Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴سالی که نکوست
🔻اعتماد ۹ تیر ۱۴۰۰
🔘یادداشت هفته پیش بنده در اعتماد عنوان «با نگاه مثبت» در این مقام بود که توضیح دهد چرا باید به دولت آینده نگاه مثبتی داشت. دلایل و شواهدی را در تأیید این ادعا آورده بودم. یکی از خوانندگان اشاره کرده بود که شواهد برای رد این نگاه بیشتر است. در این یادداشت می‌خواهم به یکی از این شواهد اشاره کنم و تذکر دهم که وارد این بازی‌ها شدن چقدر خطرناک است.
🔘البته من به لحاظ تحلیلی با نظر این خواننده موافقم و شواهد مخالف نگاه مثبت را بیشتر می‌دانم ولی معتقدم که این فقط یک تحلیل است، در مقام عمل باید اصل را بر نگاه مثبت گذاشت، و فرصت ایجاد کرد که دولت آینده براساس آنچه که ادعا کرده عمل کند، تأکید بر نگاه مثبت هیچ فرصتی را از ما نخواهد گرفت، ولی رویکرد منفی ممکن است فرصت‌هایی را زایل کند. زمان برای بدبین شدن و ناامیدی هست.
🔘ولی در این یادداشت به نمونه‌ای اشاره خواهم کرد که نشان دهم اگر دولت آینده به این موارد که ریشه عمیقی در میان اصول‌گرایان دارد توجه نکند، به سرعت وضع کشور بدتر از آن خواهد شد که گمان می‌کنند.
آقای قزوه که از شعرای با نفوذ اصول‌گرایان هستند اخیراً نسخه مهمی را برای رفع بلای فساد نوشته و به آقای رییسی پیشنهاد کرده‌اند که:
▪️"استدعای من آن است که در همین یکی دو سال آینده اسکناس‌های ایران عزیزمان منقش به تصویر این دو بزرگمردی باشد که دیناری به دنیا دلبستگی نداشتند. شاید به برکت این دو نام عزیز و مرام آنها پول ملی ما از شر شروران اقتصادی و پولشویان و رانت خواران به دور بماند.“▪️
🔘اگر همین ایده تنها بود، می‌شد از کنار آن گذشت، ولی تردیدی نیست که این تصورات خطرناک به عنوان یک قاعده نزد بخش قابل توجهی از اصول‌گرایان فعال وجود دارد.
🔘مهم‌ترین ایراد آن وجود چنین گزاره عجیبی نیست، بلکه مسأله اصلی این است که شاعران اصولگرا برای اقتصاد کشور نسخه می‌پیچند. این کار به معنای به قهقرا بردن مفهوم علم و کارشناسی است.
🔘البته نظریه‌پردازان اقتصادی آنان هم بعضاً خطرناک‌تر هستند چون هزینه اجرایی شدن پیشنهاد عجیب آقای قزوه در حد تغییر اسکناس رایج است که با چاپ پول‌های جدید می‌تواند انجام شود. ولی پیشنهاد تأسیس شرکت‌های صوری و وام دادن‌های بیهوده که نتیجه آن عدم بازپرداخت آنها است از سوی اقتصاددانان اصولگرا، اتلاف منابع است و دمار از روزگار اقتصاد کشور در خواهد آورد.
🔘اکنون بد نیست به ابعاد گزاره اقتصادی آقای قزوه پرداخته شود. درباره این گزاره چند نکته را می‌توان گفت:
۱- تصاویر فعلی از جمله تصویر رهبر انقلاب، یا گنبد و بارگاه ائمه، برای جلوگیری از پول‌شویی و رانت‌خواری کارآیی و برکت ندارند.
۲- ظاهراً ایشان توجه ندارند که اختلاس و فساد و پول‌شویی با اسکناس انجام نمی‌شود، بلکه از طریق مبادلات بانکی صورت می‌گیرد که هیچ اسکناسی رد و بدل و به رویت فرد اختلاس‌کننده نمی‌رسد.
۳- به نظر می‌رسد که از نظر ایشان تا حالا تقصیر اسکناس‌ها بوده که برکت نداشته‌اند و موجب اختلاس و پول‌شویی می‌شده‌اند.
۴- به علاوه ظاهراً افراد اختلاس‌کننده و پول‌شو به فرهنگ مورد نظر ایشان اعتقاد قلبی دارند، که با دیدن تصویر این دو نفر خجالت زده شده و دست از این فساد برمی‌دارند.
۵- اگر با این کار می‌توان مردم را از کار زشت فساد مالی دور کرد، چرا تصاویر یا نام‌های ائمه یا حتی خدا در مواردی عزراییل را ننوشت که لرزه بر اندام اختلاس‌کننده بیاندازد؟ مثلاً می‌توان چند آیه از آیات عذاب الهی را نوشت، حتی از تصاویر مربوط به «پرده‌خوانان» استفاده کرد که واقعاً وحشتناک بود و لرزه به تن بیننده می‌انداخت.
۶- ایشان توضیح نمی‌دهند در کشورهایی که پول‌شویی و اختلاس و این جور فسادها نیست، چه تصاویری روی اسکناس آنها هست که این قدر برکت دارد؟ ۶ اسکناس سوییسی را در اینترنت دیدم که تصاویر زمان، نور، باد و سه هنرمند و تاریخ‌دان آن کشور بود. نمی‌دانم اینها چه برکتی دارند که آنجا فساد خیلی کم است؟
۷- ذهنیتی که مسأله فساد را به این امور سطحی تقلیل می‌دهد، حوصله فکر کردن و شناخت واقعیت را ندارد. چقدر باید بی‌احتیاط در بیان نظر باشیم که چنین گزاره‌ای را بگوییم که سر و ته آن پر از تناقض است.
🔘امیدوارم دولت جدید تحت تاثیر این حرف‌های بی‌پایه قرار نگیرد و گامی ولو کوچک برای بهبود وضع مردم بردارد. هنوز نگاهم مثبت است. این را می‌نویسم تا توجهات را به خطرات چنین گزاره‌های ناامیدکننده‌ای جلب کنم.
🔻اعتماد ۹ تیر ۱۴۰۰
🔘یادداشت هفته پیش بنده در اعتماد عنوان «با نگاه مثبت» در این مقام بود که توضیح دهد چرا باید به دولت آینده نگاه مثبتی داشت. دلایل و شواهدی را در تأیید این ادعا آورده بودم. یکی از خوانندگان اشاره کرده بود که شواهد برای رد این نگاه بیشتر است. در این یادداشت می‌خواهم به یکی از این شواهد اشاره کنم و تذکر دهم که وارد این بازی‌ها شدن چقدر خطرناک است.
🔘البته من به لحاظ تحلیلی با نظر این خواننده موافقم و شواهد مخالف نگاه مثبت را بیشتر می‌دانم ولی معتقدم که این فقط یک تحلیل است، در مقام عمل باید اصل را بر نگاه مثبت گذاشت، و فرصت ایجاد کرد که دولت آینده براساس آنچه که ادعا کرده عمل کند، تأکید بر نگاه مثبت هیچ فرصتی را از ما نخواهد گرفت، ولی رویکرد منفی ممکن است فرصت‌هایی را زایل کند. زمان برای بدبین شدن و ناامیدی هست.
🔘ولی در این یادداشت به نمونه‌ای اشاره خواهم کرد که نشان دهم اگر دولت آینده به این موارد که ریشه عمیقی در میان اصول‌گرایان دارد توجه نکند، به سرعت وضع کشور بدتر از آن خواهد شد که گمان می‌کنند.
آقای قزوه که از شعرای با نفوذ اصول‌گرایان هستند اخیراً نسخه مهمی را برای رفع بلای فساد نوشته و به آقای رییسی پیشنهاد کرده‌اند که:
▪️"استدعای من آن است که در همین یکی دو سال آینده اسکناس‌های ایران عزیزمان منقش به تصویر این دو بزرگمردی باشد که دیناری به دنیا دلبستگی نداشتند. شاید به برکت این دو نام عزیز و مرام آنها پول ملی ما از شر شروران اقتصادی و پولشویان و رانت خواران به دور بماند.“▪️
🔘اگر همین ایده تنها بود، می‌شد از کنار آن گذشت، ولی تردیدی نیست که این تصورات خطرناک به عنوان یک قاعده نزد بخش قابل توجهی از اصول‌گرایان فعال وجود دارد.
🔘مهم‌ترین ایراد آن وجود چنین گزاره عجیبی نیست، بلکه مسأله اصلی این است که شاعران اصولگرا برای اقتصاد کشور نسخه می‌پیچند. این کار به معنای به قهقرا بردن مفهوم علم و کارشناسی است.
🔘البته نظریه‌پردازان اقتصادی آنان هم بعضاً خطرناک‌تر هستند چون هزینه اجرایی شدن پیشنهاد عجیب آقای قزوه در حد تغییر اسکناس رایج است که با چاپ پول‌های جدید می‌تواند انجام شود. ولی پیشنهاد تأسیس شرکت‌های صوری و وام دادن‌های بیهوده که نتیجه آن عدم بازپرداخت آنها است از سوی اقتصاددانان اصولگرا، اتلاف منابع است و دمار از روزگار اقتصاد کشور در خواهد آورد.
🔘اکنون بد نیست به ابعاد گزاره اقتصادی آقای قزوه پرداخته شود. درباره این گزاره چند نکته را می‌توان گفت:
۱- تصاویر فعلی از جمله تصویر رهبر انقلاب، یا گنبد و بارگاه ائمه، برای جلوگیری از پول‌شویی و رانت‌خواری کارآیی و برکت ندارند.
۲- ظاهراً ایشان توجه ندارند که اختلاس و فساد و پول‌شویی با اسکناس انجام نمی‌شود، بلکه از طریق مبادلات بانکی صورت می‌گیرد که هیچ اسکناسی رد و بدل و به رویت فرد اختلاس‌کننده نمی‌رسد.
۳- به نظر می‌رسد که از نظر ایشان تا حالا تقصیر اسکناس‌ها بوده که برکت نداشته‌اند و موجب اختلاس و پول‌شویی می‌شده‌اند.
۴- به علاوه ظاهراً افراد اختلاس‌کننده و پول‌شو به فرهنگ مورد نظر ایشان اعتقاد قلبی دارند، که با دیدن تصویر این دو نفر خجالت زده شده و دست از این فساد برمی‌دارند.
۵- اگر با این کار می‌توان مردم را از کار زشت فساد مالی دور کرد، چرا تصاویر یا نام‌های ائمه یا حتی خدا در مواردی عزراییل را ننوشت که لرزه بر اندام اختلاس‌کننده بیاندازد؟ مثلاً می‌توان چند آیه از آیات عذاب الهی را نوشت، حتی از تصاویر مربوط به «پرده‌خوانان» استفاده کرد که واقعاً وحشتناک بود و لرزه به تن بیننده می‌انداخت.
۶- ایشان توضیح نمی‌دهند در کشورهایی که پول‌شویی و اختلاس و این جور فسادها نیست، چه تصاویری روی اسکناس آنها هست که این قدر برکت دارد؟ ۶ اسکناس سوییسی را در اینترنت دیدم که تصاویر زمان، نور، باد و سه هنرمند و تاریخ‌دان آن کشور بود. نمی‌دانم اینها چه برکتی دارند که آنجا فساد خیلی کم است؟
۷- ذهنیتی که مسأله فساد را به این امور سطحی تقلیل می‌دهد، حوصله فکر کردن و شناخت واقعیت را ندارد. چقدر باید بی‌احتیاط در بیان نظر باشیم که چنین گزاره‌ای را بگوییم که سر و ته آن پر از تناقض است.
🔘امیدوارم دولت جدید تحت تاثیر این حرف‌های بی‌پایه قرار نگیرد و گامی ولو کوچک برای بهبود وضع مردم بردارد. هنوز نگاهم مثبت است. این را می‌نویسم تا توجهات را به خطرات چنین گزاره‌های ناامیدکننده‌ای جلب کنم.
Forwarded from کانال شعرهاونوشته های"مسعودکلانتری"
✅ قصیده"اندرحکایت ِآنان"
دیریست شعر داده ای و نان گرفته ای
نان با بهایِ حرمت انسان گرفته ای
ازآبرویِ اهل ِهنر دست شسته ای
ازبهر ِلقمه ای که ازاین خوان گرفته ای
مزدور ِزور و زایر ِتزویر گشته ای
برجایِ زر پشیز به همیان گرفته ای
معجون ِکفر و شرکی و ازراه ِزرق و کید
بردوش ِخویش خرقه یِ ایمان گرفته ای
برخاک ِآستان ِخسان-شرم برتو باد-
این سان که سر نهاده و سامان گرفته ای
دادوستد چو روسپیان کرده شعرونان
این را به هیچ داده ای و آن گرفته ای
پیرانه سر بنایِ جهالت نهاده ای
هردم میان ِمعرکه جولان گرفته ای
ای نیم پخته سوخته! اثبات ِخویش را
برپختگی، گواه ز خامان گرفته ای
اهریمنی،به دست ِتو افتاده جام ِجم
دیوی،به کف نگین ِسلیمان گرفته ای
گمراهی و به مسند ِارشاد رفته ای
زاغی و آشیانه به بستان گرفته ای
بیتی سه-چار برسرِهم بسته ای به جبر
برسر کلاه ِشاعر ِدوران گرفته ای
انصاف را حقیقت ِخود برده ای ز یاد
یا رندوار صورت ِنسیان گرفته ای؟!
میدان ِمضحکه ست نه بازار ِشاعری
آن جا که جا به دفتر و دیوان گرفته ای
راه هنر به اهل ِهنر تنگ بسته ای
زین رهزنی متاع به انبان گرفته ای
حق روشن است لیک به سودایِ سود ِخویش
باطل گُزیده ای، ره ِکتمان گرفته ای
این بزم را ملیجک بی شان و شوکتی
بیهوده گرچه هیبت سلطان گرفته ای
روزی"که برمن و تو وزد باد ِمهرگان"
بینی که برگ و بار ز خذلان گرفته ای
فردا زمان که داور بی رحم زندگیست
روشن کند که دامن خسران گرفته ای
افراسیاب ِمکری و گرسیوز ِفریب
وین شوکت ِدوروزه به دستان گرفته ای
دستار ِعُجب برسر ِبی مغز بسته ای
شولایِ وهم برتن ِعریان گرفته ای
بدنامیِ تبار ِبنی آدمست این
ازراه ِآز سجده یِ شیطان گرفته ای
این داغ ِبندگیست که برسر نهاده ای
وین درد ِبردگیست که درجان گرفته ای
آزادگی به سفلگی ازکف نهاده ای
ترک ِخرد چو مردم ِنادان گرفته ای
با شوق ِلقمه ای که بگیری ز جاهلان
بس عیب ها به حکمت لقمان گرفته ای
سرحلقه یِ تباهیِ اهل ِهنر تویی
حرف ازکمال گفته و نقصان گرفته ای
راه ِحرامیان به حرم بازداده ای
وز این حریم بهره یِ حرمان گرفته ای
پنداشتی که می رود ازیاد ِروزگار
این ریم و رنگ ها که به دامان گرفته ای؟!
تاریخ مهر ِننگ به نام ِتو می زند
کاریست سخت صعب که آسان گرفته ای
شیرت حرام باد که واخورد ِروبهان
همچون سگان ِسِفله به دندان گرفته ای
🔴مسعودکلانتری
🟡یک شنبه ۱۴۰۰/۴/۶
🟣کانال شعرها و نوشته های "مسعودکلانتری":
https://telegram.me/masoodkalantari
دیریست شعر داده ای و نان گرفته ای
نان با بهایِ حرمت انسان گرفته ای
ازآبرویِ اهل ِهنر دست شسته ای
ازبهر ِلقمه ای که ازاین خوان گرفته ای
مزدور ِزور و زایر ِتزویر گشته ای
برجایِ زر پشیز به همیان گرفته ای
معجون ِکفر و شرکی و ازراه ِزرق و کید
بردوش ِخویش خرقه یِ ایمان گرفته ای
برخاک ِآستان ِخسان-شرم برتو باد-
این سان که سر نهاده و سامان گرفته ای
دادوستد چو روسپیان کرده شعرونان
این را به هیچ داده ای و آن گرفته ای
پیرانه سر بنایِ جهالت نهاده ای
هردم میان ِمعرکه جولان گرفته ای
ای نیم پخته سوخته! اثبات ِخویش را
برپختگی، گواه ز خامان گرفته ای
اهریمنی،به دست ِتو افتاده جام ِجم
دیوی،به کف نگین ِسلیمان گرفته ای
گمراهی و به مسند ِارشاد رفته ای
زاغی و آشیانه به بستان گرفته ای
بیتی سه-چار برسرِهم بسته ای به جبر
برسر کلاه ِشاعر ِدوران گرفته ای
انصاف را حقیقت ِخود برده ای ز یاد
یا رندوار صورت ِنسیان گرفته ای؟!
میدان ِمضحکه ست نه بازار ِشاعری
آن جا که جا به دفتر و دیوان گرفته ای
راه هنر به اهل ِهنر تنگ بسته ای
زین رهزنی متاع به انبان گرفته ای
حق روشن است لیک به سودایِ سود ِخویش
باطل گُزیده ای، ره ِکتمان گرفته ای
این بزم را ملیجک بی شان و شوکتی
بیهوده گرچه هیبت سلطان گرفته ای
روزی"که برمن و تو وزد باد ِمهرگان"
بینی که برگ و بار ز خذلان گرفته ای
فردا زمان که داور بی رحم زندگیست
روشن کند که دامن خسران گرفته ای
افراسیاب ِمکری و گرسیوز ِفریب
وین شوکت ِدوروزه به دستان گرفته ای
دستار ِعُجب برسر ِبی مغز بسته ای
شولایِ وهم برتن ِعریان گرفته ای
بدنامیِ تبار ِبنی آدمست این
ازراه ِآز سجده یِ شیطان گرفته ای
این داغ ِبندگیست که برسر نهاده ای
وین درد ِبردگیست که درجان گرفته ای
آزادگی به سفلگی ازکف نهاده ای
ترک ِخرد چو مردم ِنادان گرفته ای
با شوق ِلقمه ای که بگیری ز جاهلان
بس عیب ها به حکمت لقمان گرفته ای
سرحلقه یِ تباهیِ اهل ِهنر تویی
حرف ازکمال گفته و نقصان گرفته ای
راه ِحرامیان به حرم بازداده ای
وز این حریم بهره یِ حرمان گرفته ای
پنداشتی که می رود ازیاد ِروزگار
این ریم و رنگ ها که به دامان گرفته ای؟!
تاریخ مهر ِننگ به نام ِتو می زند
کاریست سخت صعب که آسان گرفته ای
شیرت حرام باد که واخورد ِروبهان
همچون سگان ِسِفله به دندان گرفته ای
🔴مسعودکلانتری
🟡یک شنبه ۱۴۰۰/۴/۶
🟣کانال شعرها و نوشته های "مسعودکلانتری":
https://telegram.me/masoodkalantari
Telegram
کانال شعرهاونوشته های"مسعودکلانتری"
شعرها و نوشته های"مسعودکلانتری"
Forwarded from موزیک‌باز
اگر مثل من آرزو داشتید محمد رضا لطفی ، یک بداهه نوازی کامل در چهارگاه اجرا کند به آرزوی خود رسیده اید . شما به شکلی جادویی به طلیعه تاریخ ایران و سحرگاه فرهنگ ایران خواهید رفت و مانند روحی که از بند مکان و زمان رسته در تاریخ و هویت ایرانی خواهید گشت و سپس به کالبد خود بازخواهید گشت. روحش شاد و یادش گرامی .
@muzicbaz کانال موزیک باز
@muzicbaz کانال موزیک باز
Forwarded from خبرفوری
مصرف برق ایرانی ها در مقایسه با کشورهای دیگر چقدر است؟
🔹براساس گزارش‌های بین‌المللی، سرانه مصرف برق سالانه ایرانی‌ها، کمتر از میانگین جهانی است.
@AkhbareFori
🔹براساس گزارش‌های بین‌المللی، سرانه مصرف برق سالانه ایرانی‌ها، کمتر از میانگین جهانی است.
@AkhbareFori
Forwarded from دغدغه‌های اخلاق و دین / سید حسن اسلامی اردکانی
📝 پس تو چی می‌دونی؟
از دانشگاه علوم پزشکی بوشهر بیرون آمدم تا بروم داخل شهر گشتی بزنم. عصر بود و هوا خنک. پرایدی توقف کرد. سوار شدم. مرد میانسالی بود و شروع کرد به گفتوگو. کمی از خودش گفت. بازنشسته بود و برای برآوردن نیازهای معیشتی مسافرکشی می‌کرد. لهجه خوش بوشهری او برایم جالب بود. دوست داشتم یکسره حرف بزند و من گوش کنم، اما پرسش‌هایی در ذهن داشت. کمی بعد پرسید که می‌تواند چند سوال کند. با آنکه تا ظهر یکسره کلاس داشتم، گفتم بله. سوالی کرد درباره شیوه ازدواج پسران حضرت آدم. گفتم برخی این را می‌گویند و برخی آن را. گفت: «خودت! چه می‌گی؟» گفتم که نمی‌دانم و نظر خاصی ندارم. گفت خوب یک سوال دیگر. گفتم بفرمایید. گفت: «ناراحت نمیشی؟» گفتم نه. باز سوالی کرد درباره تاثیر مصرف سیب بر جنسیت جنین. گفتم نمی‌دانم. باز سوال سومی کرد که آن را هم با یک «نمی‌دانم» خیالم را راحت کردم.
با دلخوری ملایمی گفت: «پس تو چی می‌دونی؟ شما تو حوزه چی می‌خونید؟ برو کمی تحقیق کن، یاد بگیر!» گفتم: «چشم، حتما.» در آن لحظه دلم برای خودم سوخت که با این همه فضل و کمالات استادی و پژوهشگری! نتوانسته بودم نظر مساعد او را به دانش خودم جلب کنم. دلم برای او هم سوخت که با کس انی سر و کار دارد که پاسخ همه سوالات را می‌دانند. احتمالا به عمرش طلبه‌ای ندیده بود که آشکارا و به راحتی بگوید «نمی‌دانم». اصولا در شهرهای کوچک گفتن «نمی‌دانم»، آن‌هم از سوی افراد تحصیلکرده که «سر در کتاب» دارند، تف سربالا است و گوینده‌اش را بی‌اعتبار می‌کند. با این همه، سال‌ها بود آموخته بودم با این قضیه راحت برخورد کنم و نگران قضاوت این و آن نباشم. مرا به مقصد رساند. خواستم کرایه بدهم. نگرفت و گفت مهمان من باش. هر چه اصرار کردم. قبول نکرد. یادش بخیر انسان شریفی بود. گرچه نتوانستم به پرسش‌های «حیاتی» او پاسخ بدهم، اما سعی کرد در حد خودش به من لطفی کند.
یکی از مشکلات ما در مقام مدرس دانشگاهی یا طلبه حوزوی آن است که همواره در معرض پرسش‌های مختلف و پرسش‌نماهای عجیب و غریب افراد گوناگون قرار داریم. همواره از ما انتظار می‌رود که به آنها حتما پاسخ «درست» بدهیم. گفتن «نمی‌دانم» در این فرهنگ نه تنها کارآمد نیست، افزون بر آن، نوعی کسر شأن به شمار می‌رود و از اعتبار ما می‌کاهد. گاه نیز چنان این پرسش‌ها بی‌معنا به نظر می‌رسد که بهترین پاسخ همان «نمی‌دانم» است. با این حال، در این فضا غالبا درگیر پاسخگویی می‌شویم و چون بلد نیستیم، سخنان بی‌ربطی می‌گوییم و همزمان یک فرهنگ غلط را تقویت و بازتولید می‌کنیم؛ انگار ما حل‌المسائل متحرک هستیم.
بخشی از فرآیند خودپایی اخلاقی و مسوولیت شهروندی ما آن است که برای دانسته‌های خودمان مرزی تعیین کنیم. در حالی که به دیگران می‌گوییم چه می‌دانیم، با شهامت و بی‌پروا به آنها بگوییم که چه «نمی‌دانیم» و این «نمی‌دانم» را چنان تکرار کنیم تا برای مخاطبان عادی شود. هنگامی که آرام آرام به «نمی‌دانم» گفتن عادت کردیم، اتفاق مهمی می‌افتد. دیگران به دانسته‌های ما احترام بیشتری می‌گذارند و باور می‌کنند که چه «واقعا» می‌دانیم و این خود بخشی از فرآیند اعتمادآفرینی است. البته یک نتیجه ناخواسته دیگر هم دارد و آن اینکه باور نمی‌کنند که «واقعا» نمی‌دانیم، بلکه تصور می‌کنند داریم شکسته‌نفسی می‌کنیم یا حوصله پاسخگویی را نداریم. به حق گفته‌اند که گفتن «نمی‌دانم» نیمی از دانشوری است.
سید حسن اسلامی اردکانی
ستون #در_ستایش_جزییات / صفحه آخر روزنامه اعتماد، چهارشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۰
instagram.com/eslamiardakani
telegram: @hassan_eslami
www.hassaneslami.ir
از دانشگاه علوم پزشکی بوشهر بیرون آمدم تا بروم داخل شهر گشتی بزنم. عصر بود و هوا خنک. پرایدی توقف کرد. سوار شدم. مرد میانسالی بود و شروع کرد به گفتوگو. کمی از خودش گفت. بازنشسته بود و برای برآوردن نیازهای معیشتی مسافرکشی می‌کرد. لهجه خوش بوشهری او برایم جالب بود. دوست داشتم یکسره حرف بزند و من گوش کنم، اما پرسش‌هایی در ذهن داشت. کمی بعد پرسید که می‌تواند چند سوال کند. با آنکه تا ظهر یکسره کلاس داشتم، گفتم بله. سوالی کرد درباره شیوه ازدواج پسران حضرت آدم. گفتم برخی این را می‌گویند و برخی آن را. گفت: «خودت! چه می‌گی؟» گفتم که نمی‌دانم و نظر خاصی ندارم. گفت خوب یک سوال دیگر. گفتم بفرمایید. گفت: «ناراحت نمیشی؟» گفتم نه. باز سوالی کرد درباره تاثیر مصرف سیب بر جنسیت جنین. گفتم نمی‌دانم. باز سوال سومی کرد که آن را هم با یک «نمی‌دانم» خیالم را راحت کردم.
با دلخوری ملایمی گفت: «پس تو چی می‌دونی؟ شما تو حوزه چی می‌خونید؟ برو کمی تحقیق کن، یاد بگیر!» گفتم: «چشم، حتما.» در آن لحظه دلم برای خودم سوخت که با این همه فضل و کمالات استادی و پژوهشگری! نتوانسته بودم نظر مساعد او را به دانش خودم جلب کنم. دلم برای او هم سوخت که با کس انی سر و کار دارد که پاسخ همه سوالات را می‌دانند. احتمالا به عمرش طلبه‌ای ندیده بود که آشکارا و به راحتی بگوید «نمی‌دانم». اصولا در شهرهای کوچک گفتن «نمی‌دانم»، آن‌هم از سوی افراد تحصیلکرده که «سر در کتاب» دارند، تف سربالا است و گوینده‌اش را بی‌اعتبار می‌کند. با این همه، سال‌ها بود آموخته بودم با این قضیه راحت برخورد کنم و نگران قضاوت این و آن نباشم. مرا به مقصد رساند. خواستم کرایه بدهم. نگرفت و گفت مهمان من باش. هر چه اصرار کردم. قبول نکرد. یادش بخیر انسان شریفی بود. گرچه نتوانستم به پرسش‌های «حیاتی» او پاسخ بدهم، اما سعی کرد در حد خودش به من لطفی کند.
یکی از مشکلات ما در مقام مدرس دانشگاهی یا طلبه حوزوی آن است که همواره در معرض پرسش‌های مختلف و پرسش‌نماهای عجیب و غریب افراد گوناگون قرار داریم. همواره از ما انتظار می‌رود که به آنها حتما پاسخ «درست» بدهیم. گفتن «نمی‌دانم» در این فرهنگ نه تنها کارآمد نیست، افزون بر آن، نوعی کسر شأن به شمار می‌رود و از اعتبار ما می‌کاهد. گاه نیز چنان این پرسش‌ها بی‌معنا به نظر می‌رسد که بهترین پاسخ همان «نمی‌دانم» است. با این حال، در این فضا غالبا درگیر پاسخگویی می‌شویم و چون بلد نیستیم، سخنان بی‌ربطی می‌گوییم و همزمان یک فرهنگ غلط را تقویت و بازتولید می‌کنیم؛ انگار ما حل‌المسائل متحرک هستیم.
بخشی از فرآیند خودپایی اخلاقی و مسوولیت شهروندی ما آن است که برای دانسته‌های خودمان مرزی تعیین کنیم. در حالی که به دیگران می‌گوییم چه می‌دانیم، با شهامت و بی‌پروا به آنها بگوییم که چه «نمی‌دانیم» و این «نمی‌دانم» را چنان تکرار کنیم تا برای مخاطبان عادی شود. هنگامی که آرام آرام به «نمی‌دانم» گفتن عادت کردیم، اتفاق مهمی می‌افتد. دیگران به دانسته‌های ما احترام بیشتری می‌گذارند و باور می‌کنند که چه «واقعا» می‌دانیم و این خود بخشی از فرآیند اعتمادآفرینی است. البته یک نتیجه ناخواسته دیگر هم دارد و آن اینکه باور نمی‌کنند که «واقعا» نمی‌دانیم، بلکه تصور می‌کنند داریم شکسته‌نفسی می‌کنیم یا حوصله پاسخگویی را نداریم. به حق گفته‌اند که گفتن «نمی‌دانم» نیمی از دانشوری است.
سید حسن اسلامی اردکانی
ستون #در_ستایش_جزییات / صفحه آخر روزنامه اعتماد، چهارشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۰
instagram.com/eslamiardakani
telegram: @hassan_eslami
www.hassaneslami.ir
Forwarded from بلومبرگ فارسی
🔴 رشد جمعیت میلیونرها در ایران رکورد جهان در سال ۲۰۲۰ را شکست
موسسه مطالعاتی کَپ‌جِمِنای (Capgemini) با انتشار گزارش جهانی ثروت در سال ۲۰۲۱ اعلام کرد که جمعیت میلیونرهای جهان در سال گذشته میلادی ۶.۳ درصد و مجموع ثروت آنها نیز ۷.۶ درصد افزایش یافته ولی این رشد در ایران به ترتیب ۲۱.۶ و ۲۴.۳ درصد بوده و به همین دلیل این کشور با جهش سه پله‌ای در رده‌بندی جهانی به رتبه چهاردهم صعود کرده است.
بدین ترتیب، ایران از بزرگترین رقیب خود، عربستان سعودی که با حضور ۲۱۰ هزار میلیونر در رده هفدهم جهان قرار دارد، پیشی گرفته است.
«فوربس» گزارش داده که اکنون در ایران، حدود ۲۵۰ هزار نفر با ثروت بالاتر از یک میلیون دلار زندگی می‌کنند و به این ترتیب، ایران چهاردهمین کشور جهان از منظر تعداد میلیونرها است و در خاورمیانه هم جایگاه نخست را به خود اختصاص داده است. این در حالی است که همزمان، حدود ۶۰ درصد از جمعیت ایران زیر «خط فقر رسمی» و حدود ۳۰ درصد هم زیر «خط فقر مطلق» زندگی می‌کنند.
به نوشته مجله فوربس بیش از ۲۵۰ هزار ثروتمند (میلیونر به دلار) در ایران زندگی می‌کنند، تعداد ایرانیان ثروتمند در سال ۲۰۲۰ بیش از ۲۱ درصد نسبت به سال قبل آن بیشتر شده ثروت این افراد نیز طی همین سال بر حسب دلار ۲۴.۳ درصد افزایش داشته است.
فوربس در ادامه می‌افزاید اختلاف شدید طبقاتی و زندگی های اعیانی عجیب و غریب چیز جدیدی در ایران نیست، آنها در دهه نود میلادی آقازاده نامیده می‌شدند و حالا در صفحه therichkidsoftehran می‌شود آنها و سبک زندگی متفاوتشان را دید.
https://www.google.com/amp/s/www.forbes.com/sites/oliverwilliams1/2021/06/28/iran-sees-millionaire-boom-amid-sanctions-covid-19-and-an-election/amp/
☑️ @persianbloomberg
بلومبرگ فارسی✔️
موسسه مطالعاتی کَپ‌جِمِنای (Capgemini) با انتشار گزارش جهانی ثروت در سال ۲۰۲۱ اعلام کرد که جمعیت میلیونرهای جهان در سال گذشته میلادی ۶.۳ درصد و مجموع ثروت آنها نیز ۷.۶ درصد افزایش یافته ولی این رشد در ایران به ترتیب ۲۱.۶ و ۲۴.۳ درصد بوده و به همین دلیل این کشور با جهش سه پله‌ای در رده‌بندی جهانی به رتبه چهاردهم صعود کرده است.
بدین ترتیب، ایران از بزرگترین رقیب خود، عربستان سعودی که با حضور ۲۱۰ هزار میلیونر در رده هفدهم جهان قرار دارد، پیشی گرفته است.
«فوربس» گزارش داده که اکنون در ایران، حدود ۲۵۰ هزار نفر با ثروت بالاتر از یک میلیون دلار زندگی می‌کنند و به این ترتیب، ایران چهاردهمین کشور جهان از منظر تعداد میلیونرها است و در خاورمیانه هم جایگاه نخست را به خود اختصاص داده است. این در حالی است که همزمان، حدود ۶۰ درصد از جمعیت ایران زیر «خط فقر رسمی» و حدود ۳۰ درصد هم زیر «خط فقر مطلق» زندگی می‌کنند.
به نوشته مجله فوربس بیش از ۲۵۰ هزار ثروتمند (میلیونر به دلار) در ایران زندگی می‌کنند، تعداد ایرانیان ثروتمند در سال ۲۰۲۰ بیش از ۲۱ درصد نسبت به سال قبل آن بیشتر شده ثروت این افراد نیز طی همین سال بر حسب دلار ۲۴.۳ درصد افزایش داشته است.
فوربس در ادامه می‌افزاید اختلاف شدید طبقاتی و زندگی های اعیانی عجیب و غریب چیز جدیدی در ایران نیست، آنها در دهه نود میلادی آقازاده نامیده می‌شدند و حالا در صفحه therichkidsoftehran می‌شود آنها و سبک زندگی متفاوتشان را دید.
https://www.google.com/amp/s/www.forbes.com/sites/oliverwilliams1/2021/06/28/iran-sees-millionaire-boom-amid-sanctions-covid-19-and-an-election/amp/
☑️ @persianbloomberg
بلومبرگ فارسی✔️
Forbes
Iran Sees Millionaire Boom Amid Sanctions, Covid-19 And An Election
The number of millionaires in Iran has exploded despite the country suffering under U.S. sanctions and the Covid-19 pandemic.
Forwarded from تحکیم ملت
🔖 عباس آخوندی در گفتوگو با تجارت فردا:
📌 کشور در عمل گرفتار پدیده بی‌دولتی است و در این وضعیت موضوع توسعه اساساً فاقد معنی است. می‌پرسید که به چه معنی؟ به این معنی که شاهد رقابت دولت‌های مختلفی در درون حاکمیت هستیم. مسئله هر یک از این دولت‌ها تثبیت موقعیت خود در ساختار قدرت است. از این‌رو، اساساً مسئله توسعه زیرساخت‌های فیزیکی و غیرفیزیکی در دستور کار بازیگران و این دولت‌های پراکنده نیست. به‌عنوان مثال، من در دوره کاری خودم در وزارت راه تلاش کردم که مساله راه‌آهن در دستور کار دولت و حاکمیت قرار گیرد. ولی آخر کار این اتفاق رخ نداد. چرا؟ به خاطر اینکه اجرای چنین سیاستی نیازمند یک تصمیم ملی در بالاترین سطح و در تمام ارکان حاکمیت است. در وضعیت چند‌دولتی یا بی‌دولتی امکان اتخاذ تصمیم ملی وجود ندارد.
📌 ما با چندین دولت مواجهیم که پیوسته همدیگر را نفی می‌کنند یا علیه هم وارد کار می‌شوند. بنابراین چون حاکمیت واحدی وجود ندارد که این قبیل مسائل توسعه‌ای را پیش ببرد در نتیجه وقوع این وضعیت نیز عجیب نیست. با چند حاکمیت و چند دولت که در آن واحد فرمان می‌رانند، نمی‌توان به یک نتیجه متمرکز و ملموس رسید. در چنین وضعیتی این دولت‌ها مسئله‌شان تثبیت وضعیت خودشان است. از این‌رو، مسئله ایران و توسعه ایران اساساً در دستور قرار نمی‌گیرد. هر دولتی، حرف‌های خودش را می‌زند. مخصوصاً این مجلس جدید که به تنها چیزی که فکر نمی‌کند توسعه ایران است به‌طوری که می‌توان ادعا کرد توسعه هیچ جای منظومه فکری اکثریت مجلسیان قرار ندارد.
📌 داستان یکدست شدن به آنچه من تحت عنوان بی‌دولتی می‌گویم ربطی ندارد. در کنار اینها، چیزی که نباید به آن بی‌توجه بود این است که هیچ ایده‌ای در زمینه توسعه در دولت بعدی دیده نمی‌شود. ایده یکدست شدن تنها زمانی می‌تواند به‌کار آید که دولتی ملی مدرن و واحد برآمده از اراده مردم با ایده توسعه ایران بر سر کار آید. یکدست شدنی که امروز در جامعه بر سر آن بحث می‌شود، یکدست شدن سیاسی است و نسبتی با یکپارچه شدن نظام حکمرانی ملی و شکل‌گیری ملت-دولت مدرن ندارد.
📌 تا مادامی که نقش هریک از بازیگران اعم از شورای نگهبان، مجمع تشخیص یا هر یک از قوای سه‌گانه در روند دولت یکپارچه ملی مشخص نشود و روابط قدرت مدیریت نشود، توسعه در دستور کار قرار نمی‌گیرد. یکدست شدن سیاسی نخست آنکه بسیار شکننده است و پس از مدت کوتاهی خود چندپاره می‌شود و دوم اینکه حذف اکثریت مردم از حوزه سیاسی هیچ کمکی به توسعه نمی‌کند. به هر روی، ما الان با برآمدن دولت ملی روبه‌رو نیستیم. پس خبری از تغییر مسیر به سمت توسعه نیست.
🔺 متن کامل این گفتوگو را در لینک زیر بخوانید 👇
📍 عباس آخوندی/ تجارت فردا/ گفتوگو
📌 رسانه‌‌ی خبری_ تحلیلی تحکیمِ ملت 👇
🆔 @tahkimmelat
📌 کشور در عمل گرفتار پدیده بی‌دولتی است و در این وضعیت موضوع توسعه اساساً فاقد معنی است. می‌پرسید که به چه معنی؟ به این معنی که شاهد رقابت دولت‌های مختلفی در درون حاکمیت هستیم. مسئله هر یک از این دولت‌ها تثبیت موقعیت خود در ساختار قدرت است. از این‌رو، اساساً مسئله توسعه زیرساخت‌های فیزیکی و غیرفیزیکی در دستور کار بازیگران و این دولت‌های پراکنده نیست. به‌عنوان مثال، من در دوره کاری خودم در وزارت راه تلاش کردم که مساله راه‌آهن در دستور کار دولت و حاکمیت قرار گیرد. ولی آخر کار این اتفاق رخ نداد. چرا؟ به خاطر اینکه اجرای چنین سیاستی نیازمند یک تصمیم ملی در بالاترین سطح و در تمام ارکان حاکمیت است. در وضعیت چند‌دولتی یا بی‌دولتی امکان اتخاذ تصمیم ملی وجود ندارد.
📌 ما با چندین دولت مواجهیم که پیوسته همدیگر را نفی می‌کنند یا علیه هم وارد کار می‌شوند. بنابراین چون حاکمیت واحدی وجود ندارد که این قبیل مسائل توسعه‌ای را پیش ببرد در نتیجه وقوع این وضعیت نیز عجیب نیست. با چند حاکمیت و چند دولت که در آن واحد فرمان می‌رانند، نمی‌توان به یک نتیجه متمرکز و ملموس رسید. در چنین وضعیتی این دولت‌ها مسئله‌شان تثبیت وضعیت خودشان است. از این‌رو، مسئله ایران و توسعه ایران اساساً در دستور قرار نمی‌گیرد. هر دولتی، حرف‌های خودش را می‌زند. مخصوصاً این مجلس جدید که به تنها چیزی که فکر نمی‌کند توسعه ایران است به‌طوری که می‌توان ادعا کرد توسعه هیچ جای منظومه فکری اکثریت مجلسیان قرار ندارد.
📌 داستان یکدست شدن به آنچه من تحت عنوان بی‌دولتی می‌گویم ربطی ندارد. در کنار اینها، چیزی که نباید به آن بی‌توجه بود این است که هیچ ایده‌ای در زمینه توسعه در دولت بعدی دیده نمی‌شود. ایده یکدست شدن تنها زمانی می‌تواند به‌کار آید که دولتی ملی مدرن و واحد برآمده از اراده مردم با ایده توسعه ایران بر سر کار آید. یکدست شدنی که امروز در جامعه بر سر آن بحث می‌شود، یکدست شدن سیاسی است و نسبتی با یکپارچه شدن نظام حکمرانی ملی و شکل‌گیری ملت-دولت مدرن ندارد.
📌 تا مادامی که نقش هریک از بازیگران اعم از شورای نگهبان، مجمع تشخیص یا هر یک از قوای سه‌گانه در روند دولت یکپارچه ملی مشخص نشود و روابط قدرت مدیریت نشود، توسعه در دستور کار قرار نمی‌گیرد. یکدست شدن سیاسی نخست آنکه بسیار شکننده است و پس از مدت کوتاهی خود چندپاره می‌شود و دوم اینکه حذف اکثریت مردم از حوزه سیاسی هیچ کمکی به توسعه نمی‌کند. به هر روی، ما الان با برآمدن دولت ملی روبه‌رو نیستیم. پس خبری از تغییر مسیر به سمت توسعه نیست.
🔺 متن کامل این گفتوگو را در لینک زیر بخوانید 👇
📍 عباس آخوندی/ تجارت فردا/ گفتوگو
📌 رسانه‌‌ی خبری_ تحلیلی تحکیمِ ملت 👇
🆔 @tahkimmelat
Telegraph
بی‌دولتی با وجود یکدست‌شدن حاکمیت ادامه می‌یابد
افول سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌ها در گفتوگو با عباس آخوندی
Forwarded from نشر هرمس (هرمس)
کتاب «پرسیدن مهم‌‌تر از پاسخ دادن است»
📚📚📚📚📚
نوشتهٔ: #دنیل_کلاک #ریموند_مارتین
ترجمهٔ: #حمیده_بحرینی
ویراستهُ: #هومن_پناهنده
چاپ بیستم
پالتویی، شومیز، ۱۹۸ صفحه
قیمت: ۴۰ هزار تومان
📚📚📚📚📚
بخشی از متن:
بیشتر ما آدم‌ها فکر می‌کنیم خیلی چیزها می‌دانیم، هم دربارهٔ خودمان و هم دربارهٔ کل کائنات. گمان می‌کنیم دربارهٔ دنیایی از موضوعات می‌دانیم چه چیز واقعیت است، چه چیز خیال. اما اگر بنا می‌بود فقط تجربهٔ خود ما مبنای دانش‌مان باشد، در آن صورت چطور ممکن بود این مقدار دانش داشته باشیم. برای نمونه، این به اصطلاح جزء دانش‌های شماست که کیهان بسیار بسیار عظیم است، در حال انبساط است و میلیاردها سال هم عمر دارد. چگونه می‌توانید اینها را سرآخر بر مبنای تجربهٔ شخصی خودتان دانسته باشید؟ آیا برای توجیه چنین باورهایی تجربهٔ کافی داشته‌اید یا دارید؟
#تازه_های_نشر_هرمس
#تجدید_چاپ
@hermesspublication
📚📚📚📚📚
نوشتهٔ: #دنیل_کلاک #ریموند_مارتین
ترجمهٔ: #حمیده_بحرینی
ویراستهُ: #هومن_پناهنده
چاپ بیستم
پالتویی، شومیز، ۱۹۸ صفحه
قیمت: ۴۰ هزار تومان
📚📚📚📚📚
بخشی از متن:
بیشتر ما آدم‌ها فکر می‌کنیم خیلی چیزها می‌دانیم، هم دربارهٔ خودمان و هم دربارهٔ کل کائنات. گمان می‌کنیم دربارهٔ دنیایی از موضوعات می‌دانیم چه چیز واقعیت است، چه چیز خیال. اما اگر بنا می‌بود فقط تجربهٔ خود ما مبنای دانش‌مان باشد، در آن صورت چطور ممکن بود این مقدار دانش داشته باشیم. برای نمونه، این به اصطلاح جزء دانش‌های شماست که کیهان بسیار بسیار عظیم است، در حال انبساط است و میلیاردها سال هم عمر دارد. چگونه می‌توانید اینها را سرآخر بر مبنای تجربهٔ شخصی خودتان دانسته باشید؟ آیا برای توجیه چنین باورهایی تجربهٔ کافی داشته‌اید یا دارید؟
#تازه_های_نشر_هرمس
#تجدید_چاپ
@hermesspublication
Forwarded from Movielove
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
❇️ گزیده‌ای از نقش آفرینی‌های خاطره انگیز و ماندگار در تاریخ سینما، تقدیم به تمام عاشقان واقعی هنر سینما
#Best_Acting
@Motion_Picture_Love
#Best_Acting
@Motion_Picture_Love