تشکیل زنجیره‌ی انسانی
برای کمک به اثاث‌کشی یک کتاب‌فروشی

صدها نفر از مردم شهر بندری ساوت‌همپتون در جنوب انگلیس، برای کمک به اثاث‌کشی کتاب‌فروشی آکتوبر بوکس (October Books) زنجیره‌ی انسانی تشکیل دادند و هزارها کتاب را دست‌به‌دست از محل قدیمی کتابفروشی به محل جدیدش منتقل کردند.

این کتاب‌فروشی چهل‌ساله که قادر نبوده از پس افزایش اجاره‌بها در محل سابق خود برآید، از مدتی پیش اعلام کرده بود که برای اثاث‌کشی در روز ۲۹ اکتبر به کمک داوطلبان نیاز دارد.

همان طور که در عکس‌ها می‌بینید، مردم از کوچک و بزرگ چند ساعت بین دو مغازه‌ی قدیم و جدید (در مسافتی حدود ۱۵۰ متر) ایستادند و کتاب‌ها را به خانه‌ی جدیدشان منتقل کردند.

شیرین‌تر این‌که محل جدید کتاب‌فروشی هم با جمع‌آوری کمک‌های مالی مردم خریده شده و صاحب آن دیگر دغدغه‌ی پرداخت اجاره‌بها هم ندارد!
@KhabGard

ممنون از خانم پرتو بابت فرستادن این خبر
nytimes.com/2018/10/31/world/europe/october-books-human-chain.html

#تفاوت‌ها، آینده را می‌سازند!

@bishuoori

☯ با علم به اینکه موتسارت بشر بود ،دیگر نباید از بشریت قطع امید کنیم.
البرت اینشتین

@kanoonsaznoroz

دقیقاً ۲۳ سال پیش در اتوبان قزوین- تهران بعد از سیمان آبیک با سرعت ۱۵۰ کیلومتر در ساعت با اتومبیل پاترول دو درب به سمت تهران می‌ آمدم. هم عشق سرعت داشتم و هم اینکه کلاسم دیر شده بود. ناگهان متوجه یک افسر راهنمایی و رانندگی شدم که کنار اتوبان برای اینکه من را متوقف کند چنان بالا و پایین می‌ پرید و دست تکان می‌‌ داد که دیدنی بود. به ناچار در فاصله ‌ای جلوتر توقف کردم و قبل از اینکه من دنده عقب بگیرم ایشان سوار ماشین راهنمایی و رانندگی شد و خودش را به من رساند.

تصور من این بود؛ که اتومبیل را به پارکینگ هدایت خواهند کرد و خودم هم با جریمه سنگینی مواجه خواهم شد. پیاده شدم او هم پیاده شد. آنقدر عصبانی بود و فریاد می‌ کشید که اجازه حرف زدن پیدا نکردم. در همان حال پرسید؛ شغلت چیست؟ من هم که تازه مدرس دانشگاه شده بودم و در سنین جوانی برایم بسیار مهم بود، با عذرخواهی بابت سرعت بالا گفتم استاد دانشگاه هستم؛ کلاس دارم. چون دیر کرده‌ام با سرعت می‌ رفتم.

او با فریاد (البته کمی نسبت به لحظات قبل آهسته‌تر) گفت عزیزم، من و امثال من زحمات زیادی کشیدیم تا شما جوانان فرصت درس خواندن پیدا کنید. شما عزیز ما هستید. سرمایه ى این مملکت هستید. تقاضا می‌کنم به‌ خاطر خودت و به‌ خاطر کشورت، مواظب جان خودت باش و این را بدان اگر از خودت مواظبت نکنی بابت مالیاتی که دادم تا تو درس بخوانی راضی نیستم. و بعد دست داد و خداحافظی کرد.
مات و مبهوت شده بودم. خودم را جمع و جور کردم؛ و گفتم: من به شما قول می‌ دهم؛ هیچگاه بیش از سرعت ۱۲۰ کیلومتر نروم. آنقدر برخورد ایشان برایم آموزنده بود؛ که همواره به قولم وفادار بوده‌ ام و همیشه تصور می‌ کنم آن افسر شریف من را می‌ بیند. اگر او اتومبیل مرا می‌‌ خواباند و من را جریمه می‌ کرد، آنقدر تحت تأثیر قرار نمی‌ گرفتم.

گاهی یک رفتار چقدر می‌ تواند آموزنده باشد. هرچند هر برخورد قانونی حق ایشان بود.

این گذشت تا چند ماه پیش در اتوبان باقری تهران از سمت شمال به جنوب با سرعت ۱۰۰ کیلومتر می‌ رفتم. ناگهان متوجه افسر جوانی شدم که به سمت وسط اتوبان دوید و با تابلویی در دست دستور توقف داد.

در کنار اتوبان ایستادم و پیاده شدم. عرض کردم؛ قربان تخلف کردم؟ گفتند: بله اینجا سرعت ۸۰ تاست ابتدای اتوبان هم مشخص شده‌است. گفتم معذرت می‌ خواهم متوجه نشدم. مدارک را گرفت و جریمه کرد.

وقتی مدارک و جریمه را به دستم داد گفتم حال که کار تمام شده‌ است می‌‌ خواستم مطلبی را عرض کنم و ادامه دادم، شما عزیز ما هستید و سرمایه این مملکت، آنطور که شما به وسط اتوبان دویدید من نگران سلامتی‌ تان شدم. شما می‌ توانید شماره اتومبیل خاطی را بردارید و جریمه کنید یا به گشت بعدی اطلاع دهید اما خواهش می‌ کنم به وسط اتوبان ندوید. افسر ساکت بود. به چشمان او نگاه کردم که خیس اشک شده بود و با بغض خفیف گفت تا به‌ حال کسی که او را جریمه کرده باشم با من اینطور صحبت نکرده بود!

خداحافظی کردم و یاد آن افسر شریفی افتادم که همین جملات را ۲۳ سال پیش به من گفته‌ بود. و آن تأثیرات را در روح و روان و دل من گذاشته بود. که دیگر آنطور عشق سرعت نداشته باشم. حال خداوند فرصتی برایم فراهم کرد که من آن جملات سازنده و زیبا را به نسل بعدی همان افسر بگویم.

جوانان، عزیزان ما هستند. و سرمایه ى این مملکت؛ لازم است مواظب خودشان باشند. تمام مردم برای بالندگی آنان هزینه داده‌اند، مالیات داده‌اند و زحمت کشیده‌ اند و آنان را دوست دارند.
پرویز درگی

ولوجک اسم گربه‌مان بود، یک بچه‌‌گربه‌ی ماده‌ی دورگه. این اسم را میک روی گربه گذاشته بود؛ قبل از این‌که بتواند «ر» را درست تلفظ کند. وقتی میک سه‌سالش بود برای کریسمس خریدیمش. قرار بود گربه‌ی هردوی ما باشد. اما روز پیش از سال نو، ولوجک عروسک باربی من را جوید و موهای طلایی‌اش را تف کرد توی ظرف غذایش و بعد از این ماجرا دیگر من و ولوجک رابطه‌مان زیاد صمیمی نبود.
با این حال، ولوجک واقعا میک را خیلی دوست داشت. همیشه مثل سایه دنبالش می‌رفت و از وقتی بالاخره میک را گذاشتند مهدکودک، ولوجک تمام روز عروسک محبوب میک – یک عروسک راسوی پشمالو و کثیف به اسم بوگندو- را به دندان می‌گرفت و با خودش این‌طرف و آن‌طرف می‌برد تا موقعی که میک برمی‌گشت خانه.
ولوجک برای میک بیشتر یک دوست بود تا حیوان خانگی؛ یعنی میک درباره‌ی خیلی چیزها با او مشورت می‌کرد، و به‌جای یاددادن شیرین‌کاری‌های «گربه‌ای»، کارهای آدم‌ها را یادش می‌داد. مثلا این‌که چطور درِ دستشویی یا گره بند کفش میک را باز کند.
کار دیگر میک این بود که یک کلاه کابویی قرمز روی سر ولوجک می‌گذاشت که شاید احمقانه به نظر برسد، اما ولوجک بعد از یک مدت عاشق آن کلاه شده بود. صبح‌ها حاضر نبود قبل از این‌که میک کلاه را روی سرش بگذارد و گوش‌هایش را از سوراخ‌هایی که دو طرف کلاه درست کرده بود بیرون بکشد، از خانه بیرون بیاید.
پارسال مجبور شدیم ببریمش پیش یک دام‌پزشک تا راحتش کند. سرطان استخوان داشت و خیلی درد می‌کشید. چاره‌ای نداشتیم.
آن روز همه با هم بردیمش مطب دام‌‍پزشک. اما فقط میک همراه ولوجک رفت توی اتاق. وقتی بیرون آمد به تمام بلوزش پشم‌های ولوجک چسبیده بود. میک تا آخرین لحظه بغلش کرده بود. اما گریه نمی‌کرد. یادم هست که فکر کردم چطور می‌تواند آن‌قدر قوی باشد.
عصر روز بعد، همه داشتیم تلویزیون تماشا می‌کردیم که ساعت دیواری اتاق نشیمن شروع کرد به زنگ‌زدن و میک خود‌به‌خود از روی کاناپه بلند شد که برود شام ولوجک را حاضر کند.
تا نیمه‌ی راه آشپزخانه رفته بود که یادش افتاد.
خیلی ناگهانی متوقف شد و یک لحظه همان‌طور سر جایش ایستاد. بعد دوید توی دستشویی و بالا آورد.
مادرم در زد، اما میک بهش گفت برود. مادرم رفت، میک از دستشویی بیرون آمد و صاف رفت توی اتاقش و تا چند ساعت همان‌جا ماند.
آن شب وقتی میک آمد سر میز شام، کلاه کابویی قرمز ولوجک سرش بود. فکر نمی‌کنم این کارش به عمد بود. احتمالا کلاه سرش بوده و یادش رفته آن را بردارد.
در تمام مدتی که غذا می‌خوردیم از ولوجک می‌گفت و کارهای بامزه‌اش را تعریف می‌کرد. بعد از شام، من را با خودش برد توی اتاقش و یک گلوله از پشم‌های ولوجک را نشانم داد که از روی فرش و بلوزش و گوشه و کنار جمع کرده بود. گذاشته بودش توی یک کیسه نایلون روی طبقه‌ی کتابخانه. خیلی دلم سوخت. چند دقیقه بعد چشمش افتاد به خودش توی آینه و دید که کلاه هنوز سرش است. صورتش از ناراحتی در هم رفت.
«اگه فراموشش کنم چی، فیب؟ اگه فراموشش کنم مثل اینه که هیچ‌وقت وجود نداشته.»
این‌جوری بود که آن شب من و میک تمام آلبوم‌های عکس را زیر و رو کردیم تا عکس‌های ولوجک را پیدا کنیم. عکس‌ها را چسباندیم دورتادور آینه‌ی دیواری میک تا هیچ‌وقت فراموشش نکند.
و فراموش هم نکرد. از آن شب به بعد هروقت وارد اتاقش می‌شد اولین کارش نگاه‌کردن به آینه بود. «سلام ولوجک، چطوری دختر؟»
فکر می‌کنم وقتی می‌شنیدم دارد با آن عکس‌ها حرف می‌زند از همیشه بیشتر دوستش داشتم. قسم می‌خورم.

میک‌ هارته این‌جا بود. باربارا پارک. ترجمه‌ی #نازنین_دیهیمی
@DailyFictions

آزاده اخلاقی تاریخ را با جزئیات به صورت عکس نشان می‌دهد. او برای تولید این عکس‌ها همراه با یک گروه ِ دستیار ده‌ها ساعت تحقیق می‌کند تا گزارش ِ مصور ِ دقیقی از آنچه واقعاً رخ داده ارائه کند. جزئیات موجود در این عکس‌ها ،مثلاً طرح و رنگ پتو، مدل ِدمپایی، تعداد فایل‌های قفسه‌ی کتاب، تعداد اوراق پخش شده روی زمین و... سنجیده و حاصل مصاحبه‌ها، مطالعات و کندوکاوهای طاقت‌فرسا است.👇👇👇

✍#هومن_پناهنده
@gashthaa

محمد مصدق – ۱۴ اسفند ۱۳۴۵ – احمدآباد، ایران

میرزاده عشقی – ۱۲ تیر ۱۳۰۳ – تهران

غلامرضا تختی – ۱۷ دی ۱۳۴۶ – هتل آتلانتیک، تهران

مهدی باکری – ۲۵ بهمن ۱۳۶۳ – جزیره‌ی مجنون، ایران

آذر شریعت‌رضوی، مصطفا بزرگ‌نیا، احمد قندچی – ۱۶ آذر ۱۳۳۲ – دانشکده‌ی فنی، دانشگاه تهران، تهران

صمد بهرنگی – ۱۲ شهریور ۱۳۴۷ – رودخانه ارس، ایران

فروغ فرخزاد – ۲۴ بهمن ۱۳۴۵ – تهران

سهراب شهید ثالث – ۱۰ تیر ۱۳۷۷ – شیکاگو

حمید اشرف – ۸ تیر ۱۳۵۵ – خانه‌ی مهرآباد جنوبی، تهران

جهانگیرخان صوراسرافیل، نصرالله ملک‌المتکلمین – ۳ تیر ۱۲۸۷ – باغ شاه، تهران

مرضیه احمدی اسکویی – ۶ اردیبهشت ۱۳۵۳ – تهران

محمد فرخی‌یزدی – ۲۵ مهر ۱۳۱۸ – زندان قصر، تهران

تقی ارانی – ۱۴ بهمن ۱۳۱۸ – تهران

کلیه صحنه هایی که می بینید توسط بانوی هنرمند آزاده اخلاقی در طی یک پروژه ی بازنمایش آماده شده و عکسبرداری شده است.
بعضی از عکسها که صحنه ی توقف زمان در یک حالت متحرک است واقعاً بی نظیر است.

نام پروژه "به روایت یک شاهد عینی" و شامل ۱۷ صحنه از مرگهای تراژیک بوده است که طی سه سال صحنه ها باز آفرینی و عکس برداری شده است.

آزاده اخلاقی (زاده ۱۳۵۷، شیراز) عکاس و کارگردان ایرانی در زمینه تاریخ و فارغ‌التحصیل دانشگاه RMIT ملبورن استرالیا است.

آزاده اخلاقی در رشته علوم رایانه‌ای تحصیل کرده اما به خاطر فعالیت و موفقیت چشمگیرش در زمینه هنرهای مفهومی شناخته شده‌است. او از سال ۸۰ تاکنون نمایشگاه‌های مختلفی در ایران، ترکیه و استرالیا برگزار کرده‌است.

جایزه بین‌المللی «اسکان» سازمان ملل UNHABITAT در حوزه عکاسی فیلم‌های کوتاه این هنرمند در جشنواره‌های اسلو و پوسان نمایش داده شده‌اند و مورد استقبال قرار گرفته‌اند.جایزه نخست و تقدیر به عنوان ارائه دهنده بهترین اثر در مسابقه «زنان و زندگی شهری».




http://t.me/anarestanshomal