♦️احمد مسعود، فرمانده مقاومت ضدطالبان در دره پنجشیر، در خطاب به نیروهای طالبان که در جریان جنگ در منطقه خواک و گلبهار در چهار روز گذشته در نزدیکی ولایت پنجشیر اسیر شده بودند، می‌گوید: «پنجشیر خانه شماست و شما می‌توانید تا زمانی که می‌خواهید در پنجشیر بمانید.»
@indypersian

⭕️شکست پروژه سیاسی غرب در افغانستان

📌سنت‌گرایی و باورهای ویژه مردم افغانستان را نمی‌توان به آسانی در قالب دموکراسی غربی قرار داد


♦️تردیدی نیست که گسترش دامنه افراط‌گرایی دینی و سیاسی که منجر به ظهور گروه‌های تروریستی در جهان شده بود، عامل اصلی حوادث ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به شمار می‌رود که ایالات متحده را با فاجعه بزرگی روبه‌رو کرد. البته هدف از این گفتمان، اتهام وارد کردن به تدین و دین‌باوری نیست بلکه اشاره‌‌ای به پدیده سیاسی‌شدن دین است.
📝ادامه مطلب…


@indypersian 📍

چو بر تن چيره گردد دردمندی
فرود آيد سهی سرو از بلندی

نشايد کرد خود را چاره کار
که بيمار است رای مرد بيمار

سخن در تندرستی تندرست است
که در سستی همه تدبیر سست است

(خسرو شیرین نظامی)

وقتی اندیشۀ مرد بیمار، بیمار باشد، حال اندیشۀ جامعۀ بیمار چگونه است؟

ویدئوی بالا را دوست سوسیالیستی برایم فرستاده که در راه پای‌بندی به مرامش، در زندگی رنج بسیار کشید. من هم لازم دیدم چند سطری برایش بنویسم، که در اینجا می‌آورم:

سلام آقای...گرامی
این سرباز آمریکایی سخنِ حق می‌گوید، اما نکته‌ای هست که اهمیتش کم نیست و آن این است که خود این اعتراض و انتقادِ به‌حق و فریاد دادخواهی را تقریباً فقط در جامعه‌ی مدنیِ کشورهای لیبرال غربی می‌توان به صدای بلند علیه حاکمان ادا کرد و همچنان سرِ سالم بر بدن داشت(البته همیشه استثنا هست) و این دستاورد کمی نیست. من نمی‌خواهم این مصونیت نسبیِ منتقدان و معترضان را در این کشورها به حُسن نیت حاکمان‌شان نسبت بدهم. شاید بتوان این مدارا را تا حدی ناشی از فرهنگی جاافتاده و بیشتر ناشی از توازنِ قوای سیاسی دانست که اجازه‌ی شلتاق کردن را به حکام نمی‌دهد. به هر حال، علتش هر چه باشد، خودِ آن دستاورد کمی نیست و چه بسا همین امتیاز است که نخبگان کشورهای دیگر، حتی سوسیالیست‌هایشان را جذب این کشورها می‌کند. امیدوارم روزی جامعه‌ی آمریکا و همه‌ی جوامع به نقطه‌ی بهینه‌ای برسند که عدالت هم به این دستاورد بزرگ یعنی "مصونیتِ شهروند منتقد و معترض" افزوده شود.
من این ویدئو را برای دوستانی فرستادم، البته همراه با بیان نکته‌ی مذکور در بالا، تا، دور از جناب شما، متهم به بی‌خبری، یا از آن بدتر، بی‌انصافی نشوم. باقی بقایتان.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

نامهٔ جمعی از اهل فلسفه در اعتراض به اخراج استاد فلسفه

🔹در جهان جدید، آزادی دانشگاهی از ارکان نظم اجتماعی است، قاعده‌ای که طبق آن فرد دانشگاهی علی‌الاصول اجازه و مصونیت به چالش کشیدن دیدگاه‌های پذیرفته‌شده و رایج را دارد و می‌تواند دیدگاه‌هایی مناقشه‌برانگیز در حوزه‌ کار خود عرضه کند. آزادی ابراز عقیده در محیط علمی در تاریخ ما نیز ریشه دارد و از سنت‌های دیرینه در حوزه‌های علمیه و حلقه‌های تدریس، حتی بر سر موضوعاتی مانند وجود باری، بوده است. بر این اساس، ارباب قدرت نه‌تنها حق اعمال فشار به‌منظور اثرگذاری بر محتوای سخن فرد دانشگاهی را ندارند، بلکه باید فضا را برای تبادل افکار و نظرات در محیط‌های علمی فراهم آورند تا مناقشه‌های علمی در محیط‌های طبیعی خود، و نه با دخالت عناصر اثرگذار بیرونی، حل‌وفصل شوند.

🔹فیلسوفان، به تأسی از پدر معنوی خود، سقراط، خرمگسانی برای برهم‌زدن چرت خواب‌آلودگان‌اند، تا آنجا که اهل شهر را با به پرسش کشیدن مسلّم‌ترین مسلّمات از کوره به در کنند. امروز هم در نظام‌های دانشگاهی، رشته‌ای که در آن طرح پرسش از فراهم آوردن پاسخ ارزشمندتر است همان فلسفه است، و ارباب قدرت باید بدانند که میان کارآمدی دولت‌ها و میزان پذیرندگی و رواداری آنان در قبال اهل علم، به‌ویژه فیلسوفان، که کارشان نقادی و تحقیر حماقت است، تناظری وجود دارد.

🔹بنابراین ملاحظات، ما، جمعی از معلمان و دانش‌آموزان فلسفه، به عنوان وظیفه دانشگاهی و مدنی خود، خواستار آن‌ایم که حکم تأسف‌بار محرومیت دکتر بیژن عبدالکریمی، استاد فلسفه، از ادامه خدمت دانشگاهی لغو شود. به باور ما، فارغ از شخصیت علمی و عمومی دکتر عبدالکریمی و دیدگاه‌های او، این حکم نقض آشکار آزادی دانشگاهی است. نظام حکمرانی وظیفه‌ای جز فراهم آوردن زمینه تضارب آرا ندارد و خود در مقام داور مسابقه نباید به نفع یکی از طرفین اختلاف‌نظرهای علمی به صحنه وارد شود. بی‌تردید رواج چنین مداخله‌هایی، که متأسفانه مسبوق به سوابقی نیز هست، به رشته فلسفه و شخصی خاص محدود نخواهد شد و تضعیف نهاد شکننده علم را در کشور ما در پی خواهد داشت.

🔹بعدالتحریر: در آستانه انتشار این بیانیه خبر رسید که رییس محترم دانشگاه آزاد اسلامی دستور تجدیدنظر در حکم دکتر عبدالکریمی را صادر کرده است. امیدواریم نتیجه این تجدیدنظر انتظار معترضان را برآورده سازد و حاصل این ماجرا مصون ماندن حریم دانشگاه از چنین تعرضاتی در آینده باشد.

@eudemonia

https://etemadonline.com/content/513225

بیست سال پیش و درپی کشته‌ شدنِ احمد شاه مسعود، در یکی از روزنامه‌ها مطلبی نوشتم و آنجا در توصیف او عبارتِ "رزمنده‌ی ناگزیر" را آوردم. گویا اکنون این صفت درباره‌ی فرزندِ آن فرماندهِ بزرگ هم صدق می‌کند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa
👇👇👇👇👇

🔸رزمنده‌ی ناگزیر
(به یاد احمد شاه مسعود)

✍هومن پناهنده

زمانی در مصاحبه‌ای، خبرنگاری از ورزشکاری ثروتمند پرسیده بود:
"شما که از فقر به غنا رسیده‌اید درباره‌ی وضعیت امروزتان چه احساسی دارید؟"
در جواب او جمله‌ای وجود داشت گویای نکته‌ای گرانبها:
"رابطه‌ی من با پول رابطه‌ای عمیق نیست."

این که آن مرد راست گفت یا نه در اینجا موضوع مهمی نیست، اما مهم این است که اساساً این امکان هست - گرچه به شکلی استثنایی- که کسی با چیزی دایم سر و کار داشته باشد، ولی به رغم این ارتباطِ مستمر،دلسپرده و آلوده‌ی آن نباشد. باید پذیرفت که، بنا بر قاعده، بسیار دشوار است که آدمی با چیزی بسیار در تماس باشد و نه با آن، بلکه با چیزی بهتر از آن "رابطه‌ی عمیق" برقرار کند. معمولاً در چنین شرایطی، ایجاد فاصله‌ی عاطفی مشکل و چه بسا محال می‌شود. به طور معمول، ثروتمندان با ثروت، قدرتمندان با قدرت و... جنگاوران با جنگ "رابطه‌ی عمیق" برقرار می‌کنند و معنای زندگی‌شان را به ترتیب در ثروت و قدرت و جنگ می‌یابند.کمتر کسی است که همچون سلیمان، باهمه حشمت، حتی به موری بی‌زور به احترام نظر کند و جمال معنوی‌اش بر آن همه جلال دنیوی‌اش بچربد. انسان‌های دارای توان معمولی همان بهتر که هوای مُلک سلیمان و هوس راه رفتن بر لبه‌ی تیغ به سراغ‌شان نیاید. این همچون آرزوی غرقه گشتن در آب و آغشته نشدن به آب است که موقعیت تناقض‌آمیزی است و غالباً عاقبتش جز شکست نیست. این است که عقل حکم می‌کند آدمیان تا می‌توانند با طمع خام توفیق، پا در این راه پر خار و خارا و آکنده از تناقض نگذارند و بگذارند تنها آشنایان ره عشق در این بحر عمیق غوطه بخورند. آن که پا در چنین راهی می‌نهد هم در آغاز دارای مایه و گوهری برتر است و هم در جریان کشاکش، وجودش جلایی افزون‌تر می‌یابد و اصلاً گویا چهره‌ی انسان‌ها در گیر‌ودار همین موقعیت‌های تناقض‌آمیز است که تابناک و تابناک‌تر می‌شود.
جنگاوری را در نظر بگیرید که در بیرون با رشادت می‌جنگد، اما با تمام وجود دلسپرده‌ی صلح است، پس گرچه به جدّ، اما با اکراه می‌جنگد. موقعیت تناقض‌آمیز او موقعیت کسی است که به حکم تقدیر نقشی را ماهرانه اما ناخواسته و به‌ناچار ایفا می‌کند و بنابراین به‌رغم آن مهارت، کل موقعیت را ناروا و سزاوار نفرین می‌شمرد. ایفای نقش ماهرانه‌اش در آن صحنه‌ی شوم سبب نمی‌شود که خودآگاه یا ناخودآگاه در بُن ضمیرش دوستدار آن موقعیت مرگزا باشد. به‌ گمان من، همین دوگانگیِ تراژیک، چهره‌ی رزمنده‌ی راستینِ راه صلح را از جنگنده‌ی عادی متمایز می‌کند. جنگنده‌ی عادی که طبعاً به‌وفور هم یافت می‌شود در نقش جنگاوری‌اش خوش می‌نشیند و بدان دلخوش است، با آن خو می‌گیرد و "رابطه‌ی عمیق" لذت‌جویانه و زیباشناختی با کشتن و کشته‌ شدن برقرار می‌کند و همین رابطه‌ی عاشقانه چه بسا پایان جنگ را به آغاز ملالت‌ها و کسالت‌های او بدل کند، اما رزمنده‌ی راه صلح، چریک ناگزیر و دلچرکینی است که از بودن در وضعیت جنگی، دستخوش درد و دریغ است، چرا که این موقعیت او را وا می‌دارد با کسانی نامهربان باشد، بر سر ِ کسانی فریاد بکشد، و در بدترین حالت کسانی را به دیار عدم بفرستد و او این همه را نمی‌خواهد. سخنِ برشت زبان حال اوست:

فریاد بر ضد بیداد صدا را خشن می‌کند
دریغا ما که می‌خواستیم جهان را مهربان کنیم
خود نتوانستیم مهربان باشیم

او مشتاق و منتظر روزی است که هیاهوی کودکان شاد جای نعره‌ی جنگ، و میلاد جای مرگ بنشیند، گیرم در صلحِ چنان روزی، او خود که خبره‌ی جنگ بوده دیگر چندان به کار صلح نیاید، اما شادی و نشاطِ زندگی را بهای مناسبی برای بیکارگی خود می‌یابد.

ولی آنچه تا اینجا گفته آمد ربطش با احمد شاه مسعود چیست؟ حقیقت این است که این‌ها تماماً مربوط به او و به یاد او بود*. از سال‌ها پیش ، من هم مثل بسیاری از ایرانیان کمابیش در جریان تحولات افغانستان بوده‌ام.از همان ایام از میان آدم‌های ریز و درشتی که در معرکه‌ی آن دیار نابختیار درگیر نبرد بودند چهره‌ی یک تن توجهم را جلب کرده بود و او کسی نبود جز احمد شاه مسعود. می‌دیدم که این یکی گویا از جنس دیگری است؛ با ثبات ِ قدم، در طی دورانی طولانی، از هنگام حضور ارتش سرخ تا بعد و بعدها با پایداری به وظیفه‌ای که فلک غدّار بر دوشش نهاده بی‌صدا و بی‌ادا عمل می‌کند؛ رفتار سیاسی‌اش دستخوش نوسان غیر اصولی نیست؛ هنگام مصاحبه متین و آرام و شمرده و آن هم درباره‌ی "صلح " سخن می‌گوید و اهل ناسزا گفتن به این و آن هم نیست. به این ترتیب، آرام آرام طرحی از سیمای این فرماندهِ جنگ در ذهنم پرداخته شد و به دلم نشست. بعدها هر وقت فرصتی دست می‌داد تا درستی یا نادرستی طرحم را وارسی کنم هر چه شنیدم و دیدم موید گمان اولیه‌ام درباره‌ی شایستگی او بود.

(ادامه در فرسته‌ی بعدی👇👇👇)

(ادامه‌ی فرسته‌ی قبل👆👆👆)

یک بار از مردی افغان شنیدم که فرمانده مسعود خودش همیشه در مهلکه‌های جنگ حاضر است و پنجه در پنجه‌ی مرگ می‌افکند و چنان نیست که فارغ‌البال، دور از هنگامه‌ی آتش و خون و همچون عقل کل، دیگران را فقط به صدور فرمان مفتخر کند. یکی دو باری هم کسانی از دلبستگی او به مرحوم شریعتی و به‌ویژه کتاب کویرش برایم صحبت کردند.باری این‌ها همه از حضور مردی دیگرگونه در صحنه‌ی نظامی و سیاسی افغانستان خبر می‌داد.
بی‌گمان به گواهی شواهد و قرائن احمد شاه مسعود آرزومند بود صلح را در افغانستان و افغانستان را در صلح ببیند. او دوستدار زندگی بود، اما تقدیر برایش چنین رقم زده بود که به عشق زندگی، از نزدیک -بسیار نزدیک- چشم در چشم مرگ بدوزد و حتی برای زندگی بمیرد. در مراسم تدفین ِ مسعود در دره‌ی پنجشیر(که قسمت کوتاهی از آن از تلویزیون پخش شد) پسر سیزده ساله‌ی او از جمله گفت: " من می‌خواهم راه پدرم را ادامه دهم." من تردید ندارم که احمد شاه مسعود در نوازش‌های پدرانه‌اش،در گوش فرزند دلبندش، همواره راه صلح‌ و صفا -و نه جنگ و مرگ- را با محبت تبلیغ می‌کرد.
نمی‌دانم،شاید شکل ِ رفتن او از جهان فانی معنایی نمادین داشته باشد. آیا لازم بود پرواز این چریک ِ دلچرکین ِ آتش به جان،از خاک به افلاک،پروازی آتشین باشد؟نمی‌دانم. اما شعری می‌دانم از شاعری افغان. این شعر را سالیانی بس دور خوانده بودم و بیتی از آن هرگز از یادم نرفت. وقتی با خبر شدم که فرمانده مسعود از میان ما رفت باز هم آن بیت از باب تسلی بخشیدن به خاطری خسته به سراغم آمد که این است:
آتشی کاندر نهاد ما فتاد
گرچه ما را سوخت اما زنده باد


*طرح "رزمنده‌ی ناگزیر" کسان دیگری را هم به یادم می‌آورد، از جمله:مرحوم مصطفی چمران.

(منتشر شده در روزنامه‌ی "نوروز" ، دوشنبه ۲ مهر ۱۳۸۰)

#هومن_پناهنده
@gashthaa

#چکامه
#دکلمه

▪︎عنوان: #گفتی_که_باد_مرده‌ست
▪︎سراینده: #احمد_شاملو
▪︎اجرا: #احمد_شاملو
▪︎مجموعه: #دشنه_در_دیس


| @haft_eghlim |

اجرای موسیقی متن فیلم حرفه ای اثر انیو موریکونه با بازی ژان بلموندو در مراسم وداع مردم و رییس‌جمهور فرانسه با هنرمند فرانسوی

🔻پانوشت: با وداع غریبانه هنرمندان خودمان مقایسه می‌کنم و یاد ایرج میرزا می‌افتم که پرسید؛

میان موسیو و آقا چه فرق است
که او بر ساحل، این در دجله غرق است؟

ویدیو از صفحه رسمی امانوئل مکرون در اینستاگرام
@sahandiranmehr

مونا بختیاری (خواهر پویا بختیاری که در آبان ۹۸ کشته شد):
«٢٧ سالگيت را می‌بوسم، ٢٧ سالگی‌ای كه ابدی شد!
همبازی كودكی من، همدم لحظه‌های دلتنگيم، همپای روزای سخت زندگيم، همدل مهربانم، همراز بی‌حوصلگيم، همراه هميشگيم، ممنون كه به دنيا اومدی و اجازه دادی من هم خواهر كسی باشم
داداشی من ٢٧ سالگی ابديت مبارک!

#پویا_بختیاری
#من_هم_خواهر_كسي_هستم»
.

درگذشت آیت‌الله طالقانی، خوش‌موقع یا بدموقع؟
روایتی عجیب از برکات یک مرگ!

آقای بهشتی وقتی خبر درگذشت طالقانی را شنید بسیار غمگین شد و به روایت بادامچیان چند دقیقه‌ای نتوانست سخن بگوید و بعد گفت: «عجب! عجب! خیلی بد شد! کارهایی به عهده‌ی ایشان بود که فعلا کس دیگری نمی‌تواند آن‌ها را برای انقلاب انجام دهد.» اما برخی نیز درگذشت آیت‌الله طالقانی را بسیار خوش موقع تفسیر می‌کردند.
مرحوم سيد منیرالدین حسینی از اعضای تاثیرگذار مجلس خبرگان قانون اساسی در کتاب خاطراتش با اشاره به درگذشت آیت‌الله طالقانی گفته است: «رحلت ایشان برای این کشور و قانون اساسی و نیز خود آن بزرگ‌مرد، برکاتی به همراه داشت.»
19 شهریور 58 آیت‌الله طالقانی درگذشت و 21 شهریور اصل 5 یکی از چالشي‌ترین اصل‌های قانون اساسی پیرامون ولایت فقیه در جلسه‌ي پانزدهم مجلس خبرگان قانون اساسی تصویب شد.
در خاطرات سيد منیرالدین حسینی که از اعضای فعال مجلس خبرگان قانون اساسی به‌ویژه در بحث‌های مربوط به ولایت فقیه بود به مخالفت‌های کسانی مانند حجتی کرمانی، بنی‌صدر و دیگران با اصل ولایت فقیه اشاره شده. به روايت او حجتی کرمانی خطاب به منیرالدین گفته است: «تو می‌خواهی استبداد سیاه را بار دیگر بر این کشور حاکم کنی.» در ادامه منیرالدین مي‌گويد: «از دیگر مخالفان صاحب‌نام می‌توان به مرحوم طالقانی اشاره کرد.» منیرالدین معتقد بود اگر آیت‌الله طالقانی تا تصویب قانون اساسی و در تمام بحث‌های آن؛ «در قید حیات بودند، شاید به سختی می‌شد کار را پیش برد.» او معتقد بود شیوه کار آیت‌الله طالقانی با سایر مخالفان متفاوت بود؛ «ایشان سعی می‌کرد هیجان‌هاي مجلس را وارد جامعه کند و به سطح توده‌ي مردم بکشاند.»
در ادامه به سخنانی از آیت‌الله طالقانی علیه مجلس خبرگان در آخرین خطبه نماز جمعه پیش از درگذشتش اشاره کرده است و نوشته که آیت‌الله طالقانی گفته: «حضرات در حال دوختن قبایی هستند که برازنده‌ی قد و قامت خودشان باشد.» البته این جمله در خطبه‌ی آخر آيت‌الله طالقانی نیست و احتمالا منيرالدين در جای دیگري این جمله را شنیده است.
آيت‌الله طالقاني روي فعاليت شورايي و حضور مردم در قدرت تاكيد داشت و در آخرين خطبه‌اش در ١٦ شهريور ٥٨ نيز روي همين موضوع دست گذاشت:
«صدها بار من گفتم که مسئله شورا از اساسی‌ترین مسئله[مسائل] اسلامی است، حتی به پیغمبرش با آن عظمت می‌گوید با این مردم مشورت کن، به این‌ها شخصیت بده، بدانند که مسئولیت دارند، متکی به شخص رهبر نباشند، ولی نه این‌که نکردند، می‌دانم که چرا نکردند، هنوز هم در مجلس خبرگان بحث می‌کنند، در این اصل اساسی قرآن، که به چه صورت پیاده بشود: باید، شاید، یا این‌که می‌توانند؟ نه، این اصل اسلامیه. یعنی همه مردم از خانه و زندگی و واحدها باید با هم مشورت کنند در کارشان... شاید بعضی از دوستان ما بگویند آقا شما چرا این مسائل را در میان توده مردم مطرح می‌کنید؟ بیائید در مجلس خبرگان! می‌گویم بین موکلین شما من مطرح می‌کنم، این‌ها هستند که ما را وکیل کردند... باید دردها، اندیشه‌ها، بدبختی‌ها، ناراحتی‌ها، عقب‌ماندگی‌های این مردم را جبران کنیم. با قوانین نجات‌بخش و حیات‌بخش اسلامی. امیدواریم که همه ما هشیار بشویم. فرد، فرد، مسئولیت قبول بکنیم و این مسائل عظیم اسلامی را پیاده بکنیم، خودرأیی و خودخواهی را کنار بگذاریم، گروه‌خواهی، فرصت‌طلبی و تحمیل عقیده یا خدای نخواسته استبداد زیر پرده‌ي دین را کنار بگذاریم و بیاییم با مردم، با دردمندها، با رنج‌کشیده‌ها، با محروم‌ها هم‌صدا بشویم.»
منیرالدین نگران بود كه طالقاني ساير بحث‌ها را نيز به ميان مردم بكشد و پس از اشاره به حمله‌ي طالقاني به مجلس خبرگان در آخرين خطبه او گفته است: «برداشت من این است که اگر رشته حیات ایشان نمی‌گسست، به احتمال بسیار زیاد، مردم را به صحنه می‌کشاند و آنان را علیه مصوبات خبرگان و اصول قانون اساسی می‌شوراند.»


- خاطرات سيد منيرالدين حسيني شيرازي توسط مركز اسناد انقلاب اسلامي منتشر شده است.
https://t.me/jafarshiralinia

گردهمایی زنان هوادار طالبان
@sahandiranmehr

🔴هجوم شبه علم

🔻اعتماد ۲۱ شهریور ۱۴۰۰

🔘۵۷ نفر از پزشکان معتبر کشور که در نقش رییس یا دبیر انجمن‌های علمی انواع گروه‌های پزشکی هستند طی نامه‌ای به رییس مجلس و وزیر بهداشت نسبت به اعلام وصول هم زمان دو طرح مشابه در زمینه طب شبه علم! اظهار نگرانی کرده‌اند. طرح تشکیل سازمان طب اسلامی ـ ایرانی و طرح تشکیل سازمان نظام طب مکمل جمهوری اسلامی ایران نام این دو طرح عجیب است که از فرط عجله از طرف دو گروه نمایندگان ارائه شده است.

https://telegra.ph/هجوم-شبه-علم-09-11

‍ ⭕️فرمانده انتظامی دزفول از احضار و تشکیل پرونده برای مشارکت‌کنندگان در این موزیک ویدئو خبر داده و گفته: دزفول «شهر دارالمومنین» است، اجازه نمی‌دهیم وجهه شهرستان و آبروی دزفول مخدوش شود.

پ.ن
چه گروه آبرومندی؟ افتخار جوانان دزفول

https://www.mehrnews.com/news/5296609/
این لینک متن مناظرۀ من با آقای فؤاد ایزدی در محل خبرگزاری مهر در چند وقت پیش است. مناظره در کمال امانتداری تنظیم و منتشر شده است. البته به استثنای تغییر یکی دو واژه از جمله کاربرد واژۀ "منافقین" که در ادبیات سیاسی من به کار گرفته نمی‌شود. به هر حال دوستانی که به موضوع برنامۀ هسته‌ای و فرجام آن علاقمندند توصیه می‌کنم حوصله کنند و این مناظره را تا آخر بخوانند. من تمام حرفهایم در این موضوع را در اینجا به صراحت مطرح کرده‌ام.
@ahmadzeidabad

وقت بگذارید و این مناظره را بخوانید.

🔹یک سوم شمال ایران، ویلا شد!

🔸20 درصد از کل بنگاه‌های املاکی کشور که چیزی حدود 30 هزار مورد است در 3 استان شمالی قرار دارد.

🔰حجم عظیم بنگاه‌ها در سه استان مازندران، گیلان، گلستان و افزایش 13 هزارتایی آنها در سال‌های اخیر درکنار محدودیت‌های اراضی مسکونی این سه استان قطعا پاسخگوی نیاز معاملاتی این همه بنگاه‌های املاکی و همچنین تقاضای شمال‌نشینی برخی هموطنان نخواهد بود


مردم شمال👇
t.me/joinchat/AAAAADwzJRZba8ohuiYNRQ