🧘🏽‍♀چگونه در برخورد با افراد سخت و آزار دهنده آرامش خود را حفظ کنیم؟

جذاب‌ترین فیلم‌های کوتاه #روانشناسی #فیلم_کوتاه

#تربیتی #اندیشه #اجتماعی

@Roshanfkrane

پرسپولیس نباخت، «ما» باختیم!

مجتبی بدیعی

شب تلخی بود. پرسپولیس غریبانه و مظلومانه باخت. اما این باخت غیر منتظرانه نبود.

دلم می‌خواست پرسپولیس ببرد، اما عقلم گواهی می‌داد فقط یک معجزه می‌تواند من را به آرزوی قلبیم برساند.

همه وقایع قبل از بازی نشان از گسیختگی در ساختار و سازمان تیم بود. روحیه تیم قبل از بازی نابود شده بود.

الفبای آداب مهیا شدن برای یک مسابقه و سفر خارجی لحاظ نشده بود. زیر چتر ضدیت با عربستان تمام بی کفایتی‌های مدیریتی خودمان را پنهان می‌کردیم.

اما ما مسابقه اصلی را فراتر از چمن سبز و ساختار باشگاه باخته بودیم. ما بازی را در مدیریت کلان ورزش و از آن مهمتر سایه اختاپوسی سیاست تخیلی تحمیلی بر ورزش باخته بودیم.

سیاست همه چیزش را بدون هرگونه تدبیر و دور اندیشی به ورزش تحمیل می‌کند و ورزش نحیف‌تر و ضعیف‌تر از آنی است که بتواند در مقابل قلدری غیر عقلانی و توهمی سیاست مقاومت کند.

ما در مجامع بین المللی ورزش، اعتبار و جایگاهمان را از دست داده ایم. به بهانه‌های واهی ما را از حقوق اولیه میزبانی محروم می‌کنند.

فرصت بهره بردن از امتیاز میزبانی و حضور تماشاگر را در ورزشگاه در مقابل کره جنوبی را به سادگی از دست می‌دهیم.

دائما با تهدید مجامع بین المللی ورزش و محرومیت‌های متعاقب آن روبرو هستیم.

در استیفای حقوق ورزشکاران و مربیان خود در مانده ایم. دائما با دعاوی حقوقی بازیکنان و مربیان خارجی علیه خود روبرو هستیم و در قریب به اتفاق موارد محکوم می‌شویم.

حتی در پرداخت‌های مالی مان به آن‌ها مواجهه با موانع بانکی و پولی ناشی از تحریم‌ها روبرو می‌شویم.

ریاکاری و دو چهره گی را بجای ایمان و باور به ورزشکارانمان تزریق می‌کنیم.

افتخار آفرینی زیر پرچم ایران را با پناهندگی به دیگر کشور‌ها عوض کرده ایم و مسئولیت این اتفاق به عهده کسانی است که ورزش و ورزشکاران را بازیچه امیال و جاه طلبی‌های خود در عرصه سیاست کرده اند.

همین بلا سر استقلال هم آمده و سر تیم‌های ورزشی ما در مسابقات ورزشی به کرات وارد شده است.

پرسپولیس به الهلال نباخت به ساختار معیوب ورزش آلت دست سیاست باخت.

*استاد دانشگاه و فعال سیاسی اصلاح‌طلب

#تحلیل_زمانه
🌏 @TahlilZamane

دوست گرامیِ دانشمندی دو پست برایم فرستاده: دقایقی از سخنان بیژن عبدالکریمی و بخشی از سخنان محمد رضا نیکفر. سپس درباره‌ی موضع فکری این هر دو نفر برداشت خودش را به کوتاهی نوشته است. ابتدا آن دو پست و سپس نظر دوستم را می‌آورم.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

راستش هیچ وقت نتوانستم حرف‌های عبدالکریمی را جدی بگیرم. اینجا هم نکات خوبی مطرح می‌کند، ولی وقتی به طرح راه حل می‌رسد نشان می‌دهد که اسیر دلبستگی های نوجوانی خودش مانده. می گوید باید بین دو گروه سنت گرا و تجددگرا آشتی ایجاد کرد و چاره در احیاء اندیشه‌های شریعتی است. ادعا می‌کند شریعتی درکی عمیق از سنت و تجدد داشت، ولی هم سنت گرایان و هم تجدد گرایان از او کینه دارند. خوب اگر بحث کینه و عداوت است، آن‌ وقت چطور می‌شود در شریعتی راه حلی برای آشتی سنت و تجدد پیدا کرد؟ تکلیف تجددگرایانی که می‌گویند شریعتی تجدد نمی‌فهمید و سنت گرایانی که می گویند شریعتی سنت سرش نمی‌شد چیست؟ اساسا این نوع صف بندی‌ها با آشتی ختم نمی‌شود، چاره مدارا و تحمل دیگری است که این هم در همه حال ممکن نیست و گاه کار به زورآزمایی می‌کشد.

همشیه از خودم می‌پرسیدم که اگر آدم جدی تیزهوشی مثل بیژن جزنی در سی و هفت سالگی در زندان به قتل نرسیده بود، فرصت تحصیل پیدا کرده بود، زبان خارجی می‌دانست، به میان سالی می‌رسید و کمی دنیادیده‌تر و پخته‌تر می‌شد، فکرش چه سیری پیدا می‌کرد؟ در این حالت، خود او چه نقشی در فضای سیاسی ایران ایفا می‌کرد؟ طبعا پاسخ به این سوال ممکن نیست. ولی طرح این قبیل سوال ها، مثل هر شرطی خلاف واقعی، یکسره بیهوده نیست. مجالی فراهم می‌آورد برای سنجش نقش فرد، شرایط زمان، چارچوب‌ها و قالب‌های فکری، و نظایر آن. حدس من این است که اگر جزنی جان به در برده بود در بهترین حالت کسی می‌شد مثل همین آقای نیکفر: دانشجوی مهندسی که در جوانی سیاسی و چپ شد، از مملکت گریخت، چند زبان آموخت، و این بار در آرامش دانشگاه‌های آلمان در کنار خواندن مارکس و لنین و مائو، به خواندن کانت و هگل و هایدگر پرداخت، دکترای فلسفه گرفت، به آلمانی درباره هایدگر کتاب منتشر کرد، دنیا را دید، به دور از خطر دستگیری و شکنجه پیر شد، و چند دهه منظم خواند و نوشت. نیکفر آن طور که از نوشته هایش بر می‌آید ذهنی درگیر و پرسشگر دارد. این نوشته‌ی او هم خالی از نکات هوشمندانه نیست، ولی در مجموع پریشان است. از سویی دعوت به فروتنی معرفت شناسانه و "متانت معرفتی" می‌کند. از سوی دیگر می‌خواهد سیاست ورزی حداکثری چپ ادامه یابد، غافل از آن که سیاست ورزی که هدف آن شکافتن سقف فلک و درانداختن طرح نوست با فروتنی معرفت شناسانه سر سازگاری ندارد. به نظرم این مقاله همان قدر هوشمندانه است که ساده لوحانه. (برداشتن مرزها و مبارزه با هویت ها و حرف هایی از این قبیل نشان می‌دهد ذهن پخته پشت آن نیست.)

دور کردن کودکان از حیوانات به هر بهانه ای ناتوان کردن آنها در درک طبیعت و درک محبت و بیگانه کردن آنها در فهم دیگری است و این یک جنایت در حق آنها و آینده والدین است .

@muzicbaz کانال موزیک باز

🔸مصطفی از کوچه‌ای می‌گذشت. زنی سالخورده او‌ را صدا زد. چون مصطفی آمد تنور روشن خانه را به او نشان داد و‌ گفت:

«پسرم مرا آزرده است و از خانه بیرون رفته است، تنور روشن کردم نه از آنک‌ که عقابش کنم که چون بازگشت، نانش دهم، خدای تو چگونه به آتش دوزخ برای بنده گناهکارش رضا دهد؟!».

مصطفی گفت: «خدا و‌ من را رازی است که برای افشای آن مبعوث نشده‌‌ام».

شرح التعرُف، مُستملی بخاری

@SAHANDIRANMEHR

در نومیدی بسی امید است.👇👇👇

برتراند راسل، فیلسوف صلح‌طلب و شَک‌گرا توصیه می‌کند: «به فیلسوفی اعتماد نکنید که آینده شما را از امید خالی می‌کند. به هیچ فیلسوف و فلسفه‌ای، حتی خود من، به صورت جزمی اعتقاد نداشته باشید، مگر فسلفه‌ای که شادی در خود دارد و فیلسوفی که از مهربانی الهام می‌گیرد.»
راسلِ ریاضی‌‌دان، منطق‌دان و جامعه‌شناس در آستانه ۸۰ سالگی‌اش، بعد از پشت سر گذاشتن دو جنگ جهانی، زندان، اخراج از دانشگاه، تجربه‌های تلخ روزگار بعد از انقلاب صنعتی، تلاش‌ برای مبارزه با سلاح هسته‌ای، رنج از دست دادن مادر، خواهر و پدر در کودکی، ازدواج‌های ناموفق، دغدغه خودکشی و سال‌ها خواندن و نوشتن می‌گوید، «امید» تنها موضوع در زندگی‌اش است که نمی‌خواهد هیچ‌وقت به آن شَک کند.
گفت‌وگوی شبکه اِن.بی.سی با #برتراند_راسل، #فیلسوف و #نویسنده بریتانیایی✔️
insta:"gooshe"
@sahandiranmehr

✍️«چطور باید دربارۀ ایران نوشت؟»
👤محمد ملاعباسی
⏱زمان خواندن1 -2 دقیقه


1️⃣ «چطور باید دربارۀ ایران نوشت؟» به‌نظرم این بزرگترین سوال اخلاقی و روش‌شناختی‌ای است که در حال حاضر پیش روی رسانه و فعالان اجتماعی ما وجود دارد. بگذارید مثالی بزنم: چند روز پیش سر بحثی دربارۀ جرائم جنسی، در کلاس، صحبت از آیدین آغداشلو شد. تقریباً هیچکس آغداشلو را نمی‌شناخت.
2️⃣ متحیر و مبهوت، گفتم که اینطوری اصلاً درس دادن بی‌معنی است، و به‌جایش بیایید بگویید وقتی می‌روید توی شبکه اجتماعی چه کسانی را می‌خوانید و کدام اتفاقات برایتان مهم است و... به سختی ترغیبشان کردم که حرف بزنند. حواستان باشد که داریم دربارۀ «دانشجویان جامعه‌شناسی» حرف می‌زنیم.
3️⃣ چندتا بلاگر و اینفلوئنسر را نام بردند (همه مهاجرانی که در اروپا و آمریکا زندگی می‌کنند) که من کاری به آن‌ها ندارم فعلا. ولی نکتۀ بسیار جالب‌توجه اینجا بود: وقتی از آن‌ها می‌پرسیدم چرا این آدم‌ها برایتان جالب‌اند؟ بیشترین جواب این بود: «چون دربارۀ ایران حرف نمی‌زنند».
4️⃣ دوباره تکرار کنم: دانشجویان جامعه‌شناسی، آدم‌هایی را دنبال می‌کردند که دربارۀ ایران حرف نزنند. چرا این اتفاق افتاده است؟ به‌نظرم به شکل بسیار قابل‌توجهی جواب این سوال به نحوۀ رویارویی رسانه‌های ما به همان سوال اول برمی‌گردد. دربارۀ ایران چطور می‌نویسیم؟
5️⃣ من چند گروه می‌بینم: صداوسیما و رسانه‌های وابسته و علاقه‌مند به نظام: باسمه‌ای، به‌شکل مبتذلی سوگیرانه، مملو از مذهبی‌بازی رُمانتیک و البته مالامال از پیروزی و درایت و «ما خوبیم بقیه بدن». روایتی که اساساً تجربۀ روزمرۀ آدم‌ها را به رسمیت نمی‌شناسد که بعد بتواند معنی‌دارش کند.
6️⃣ رسانه‌های اپوزیسیون نظام: بی‌بی‌سی، ایران اینترنشنال، منوتو و غیره؛ ایرانی که این‌ها ازش حرف می‌زنند، جهنم‌درۀ فلاکت‌باری است که مصیبت از سر و رویش فرو می‌ریزد و در آن یک مشت دیوانۀ سفاک افتاده‌اند به جان مردم و جز بدبختی هیچ‌چیز درش پیدا نمی‌شود. یک ایران غیرقابل‌سکونت.
7️⃣ شاید امید به اصلاح اولی و انتظار از اصلاح دومی غیرواقع‌بینانه باشد. اما اینجا چیزهای دیگری هم هست که در همان راستا عمل می‌کند: خیرخواهانی که به‌عنوان دوستدار ایران وظیفۀ خودشان را هشداردادن دربارۀ مشکلات می‌دانند. دغدغه‌مندان محیط زیست، یا برخی فعالان اقتصادی و اجتماعی و...
8️⃣ گمان می‌کنم این گروه هم بدون پاسخ‌دادن به آن سوال اصلی، در مجموع، ناامیدی و کرختی و نفرت به ایران را دامن می‌زنند به جای بازکردن راه اصلاح. مخصوصاً وقتی اولین و چه‌بسا تنها راه‌حل پیش روی نوجوانان و جوانان ما، «مهاجرت» است، نه مبارزه برای ساختن میهن و این‌طور چیزها.
9️⃣ راستش جواب این سوال را نمی‌دانم. اما نشانه‌هایش را زیاد می‌بینم. نشانه‌های اینکه نوجوانان و جوانان بسیاری، دیگر نه ایران را دوست دارند، نه می‌خواهند در آن زندگی کنند. چه باید کرد؟
اگر راه‌حلی می‌شناسید، لطفاً به من هم بگویید.

✅ اهل قلم و فرهنگ:
👉🆔 t.me/ahleghalamvafarhang

➖اختصاصی | حجاریان: ترکیب استانداران را ببینید! می‌ترسند

/ گفت‌وگوی تفصیلی با انصاف نیوز /


معصومه رشیدیان، انصاف نیوز: سعید حجاریان، مغز متفکر اصلاحات با جسمی ترور شده که سخت سخن می‌گوید اما هنوز هم امیدوار است و اعتقاد دارد که اصلاحات دستاوردهایی در زمان خود داشته است. در جریان تمامی اخبار روز است، ذهنی بسیار آماده و شوخ دارد و تحلیلی از بسیاری اتفاقات رخ داده در عرصه‌ی سیاسی ارائه می‌کند.
انصاف نیوز در فرصت پیش‌آمده‌، درباره‌ی بیشتر مسائل روز با او به گفت‌وگو نشست و مجالی که معین شده بود -تا هرزمان که خسته شود- کفاف پاسخ به تمامی سوالات را داد. مسائلی از جمله آینده‌ی جمهوری اسلامی، سکوت نخبگان سیاسی، دولت جدید و عملکردش، تفاوت میان آفت زدگی و آفت بودن یک سیستم، چرایی بی‌سرانجام بودن «فتح سنگر به سنگر» اصلاح طلبان، سیاست‌های منطقه‌ای ایران و درنهایت نقش روسیه و چین در ایران امروز و…

در روز ۲۲ اسفند سال ۱۳۷۸ و اندکی پس از افشاگری‌ها درمورد قتل‌های سیاسی دهه‌ی هفتاد در روزنامه‌ها -از جمله صبح امروز متعلق به حجاریان- او در مقابل ساختمان شهرداری تهران و هنگام ورود به شورای شهر مورد سوءقصد جوانی به نام سعید عسگر قرار گرفت. عسگر پس از این ترور محاکمه و به ۱۵ سال زندان محکوم شد.که البته تنها یکسال آن را تحمل کرد. همدست او که راننده موتورسیکلت حامل سعید عسگر بود به ۱۰ سال زندان محکوم شد.


متن کامل گفت‌وگو با سعید حجاریان را در ادامه می‌خوانید:

نقد و تحلیل و سیاست‌ورزی با مشکل جدی روبروست

انصاف نیوز: آنچه احساس می‌کنیم این است که کلیه‌ی فعالان سیاسی یا نخبگانی که به تغییر باور داشتند، گویی پس از انتخابات ۱۴۰۰ گرد مرگی روی آنها ریخته شده است؛ یا حتی بعد از ردصلاحیت‌ها. اظهار نظری نمی‌کنند، انگار دیگر نیستند و یا نمی‌خواهند نظری دهند. شما چنین باوری دارید؟


مجموعه‌ی این عوامل باعث شده است که شاهد این سکوت باشیم، اما به شما بگویم سکوت کاملی هم برقرار نیست؛ رفقا چیزهایی می‌نویسند، مصاحبه می‌کنند و کمابیش منتشر می‌شود.
فکر می‌کنید این مدتی که باید سکوت کنند – با همان استراتژی که فعلا سکوت کنیم تا فرصتی دهیم – چقدر باید طول بکشد؟ نباید سکوت کنند یا مدت به‌خصوصی باید صبر کنند؟
اصلاح‌طلبان معتقدند با توجه به ترکیب دولت و کابینه و مجلس انقلابی، این دولت بعید است بتواند مشکلات کشور را حل کند اما صبر می‌کنند تا اختلافات داخلی این‌ها بالا بزند – الان هم کم‌کم دارد بیرون می‌زند- و در عین حال منتظر می‌مانند تا کار دولت جلو برود بلکه سرشان به سنگ بخورد. با توجه به این وضعیت جدید، می‌شود تصمیم گرفت که باید کمک کرد یا رویه انتقادی پیش گرفت.


واقعیت این است که مردم در عذاب‌اند؛ از ناکارآمدی و سوءمدیریت و انباشت بحران‌ها. بنابراین نمی‌شود آن‌ها را فراموش کرد اما خوب دولت رویه خاص خودش را دارد و گارد بسته‌ای دارد و به‌نظر نمی‌آید صدای اصلاحی را آن‌طور که باید بشنود و کمکی بپذیرد؛ حتی از غیرسیاسی‌هایِ بهبودخواه. درباره رویه انتقادی و فعالیت سیاسی هم باید گفت که مسیر دشوار و پرهزینه است. به‌هر حال هنوز عده‌ای از بچه‌ها درگیر دادگاه و زندان هستند و خلاصه، مرتب در حال رفت‌و‌آمد هستند. مثلاً یکی از آن‌ها به تعداد شماره‌های مجله‌ای که منتشر کرده، بازپرسی رفته است! این یعنی نقد و تحلیل و سیاست‌ورزی با مشکل جدی روبروست.

می‌ترسند!

فکر نمی‌کنید که فعلا اتفاقا فشارها کمتر است و بعد از یکسال چون احتمالا نمی‌توانند شعارهای‌شان را محقق کنند، درمقابل انتقادات واکنش تندتری نشان دهند؟


بستگی به جامعه دارد. ممکن است جامعه متشنج شود و مردم دوباره به خیابان بیایند. ترکیب استانداران را ببینید! بیشتر نظامی‌اند؛ گویی برای درگیری آماده می‌شوند، برای مواجهه با وقایع غیرمترقبه. منتظرند خبری بشود.


وزیر کشور و برخی معاونین رئیس دولت هم همینطورند.
بله، می‌ترسند. برخلاف دید شما که می‌گویید ممکن است فعلا فضا باز بماند، معتقدم در حوزه‌های خبری اتفاقا ممکن است بسته‌تر شود.


جنس اعتراضات ۷۸، با ۸۸ و ۹۶ و ۹۸ خیلی باهم متفاوتند، فکر می‌کنید اعتراض بعدی چه جنس و شکلی داشته باشد؟
جنسی شبیه به بعد از ماجرای بنزین؛ یعنی اعتراضات سال ۹۸. این‌ها می‌خواهند یارانه‌های پنهان را کم کنند یا بردارند. از طرفی، امسال به اندازه‌ی خود بودجه، کسری بودجه داریم. و این یعنی، تورم بیشتر خواهد شد. اگر یارانه‌های حامل‌های انرژی را بردارند، یارانه‌های خورد و خوراک و آب را حذف کنند، خواهید دید که چقدر تورم بالا خواهد رفت؛ مردم چگونه باید زندگی کنند؟!

ادامه‌ی مطلب👇

http://www.ensafnews.com/315783/
@ensafnews

‏زنی روکش پاره شده اتوبوس را در مسیر حرکت رفو کرده.
این زن کشورش را هزار برابر بیشتر از عالمان بی عمل دوست دارد...


✅اهل قلم و فرهنگ:
👉🆔 @ahleghalamvafarhang

متن ترانه تاجیکی "میزند باران به شیشه"
شاعر: لایق شیر علی ( ۷۹-۱۳۲۰ .خ)

میزند باران به شیشه
تاره تاره، ریشته ریشته
شعرهایم نیم کاره
سرگذشتم نانوشته

میزند باران به شیشه
همچو انگشت فریشته
خاطراتم مثل باران
بگذرد از کوه و پشته

میزند باران به شیشه
قرض خواهانه، دومشته
جام هایم نیمه خورده
زندگی ام بی سریشته

نیم عمرم مانده یا نه
نیمه ی خوبش گذشته
دفترم خالیست، خالی
چون زمینهای نه کیشته

بگذرم من همچو باران
یک زمان زین کوه و پشته
من بهشته عالمی را
یا مرا عالم بهشته

یابدم یک روز باران
از سر عالم گذشته
یا نکنده قرض دل را
یا وصیت نانوشته
@irtaj
با فرهنگ و ادب تاجیکستان آشنا شوید

‏اگر نمیتوانید ‎#بی_حجابی زنی را تحمل کنید . به جای دیگر نگاه کنید ؛ مثل همان کاری که در مورد ‎#فقر ، ‎#جنگ ، ‎#فساد و ‎#سیاست میکنید

‏
‏

https://t.me/joinchat/P2O8HgaFgjvAKO0e

@hydroforum