✅بایدن: به پرزیدنت غنی توصیه اکید کردم که با فساد مبارزه کند و کشور را متحد کند. او هیچ کدام را انجام نداد و اصرار داشت که افغانستان با طالبان خواهد جنگید. دیدیم که اشتباه می‌کرد.

ما همه امکانات لازم برای مقابله با طالبان را در اختیار افغانستان قرار دادیم اما نمی توانستیم به آنها اراده جنگ بدهیم. اگر آنها حالا نمی‌جنگند تضمینی نیست که سالها بعد بخواهند بجنگند.
@Sahamnewsorg

پیمان یزدانی:
«مشاهدات کارلا سرنا از گیلان در زمان طاعون سال ۱۸۷۷ میلادی:
برای مجزا کردن کانون بیماری از سایر نقاط در ماه ژوئن قرنطینه‌ای دوازده روزه در دهکده منجیل و جاهای دیگر برقرار کرده بودند. اما چون در این کشور تصمیمات دولتی جز روی کاغذ اجرا نمی‌شود، برای کسانی که به ماموران بهداشتی پیشکشی می‌دادند، راه باز بود.»

https://t.me/bahmanshafa



گوهر مخزن اسرار همان است که بود
حقه مِهر بدان مُهر و نشان است که بود


@mashghesiah

زلمی خلیل‌زاد، سفیر سابق آمریکا در افغانستان، درباره ملاقات با روح‌الله خمینی در پاریس (دسامبر۱۹۷۸):
یکی از دستیاران خمینی که نمی‌دانست من فارسی را متوجه میشوم به او گفت «به پروفسور آمریکایی بگویید ما دموکراسی و حقوق زنان می‌خواهیم. این چیزی است که آمریکایی‌ها دوست دارند بشنوند».
Twitter
@hafezeye_tarikhi

باید کسی به آن دستیارِ آمریکاشناسِ فریبکار می‌گفت:
گر بدزدی وز گِلِ من می‌بری
رو که هم از پهلوی خود می‌خوری*

* مثنوی مولانا، دفتر چهارم، "قصه‌ی عطاری که سنگِ ترازوی او گلِ سرشوی بود و دزدیدنِ مشتریِ گل‌خوار از آن گِل، هنگامِ سنجیدنِ شکر، دزدیده و پنهان".

#هومن_پناهنده
@gashthaa

عجیب‌ترین نام‌های خانوادگی در ثبت احوال

🔹۳۰ مرداد روز ثبت نام خانوادگی⁩ در ایران است. ۳۰ مرداد ۱۳۱۳ ⁧ثبت نام‌خانوادگی⁩ در ایران اجباری شد.
@AkhbareFori

🎥‌ فیلم/ دعوا بر سر نذری در ایران

▪️تلویزیون جمهوری آذربایجان با پخش این ویدیو گفت: «در ایران مردم فقیر و گرسنه برای گرفتن غذای نذری همدیگر را کتک زدند!»

✍ رحمت‌اله بیگدلی

۱. شعیب بن عبدالرحمن خزاعی گوید: «وقتی حسین بن علی‌(ع) به‌شهادت رسید در پشت او آثار زخم کهنه دیدند. علت را از زین‌العابدین‌(ع) پرسیدند. فرمود: "اثر کیسه‌های غذایی‌ است که پدرم شب‌ها به‌‌صورت مخفیانه‌ به‌دوش می‌کشید و به‌خانه زنان بی‌سرپرست، کودکان یتیم و فقرای ناتوان می‌رساند.»
(بحارالانوار، ج‌ ۴۴، ص‌ ۱۹، حدیث ۳)

۲. امام حسین(ع): من به سیره جدم و پدرم سیر می‌کنم.

۳. رسول خدا(ص) در آخرین خطبه خود فرمود: «خدا را به‌ياد آن‌كس می‌آورم كه پس از من در ميان امت، حاكم گردد؛ مبادا مسلمانان را به‌فقر گرفتار كند که كافر گردند و مبادا درِ خانه خود را به‌روى آنان ببندد که توانایان ناتوانان را بخورند.»

۴. امام حسین(ع): «فَلَکُمْ فِیَّ أُسْوَهٌ؛ سیره‌ من برای شما الگوست.» (الكامل، ج‌۲، ص۵۵۳)

۵. شیعه واقعی‌ امام حسین(ع) کسی است که سیره آن حضرت‌ را در دستگیری از محرومان و زدودن شکاف‌های طبقاتی الگوی خود قرار دهد!

#تحلیل_زمانه
🌏 @TahlilZamane

⛓در واکنش به انتشار تصاویر دوربین‌های مداربسته زندان اوین؛
رئیس سازمان زندان‌ها از همه عذرخواهی کرد به جز زندانیان

🔶در واکنش به انتشاری تصاویری از زندان اوین، که در برخی از آنها زندان‌بان‌ها برخوردهای خشنی با زندانیان دارند و آنها را ضرب و شتم می‌کنند، محمدمهدی حاج محمدی، رئیس سازمان زندان‌های کشور در اکانت توییتر خود از همه به جز زندانیان عذرخواهی کرده و نوشت:

«درخصوص تصاویر ‎زندان اوین؛ مسئولیت این رفتارهای غیر قابل قبول را پذیرفته و ضمن تعهد به تلاش بر عدم تکرار چنین وقایع تلخ و برخورد جدی با عوامل خاطی؛ از خداوند متعال، رهبر عزیزمان، ملت بزرگوار و زندانبانان شریف که البته زحماتشان تحت تأثیر این خطاها، نادیده گرفته نخواهد شد،‎ عذرخواهم».

🔸اخیرا یک گروه هکری به نام «عدالت علی» ادعا کرده دوربینهای مداربسته زندان اوین را هک کرده است. این گروه ویدیوهایی از بخشهای مختلف زندان و فضاهای دیده نشده آن منتشر کرده که با واکنش‌های بسیاری در فضای عمومی مواجه شده است.

🔸زندان اوین مشهورین‌ترین زندان ایران است و معمولا تصویری از آن در رسانه‌ها دیده نمی‌شود. سالهای دهه ۶۰ و همزمان با نگهداری زندانی‌های سیاسی در این زندان چندین بار مهمانانی برای بازدید از این زندان و وضعیت آن دعوت شدند. البته گزارشهایی از این بازدیدها در رسانه‌های رسمی ایران منتشر شد. مثلا به گزارش روزنامه جمهوری اسلامی در سال ۱۳۶۲ «رفتار مسئولان جمهوری اسلامی با زندانیان که بر اساس تعالیم رهایی‌بخش اسلام می‌باشد عمیقا مورد توجه مهمانان خارجی که از کشورهای مختلفی هستند قرار گرفته بود به طوری که هیچ یک از آنها نمی‌توانست احساس رضایت خود را از رأفت و عطوفتی که نسبت به زندانیان اعمال می‌شود … پنهان کند».

🔸محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور وقت در مهر ماه سال ۹۱ با ارسال نامه‌ای به رئیس قوه قضائیه، شاید در واکنش به بازداشت نزدیکانش، خواستار بازدید از زندان اوین شد که مورد موافقت قرار نگرفت. غلامحسین محسنی اژه‌ای، سخنگوی وقت قوه قضائیه و رئیس فعلی آن، اعلام کرد که فعلا بازدید رئیس جمهور به صلاح نیست و شائبه ایجاد می‌کند.

🔸حقوق زندانیان و برخورد مأموران با آنها یکی از موارد مورد انتقاد در ایران است. برای مثال گرداندن مجرمان در خیابان که به عنوان امری بازدارنده که کارکرد آن عبرت‌سازی و ترساندن مردم است توجیه می‌شود بارها به عنوان تضییع حقوق زندانی مورد انتقاد قرار گرفته است.

در میدان بخوانید:
📌https://medn.me/JU6n2

🔸این فصل دیگری است
✍🏻محسن گودرزی

✅نتایج نظرسنجی‌های انتخاباتی در این دوره یک یافته مهم و البته مغفول داشت؛ ساختار افکار عمومی از پیش شکل گرفته و سفت و سخت شده است. درحالی‌که در سطح نیروهای سیاسی تکاپوهایی –خواه به نفع مشارکت و خواه به نفع رأی ندادن- در جریان بود، ولی عموم مردم از پیش تکلیف خود را روشن کرده بودند. این تب و تاب بر تصمیم مردم اثری نداشت. این یافته مهم، پرسش‌هایی را پیشروی همه می‎گذارد که پرداختن به آن‌ها بدون بازنگری در برخی مفروضات و عادت‌های سیاسی ممکن نیست.

✅افکار عمومی در این دوره از انتخابات خصوصیتی داشت که با دوره‌های پیش از آن متفاوت بود. معمولاً از چندین ماه پیش از انتخابات نظرسنجی‌ها نظر مردم را درباره مشارکت جویا می‌شوند. تجربیات پیشین نشان می‌دهند هرچه به زمان انتخابات نزدیک می‌شویم، این میزان تغییر می‌کند و گرایش به مشارکت در انتخابات افزایش می‌یابد، حتی در این نظرسنجی‌ها اسامی افرادی که احتمال دارد که نامزد ریاست‌جمهوری شوند به پاسخگویان ارائه می‌شود تا برآوردی اولیه از میزان اقبال افکار عمومی یا تصور افکار عمومی از آن‌ها به دست داده شود. ممکن است این سؤال پیش بیاید که اگر میزان مشارکت در ایام نزدیک به انتخابات تغییر می‌کند، پس چرا چنین سؤالی چند ماه پیش از انتخابات پرسیده می‌شود؟

✅یافته‌ها به‌خوبی نشان می‌دهد فضای جامعه از دید اکثریت پاسخگویان فضای انتخاباتی نبود. بیشتر افراد هم کم و بیش تصمیم خود را از ماه‌های پیش گرفته بودند، خواه کسانی که قصد داشتند در انتخابات شرکت کنند و خواه کسانی که قصد مشارکت نداشتند، درحالی‌که در بین نیروها، جناح‌های سیاسی، احزاب و گروه‌های سیاسی، انتخابات موضوع بحث بود و هرچه به زمان انتخابات نزدیک‌تر می‌شدیم، فعالیت‌های انتخاباتی این جریان‌ها شدت می‌گرفت، ولی افکار عمومی در همان وضعیت پیشین باقی مانده بود؛ به عبارت دیگر، افکار عمومی به این نوع فعالیت‌ها واکنشی نشان نمی‌داد. هرچه تلاش آن‌ها شدت می‌گرفت از این‌سو در افکار عمومی علامتی از تغییر دیده نمی‌شد. این را می‌توان نشانه‌ای از بیگانگی نیروهای سیاسی از فضای عمومی جامعه گرفت؛ به عبارت دیگر، حساسیت‌های افکار عمومی و تلقی آن‌ها از انتخابات با حساسیت بخشی از نیروهای سیاسی فاصله داشت. درنتیجه، رابطه بخشی از نیروهای سیاسی با مردم قطع شده بود و به مانند تلگرافی درآمده بود که یک طرف دیگر پیام می‌فرستد، ولی به خاطر قطع سیم، طرف مقابل آن را دریافت نمی‌کند.

✅بیگانگی نیروهای سیاسی با فضای عمومی جامعه روزبه‌روز عمیق‌تر شده بود، ولی نیروهای سیاسی چنین پدیده‌ای را ندیدند. درحالی‌که نیروهای سیاسی همچنان مطابق عادات پیشین خود عمل می‌کردند، همچنان به شیوه گذشته ترس و نفرت از رقیب را تحریک می‌کردند و همچنان با استفاده از همان نمادهای پیشین در پی ارتباط با جامعه بودند و همچنان با همان شخصیت‌های همیشگی خود در میدان ظاهر شدند.

✅این شواهد نشان می‌دهند عادت‌های سیاسی پیشین در تحریک افکار عمومی اثربخش نیستند. همچنین می‌توان نتیجه گرفت که سیاست‌ورزی رسانه‌ای هم تأثیر خود را از دست داده است. همین استدلال را می‌توان به ایده‌ها، نمادها و شخصیت‌ها تعمیم داد. چنین به نظر می‌آید نوعی از سیاست‌ورزی که اوج آن خرداد 1376 بود به پایان رسیده است، زیرا آن ساختاری از افکار عمومی که میدان مهمی برای این نوع بازیگری سیاسی بود تغییر یافته و بازیگر تازه‌ای که شهروند عاصی است به میدان آمده است. گمان کنم وقت آن است که این پرسش را با صراحت بیشتری طرح کرد: آیا دوران یک ایده سیاسی و نمادهایش به پایان رسیده و آیا دوره تازه‌ای سر رسیده است که نگاه‌های تازه‌ای را می‌طلبد؟

منبع: چشم‌انداز ایران شماره 128

@cheshmandaz_iran

https://bit.ly/3kkUtU6

داد زده تیتر چی بزنم؟
این یکی داد زده مرزبان توحید و فیلسوف عدالت
اون یکی شنیده مرزبان تهی و فیلسوف عدالت :)))))

✍ نوقابی

@Aalijnab

🔸خط غلط، معنی غلط، املا غلط، انشا غلط

عجبا! آنجا هم که املا درست است، خطای فاحشِ تاریخی رخ داده. "فیلسوف" نامیدنِ محمد رضا حکیمی(که ناشی از بی‌خبریِ فردی است که تیتر را برگزیده) دهن‌کجی کردن به کُلّ میراثِ فکریِ آن عالمِ دینی است. حکیمی و همراهان و پیروانش ضدِ فلسفه بودند و اساساً یکی از وجوهِ ذاتی و مُمیّزِ "مکتبِ تفکیک"، که حکیمی از سران و سردمدارانش بود، همین ضدیتِ علاج‌ناپذیرشان با فلسفه است.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

مستندِ «گفتن با نگفتن»
سینما و سانسور به‌روایتِ ناصر تقوایی

ناصر تقوایی، که از برجسته‌ترین فیلمسازانِ مستقلِ جریانِ روشنفکری است، در این فیلمِ مستندِ یک‌ساعته‌ی رادیو فردا به‌کارگردانی عارف محمدی تاریخِ سینمای ایران و دردسرهای همیشگی سانسور را بر اساسِ خاطراتش و از نگاهِ خود روایت کرده است‌.

منبع
@KhabGard

سرنوشت دردناک و تکراری موسیقی در خاورمیانه

آریانا سعید، خواننده افغان، بعد از ورود طالبان به کابل تصویری از خود منتشر کرد که با روسری و حجاب است. معلوم نیست که او حالا زنده است یا نه . تا همین چند روز پیش از اینکه آواز زن در ایران جرم است غمگین بود ولی حالا خود هدف قرار گرفته است .

@muzicbaz کانال موزیک باز

زن ستیزی خاورمیانه ، یکدست تر می شود .

@muzicbaz کانال موزیک باز

طالبان یکی از هنرمندان افغان را به رگبار بست

◾️طالبان، فواد اندرابی، خواننده مشهور را از خانه خود در روستای کیشن آباد اندراب بیرون کشید و رگبار بست.

◾️پسر وی قتل پدرش به دست طالبان را تایید کرد./فرارو

◾️ویدئویی از فواد اندرابی، خواننده مشهور افغان را ببینید:

https://fararu.com/fa/news/502703
@Fararunews

Germany ,1945

Indoors is death by plague
Outdoors is death by cold.
So where are we to be?
The sow has shat on the food.
The sow's my mum. I said:
O mother mine, o mother mine
What are you doing to me?

Bertolt Brecht


آلمان ، ۱۹۴۵

درون ِ خانه مرگ از طاعون
سرمای مرگ‌زا در بیرون.
آخر به کجا برویم؟
در غذا ماده‌ خوک ریده است.
ماده‌ خوک مادر من است.گفتم:
مادر ای مادرِ من
چه می‌کنی با من؟
برتولت برشت


#هومن_پناهنده
@gashthaa

🎧 سخنرانی آقای 👤#هومن_پناهنده 👆🏼
موضوع :
«تفکر نقادانه و رفتار اخلاقی در شبکه‎ های اجتماعی»
در نشستِ 💢 عصرانه های امید💢
🔆موسسه بامداد امید صبا🔆
ششم تیر ماه ۹۸

جناب هومن پناهنده از اندیشمندان و نو اندیشانی‌ست که در حوزهٔ نقادی و تفکر نقادانه دل‌مشغولی‌ها و تأملات بسیاری را داشته و در این مسیر خود به بر پایی کلاس‌ و جلساتی همت گماشته که باعث افزودن به دانش و مهارت‌های فکر کردن و نقادی سایر تفکرات از جانب مخاطبانش شده است.
در این فایل صوتی به تفکر نقادانه در حوزهٔ مهارت مواجهه با شبکه‌های اجتماعی را به نحو شایسته‌ای به شنوندگانش یاد می‌دهد.

@ omidesaba
www.omidesaba.com
https://t.me/tahlyleejtemaaey/13030
کانال #تحلیل_اجتماعی👆👆

تراژدی زیست حزبی من
منتشر شده در ماهنامه آینده نگر تیر ۱۴۰۰

 مسعود سپهر

  در سال ۱۳۵۴در رشته ریاضی از دبیرستان با معدل بالاتر از ۱۹و رتبه دو رقمی کنکورفارغ التحصیل شدم و می توانستم در همه رشته های پزشکی و مهندسی و علوم همه دانشگاه ها ادامه تحصیل دهم اما علی رغم تعجب و مخالفت بسیاری از اطرافیان رشته علوم سیاسی دانشگاه تهران را انتخاب کردم. در دوره دبیرستان فردی سیاسی و شدیداً نگران آینده کشور بودم و باهمان روحیه، برای خودم و دیگران استدلال می کردم مشکل کشور ما کمبود پزشک و مهندس نیست، نیاز ما افراد متخصص و دلسوز برای راهبری کلان کشور در جهت خیر عمومی است. در دوران دانشجویی فعالیتهای سیاسی دانشجوِیی دغدغه دائمی من بود اما با توجه به جو غالب  رادیکال قهرآمیز  بر فضای دانشجویی، پس از میزانی نزدیکی به سایرین علیرغم اذعان آنان  به توانایی تحلیلی و نظری من، وقتی می دیدند همراهی چندان با اعتراضات تند ومسلحانه ندارم یا در زمان اعتصاب حاضر به شکستن شیشه ها نیستم از من فاصله می گرفتند. وقتی انقلاب پیروز شد و همه  طعم آزادی را چشیدند گمان بردم اکنون در بهار آزادی، زمان گفتگو و کنش و مشارکت دموکراتیک همه مردم برای یافتن بهترین راه تعالی کشور است است. اما افسوس که از روز ۲۵ بهمن ۱۳۵۷ که دانشگاه دوباره باز شد و دانشجویان فعال مایشاء شدند، سهم خواهی ها با ادعای حق مطلق بودن همگان فرا رسید همه دهان ها برای سخن گفتن گشوده شد اما کم بودند گوش‌های شنوا. گفتگوِ شکل نگرفت تا گفتمان ها برجسته شوند و متاسفانه گفتمان غالب از چرخش چماق ها و لوله تفنگ متولد شد. روزی که به رشته علوم سیاسی آمدم آرمان من آن بود که با خلق  یا اشاعه ایده های توسعه گرا، بخش‌های بزرگی از مردم را را با خود همراه کنم یا به آنها بپیوندم و گام به گام نقشی برجسته تر از از یک پزشک یا مهندس برای مردم داشته باشم. با تعطیل شدن دانشگاه و شروع جنگ خشونت‌های خیابانی بعدی و هژمونی رهبری امام خمینی می بر من مسلم شد که امکان تداوم چنین پروژه‌ای منتفی است بنابر این این راه دیگری  برگزیدم و به همان مدرسه برگشتم که فارغ التحصیل آن بودم و به عنوان معلم و مدیر آن تا پایان جنگ برای ساخت نسل آینده تلاش کردم. دانش ،  آموزان آن دوره که اکنون از برجسته‌ترین متخصصان و مدیران کشور هستند اذعان دارند در آن  مدرسه علاوه بر دانش مدارا وعشق به دیگران را نیز آموخته اند..

 پس از جنگ این بار به عنوان عضو هیئت علمی و کار دانشگاهی از یک سو و با حضور در فضای مطبوعات و گروه‌های سیاسی در حال شکل گیری اصلاح طلبان از سوی دیگر،  سعی کردم کار سیاسی به مفهومی که ارسطو آن را شریف ترین فن نامید و نه آنگونه که فرصت طلبان سیاسی توصیفش می کنند، ادامه دهم. با همین تلاش های کوچک که در سراسر کشور آغاز شده بود افراد متفاوتی به مجلس پنجم راه یافتند و به دنبال آن آن حماسه دوم خرداد رقم خورد.  با خوشحالی گمان کردم این بار دیگر سیاست از مسیر گفتگو و نه از لوله های تفنگ و چرخش چماق ها جاری خواهد شد. از آن سال های طلایی بخش بزرگی از خود را مصروف کار حزبی کردم و علاوه بر عضویت و نایب رئیسی شورای مرکزی ریشه دار ترین حزب اصلاح طلب ایران، با تلاش فراوان این امر را به عنوان مهمترین دغدغه خود دنبال کردم به طوری که هم زمان علاوه بر مسئولیت حزب در مسئولیت شورای هماهنگی احزاب اصلاح طلب استان و خانه احزاب فارس گسترش تفکر و مرام حزبی را برای همه گرایش ها و سلیقه ها دنبال کردم و اما بعد.

 این مقدمه طولانی را گفتم تا مخاطب بدانند کسی که در مورد حزب در ایران سخن می گوید، هم به لحاظ نظری بالاترین درجه دانشگاهی در حوزه جامعه شناسی سیاسی ایران دارد و هم از کودکی کار حزبی و سیاسی خشونت پرهیز را مهمترین وظیفه خود می‌دانسته و در مقام عمل در بالاترین سطوح حزبی فعالیت کرده کرده است. اما با صد افسوس امروز با دفن خوشبینی های گذشته اعتقاد دارد حداقل تا ۳۰ سال دیگر دیدن یک نظام سیاسی دموکراتیک مبتنی بر آزادی و فعالیت احزاب متنوع در ایران رویایی دست نیافتنی است.

:امروز در میان متفکران سیاسی این باور که مطلوب ترین نظام سیاسی ممکن، نظامی دمکراتیک است که در آن

حقوق و آزادی های همه افراد اعم از اقلیت و اکثریت مطابق میثاق جهانی اعلامیه حقوق بشر  و با ضمانت اجرای محکم تضمین شده باشد.

                    حاکمان به صورت ادواری و موقت و مسالمت آمیز با رای اکثریت مردم در انتخاباتی آزاد و منصفانه برگزیده شده باشند.

 برای داشتن چنین نظامی با کارآمدی و شفافیت، شکل‌گیری نهادهای آزاد جامعه مدنی غیر قابل صرف نظر است. اگر افراد جدا از هم در نهادهای مدنی متشکل نشوند توده های انسانی جدا از هم، بهترین طعمه برای مردم فریبآن فرصت‌طلب هستند. احزاب سیاسی بالاترین تجلی تشکل  آزاد مردم در جامعه مدنی هستند و قدرت مردم را به شکل مسالمت آمیز  به حاکمیت و حاکمان منتقل می کنند.

احزاب نماینده خواستها و علایق و دیدگاه های بخش های مختلف جامعه هستند که با جمع بندی و عرضه این خواسته ها، از یک سو با جذب افراد حمایت و رای بیشتری کسب می کنند و از سوی دیگر با انتقال آن به قدرت زمینه تحقق آنها را فراهم می نمایند.

 به داستان زندگی خود برگردم. در سال های رویایی اصلاحات،  روزی نبود که جوانی برای پیوستن به حزب مراجعه نکند. هیچ هفته ای بدون برگزاری جلسه پرشور با مشارکت گروه های مختلف اجتماعی سپری می شد. مقاله ای که در نشریه چاپ می شد بدون بازخوردهای مثبت و منفی فراوان نبود. اما کم‌کم ورق برگشت،چرا؟

 چون قاعده بازی دموکراسی نهادینه نشده بود و گروهی که شانس خود را برای جلب رای اکثریت با قواعد بازی دموکراتیک در حد صفر می دیدند، به تدریج قاعده بازی را به هم زدند. حفظ قاعده بازی دموکراتیک نیازمند نهادهایی است که در ایران وجود نداشت. نخست آن که در تعریف دولت گفته اند: نهاد انحصاری کاربرد مشروع زور. یعنی فقط این نهاد می تواند اسلحه و زندان و... داشته باشد و به کار بندد اما شرط این حق انحصاری کنترل این قدرت توسط مردم و با دقیق ترین نظارت ها و ضمانت اجرای قانونی است. مثلاً اگر نیروهای امنیتی یک کشور شبانه وارد خانه افراد شوند و آنها را کار به آجین  کنند، دیگر دولت نیستند. از مافیا هم بدترند چون نه تنها همان کار مافیا را با مخالفان خود را انجام داده‌اند بلکه در قدرتی که به امانت توسط مردم به دست آنها سپرده شده است خیانت کرده‌اند. در نظام های دموکراتیک قانون و قوه قضاییه مهمترین نهاد حافظ قواعد بازی دموکراتیک است. وقتی قانونگذار در ایران برای سالها از تعریف جرم سیاسی و تشکیل هیئت منصفه مظهر افکار عمومی عاجز است و بر خلاف نص قانون اساسی، دادگاههای ویژه‌ای به نام انقلاب و روحانیت تنها گوش به فرمان همان نهادهای امنیتی هستند، فعالیت حزبی بسیار دلهره آور می شود.

 در همه دنیا کسانی که میخواهند  سیاستمدار حرفه ای شوند مثل همه گروه های حرفه ای دیگر معدود هستند. آنها هم انسان های معمولی هستند که نیازهای همه انسان های دیگر را دارند . قرار نیست هر کس وارد سیاست می شود چریک باشد و همیشه یک قرص سیانور زیر زبان خود خود آماده داشته باشد. اگر صحنه سیاست به لحاظ حرفه ای ریسکی بالاتر یا امتیازاتی کمتر از حرفه های دیگر ر داشته باشد ، تنها سه گروه ممکن است وارد عرصه سیاست شوند: نخست فرصت طلبان و اعضای حزب باد و مستعدان رانت خواری و ریزه خواری و پاچه خواری. دوم شهادت طلبان پیرو مشی چریکی و ایثارگران مطلق. سوم: افراد درجه چند می که کار دیگری پیدا نکرده اند و از سر حادثه به این دامگه افتاده‌اند. اگر سیاست شریف ترین فن است است که مهم ترین ماموریت را در جامعه دارد، جایگاه شریف ترین و اخلاقی ترین افراد با بالاترین توانایی های علمی و مدیریتی است. من در کارنامه کاری خود این فرصت را داشتم که مدتی به عنوان استاد مهمان سیاست در دانشگاه هاروارد تجربه بیاندوزم. گفتنی نیست که هاروارد مشهورترین و مهمترین مرکز علم سیاست در جهان است است. ورود به این رشته در این دانشگاه رقابتی ترین عرصه در میان همه دانشگاه های دنیاست. با دانشجویان بسیاری در این دانشگاه صحبت کردم و همه به دلیل عشق به سیاست اعم از نظری یا عملی وارد این حوزه شده بودند و مطمئن بودند اگر تلاش کنند می توانند به مدارج عالی مورد نظر خود برسد. آن گروه که در فکر سیاست عملی بودند و در آرزوی خود نماینده یا سناتور یا رییس جمهور یا دیپلمات شدن را تصور می کردند از همان سال اول دانشگاه وارد کمپین های انتخاباتی احزاب و نهادهای مدنی دانشجویی سایر فعالیت‌های سیاسی و قلمی می‌شدند و هر روز با شرکت در دهها واقعه و مراسم سیاسی مثل سخنرانی ها و راهپیمایی ها و اعتراضات و مانند اینها خود را نشان می دادند و مثلاً در سال سوم دستیار انتخاباتی یک سناتور بودند. به عبارت دیگر راه سیاستمدار شدن از مسیر احزاب و کاملاً روشن و در دسترس بود. درست مثل یک نفر که وارد رشته پزشکی می شد و مسیر خود را به روشنی دنبال می کرد. من که سال‌ها به عنوان استاد در رشته علوم سیاسی در ایران کار کرده بودم وقتی وضعیت آنها را با دانشجویان خودم در ایران مقایسه می کردم، بی اختیار به یاد این بیت سعدی می افتادم که:  توکی به دولت ایشان رسی که نتوانی       همان دو رکعت و آن هم به صد پریشانی

 در سال های پس از دوم خرداد، روزی یکی از دانشجویان به اتاق من آمد و گفت: شما که آدم خوبی هستی حزب شما هم که حرفهای خوبی میزند، با هم که دانشجویان علوم سیاسی هستیم، چرا کمتر کسی دور و بر شما می آید؟ گفتم برای اینکه اکثر آدم ها می خواهند زندگی کنند. اگر امروز دور من جمع شوند روی آینده خود قمار کرده‌اند. قرار نیست همه قهرمان و از خود گذشته باشند.