مصرف برق ایرانی ها در مقایسه با کشورهای دیگر چقدر است؟

🔹براساس گزارش‌های بین‌المللی، سرانه مصرف برق سالانه ایرانی‌ها، کمتر از میانگین جهانی است.
@AkhbareFori

⭕️بیماری خاورمیانه‌ای؟
نمی‌دانم درمانی دارد یا خیر؟

📝 پس تو چی می‌دونی؟

از دانشگاه علوم پزشکی بوشهر بیرون آمدم تا بروم داخل شهر گشتی بزنم. عصر بود و هوا خنک. پرایدی توقف کرد. سوار شدم. مرد میانسالی بود و شروع کرد به گفت‌وگو. کمی از خودش گفت. بازنشسته بود و برای برآوردن نیازهای معیشتی مسافرکشی می‌کرد. لهجه خوش بوشهری او برایم جالب بود. دوست داشتم یکسره حرف بزند و من گوش کنم، اما پرسش‌هایی در ذهن داشت. کمی بعد پرسید که می‌تواند چند سوال کند. با آنکه تا ظهر یکسره کلاس داشتم، گفتم بله. سوالی کرد درباره شیوه ازدواج پسران حضرت آدم. گفتم برخی این را می‌گویند و برخی آن را. گفت: «خودت! چه می‌گی؟» گفتم که نمی‌دانم و نظر خاصی ندارم. گفت خوب یک سوال دیگر. گفتم بفرمایید. گفت: «ناراحت نمیشی؟» گفتم نه. باز سوالی کرد درباره تاثیر مصرف سیب بر جنسیت جنین. گفتم نمی‌دانم. باز سوال سومی کرد که آن را هم با یک «نمی‌دانم» خیالم را راحت کردم.

با دلخوری ملایمی گفت: «پس تو چی می‌دونی؟ شما تو حوزه چی می‌خونید؟ برو کمی تحقیق کن، یاد بگیر!» گفتم: «چشم، حتما.» در آن لحظه دلم برای خودم سوخت که با این همه فضل و کمالات استادی و پژوهشگری! نتوانسته بودم نظر مساعد او را به دانش خودم جلب کنم. دلم برای او هم سوخت که با کس انی سر و کار دارد که پاسخ همه سوالات را می‌دانند. احتمالا به عمرش طلبه‌ای ندیده بود که آشکارا و به راحتی بگوید «نمی‌دانم». اصولا در شهرهای کوچک گفتن «نمی‌دانم»، آن‌هم از سوی افراد تحصیلکرده که «سر در کتاب» دارند، تف سربالا است و گوینده‌اش را بی‌اعتبار می‌کند. با این همه، سال‌ها بود آموخته بودم با این قضیه راحت برخورد کنم و نگران قضاوت این و آن نباشم. مرا به مقصد رساند. خواستم کرایه بدهم. نگرفت و گفت مهمان من باش. هر چه اصرار کردم. قبول نکرد. یادش بخیر انسان شریفی بود. گرچه نتوانستم به پرسش‌های «حیاتی» او پاسخ بدهم، اما سعی کرد در حد خودش به من لطفی کند.

یکی از مشکلات ما در مقام مدرس دانشگاهی یا طلبه حوزوی آن است که همواره در معرض پرسش‌های مختلف و پرسش‌نماهای عجیب و غریب افراد گوناگون قرار داریم. همواره از ما انتظار می‌رود که به آنها حتما پاسخ «درست» بدهیم. گفتن «نمی‌دانم» در این فرهنگ نه تنها کارآمد نیست، افزون بر آن، نوعی کسر شأن به شمار می‌رود و از اعتبار ما می‌کاهد. گاه نیز چنان این پرسش‌ها بی‌معنا به نظر می‌رسد که بهترین پاسخ همان «نمی‌دانم» است. با این حال، در این فضا غالبا درگیر پاسخگویی می‌شویم و چون بلد نیستیم، سخنان بی‌ربطی می‌گوییم و همزمان یک فرهنگ غلط را تقویت و بازتولید می‌کنیم؛ انگار ما حل‌المسائل متحرک هستیم.

بخشی از فرآیند خودپایی اخلاقی و مسوولیت شهروندی ما آن است که برای دانسته‌های خودمان مرزی تعیین کنیم. در حالی که به دیگران می‌گوییم چه می‌دانیم، با شهامت و بی‌پروا به آنها بگوییم که چه «نمی‌دانیم» و این «نمی‌دانم» را چنان تکرار کنیم تا برای مخاطبان عادی شود. هنگامی که آرام آرام به «نمی‌دانم» گفتن عادت کردیم، اتفاق مهمی می‌افتد. دیگران به دانسته‌های ما احترام بیشتری می‌گذارند و باور می‌کنند که چه «واقعا» می‌دانیم و این خود بخشی از فرآیند اعتمادآفرینی است. البته یک نتیجه ناخواسته دیگر هم دارد و آن اینکه باور نمی‌کنند که «واقعا» نمی‌دانیم، بلکه تصور می‌کنند داریم شکسته‌نفسی می‌کنیم یا حوصله پاسخگویی را نداریم. به ‌حق گفته‌اند که گفتن «نمی‌دانم» نیمی از دانشوری است.

سید حسن اسلامی اردکانی
ستون #در_ستایش_جزییات / صفحه آخر روزنامه اعتماد، چهارشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۰

instagram.com/eslamiardakani
telegram: @hassan_eslami
www.hassaneslami.ir

🔴 رشد جمعیت میلیونرها در ایران رکورد جهان در سال ۲۰۲۰ را شکست


موسسه مطالعاتی کَپ‌جِمِنای (Capgemini) با انتشار گزارش جهانی ثروت در سال ۲۰۲۱ اعلام کرد که جمعیت میلیونرهای جهان در سال گذشته میلادی ۶.۳ درصد و مجموع ثروت آنها نیز ۷.۶ درصد افزایش یافته ولی این رشد در ایران به ترتیب ۲۱.۶ و ۲۴.۳ درصد بوده و به همین دلیل این کشور با جهش سه پله‌ای در رده‌بندی جهانی به رتبه چهاردهم صعود کرده است.

بدین ترتیب، ایران از بزرگترین رقیب خود، عربستان سعودی که با حضور ۲۱۰ هزار میلیونر در رده هفدهم جهان قرار دارد، پیشی گرفته است.

«فوربس» گزارش داده که اکنون در ایران، حدود ۲۵۰ هزار نفر با ثروت بالاتر از یک میلیون دلار زندگی می‌کنند و به این ترتیب، ایران چهاردهمین کشور جهان از منظر تعداد میلیونر‌ها است و در خاورمیانه هم جایگاه نخست را به خود اختصاص داده است. این در حالی است که همزمان، حدود ۶۰ درصد از جمعیت ایران زیر «خط فقر رسمی» و حدود ۳۰ درصد هم زیر «خط فقر مطلق» زندگی می‌کنند.

به نوشته مجله فوربس بیش از ۲۵۰ هزار ثروتمند (میلیونر به دلار) در ایران زندگی می‌کنند، تعداد ایرانیان ثروتمند در سال ۲۰۲۰ بیش از ۲۱ درصد نسبت به سال قبل آن بیشتر شده ثروت این افراد نیز طی همین سال بر حسب دلار ۲۴.۳ درصد افزایش داشته است.

فوربس در ادامه می‌افزاید اختلاف شدید طبقاتی و زندگی های اعیانی عجیب و غریب چیز جدیدی در ایران نیست، آنها در دهه نود میلادی آقازاده نامیده می‌شدند و حالا در صفحه therichkidsoftehran می‌شود آنها و سبک زندگی متفاوتشان را دید.

https://www.google.com/amp/s/www.forbes.com/sites/oliverwilliams1/2021/06/28/iran-sees-millionaire-boom-amid-sanctions-covid-19-and-an-election/amp/

☑️ @persianbloomberg
بلومبرگ فارسی✔️

🔖 عباس آخوندی در گفت‌و‌گو با تجارت فردا:

📌 کشور در عمل گرفتار پدیده بی‌دولتی است و در این وضعیت موضوع توسعه اساساً فاقد معنی است. می‌پرسید که به چه معنی؟ به این معنی که شاهد رقابت دولت‌های مختلفی در درون حاکمیت هستیم. مسئله هر یک از این دولت‌ها تثبیت موقعیت خود در ساختار قدرت است. از این‌رو، اساساً مسئله توسعه زیرساخت‌های فیزیکی و غیرفیزیکی در دستور کار بازیگران و این دولت‌های پراکنده نیست. به‌عنوان مثال، من در دوره کاری خودم در وزارت راه تلاش کردم که مساله راه‌آهن در دستور کار دولت و حاکمیت قرار گیرد. ولی آخر کار این اتفاق رخ نداد. چرا؟ به خاطر اینکه اجرای چنین سیاستی نیازمند یک تصمیم ملی در بالاترین سطح و در تمام ارکان حاکمیت است. در وضعیت چند‌دولتی یا بی‌دولتی امکان اتخاذ تصمیم ملی وجود ندارد.

📌 ما با چندین دولت مواجهیم که پیوسته همدیگر را نفی می‌کنند یا علیه هم وارد کار می‌شوند. بنابراین چون حاکمیت واحدی وجود ندارد که این قبیل مسائل توسعه‌ای را پیش ببرد در نتیجه وقوع این وضعیت نیز عجیب نیست. با چند حاکمیت و چند دولت که در آن واحد فرمان می‌رانند، نمی‌توان به یک نتیجه متمرکز و ملموس رسید. در چنین وضعیتی این دولت‌ها مسئله‌شان تثبیت وضعیت خودشان است. از این‌رو، مسئله ایران و توسعه ایران اساساً در دستور قرار نمی‌گیرد. هر دولتی، حرف‌های خودش را می‌زند. مخصوصاً این مجلس جدید که به تنها چیزی که فکر نمی‌کند توسعه ایران است به‌طوری که می‌توان ادعا کرد توسعه هیچ جای منظومه فکری اکثریت مجلسیان قرار ندارد.


📌 داستان یکدست شدن به آنچه من تحت عنوان بی‌دولتی می‌گویم ربطی ندارد. در کنار اینها، چیزی که نباید به آن بی‌توجه بود این است که هیچ ایده‌ای در زمینه توسعه در دولت بعدی دیده نمی‌شود. ایده یکدست شدن تنها زمانی می‌تواند به‌کار آید که دولتی ملی مدرن و واحد برآمده از اراده مردم با ایده توسعه ایران بر سر کار آید. یکدست شدنی که امروز در جامعه بر سر آن بحث می‌شود، یکدست شدن سیاسی است و نسبتی با یکپارچه شدن نظام حکمرانی ملی و شکل‌گیری ملت-دولت مدرن ندارد.

📌 تا مادامی که نقش هریک از بازیگران اعم از شورای نگهبان، مجمع تشخیص یا هر یک از قوای سه‌گانه در روند دولت یکپارچه ملی مشخص نشود و روابط قدرت مدیریت نشود، توسعه در دستور کار قرار نمی‌گیرد. یکدست شدن سیاسی نخست آنکه بسیار شکننده است و پس از مدت کوتاهی خود چندپاره می‌شود و دوم اینکه حذف اکثریت مردم از حوزه سیاسی هیچ کمکی به توسعه نمی‌کند. به ‌هر روی، ما الان با برآمدن دولت ملی روبه‌رو نیستیم. پس خبری از تغییر مسیر به سمت توسعه نیست.

🔺 متن کامل این گفت‌و‌گو را در لینک زیر بخوانید 👇

📍 عباس آخوندی/ تجارت فردا/ گفت‌و‌گو

📌 رسانه‌‌ی خبری_ تحلیلی تحکیمِ ملت 👇

🆔 @tahkimmelat

کتاب «پرسیدن مهم‌‌تر از پاسخ دادن است»


📚📚📚📚📚

نوشتهٔ: #دنیل_کلاک #ریموند_مارتین

ترجمهٔ: #حمیده_بحرینی

ویراستهُ: #هومن_پناهنده

چاپ بیستم

پالتویی، شومیز، ۱۹۸ صفحه

قیمت: ۴۰ هزار تومان

📚📚📚📚📚
بخشی از متن:

بیشتر ما آدم‌ها فکر می‌کنیم خیلی چیزها می‌دانیم، هم دربارهٔ خودمان و هم دربارهٔ کل کائنات. گمان می‌کنیم دربارهٔ دنیایی از موضوعات می‌دانیم چه چیز واقعیت است، چه چیز خیال. اما اگر بنا می‌بود فقط تجربهٔ خود ما مبنای دانش‌مان باشد، در آن صورت چطور ممکن بود این مقدار دانش داشته باشیم. برای نمونه، این به اصطلاح جزء دانش‌های شماست که کیهان بسیار بسیار عظیم است، در حال انبساط است و میلیاردها سال هم عمر دارد. چگونه می‌توانید اینها را سرآخر بر مبنای تجربهٔ شخصی خودتان دانسته باشید؟ آیا برای توجیه چنین باورهایی تجربهٔ کافی داشته‌اید یا دارید؟


#تازه_های_نشر_هرمس
#تجدید_چاپ

@hermesspublication

❇️ گزیده‌ای از نقش آفرینی‌های خاطره انگیز و ماندگار در تاریخ سینما، تقدیم به تمام عاشقان واقعی هنر سینما

#Best_Acting

@Motion_Picture_Love

من پرواز نکردم
من پَرپَر شدم*

* شاملو می‌گوید : "من پرواز نکردم/ من پرپر زدم"، که، به مناسبت، تغییرش دادم.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴بحران نظم در آینۀ آزمون سراسری

منتشر شده در شرق 1400/4/23

در آزمون سراسری 1400 به گفته یک مقام رسمی 41 درصد از سؤال‌ها اشتباه بوده‌اند. این موضوع معنایی بسیار فراتر از آموزش و آزمون دارد. وقتی از قانون و حقوق سخن می‌گوییم، در واقع از امری وسیع‌تر و مهم‌‌تر حرف می‌زنیم که عبارت است «نظم» که مفهومی وسیع‌تر از حقوق و قانون دارد و اموری مانند اخلاق و عرف و حتی علم را هم در بر می‌گیرد. این مجموعه، قواعد، هنجارها و معیارهایی را معین می‌کند که باید بر سراسر جامعه، از دولتمردان تا مردم، حاکم باشد تا براساس آنها زندگی عمومی سامان یافته و بتوانیم بگوییم نظم برقرار است. جامعه ایران با روندی که چندان هم آرام و آهسته نیست، از معیارهای مورد وفاق و اشتراک عمومی تهی می‌شود و بی‌قاعدگی در آن توسعه می‌یابد. بخش بزرگ و مهمی از این وضعیت، ناشی از عملکرد سازمان‌های متعدد حکومتی در نظام حکمرانی است.

بنا به گفته رئیس سازمان پژوهش و برنامه‌ریزی آموزشی در آزمون کارشناسی امسال:
- از مجموع 105 سؤال در سه گروه آموزشی علوم تجربی، انسانی و ریاضی 42 سؤال، اشکال دارد.
- 10 سؤال از خارج از کتاب‌های درسی یا از قسمت‌های حذف‌شده بوده‌اند.
- 28 سؤال با اهداف کتاب‌های درسی مطابقت نداشته‌اند.
- یک سؤال غلط بوده است.
- سه سؤال بدون گزینه پاسخ صحیح بوده‌اند.

چه می‌شود که در یک آزمون 41 درصد سؤال‌ها اشتباه طرح می‌شوند؟ نظام طراحی سؤال‌ها چگونه بوده که چنین خطای فاحش و گسترده‌ای در آن رخ داده است؟ با این حجم از خطا در طراحی سؤال‌ها به‌طور کلی آیا اصلا می‌توان آزمون امسال را معتبر دانست؟ تکلیف دانش‌آموزان و خانواده‌هایی که سال‌ها رنج و مرارت را با هزینه‌های هنگفت تحمل کرده‌اند با چنین آزمونی با این همه خطا چیست؟

با این حال دو سازمان رسمی دولتی در مورد یک موضوع ساده مثل سؤال‌های آزمون سراسری که بر آن معیارهای ساده علمی حاکم است، نمی‌توانند به نظر مشترکی برسند و هر‌کدام به یک سو می‌روند؛ یکی می‌گوید سؤال‌ها اشتباه بوده و دیگری می‌گوید نبوده است.

شاید اهمیت و ارزش خبری ماجرای اشتباه در سؤال‌های آزمون سراسری و اختلاف دو سازمان از خیلی مسائل دیگر کمتر باشد ولی به‌عنوان مشتی نمونه خروار خیلی بهتر و آشکارتر، صریح‌تر و قطعی‌تر از بقیه موضوعات نشان می‌دهد که بحران نظم در ایران تا چه اندازه گسترده و عمیق شده است؛ نشان می‌دهد که دستگاه‌های رسمی تا چه میزان در درک مسائل ناتوان هستند؛ نشان می‌دهد که دستگاه‌ها چقدر در حل مسئله کم‌توان شده‌اند؛ نشان می‌دهد که دستگاه‌های رسمی تا چه حد نسبت به آثار و عواقب منفی و زیان‌بار کارهای خود بر مردم، غیرمسئولانه برخورد می‌کنند؛ و بالاخره نشان می‌دهد چقدر از روند فزاینده بحران نظم در ایران غفلت می‌شود؛ بحرانی که می‌تواند تمام حیات ملی را تحت تأثیر قرار دهد.
https://t.me/kambiznouroozi
▪️علاقمندان و همراهان محترم در صورت تمایل می توانند متن کامل این مقاله را در نشانی پائین مطالعه کنند.
https://tinyurl.com/yds5hskd

فراتر از فاجعه!

دادگستری آمریکا به طور رسمی چهار ایرانی از جمله یک "مأمور اطلاعاتی" را به تلاش برای ربودن یک "روزنامه‌نگار و فعال حقوق بشر" در خاک ایالات متحده متهم کرده و به دنبال آن، مسیح علی‌نژاد اعلام کرده که هدف این عملیات ربایش، وی بوده است.
این خبر در هر سطح و میزان که صحت داشته باشد، از تمام زوایا علامت چیزی فراتر از فاجعه است!
دو سال پیش، ربایش و سپس اعدام روح‎الله زم موج بی‌سابقه‌ای در سطوح مختلف داخلی و خارجی علیه جمهوری اسلامی برانگیخت تا جایی که آیت‌اله محمود امجد بر سر این ماجرا، پایان هرگونه مشروعیت نظام حاکم را اعلام کرد.
حال پس از آن تجربۀ اسفبار، تکرار صورت ناکامی از آن، معنایی جز سلطۀ یک طرز فکر و شیوه عملِ تماماً فاجعه‌بار و منقطع از واقعیت بر برخی از کانون‎های امنیتی کشور ندارد. نهادهای مسئول چه توضیحی برای این رسوایی دارند؟
#احمد_زیدآبادی
#دادگستری_آمریکا
#مسیح_علینژاد
#محمود_امجد
#روح_الله_زم
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

اصغر فرهادی: ما بخاطر وضعیت اجتماعی‌مان به طور پاندولی بین خودباختگی و خودشیفتگی داریم حرکت می‌کنیم/ گاهی فکر می کنیم هیچی نداریم و گاهی فکر می کنیم مرکز ثقل جهانیم

اصغر فرهادی در نشست خبری «قهرمان» درباره تغییر مفهوم حقیقت‌گویی از نگاهش در طی سالها فعالیت گفت و تاثیر حضورش در فرهنگ‌های دیگر را در این تعییر موثر دانست.



@cinemadaily
@Filmkootahh

شعر این ترانه‌ی دلخراشِ دلنشین را به‌گمانم فقط اینجا و اکنون می‌توان سرود.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

بخشی از گفت‌وگو در داستان کوتاهی که یک سال پیش از انقلاب اسلامی ایران چاپ شد:

🔻 - عجیبه، همه دارن میرن. هر کی‌رو نگاه می‌کنی یا داره میره یا خیال رفتن داره.

🔺-‌ بایدم برن. این خراب شده که جای زندگی نیست. نه گوشت پیدا میشه، نه تخم‌مرغ، نه سیب‌زمینی، نه پیاز، نه خیابون خلوت که توش رانندگی کنی، نه یه‌وجب جای خالی که اتوموبیلتو پارک کنی. با این وضع، بایدم همه برن.

🔻- به این میگن فرار مغزها.

🔺- نه جونم، به این میگن فرار شکم‌ها!

راه رفتن روی ریل، فریدون تنکابنی، ص ۲۷، چاپ اول: ۱۳۵۶.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

# سگ گردانی یا سرگردانی ؟

محمدفاضلی

♦️سگ گردانی را نمی‌دانم ولی ‎سرگردانی حتما مسأله مهم ایران امروز است. سرگردانی در مرز ارمنستان، سرگردانی بین ماندن یا رفتن از ایران، سرگردانی در الگوی توسعه، سرگردانی در راهبرد توسعه، سرگردانی در سیاست خارجی و اجتماعی و ...؛ به درمان ‎سرگردانی فکر کنید.

#تحلیل_زمانه
🌏 @TahlilZamane

لحظه‌ی آفرینشِ مرگ

#A 338

آرمان امیری @ArmanParian - کلیپ پیوست این پست، یک عاشقانه تراژیک است که شاید آن را با صدای «عارف» شنیده باشید. متن شعر، لحظه سوزناک جدایی عاشق و معشوق است، اما ما دلیل این جدایی را متوجه نمی‌شویم. ظاهرا نه تنها عاشق از صمیم قلب معشوق را دوست دارد، بلکه چشمان اشک‌بار معشوق نیز از دوجانبه بودن این عشق حکایت می‌کند. بدین ترتیب، شاید ده‌ها سال است که این ترانه خوانده و شنیده شده باشد، بدون اینکه مشخص شود دلیل این جدایی چیست. دلیلی که شباهتی عجیب به یک ترانه ماندگار دیگر دارد.

ترانه معروف «مرا ببوس» با صدای «حسن گلنراقی» در خاطره ایرانیان ماندگار شده است؛ در زیبایی ترانه و اجرای آن شکی نیست، اما شاید یکی دیگر از عوامل شهرت و محبوبیت ترانه، برخی حواشی و روایت‌هایی حول آن باشند. ادعاهایی مبنی بر اینکه این عاشقانه تراژیک پیوندی با کودتای ۲۸ مرداد دارد و از زبان افسری سروده شده که به دست کودتاگران سال ۳۲ اعدام شده است. گویا این روایت‌ها معتبر نیستند و من هم تخصصی در صحت‌سنجی دقیق آن‌ها ندارم، نکته مهم برای من فقط شباهت موضوع آن با ترانه پیوست است: باز هم یک وداع تلخ میان عاشق و معشوق که همچنان دلیل آن مشخص نبوده، اما وقتی روایت‌های مربوط به اعدام و کودتا از راه رسیده، به شدت به دل مخاطب نشسته است؛ در واقع، این روایت‌ها توانسته‌اند به سوال مهم «چرا از هم جدا می‌شوند؟»، پاسخ تراژیکی بدهند که روح شاعرانه و عاشقانه ایرانیان را به نوستالژی مقاومت در برابر کودتا و استبداد پیوند می‌زند.

بدین ترتیب، شاید ترانه قدیمی جناب عارف هم می‌توانست سرنوشت و شهرت به کلی متفاوتی پیدا کند، اگر نام شاعر آن و در نتیجه، بهانه سرودن‌اش زودتر مشخص و معروف می‌شد؛ چرا که «انوش صالحی» در کتاب بسیار خواندنی و محققانه «مصطفی شعاعیان و رمانتیسم انقلابی» به نقل از «اصغر منجمی» از دوستان نزدیک شعاعیان مدعی می‌شود که شاعر اصلی این ترانه، شعاعیان، این چریک نام‌آشنای دهه پنجاه بوده است.

به روایت صالحی، مصطفی این شعر را در سال ۱۳۴۹ و زمانی که قصد داشت از معشوق خود جدا شده و قدم در راه مبارزه مسلحانه بگذارد سروده است و جالب‌تر اینکه گویا از منجمی خواسته تا این راز را فاش نکند. از این نظر شاید پیمان‌شکنی جناب منجمی شبیه به عهدشکنی «ماکس برود» دوست مورد اعتماد «کافکا» باشد که بر خلاق قولی که به او داده بود آثارش را نسوزاند. به هر حال گمان می‌کنم این روایت، حداقل یک پاسخ قابل قبول به متن شعر می‌دهد و با چنین رویکردی اگر دوباره به سراغ ترانه برویم، این لحظه وداع سوزناک حس و حال متفاوتی به خود می‌گیرد.

این یادداشت کوتاه با این مقدمه متفاوت، بی‌شک فرصتی برای تحلیل مبارزات چریکی علیه رژیم پهلوی نیست. نقد و نگاه من هم به ویژه به چپ‌گرایی چریک‌ها و حتی روشنفکران دهه پنجاه به جای خود باقی است؛ اما با توجه به ارادت و علاقه ویژه‌ای که به شخصیت دوست‌داشتنی، صادق و انسانی مصطفی شعاعیان دارم، در مرور سرگذشت تراژیک او، لحظه سرودن این شعر را بزرگترین نقطه عطف، و البته نقطه سقوط می‌دانم.

به باور من، والاترین و اصلی‌ترین هدف مبارزه علیه استبداد، قطعا دفاع و گرامی‌داشت زندگی است. به تعبیر زیبای میرحسین در بیانیه شماره ۱۳، «مبارزه امری مقدس است، اما دائمی نیست. آنچه دائمی است زندگی است». بدین ترتیب، چه بهتر که این امکان را فراهم کنیم که بتوانیم مبارزه را به زیست روزمره خود پیوند بدهیم و به قول معروف «مبارزه را زندگی کنیم». اما اگر به هر دلیلی، یک زمانی احساس کردیم که میان مبارزه با زندگی تضادی وجود دارد که باید یکی را انتخاب کنیم، این زندگی نیست که باید قربانی مبارزه شود.

فارغ از تمامی تحلیل‌های نظری و تاریخی، به نظرم می‌توان ایراد کار مصطفی شعاعیان و بسیاری از هم‌نسل‌های او را در همین بزنگاه و در همین انتخاب خلاصه کرد: «جایی که زندگی را به قصد مبارزه ترک گفتند». یعنی دقیقا در لحظه آفرینش همین شعر، لحظه‌ای که زندگی مرد و مرگ آغاز شد.


کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara
اینستاگرام «مجمع دیوانگان»
.

🔸بسوخت عقل ز حیرت که این چه بوالعجبی است

بعضی از ایرانیانِ صد البته آزادیخواهی که لابد در دموکرات بودنشان سرِ سوزنی شک نباید کرد و تجسمِ شور انقلابی علیهِ مستبدان و متحجران و متعصبان‌اند و برخلاف آن جماعتِ ضدِ آزادی، به هیچ وجه، اهل تحمیل عقاید خود و سبک زندگی خود به دیگران نیستند، دارند در نهایتِ تساهل و تسامح کلّه‌‌ی کارگردانی را می‌کَنَند، به این دلیلِ صد در صد "آزادیخواهانه" که چرا بعد از بردن جایزه در فستیوال فیلم کَن حرف‌هایی را که به نظر آنها درست بود بزند نزد. تفسیرِ اعتراضِ سراپا معقول و منطقی‌شان این است که "تو چرا به جای اینکه با مغز من فکر کنی با مغز خودت فکر می‌کنی؟"


#هومن_پناهنده
@gashthaa

مدت‌ها بود که از رُزا افتخاری بی‌خبر بودم، در حالی که پیش از سفرش، به اقتضای کار و نیز نزدیکی محل کارمان بسیار همدیگر را می‌دیدیم. دیروز باخبر شدم که او از آن سوی آب‌ها به فراسو پر گشود. با تاسف بسیار، می‌خواستم به پاس دوستی مطلبی بنویسم؛ دیدم دوستی مشترک در نوشته‌ای حق مطلب را در این باب ادا کرده، همان را باز می‌فرستم و برای رزا افتخاری آمرزش می‌طلبم.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸 از اینستا گرام مژده دقیقی

اولین بار که دیدمش مجله "زنان" تازه متولد شده بود. رفته بودم ترجمه‌ای را به دفتر مجله تحویل بدهم. اتاق کوچکی بود در جوار مجله کیان، و دو زن در آن اتاق کوچک به آرزوهایشان رنگ واقعیت می‌زدند. آن روز نمی‌دانستم که آن دو زن از تاثیرگذارترین زنان زندگی‌ام خواهند شد.
رزا افتخاری را چند ماه بعد، در یک دوره آموزشی، بیشتر شناختم. از طریق او به خانواده "زنان" پیوستم، و زندگی‌ام با گروهی روزنامه‌نگار پرشور گره خورد. کار با مجله "زنان" از جنس دیگری بود، نبض جامعه در صفحاتش می‌طپید، تجربه متفاوتی بود که در نشریات ادبی وجود نداشت.
دوستی من و رزا از آن دوستی‌هایی بود که با همفکری و همدلی در تلاش برای ساختن و خلاقیت شکل می‌گیرد. در روزهای بی‌تکرار کار سخت که، اگرچه با دست خالی، ولی با مهر و یگانگی پیش می‌رفت. گروهی زن، و در کنارشان انگشت‌شماری مردان آزاده، مجله‌ای را سامان می‌دادند که شانزده سال صدای زنان سرزمین‌شان بود.
خانواده "زنان" روز به روز بزرگ‌تر می‌شد و هماهنگی‌اش سخت‌تر. رزا موتور محرک این خانواده ناهمگون بود. همه‌مان را مدیریت می‌کرد؛ انگار مدیر به دنیا آمده بود. هر ماه، با پشتکاری مثال‌زدنی، از زیر دست مجموعه‌ای هیجان‌زده و پرشروشور و اغلب بی‌نظم یک شماره مجله ناب درمی‌آورد. محکم بود و تکیه‌گاه. در مقابل هر مشکلی، دنبال راه‌حل می‌گشت و تا به نتیجه نمی‌رسید از پا نمی‌نشست. درست است که دختر خوزستان بود و زندگی آبدیده‌اش کرده بود، ولی صلابتی در وجودش بود که می‌توانست کم‌وبیش هر چرخی را به گردش دربیاورد.
پیش از آنکه عمر مجله "زنان" به پایان برسد، رزا برای کار و تحصیل و زندگی به محیطی پذیراتر کوچ کرد. می‌دانم هرجا که بود، حتی در مصاف با بیماری، هرگز تسلیم نشد. به افتخار زندگی پرتلاشش به پا می‌‌خیزم. رزا افتخاری جزیره سرگردان وجودش را از انقلاب اقیانوس و انفجار کوه گذر داد و "تکه‌تکه شدن راز آن وجود متحدی بود /که از حقیرترین ذره‌هایش آفتاب به دنیا آمد."🔸

#هومن_پناهنده
@gashthaa