از خلق‌الله است!
#احمد_زیدآبادی
#انتخابات
#رقابت
#مناظره
#صدا_و_سیما
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

🔸چرا فقر پایان ندارد؟

🔹مهدی معتمدی مهر

🔹ماهنامه آینده‌نگر شماره ۱۰۸، خرداد ۱۴۰۰

@nehzatazadiiran


📌 «فقر» یک وضعیت حاد و الگوی نامتوازن طبقاتی است که متاثر از ساختارهای ریشه‌دار «فساد» و «تبعیض» رفتار می‌کند و بر کلیت گستره حیات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی هر جامعه‌ای اثرگذار است و متناسب با کیفیت توسعه‌یافتگی و بنیان‌های ناظر بر «خیر عمومی» و شاخص‌های مرتبط با «حکمرانی مطلوب» عیان و سنجیده می‌شود.

📌فقرا از متغیرهای مثبت اقتصادی مانند اشتغال و ارزش افزوده و رونق اقتصادی، برخورداری کمتری نسبت به ثروتمندان دارند و در رویارویی با تورم و رکود و بیکاری، سهم بیشتری دریافت می‌کنند. این معیار کلی در عموم وجوه نابرابری‌های اقتصادی و سیاسی و عدم برخورداری از امکانات رفاهی در حوزه‌های بهداشت و آموزش دیده می‌شود.

📌گسترش یا مهار فقر، تاثیر مستقیم و انکارناپذیری بر میزان و کیفیت آسیب‌پذیری یا بهبود زیست طبقات فرودست دارد و حتی به نظر می‌رسد که رابطه‌ای جدی با میزان مشارکت سیاسی و تجلیات کریمانه و اخلاقی این طبقه دارد. به عبارت دیگر، در یک جامعه فقرزده و مبتلا به ساختارهای تبعیض، نمی‌توان متوقع تقویت فرآیند دمکراسی یا بروز کمالات اخلاقی و معنوی بود.

📌«تبعیض» به مراتب مخرب‌تر از «فقر» عمل می‌کند و نه تنها مراتب زیست انسانی، بلکه زیرساخت‌های اقتصادی و بنیان‌های سرمایه اجتماعی را تحت تاثیر قرار می‌دهد. یک جامعه مبتلا به تبعیض، به مراتب بیش از یک جامعه فقیر، در معرض تهدیدات ساختاری و ابتلا به ناامیدی اجتماعی و بی‌اعتمادی عمومی قرار دارد.

📌ملازمه‌ای تردیدناپذیر میان کاهش شاخص‌های «تصدی‌گری دولتی» با فرآیند «فقرزدایی» و توفیق سازوکارهای حمایتی نهادهای رسمی در مواجهه با فقر و بی‌عدالتی و تبعیض وجود دارد.

📌نظام‌های سیاسی موظف به تقویت نهادهای عمومی و کمک به موجودیت مستقل و توان‌مند ساختارهای عمومی از دو بخش دولتی و خصوصی هستند. شوراها و نظام مدیریت شورایی که در بافت شهرداری‌های هم‌تراز و بلکه قدرتمند‌تر از هر دستگاه حاکمیتی تجلی می‌یابد، اثرگذارترین بخش نهادهای عمومی هستند که علاوه بر ارایه خدمات عمومی، زیاده‌خواهی‌های دولتی و بخش خصوصی را از هر دو سو کنترل می‌کند.

📌نهادهای رسمی در غیاب نهادهای مدنی، افزون بر ناکارآمدی فزاینده در مهار فقر و عملیاتی کردن سازوکارهای ناظر به توزیع عادلانه قدرت و ثروت و خدمات، خود به بخشی از ساختار فساد تبدیل می‌شوند و به عنوان امکانی برای سلطه بیشتر اقلیت محض ثروتمندان و برخورداران بر اکثریت قریب به اتفاق محرومان، تجاهر می‌کنند.

📌بخش خصوصی، بخشی از کلیت هر «جامعه مدنی» است که تنها در کنار سایر اجزای جامعه مدنی مانند سازمان‌های مردم‌نهاد در حوزه‌های خیریه و زیست‌محیطی و احزاب، سندیکاها و رسانه‌های مستقل در عرصه‌های سیاسی و اجتماعی، معنا و کارایی پیدا می‌کند.

@nehzatazadiiran

📎متن کامل یادداشت را در لینک زیر مطالعه فرمایید:
https://bit.ly/3clhdQq

سخنان روحانی درباره‌ی کمال مطلقِ همه‌ی بخش‌های دیگر حکومت به‌جز البته دولت.

#هومن_پناهنده
@gashthaa