خطای مدیران در هر کشوری از جهان رخ میدهد، اما بی عقوبت ماندن آن است که حکمرانی را بی‌کیفیت و اعتمادسوز میکند.
.
@A_pajhohi

✅ در راه هند
✍️ دکتر محمد طبیبیان

یکم، این که یک ملتی فقیر شود رخداد دردناکی است اما عجیب و غریب نیست. چه این که هند در قرن هفدهم یکی از ثروتمند ترین کشور ها بود و از قرن نوزدهم به بعد یکی از فقیرترین.

دوم، می توان این راه را طی کرد بدون سر و صدا، فقط گاه گاهی با یک رخداد چشم باز می کنیم و متوجه می شویم به آنجا نزدیک تر شده ایم.

سوم، اخیراً اتوبوسی به دره واژگون شد و تعدادی انسان از جمله خبرنگاران جوانی تلف شدند و بسیار خانواده هایی عزا دار شدند. گفته شده فرسودگی لاستیک ها و قطعات یک عامل مهم بوده است. هزاران اتوبوس و اتومبیل، قطار و هواپیما دچار این مشکل هستند یعنی موجودی امکانات حمل و نقل کشور و سایر امکانات در حال فرسایش تدریجی است چون امکان جایگزینی وجود ندارد. بسیاری کار گاه ها و کار خانه ها هم با مشکل فرسایش ماشین آلات و ابزار روبرو هستند و با مشکل عدم امکان جایگزینی و تنزل ظرفیت تولید و کارکرد.

چهارم این فقیر شدن خاموش در بسیاری از خانه های ما هم در جریان است. مصداقی بگویم. سه سال پیش سماوری خریدم دویست و بیست هزار تومان. امسال شیر آن خراب شد برای خرید شیر سماور مراجعه کردم می گوید سیصد و پنجاه هزار تومان. خود سماور اگر پیدا کردید دو و نیم میلیون تومان. شیر سماور را نخریدم. یک سطل کف شور پدالی سه سال پیش حدود دویست هزار تومان بود شکست، امروز صبح فروشنده گفت، یک میلیون و دویست هزار تومان. آن را نخریدم. اگر یخچال منزل که بیش از بیست سال عمر دارد و هر آینه ممکن است خراب شود، خراب شد بیش از شصت میلیون تومان باید برای یک یخچال مناسب پرداخت کرد. نخواهم خرید. جارو برقی، لباسشوئی… من یک استاد دانشگاه باز نشسته شده هستم. اگر عمری باقی بود، به زودی خانه خود را خالی از بسیاری وسائل ضروری خواهم یافت. قدرت خرید در آمد ماهانه بسیاری از ما طی سه چهار سال به یک سوم رسیده. وقتی به زیر صد دلار در ماه رسید چشم باز می کنیم زیر خط فقر خواهیم بود، بدون این که تلاشی کرده باشیم یا جرمی مرتکب شده باشیم.

پنجم، اگر بگویم در مسیر به سمت هندی شدن هستیم تعجب نکنید. در برخی مناطق شهر ها قیافه انسان ها هم دارد هندی می شود، چهره ها در اثر ضعف تغذیه مستمر که گرانی مواد غذایی به تدریج سبب می شود. و ظاهر به دلیل بالا پوش مستعمل و کهنه.

ششم، سال ۱۳۶۰ در سازمان برنامه فعالیت هایی برای تدوین برنامه توسعه اقتصادی کشور در جریان بود. روزی چند دانشجوی انقلابی از یک دانشگاه به دفتر من آمدند. گفتند شنیده ایم گفته ای هدف برنامه این است که طی بیست سال به ژاپن برسیم! تاکید کردند که این هدف کم است و باید انقلابی جهش کنیم و زود تر از ژاپن جلو بزنیم. گفتم من چنین مطلبی را بیان نکرده ام تصور هم نمی کنم تا پنجاه سال دیگر هم به ژاپن برسیم. اکنون چهل سال از آن تاریخ گذشته مثل این که سر پیچ قبلی اشتباه پیچیده ایم به سمت هند. آن دانشجویان را هم خبر دارم در کانادا زندگی می کنند، به ژاپنشان رسیده اند. هند هم دارد پیشرفت می کند، نگرانی من این است که به طرف پیشرفت از کنار ما بگذرد و ما خود را عقبتر بیابیم.

هفتم، دقت کردید در مناظره های انتخابات ریاست جمهوری کسی از بلند نظری، اهداف بلند برای پیشرفت و ترقی کشور سخنی به میان نیاورد؟ همه در حد قول تامین مقداری پول کمک معاش و یا قول های محاسبه نشده برای تامین مسکن و مانند آن یا نظارت بر بازار و کنترل توزیع و قیمت صحبت کردند.

هشتم، شاید شایسته باشد گفتمان پیشرفت و ترقی برای کشور و بهبود مسمتر زندگی هموطنان را به صورت یک آرمان ملی زنده نگهداریم و اجازه ندهیم در مسیر هندی شدن به کناری جارو شود.

به مجمع فعالان اقتصادی بپیوندید
📌http://telegram.me/Iran_economy_online

دقیق ترین پیش بینی های اقتصادی اینجا در اینستاگرام:
📌https://instagram.com/paktinat.hamed?igshid=z97nhxyu259o

.

رئیس جمهور آینده همتی است!

✍اما چرا؟‌ من پیشگویی نمی کنم ولی پیش بینی من این است که به دلایل زیادی همتی در این مسابقه پیروز میدان است. زیرا معماران سیاست گود انتخابات را به گونه ای چیده اند که مردم بر روی "دنده لج" بیفتند و بازی را در "موازنه منفی" قرار دهند.

✍یکی از نکات مهمی که موجب خواهد شد رئیسی رای نیاورد "گفتمان" حامیان اوست که "حق پندار" هستند و این "حق پنداری" چشم اسفندیار آنها در این انتخابات است.

✍نکته دیگر این است که اگر به سطح شهر تهران بنگرید یک بنر از همتی نیست ولی همه جا بنر رئیسی را می بینید و این یعنی اینکه از "منظر بصری" هم معماران سیاست در تلاشند همتی را "مظلوم" بازنمایی کنند و مظلومیت ریشه اسطوره ای در بین ایرانیان دارد و معماران تیرهوش این را می دانند.

✍نکته دیگر که موجب شکست رئیسی خواهد شد "باور" طبقه نیمه سرمایه دار در ایران است که با آمدن رئیسی روزنه های کوچک و موجود اقتصاد ایران به فنا خواهد رفت پس در "نگاه" این قشر عقلانیت حکم می کند که همتی باشد.

✍نکته بعدی خطای استراتژیک ستاد رئیسی در انتخابات ۹۶ است که با "مینیخانوف" (رئیس جمهور مسلمان سابق جمهوری تاتارستان در روسیه) بود که در اخبار به عنوان "مشاور ارشد پوتین" معرفی شد. در همانوقت اشاره کردم که افکار عمومی در ایران ضد پوتین و روسیه ستیز است و غربگرایان در ایران و بیرون از ایران از این حربه استفاده خواهند کرد و امروز فضای مجازی مملو از این "اخبار تقریب" است.

✍نکته دیگر این است که همتی (برخلاف مهر علیزاده) عامدانه خود را نیروی جبهه اصلاحات معرفی نمی کند و این فضای بازی را برای او وسیع تر کرده است. نکته دیگر که می تواند به یاری همتی بیاید نظام در کلیت آن است و این سخن بدین معناست که نظام از دوگانگی دولت و حاکمیت هم در داخل و هم در خارج برای پیشبرد اهداف بلند مدت سود می برد و این دوگانگی عین یگانگی اوست و از میان بردنش در وضعیت کنونی عقلایی نیست.

✍نکته بعدی "پایگاه ترکی" همتی است که تدریجاً در حال صعود است و برای او رای هایی را به ارمغان خواهد آورد که اصلاح طلبان مرکز در این یک دهه علیه آن پایگاه و گفتمان حرکت کرده بودند.

✍مجموع این ملاحظات مرا به این رهنمون می شود که عبدالناصر همتی را رئیس جمهور بعدی بدانم و مضاف بر این نکات این نکته است که همتی بر خلاف رئیسی شانس رقابت در آینده برای مناصب بالاتر ندارد و می تواند در قامت کارگزار تکنوکرات که دغدغه اقتصاد (این بزرگترین و مهمترین پرسش جامعه ایران) دارد ظاهر شود تا پرسش بنیادی تر مطرح نگردد.


سیدجوادمیری


@seyedjavadmiri

🔸خوش بود گر محک تجربه آید به میان🔸

اگر مدعیِ دانش‌، سخن چنان نااستوار گوید که بتوان او را در زمره‌ی فال‌بینان نهاد، پس لابد آنچه در چنته‌ی او است نه علم، که شِبه‌ِعلم است.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴سالی که نکوست

🔻اعتماد ۹ تیر ۱۴۰۰

🔘یادداشت هفته پیش بنده در اعتماد عنوان «با نگاه مثبت» در این مقام بود که توضیح دهد چرا باید به دولت آینده نگاه مثبتی داشت. دلایل و شواهدی را در تأیید این ادعا آورده بودم. یکی از خوانندگان اشاره کرده بود که شواهد برای رد این نگاه بیش‌تر است. در این یادداشت می‌خواهم به یکی از این شواهد اشاره کنم و تذکر دهم که وارد این بازی‌ها شدن چقدر خطرناک است.

🔘البته من به لحاظ تحلیلی با نظر این خواننده موافقم و شواهد مخالف نگاه مثبت را بیش‌تر می‌دانم ولی معتقدم که این فقط یک تحلیل است، در مقام عمل باید اصل را بر نگاه مثبت گذاشت، و فرصت ایجاد کرد که دولت آینده براساس آنچه که ادعا کرده عمل کند، تأکید بر نگاه مثبت هیچ فرصتی را از ما نخواهد گرفت، ولی رویکرد منفی ممکن است فرصت‌هایی را زایل کند. زمان برای بدبین شدن و ناامیدی هست.

🔘ولی در این یادداشت به نمونه‌ای اشاره خواهم کرد که نشان دهم اگر دولت آینده به این موارد که ریشه عمیقی در میان اصول‌گرایان دارد توجه نکند، به سرعت وضع کشور بدتر از آن خواهد شد که گمان می‌کنند.
آقای قزوه که از شعرای با نفوذ اصول‌گرایان هستند اخیراً نسخه مهمی را برای رفع بلای فساد نوشته و به آقای رییسی پیشنهاد کرده‌اند که:

▪️"استدعای من آن است که در همین یکی دو سال آینده اسکناس‌های ایران عزیزمان منقش به تصویر این دو بزرگمردی باشد که دیناری به دنیا دلبستگی نداشتند. شاید به برکت این دو نام عزیز و مرام آنها پول ملی ما از شر شروران اقتصادی و پولشویان و رانت خواران به دور بماند.“▪️

🔘اگر همین ایده تنها بود، می‌شد از کنار آن گذشت، ولی تردیدی نیست که این تصورات خطرناک به عنوان یک قاعده نزد بخش قابل توجهی از اصول‌گرایان فعال وجود دارد.

🔘مهم‌ترین ایراد آن وجود چنین گزاره‌ عجیبی نیست، بلکه مسأله اصلی این است که شاعران اصول‌گرا برای اقتصاد کشور نسخه می‌پیچند. این کار به معنای به قهقرا بردن مفهوم علم و کارشناسی است.

🔘البته نظریه‌پردازان اقتصادی آنان هم بعضاً خطرناک‌تر هستند چون هزینه اجرایی شدن پیشنهاد عجیب آقای قزوه در حد تغییر اسکناس رایج است که با چاپ پول‌های جدید می‌تواند انجام شود. ولی پیشنهاد تأسیس شرکت‌های صوری و وام دادن‌های بیهوده که نتیجه آن عدم بازپرداخت آنها است از سوی اقتصاددانان اصولگرا، اتلاف منابع است و دمار از روزگار اقتصاد کشور در خواهد آورد.

🔘اکنون بد نیست به ابعاد گزاره اقتصادی آقای قزوه پرداخته شود. درباره این گزاره چند نکته را می‌توان گفت:

۱- تصاویر فعلی از جمله تصویر رهبر انقلاب، یا گنبد و بارگاه ائمه، برای جلوگیری از پول‌شویی و رانت‌خواری کارآیی و برکت ندارند.

۲- ظاهراً ایشان توجه ندارند که اختلاس و فساد و پول‌شویی با اسکناس انجام نمی‌شود، بلکه از طریق مبادلات بانکی صورت می‌گیرد که هیچ اسکناسی رد و بدل و به رویت فرد اختلاس‌کننده نمی‌رسد.

۳- به نظر می‌رسد که از نظر ایشان تا حالا تقصیر اسکناس‌ها بوده که برکت نداشته‌اند و موجب اختلاس و پول‌شویی می‌شده‌اند.

۴- به علاوه ظاهراً افراد اختلاس‌کننده و پول‌شو به فرهنگ مورد نظر ایشان اعتقاد قلبی دارند، که با دیدن تصویر این دو نفر خجالت زده شده و دست از این فساد برمی‌دارند.

۵- اگر با این کار می‌توان مردم را از کار زشت فساد مالی دور کرد، چرا تصاویر یا نام‌های ائمه یا حتی خدا در مواردی عزراییل را ننوشت که لرزه بر اندام اختلاس‌کننده بیاندازد؟ مثلاً می‌توان چند آیه از آیات عذاب الهی را نوشت، حتی از تصاویر مربوط به «پرده‌خوانان» استفاده کرد که واقعاً وحشتناک بود و لرزه به تن بیننده می‌انداخت.

۶- ایشان توضیح نمی‌دهند در کشورهایی که پول‌شویی و اختلاس و این جور فسادها نیست، چه تصاویری روی اسکناس آنها هست که این قدر برکت دارد؟ ۶ اسکناس سوییسی را در اینترنت دیدم که تصاویر زمان، نور، باد و سه هنرمند و تاریخ‌دان آن کشور بود. نمی‌دانم اینها چه برکتی دارند که آنجا فساد خیلی کم است؟

۷- ذهنیتی که مسأله فساد را به این امور سطحی تقلیل می‌دهد، حوصله فکر کردن و شناخت واقعیت را ندارد. چقدر باید بی‌احتیاط در بیان نظر باشیم که چنین گزاره‌ای را بگوییم که سر و ته آن پر از تناقض است.

🔘امیدوارم دولت جدید تحت تاثیر این حرف‌های بی‌پایه قرار نگیرد و گامی ولو کوچک برای بهبود وضع مردم بردارد. هنوز نگاهم مثبت است. این را می‌نویسم تا توجهات را به خطرات چنین گزاره‌های ناامیدکننده‌ای جلب کنم.

✅ قصیده"اندرحکایت ِآنان"

دیریست شعر داده ای و نان گرفته ای
نان با بهایِ حرمت انسان گرفته ای

ازآبرویِ اهل ِهنر دست شسته ای
ازبهر ِلقمه ای که ازاین خوان گرفته ای

مزدور ِزور و زایر ِتزویر گشته ای
برجایِ زر پشیز به همیان گرفته ای

معجون ِکفر و شرکی و ازراه ِزرق و کید
بردوش ِخویش خرقه یِ ایمان گرفته ای

برخاک ِآستان ِخسان-شرم برتو باد-
این سان که سر نهاده و سامان گرفته ای

دادوستد چو روسپیان کرده شعرونان
این را به هیچ داده ای و آن گرفته ای

پیرانه سر بنایِ جهالت نهاده ای
هردم میان ِمعرکه جولان گرفته ای

ای نیم پخته سوخته! اثبات ِخویش را
برپختگی، گواه ز خامان گرفته ای

اهریمنی،به دست ِتو افتاده جام ِجم
دیوی،به کف نگین ِسلیمان گرفته ای

گمراهی و به مسند ِارشاد رفته ای
زاغی و آشیانه به بستان گرفته ای

بیتی سه-چار برسرِهم بسته ای به جبر
برسر کلاه ِشاعر ِدوران گرفته ای

انصاف را حقیقت ِخود برده ای ز یاد
یا رندوار صورت ِنسیان گرفته ای؟!

میدان ِمضحکه ست نه بازار ِشاعری
آن جا که جا به دفتر و دیوان گرفته ای

راه هنر به اهل ِهنر تنگ بسته ای
زین رهزنی متاع به انبان گرفته ای

حق روشن است لیک به سودایِ سود ِخویش
باطل گُزیده ای، ره ِکتمان گرفته ای

این بزم را ملیجک بی شان و شوکتی
بیهوده گرچه هیبت سلطان گرفته ای

روزی"که برمن و تو وزد باد ِمهرگان"
بینی که برگ و بار ز خذلان گرفته ای

فردا زمان که داور بی رحم زندگیست
روشن کند که دامن خسران گرفته ای

افراسیاب ِمکری و گرسیوز ِفریب
وین شوکت ِدوروزه به دستان گرفته ای

دستار ِعُجب برسر ِبی مغز بسته ای
شولایِ وهم برتن ِعریان گرفته ای

بدنامیِ تبار ِبنی آدمست این
ازراه ِآز سجده یِ شیطان گرفته ای

این داغ ِبندگیست که برسر نهاده ای
وین درد ِبردگیست که درجان گرفته ای

آزادگی به سفلگی ازکف نهاده ای
ترک ِخرد چو مردم ِنادان گرفته ای

با شوق ِلقمه ای که بگیری ز جاهلان
بس عیب ها به حکمت لقمان گرفته ای

سرحلقه یِ تباهیِ اهل ِهنر تویی
حرف ازکمال گفته و نقصان گرفته ای

راه ِحرامیان به حرم بازداده ای
وز این حریم بهره یِ حرمان گرفته ای

پنداشتی که می رود ازیاد ِروزگار
این ریم و رنگ ها که به دامان گرفته ای؟!

تاریخ مهر ِننگ به نام ِتو می زند
کاریست سخت صعب که آسان گرفته ای

شیرت حرام باد که واخورد ِروبهان
همچون سگان ِسِفله به دندان گرفته ای


🔴مسعودکلانتری
🟡یک شنبه ۱۴۰۰/۴/۶


🟣کانال شعرها و نوشته های "مسعودکلانتری":
https://telegram.me/masoodkalantari

اگر مثل من آرزو داشتید محمد رضا لطفی ، یک بداهه نوازی کامل در چهارگاه اجرا کند به آرزوی خود رسیده اید . شما به شکلی جادویی به طلیعه تاریخ ایران و سحرگاه فرهنگ ایران خواهید رفت و مانند روحی که از بند مکان و زمان رسته در تاریخ و هویت ایرانی خواهید گشت و سپس به کالبد خود بازخواهید گشت. روحش شاد و یادش گرامی .

@muzicbaz کانال موزیک باز

@muzicbaz کانال موزیک باز

مصرف برق ایرانی ها در مقایسه با کشورهای دیگر چقدر است؟

🔹براساس گزارش‌های بین‌المللی، سرانه مصرف برق سالانه ایرانی‌ها، کمتر از میانگین جهانی است.
@AkhbareFori

⭕️بیماری خاورمیانه‌ای؟
نمی‌دانم درمانی دارد یا خیر؟

📝 پس تو چی می‌دونی؟

از دانشگاه علوم پزشکی بوشهر بیرون آمدم تا بروم داخل شهر گشتی بزنم. عصر بود و هوا خنک. پرایدی توقف کرد. سوار شدم. مرد میانسالی بود و شروع کرد به گفت‌وگو. کمی از خودش گفت. بازنشسته بود و برای برآوردن نیازهای معیشتی مسافرکشی می‌کرد. لهجه خوش بوشهری او برایم جالب بود. دوست داشتم یکسره حرف بزند و من گوش کنم، اما پرسش‌هایی در ذهن داشت. کمی بعد پرسید که می‌تواند چند سوال کند. با آنکه تا ظهر یکسره کلاس داشتم، گفتم بله. سوالی کرد درباره شیوه ازدواج پسران حضرت آدم. گفتم برخی این را می‌گویند و برخی آن را. گفت: «خودت! چه می‌گی؟» گفتم که نمی‌دانم و نظر خاصی ندارم. گفت خوب یک سوال دیگر. گفتم بفرمایید. گفت: «ناراحت نمیشی؟» گفتم نه. باز سوالی کرد درباره تاثیر مصرف سیب بر جنسیت جنین. گفتم نمی‌دانم. باز سوال سومی کرد که آن را هم با یک «نمی‌دانم» خیالم را راحت کردم.

با دلخوری ملایمی گفت: «پس تو چی می‌دونی؟ شما تو حوزه چی می‌خونید؟ برو کمی تحقیق کن، یاد بگیر!» گفتم: «چشم، حتما.» در آن لحظه دلم برای خودم سوخت که با این همه فضل و کمالات استادی و پژوهشگری! نتوانسته بودم نظر مساعد او را به دانش خودم جلب کنم. دلم برای او هم سوخت که با کس انی سر و کار دارد که پاسخ همه سوالات را می‌دانند. احتمالا به عمرش طلبه‌ای ندیده بود که آشکارا و به راحتی بگوید «نمی‌دانم». اصولا در شهرهای کوچک گفتن «نمی‌دانم»، آن‌هم از سوی افراد تحصیلکرده که «سر در کتاب» دارند، تف سربالا است و گوینده‌اش را بی‌اعتبار می‌کند. با این همه، سال‌ها بود آموخته بودم با این قضیه راحت برخورد کنم و نگران قضاوت این و آن نباشم. مرا به مقصد رساند. خواستم کرایه بدهم. نگرفت و گفت مهمان من باش. هر چه اصرار کردم. قبول نکرد. یادش بخیر انسان شریفی بود. گرچه نتوانستم به پرسش‌های «حیاتی» او پاسخ بدهم، اما سعی کرد در حد خودش به من لطفی کند.

یکی از مشکلات ما در مقام مدرس دانشگاهی یا طلبه حوزوی آن است که همواره در معرض پرسش‌های مختلف و پرسش‌نماهای عجیب و غریب افراد گوناگون قرار داریم. همواره از ما انتظار می‌رود که به آنها حتما پاسخ «درست» بدهیم. گفتن «نمی‌دانم» در این فرهنگ نه تنها کارآمد نیست، افزون بر آن، نوعی کسر شأن به شمار می‌رود و از اعتبار ما می‌کاهد. گاه نیز چنان این پرسش‌ها بی‌معنا به نظر می‌رسد که بهترین پاسخ همان «نمی‌دانم» است. با این حال، در این فضا غالبا درگیر پاسخگویی می‌شویم و چون بلد نیستیم، سخنان بی‌ربطی می‌گوییم و همزمان یک فرهنگ غلط را تقویت و بازتولید می‌کنیم؛ انگار ما حل‌المسائل متحرک هستیم.

بخشی از فرآیند خودپایی اخلاقی و مسوولیت شهروندی ما آن است که برای دانسته‌های خودمان مرزی تعیین کنیم. در حالی که به دیگران می‌گوییم چه می‌دانیم، با شهامت و بی‌پروا به آنها بگوییم که چه «نمی‌دانیم» و این «نمی‌دانم» را چنان تکرار کنیم تا برای مخاطبان عادی شود. هنگامی که آرام آرام به «نمی‌دانم» گفتن عادت کردیم، اتفاق مهمی می‌افتد. دیگران به دانسته‌های ما احترام بیشتری می‌گذارند و باور می‌کنند که چه «واقعا» می‌دانیم و این خود بخشی از فرآیند اعتمادآفرینی است. البته یک نتیجه ناخواسته دیگر هم دارد و آن اینکه باور نمی‌کنند که «واقعا» نمی‌دانیم، بلکه تصور می‌کنند داریم شکسته‌نفسی می‌کنیم یا حوصله پاسخگویی را نداریم. به ‌حق گفته‌اند که گفتن «نمی‌دانم» نیمی از دانشوری است.

سید حسن اسلامی اردکانی
ستون #در_ستایش_جزییات / صفحه آخر روزنامه اعتماد، چهارشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۰

instagram.com/eslamiardakani
telegram: @hassan_eslami
www.hassaneslami.ir