⭕️ نقد غیرمنصفانهٔ ‌یک بیانیهٔ معنادار (قسمت ۲ از ۲)

✍️ حمیدرضا جلائی‌پور

واقعیت این است که در این شرایط سخت جبههٔ اصلاحات ایران علی‌رغم عدم امکان نتیجه‌گیری در انتخابات، نه تنها شکست اخلاقی نخورد که از قضا زیر انواع فشارهای سیاسی و امنیتی نسبت به جبهه‌های دو دههٔ قبل پخته‌تر عمل کرد: در شرایطی که اصولگرایان متشتت بودند جبهه‌ای واحد تشکیل داد و همهٔ گرایش‌های متکثر تشکل‌های اصلاح‌طلب را دور یک میز نشاند، کیفیت کادر رهبری و اعضای حقیقی را که با رای اعضای حقوقی انتخاب شدند ارتقا داد، برای اولین بار در تاریخ سیاسی ایران انتخابات مقدماتی برگزار کرد، برنامه‌های توسعه‌گرایانه و عدالت‌خواهانه و دموکراسی‌خواهانه‌اش برای دولت و شوراها باکیفیت‌تر و سنجش‌پذیرتر از قبل شد، برای پرهیز از موقعیت‌های تعارض منافع نامزدهای انتخابات ریاست جمهوری و شورا از جبهه کنار رفتند،‌ نامزدها در فرآیندی شفاف و دموکراتیک انتخاب شدند، دربارهٔ انتخابات و حقوق کارگران و محیط زیست و خوزستان و مذاکرات برجام و نقد طرح صیانت و .... بیانیه‌های مورد اجماع و سنجیده‌ای منتشر کرد و گزارش عملکردش به شهروندان بسیار شفاف‌تر از قبل شد.

آیا جبهه ضعف و خطایی نداشته است؟ قطعا داشته است. ولی لازمهٔ کاهش ضعف‌ها و توانمندسازی تشکیلاتی و گفتمانی جبهه وجود جبهه و تداوم تمرین فعالیت جبهه‌ای است و کاش مهندس عبدی هم به جای تخطئه بر اساس اطلاعات اشتباه، پیشنهادهای دقیق و عملی برای توانمندتر شدن جبهه را ارائه کنند. مثلا تقویت و ارتقای فرآیند انتخابات مقدماتی برای سنجش رای بدنهٔ اصلاح‌طلبان کشور، متناسب شدن حق رای احزاب با وزن اجتماعی‌شان، انتخاب اعضای حقیقی توسط رای بدنه، تقویت بازوی رسانه‌ای و اندیشکده‌ای جبهه، بسط بیشتر شفافیت در این نهاد، استقبال از تشکیل فراکسیون‌های درون‌جبهه‌ای که ضمن پذیرش تکثر بتوانند با یکدیگر در جهت اهداف مشترک گام بردارند، اتخاذ مواضع راهگشا و سنجیده (مشابه همین بیانیه‌ای که مهندس عبدی بی‌معنا می‌خوانند)، و تقویت ارتباط با نمایندگان گروه‌های اجتماعی برای شناسایی مطالبات و مسائلشان و ائتلاف‌سازی‌های مساله‌محور برای پاسخ به این مطالبات، از جمله اقدامات جامعه‌محوری‌اند که تحقق‌شان می‌تواند به تقویت پایگاه اجتماعی و ظرفیت سیاسی این جبهه کمک کند و لازمهٔ تحقق‌شان وجود این جبهه و ارتقای ساختار و عملکردش است.

برای آبادی و آزادی بیشتر در ایران سرمایه‌های سازمانی و مدنی نیروهای اصلاح‌جو را باید ارتقا داد، نه این‌که تحقیر کرد. فعالیت خشونت‌پرهیز، قانونی و مسئولانهٔ ده‌ها تشکل اصلاح‌طلب در قالب یک جبههٔ‌ سیاسی ‌در شرایط پرتلاطم سیاست در ایران ارزشمند و شایستهٔ تقویت است و نه تخطئه.

👈 متن کامل

@hamidrezajalaeipour

در بابِ انتصاب‌های فامیلی
مناقشات روزمرۀ سیاسی در ایران حالا به انتصاب‌های فامیلی کشیده شده و بحث آن بالا گرفته است.
این مناقشه هم مثل سایر مناقشات سیاسی در کشور ما، به نظرم در "نقطۀ صحیح" خود مورد بحث قرار نمی‌گیرد و از این رو، بیشتر به سرگرمی بین جناح‌های سیاسی بدل شده است تا موضوعی برای کاهش دامنۀ فساد یا برداشتن گامی به سمت عدالت.
در واقع مسئلۀ بی‌عدالتی و فسادِ ناشی از آن در کشور ما پایه‌ای تر از آن است که از طریق غوغا بر سر انتصاب‌های فامیلی بتوان قدمی در جهت حل آنها به پیش گذاشت.
حقیقت تلخ این است که درهای مدیریت و تصدی مشاغل دولتی به روی همۀ فرزندان این کشور باز نیست. مسئولان کشور پنهان نمی‌کنند که فقط جمع بخصوصی با گرایش اعتقادی و سیاسی تعریف‌شده‌ای تحت عناوین "انقلابی"، "ارزشی" یا "حزب‌اللهی" ازحق تصدی مشاغل دولتی در سطح بالا و میانه برخوردارند و سایر گرایش‌ها با هر میزان از تخصص، تعهد، لیاقت و صلاحیت راهی به پست‌های مدیریتی و دولتی ندارند.
به همین منظور نیز نظامِ گزینشیِ اعتقادی - سیاسیِ سفت و سختی از همان سال‌های ابتدایی انقلاب شکل گرفته است تا مانع حضور افرادی با گرایش‌های متفاوت وارد سیستم دولتی شود.
این تبعیض بنیادی در کشور ما چنان نهادینه شده و جا افتاده است که پنداری امری طبیعی است و از همین رو در بحث‌های مربوط به عدالت و فساد، معمولاً به آن اشاره نمی‌شود و در عوض بر سر مسائل حاشیه‌ای مانند به کارگیری اقوام و خویشان مدیران، دعواهای پوچ و بی‌حاصل به راه می‌افتد.
وقتی قرار است تمام پست‌های مدیریتی بالا و میانه بین یک "کاست ویژه" رد و بدل شود و فرزندان دیگر اقشار مردم عملاً از آن محروم باشند، دیگر واقعاً برای جامعۀ ما چه فرقی می‌کند که فلان مدیر، دامادش را به عنوان معاون و مشاور خود منصوب کند یا داماد فرد دیگری از اعضای کاست ویژه را!
بنابراین، با وضع موجود، نزاع بر سر انتصاب‌های فامیلی نزاعی بینِ کاستی و درون گروهی برای دستیابی به مشاغل اصطلاحاً نان و آبدار است و ربطی به یک خانوادۀ معمولی ایرانی پیدا نمی‌کند.
به هر حال، تا زمانی که تبعیض مبناییِ حق ویژۀ مدیریت از سوی قشری خاص پا بر جا باشد، ممنوعیت انتصاب‌های فامیلی نه گره‌ای از بی‌عدالتی می‌گشاید و نه به کاهش فساد منجر می‌شود. علاوه بر این، ممنوعیت انتصاب‌های فامیلی در چنین شرایطی هم صرفاً جنبۀ صوری خواهد داشت زیرا همانطور که گفته شد؛ با این وضع، داماد یک مدیر اگر توسط پدرزنش هم به کار گرفته نشود، توسط مدیر دیگری مثلاً پدرزن دوستش به کار گرفته خواهد شد! چنین فردی حتی اگر به فرض، به شغلی دولتی هم گماشته نشود و در بخش خصوصی مشغول به کار شود، باز هم از امکان برخورداری از هر نوع رانتی از جمله به دست آوردن پروژه‌های مختلف دولتی برخوردار خواهد بود.
وقتی قرار به شایسته سالاری به طور عام و رعایت "كَيْ لَا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِيَاءِ مِنْكُمْ" نباشد، دیگر منازعه بر سر انتصاب فامیلی پوچ و بی‌حاصل است.
معتی آیه: تا در میان دولتمندان شما دست به دست نچرخد.
#احمد_زیدآبادی
#انتصاب_فامیلی
#گزینش_عقیدتی
#کاست_ویژه
#تبعیض_بنیادی
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

در باب معمای مرغ و تخم‌مرغ در مساله فساد و مشروعیت

#A 353


آرمان امیری @armanparian - «معنای عدم حاکمیت قانون این بود که مال و جان مردم در اختیار دولت است و دست‌کم در تئوری دولت می‌توانست هرچه می‌خواست با آن بکند. واکنش ملت هم به این استبداد تاریخی، یاغی‌گری غالبا پوشیده و گاه آشکار بود که دولت را از خود بیگانه می‌دانست و در نهایت به آن به صورت یک نیروی اشغالی می‌نگریست».(محمدعلی همایون کاتوزیان)

این تصویر «یاغی‌گری پنهان» موضوعی نیست که برای عموم ایرانیان نیازمند به توضیح و تفسیر خاصی باشد. همه با پوست و گوشت و استخوان آن را لمس کرده‌اند.(اگر نگوییم فعالانه در آن مشارکت کرده‌اند) به هر حال محض یک یادآوری شوخ‌طبعانه، می‌توان به گفتگوی قدیمی با هم‌وطنی صریح‌الهجه ارجاع داد که بعد از چند جواب سربالا به پرسش‌های گزارشگر، در واکنش به تعارف یک بسته خرما گفت: «من یه مشت بر می‌دارم، چون این مال دولته، باید چاپید، قاپید».

کاتوزیان به درستی اشاره کرده که فرهنگ «باید چاپید، قاپید» در تاریخ ما یک رابطه دوطرفه بوده است. وقتی حاکمان، با سرزمین و ملت مثل برده و رعایایی برخورد می‌کنند که به هر طریق باید چلانده شوند و باج و خراج بدهند، واکنش «باید چاپید، قاپید» رعایا، منطقی‌ترین و متناسب‌ترین واکنش قابل تصور خواهد بود. در این میان اما، وقفه‌هایی هم وجود داشته است.

دست‌کم با شکل‌گیری نطفه‌های دولت مدرن، توقع می‌رفت که حاکمیت، از جایگاه «قوم فاتح» به جایگاه «دولت مستقر» تغییر وضعیت بدهد؛ و حتی اگر تمام و کمال به حاکمیت قانون تن نمی‌دهد و همچنان سطحی از استبداد را حفظ می‌کند، دست‌کم ثروت‌های ملی را به چشم «دارایی‌های تحت اداره» خود حفظ و حراست کند. طبیعتا در دوره‌های کوتاهی هم که مشروعیت حاکمیت، همراه با سطح اعتماد و سرمایه اجتماعی افزایش می‌یافت، چنین نگرشی هم در میان گروه‌های حاکم تعمیق می‌شد و بدون هیچ نیازی به جنجال و هیاهو با ادعای «فسادستیزی»، کیفیت کنترل و پاسداشت سرمایه‌های ملی بالا می‌رفت.

اما جای تعجب ندارد که با سقوط اعتماد عمومی و به تعبیری «مشروعیت حاکمیت»، طبقه حاکم هرچه بیشتر از جایگاه «امانت‌دار ثروت‌های ملی» به موضع «نیروی اشغال‌گر» تغییر وضعیت بدهد. در چنین حالتی، اصل سپردن اختیار اموال عمومی به حاکمان مصداق سپردن «گوشت به گربه» است و تاکیدات بیشتر با ادعای «مبارزه با فساد» صرفا می‌تواند به معنای «هیچ کس حق دزدی ندارد بجز خودم» تعبیر شود.

فراتر از تعارفات سیاسی، یا کلاه‌برداری‌های رسانه‌ای با جعل آمارهای طاق و جفت، سطح مشروعیت حاکمان چیزی نیست که از چشم عامه مردم پنهان بماند و این را اتفاقا هیچ کس زودتر و بهتر از خود همان هیأت حاکمه درک نخواهد کرد. در یک نمونه ناب و موفق خارجی، آن زمان که هنوز همه امیدوار بودند دولت افغانستان با تکیه بر ارتش تجهیز شده جلوی سرازیر شدن غارنشینان پابرهنه را بگیرد، جناب «اشرف غنی» در خفا مشغول پر کردن چمدان‌ها از اسکناس بود.

همتایان وطنی جناب غنی، البته به اندازه ایشان تعلل نکرده و کار را به شب آخر نینداخته‌اند. یک گزارش مطبوعاتی نشان می‌دهد طی ۱۵سال گذشته سالانه چندین و گاه چندده میلیارد دلار سرمایه از کشور خارج شده است. این وضع را البته اقتصاددان‌ها به صورت «سرمایه ترسو است» ترجمه کرده و به بی‌ثباتی اقتصادی نسبت می‌دهند؛ اما ناظر خردمند می‌تواند نتیجه بگیرد که احتمالا صاحب سرمایه، از خود سرمایه هم ترسوتر است و البته چه کسی است که نداند صاحب سرمایه و دارنده این همه رانت اطلاعاتی در مملکتی تماما دولتی چه کسانی هستند؟

القصه، غالبا تصور می‌شود که یکی از دلایل سقوط مشروعیت حکومت، افزایش فسادهای حکومتی است. می‌گویند مردم با مشاهده مفاسد اقتصادی به حکومت بدبین و بی‌اعتماد شده‌اند و احتمالا راه جبران این بی‌اعتمادی هم مبارزه با مفسدان است. من اما وضعیت را کمی وارونه می‌بینم.

مفسدان محترم هم احتمالا به مانند همه ما در سنت کهن ایرانی/اسلامی رشد کرده‌اند و با معنای «باید قاپید، چاپید» به خوبی آشنا هستند. شتاب دوستان در این حجم وحشتناک از شلخته درو کردن، احتمالا محصول آگاهی‌شان از استحکام پایه‌های بقا بر اریکه قدرت است. اگر سر سوزنی به احتمال ترمیم مشروعیت و بازگشت از جایگاه «بیگانه اشغال‌گر» ولو تا سر حد «حاکمیت استبدادی» امیدوار بودند، شاید با شرم و آزرم و طومأنینه بیشتری رفتار می‌کردند. اینکه پرده حیا به این شکل دریده شده که سرهنگ و سردار روی سن نمایش با چک و لگد به جان هم می‌افتند و عریضه‌های افشاگری از مفاسد دیگر حتی ارزش خبری هم ندارند، احتمالا محصول جمع‌بندی نهایی عزیزانی است که همچنان از رانت خبری برای تخمین عمق وضعیت برخوردارند.

کانال «مجمع دیوانگان»
@DivaneSara

اینستاگرام «مجمع دیوانگان»
.

◀️ بین تحلیل رهبری از وضعیت جامعه با تحلیل اکثریت مردم و نخبگان یک شکاف عمیق وجود دارد.‌

✍مهدی نصیری

📝سخنان دیروز رهبری در باره این که عامل مهاجرات دانشجویان و نخبگان به خارج، تحریک و تشویق عده ای خاص است، حکایت از این داشت که در نگاه ایشان، کشور و جامعه ایران در شرایطی نرمال، رو به جلو بر اساس طرح و برنامه، و قانونمند با مسئولانی پاکدست، متخصص، کاربلد و منتخب اکثریت مردم در انتخابات‌هایی دموکراتیک و مردم سالارانه، قرار دارد. البته ایشان مکرر گفته اند که منکر پاره ای از اشکالات و کمبودها نیستند اما پیوسته نیز در سی سال اخیر تاکید کرده اند که آینده ایران را درخشان می بینند.‌

🔻طبیعی است با این تحلیل از اوضاع کشور، اگر کسی نخبگان و غیر نخبگان را تشویق به مهاجرت از چنین جامعه ای کند و کشور را از متخصصان و متفکران و نسل جوان نخبه خالی نماید، خیانت کرده و باید او را دشمن و یا وابسته به دشمن و دشمنان دانست اما در این میان یک مشکل وجود دارد و آن این که سالهاست اکثریت نخبگان و مردم و آنان که در متن و کف خیابان و بازار و ادارات و هر جای دیگر این جامعه حضور دارند، تحلیلشان با تحلیل رهبری از اوضاع حاکم بر کشور تفاوت دارد و به اصطلاح یک گپ و شکاف عمیق و گسترده بین فهم و تحلیل راس جامعه با کف و متن آن از اوضاع وجود دارد و اگر بگوییم میزان تفاوت این دو تحلیل از جامعه به اندازه تفاوت بهشت و جهنم است، تنها شاید کمی اغراق کرده باشیم.

🔻مردم و نخبگان ایران جامعه شان را مملو از تعارض، دوقطبی، عوامل استرس آفرین، نزاعهای بی حاصل، بی قانونی، بی تدبیری، بی برنامگی، فساد گسترده مالی و اداری، فقدان نظارت و حسابرسی، بی احترامی به مردم، بی اعتنایی به خرد جمعی، آسیب‌های اجتماعی و فقر و فلاکت می بینند و سالهاست که در انتظار وعده هایی هستند که قبل از پیروزی انقلاب، رهبران به آنها دادند که از جمله آبادی دین و دنیای آنها بوده است اما هر چه می نگرند و لمس و حس می کنند، افول و سقوط شاخصهای پیشرفت مادی و معنوی جامعه است.

🔻تا پیش از آخرین انتخابات مجلس و ریاست جمهوری، این امکان برای اکثریت وجود داشت که گاه فرد و افرادی متفاوت از گفتمان حاکم را به مجلس و مسند ریاست جمهوری بفرستند و از این طریق نفسی بکشند اما همین منفذ را نیز شورای نگهبان با نظارت استصوابی و مهندسی انتخابات چنان بست که دیگر کسی خارج از دايره خودی‌ها نتواند به قدرت و مدیریت کشور نزدیک شود و همه چیز در اختیار حاکمیتی یک دست باشد و این حاکمیت هر آنچه خواست و میلش بود، از انتصابات فامیلی گرفته تا تهدید و تحدید اینترنت آزاد و تا به کارگیری آشکار نظامیان در سمتهای سیاسی و تا دخالت در سبک زندگی و خصوصی مردم و .... انجام دهد و بر جامعه تحمیل کند.

🔻در کشور فرانسه که یکی از مقاصد مهاجران ایران است، یک سال جلیقه زردها هر هفته تظاهرات کردند و گاه وسایل عمومی را به آتش کشیدند و تنها ده نفر کشته شدند اما در ایران دو سال پیش ظرف سه روز تظاهرات اقشار مستضعف و محروم در اعتراض به گرانی بنزین و دیگر اجناس، صدها انسان بی گناه با گلوله های آتشین نظامیان که البته لطف کرده بودند و فقط به سرشان نزده بودند بلکه به قلب و شکم و دست و پایشان نیز زده بودند، به خاک و خون در غلتیدند و به خانواده هایشان اجازه سوگواری علنی نیز داده نشد.
خب در چنین شرایطی کدام نخبه است که زندگی در دارالکفر فرانسه را بر دارالاسلام ایران ترجیح ندهد؟

🔻وقتی تفاوت تحلیل رهبران با تحلیل مردم از وضعیت جامعه در حد تفاوت بهشت و جهنم باشد، باید در انتظار هر اتفاق بد و خطرناکی برای این کشور بود و اگر کسی منکر این امر باشد معلوم است کلمه ای از تاریخ و سیاست و سنت‌های الهی نمی داند.
📚@nasiri42

سعدیا حُبِ وطن گرچه حدیثی است صحیح
نتوان مُرد به سختی که من اینجا زادم

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴بازی «رای» و «صندوق» ۱

🔻اعتماد ۲۹ آبان ۱۴۰۰

🔘یادداشت «بی‌معنایی یک بیانیه» بنده که در ۲۵ آبان در اعتماد منتشر شد، مورد پسند برخی از دوستان اصلاح‌طلب واقع نشد و آشکار و پنهان نسبت به آن واکنش نشان دادند. گر چه نمی‌دانم که این دوستان چه نسبتی از فعالان اصلاح‌طلب هستند، ولی این امر مهم نیست، زیرا در هر صورت حتی اگر معدود هم باشند باید پاسخی که شایسته است تقدیم آنان نمود.

🔘البته مهم‌تر از اصل ارائه پاسخ، باید گفت که این رفت و برگشت‌ها تمرین گفتگو نیز هست و به فهم مسایل سیاسی این جبهه و کشور کمک خواهد کرد. گفتگویی عمومی که حتی‌الامکان از آن پرهیز شده است.

🔘پیش از ورود به بحث بد نیست که جایگاه حقیقی یا حقوقی خود را در میان اصلاح‌طلبان توضیح دهم. بنده هیچ رابطه تشکیلاتی با هیچ‌کدام از تشکل‌های اصلاح‌طلب عضو جبهه اصلاحات ندارم. این را به عنوان نقطه قوت یا افتخار نمی‌گویم. شاید هم ایرادم باشد. ولی از آنجا که فکر می‌کنم تفاوت‌هایم با راهبرد جاری دوستان بیش از آن است که با حضورم در جمع‌های تشکیلاتی آنان کمکی کنم لذا فاقد چنین رابطه‌ای هستم.

https://telegra.ph/بازی-رای-و-صندوق-۱-11-19

🔴بازی «رای» و «صندوق» ۲

🔻اعتماد ۳۰ آبان ۱۴۹۰

🔘ایراد دیگری که به آن یادداشت گرفته شده، از لحن آن بود؛ این که چرا آن پاراگراف آخر را نوشته‌ام. در این پاراگراف آورده بودم که: ”۲۸ خرداد نه فقط یک شکست راهبردی و حتی تشکیلاتی، که یک شکست اخلاقی بزرگ نیز بود. تقلیل امر سیاست به کمپین‌های انتخاباتی و تکنیک‌های بازاریابی و جعل نظرسنجی و تبلیغات سطحی، شکستی بود که هیچ‌گاه فراموش نخواهد شد“.

🔘همه کلمات دقیق انتخاب شده‌اند، ۲۸ خرداد یک شکست راهبردی بود زیرا نتیجه حاصل، مجموعه ادعاها و انتظارات یک جریان سیاسی را به چالش کشید و بخش قابل توجهی از جبهه اصلاحات با تصمیم مذکور همراهی نکردند و اگر بگوییم همراهی کردند و نتیجه همین است، برای این جبهه بسیار آبروریزی خواهد بود. باید کل فرآیند قبلی که منجر به این وضع شد را بازنگری کرد.

https://telegra.ph/بازی-رای-و-صندوق-۲-11-20

‏از ایشان سوال کردند
که شیعه هستی یا سنی؟!
گفت گرسنه هستم!

👉@KhorasanJan
📚@nasiri42

  گفت‌وگو ضرورت حيات انساني است.

◽مصاحبه روزنامه اعتماد با علی‌نیک‌جو پیرامون مهارت گفت‌وگو و پیامدهای فقدان آن در زندگی.

✍🏼 نیلوفر حامدی: سلامت يك محصول اجتماعي است و بايد جامعه را با گفت‌وگو محوري به سمت مهار خشونت و حل بحران پيش از وقوع آن هدايت كرد. از آنجايي كه گفت‌وگو قلب ارتباطات صميمي انساني است و يقينا پايه و اساسي است كه ديگر جوانب بر آن بنا نهاده مي‌شود؛ مهم‌ترين مهارت، مهارت گفت‌وگو يعني انتقال ايده‌ها، افكار و احساسات و دريافت آنها از شخص مقابل است. علي نيك‌جو، متخصص اعصاب و روان در گفت‌وگو با «اعتماد» از ضرورت اين مهارت و فقدان آن در زندگي روزمره ما مي‌گويد. از اينكه ياد نگرفتن و به كار نبستن همين امر به ظاهر ساده چه تبعاتي براي جوامع انساني ما مي‌تواند به دنبال داشته باشد.

▫آيا حرف زدن با ديگران را مي‌توان به عنوان يك مهارت تعريف كرد؟

البته كه اين‌طور است. كلمه، ادبيات، مهارت‌هاي زندگي، مهارت ارتباط، تبديل احساس به اسم، غناي كلام و مواردي از اين دست از جمله ضروريات زندگي است. الزاماتي كه مهم است همه ما نسبت به آنها آگاهي و اطلاعات لازم داشته باشيم. نه تنها در شكل زباني بلكه در عمل و تعاملات گروهي و اجتماعي هم بايد بتوانيم دانسته‌هاي خودمان را در اين باره به كار ببريم. همه اين مهارت‌ها جزو ضروريات مهم و اساسي زندگي ما هستند و نكته بسيار مهم درباره آنها اين است كه بايد آنها را بياموزيم.

▫با توجه به تاكيد خود شما مبني بر اينكه اين يك مهارت است و بايد آن را ياد گرفت، نحوه اين آموزش و يادگيري چگونه است؟ بستر آن كجاست؟

بايد در دوران پيشا دبستان و دبستان تمامي اين مهارت‌ها به ما آموخته شود و متاسفانه مي‌بينيم كه در عمل اين اتفاق رخ نمي‌دهد. اينكه پدر و مادر چگونه مي‌توانند با هم به گفت‌وگو بنشينند. اينكه كودك ببيند هر يك از طرفين مي‌تواند سخن صوابي در دل حرف ديگري بيابد و به او بازخورد دهد، اينكه بچه تجربه كند كه در عين مخاصمه مي‌توان مقتدرانه اما بدون فحاشي دلسردي‌ها و دلخوري‌ها را مطرح كرد، الگوي عملي مناسبي است براي پرداختن به مجادلات براي فرداي آن كودك. در واقع فضاي خانه و خانواده همان بستر اوليه‌اي است كه كودك مي‌تواند تمامي مهارت‌هاي مرتبط با تعاملات اجتماعي را ببيند، الگوبرداري كند و در آينده خود به كار ببرد. البته كه اين الگوها در طول رشد تغيير مي‌كنند و مي‌تواند بهبود يابد اما هر اندازه كه بستر اوليه يعني خانواده در اين زمينه قدرتمندتر عمل كند، كار آن كودك در آينده بزرگسالي‌اش راحت‌تر خواهد بود.

▫بسياري از مقالات از ابزار گفت‌وگو به عنوان يكي از مهم‌ترين روش‌هاي تعاملات انساني براي جلوگيري از خشونت نام مي‌برند. آيا شما هم با اين گزاره موافقيد؟

ما در ابتداي مسير گفت‌وگو هستيم. البته تاكيد كنم حجم بالاي منازعات و خشونت لخت در خيابان فقط به اين دليل نيست كه ما نمي‌توانيم عصبيت را به كلمه تبديل كنيم، بلكه تاب‌آوري ذهني و ظرفيت‌پذيري روانشناختي ما نيز در شرايط اسفناك اقتصادي و وضعيت بي‌آيندگي دچار آسيب سهمگين شده است. در واقع در شرايط فعلي شايد گروه‌هايي هم باشند كه به اين مهارت‌ها تسلط خوبي داشته باشند اما شرايط اقتصادي و اجتماعي كه در آن حضور دارند، كنترل موقعيت را از دست آ‌نها خارج كرده باشد. در نتيجه با وجود اينكه مي‌تواند حرف بزند و بشنود اما نمي‌تواند عصبيت دروني خودش را كنترل كند. از سوي ديگر، اين مهارت‌ها فردي نيستند. اگرچه افراد بايد آنها را در درون خود نهادينه كنند اما كاربرد آنها در فضاي جمعي است كه معنا پيدا مي‌كند. پس اگر من به اين مهارت آگاهي داشته باشم اما طرف مقابل چيزي از آن نداند، بازهم تعاملات ناقصي خواهيم داشت.

▫با اين وجود نظر شما نسبت به شرايط فعلي جامعه ما چيست؟ شرايط را چگونه ارزيابي مي‌كنيد؟

با همه اين اوصاف من به نسل جديد اميدوارم. نه به واسطه رويكرد آموزش‌هاي رسمي، بلكه به واسطه آگاهي پدر و مادراني كه به‌رغم همه ناامني‌هايي كه ايشان را فراگرفته، تلاش مي‌كنند فرزندان‌شان تجاربي را زندگي كنند كه خود محروم مانده‌اند. خوشحالي من از اين است كه پدر و مادرهايي كه خود در محيط آسيب‌زا و پرتنش بزرگ شده‌اند، تلاش مي‌كنند فرزندان خود را با مفاهيم ارتباطي آشنا كنند. من هر قدر از حاكميت نااميد هستم، به فضاي عمومي، جامعه مدني و كوشش و منش جمعي اين مردم اميدوار هستم.


ادامه در INSTANT VIEW



جان آگه با #فرهیختگان

🔴نقد منصفانه چیست؟
⭕️پاسخ به نقد دکتر حمیدرضا جلایی‌پور

🔻اول آذر ۱۴۰۰

https://telegra.ph/نقد-منصفانه-چیست-11-21

🔘پس از نوشتن یادداشت «بی‌معنایی یک بیانیه» برخی از دوستان اصلاح‌طلب ناراحت شدند و انتقاداتی را طرح کردند که در دو شماره https://t.me/abdiabbas/3851
https://t.me/abdiabbas/3854
در روزنامه اعتماد پاسخ دادم. در این میان دوست گرامی آقای دکتر جلایی‌پور مفصل‌تر به آن یادداشت پرداختند https://t.me/hamidrezajalaeipour/9900 و برخی نکاتی را مطرح کردند که صلاح ندانستم در یادداشت‌های روزنامه به آنها اشاره کنم و ترجیح دادم که در اینجا به آنجا بپردازم.

پرویز ثابتی، رئیس امنیت داخلی ساواک، در کتاب خاطرات خود، درباره روشنفکران و نویسندگان دوران پهلوی می‌نویسد. خاطراتی که اکثرا غیر واقعی و بیشتر بازتابنده‌ی ذهن آشفته دستگاه سرکوب‌ است. ثابتی از گلستان می‌نویسد و در انتها نبوغ او را می‌ستاید. احمدرضا احمدی را نویسنده‌ای بی‌خطر و بی‌آزار می‌خواند. تقریبا هر کس را که نقد می‌کند همچون بازجویی با انصاف در چند عبارت ضمنی او را ستایش هم می‌کند. به جز یک نفر: غلام‌حسین ساعدی. به او که می‌رسد دیوانه می‌شود: «غلامحسين ساعدی (گوهر مراد) بود كه فردی آنارشيست و بی‌بند و بار و بی‌پرنسيب بود. نوشته‌های او پر از تنفيذ از اوضاع و در جهت بدبين كردن مردم و جوانان نسبت به رژيم بود.» ثابتی، ناخواسته، بهترین توصیفات را برای ساعدی به کار می‌برد. غلام‌حسین ساعدی. استخوانی دردناک توی گلوی ادبیات ایران. نویسنده‌ی ازکوره‌در‌رفته‌ای که یک پروانه‌ در جوانی او را از خودکشی نجات می‌دهد تا شاهد روزگاران رنج باشد و سپس در آن اتاق یک متری توی پاریس بمیرد. یک چمدان مشکی توی دست پر از نامه‌های بی‌برگشت به طاهره. یک مطب کوچک توی خیابان دلگشا با ویزیت‌های رایگان. حمید نفیسی درباره او می‌نویسد که ساعدی، آواره‌ترین فیگور هنرمند تاریخ معاصر ایران‌ست، حتی آواره‌تر از شهید‌ثالث. نویسنده‌ای که همیشه در تبعید زندگی کرد. وقتی به فارسی می‌نوشت از فشار زبان آذری/ترکی به گلویش گله می‌کرد و وقتی به فرانسه تبعید شد، از درد زبان فارسی توی استخوان‌هایش می‌نالید. از سرطان بزرگ. در مصاحبه‌ای در پاریس از او می‌پرسند چرا به زبان فرانسه نمی‌نویسد. ساعدی یک‌باره از کوره در می‌رود و با عصبانیت فریاد می‌کشد که از چه حرف می‌زنی؟ من دیگر حتی حرف زدن را فراموش کرده‌ام. نه زیان، نه زمین، نه خانه و نه حتی یک دیوار برای مردن. «دیگر چند ماه است که از کسی دیناری قرض نگرفته‌ام. شلوارم پاره‌پاره است. دگمه‌هایم ریخته. لب به غذا نمی‌زنم. می‌خواهم پای دیواری بمیرم.» پاریس بزرگ، آن شهر رویایی نویسندگان مدرن، برایش چیزی نیست جز یک کارت‌پستال. «این‌جا از دو چیز می‌ترسم: خوابیدن و بیدار شدن.» او یک بی‌خواب ابدی‌ست. همچون شخصیت‌های آلن رنه، مسافری از دنیای مردگان. نویسنده‌‌ی گورستان. «مرگِ آواره، مرگ هم نیست. مرگ آواره، آوارگی مرگ است.» در جوانی عادت داشت که هر بار از زندان آزاد می‌شد به گورستان برود. از یک لامکان به لامکان دیگر. یک‌بار که میان گورها قدم می‌زند، می‌نشیند و خاک روی یک سنگ گور را پاک می‌کند. به گمانش که قبر مرده‌ای‌ست که زندگان فراموشش کرده باشند. خاک را کنار می‌زند. روی سنگ نوشته : «گوهر دختر مراد.» از آن پس حس می‌کند که به گوهرمراد تبدیل شده. احضار ارواح. جادوگری نوشتار. یک شبح در ادبیات فارسی. نویسنده‌ای که تنها دلیل زنده ماندنش را اضطرار نوشتن می‌دانست. اضطرار زندان و تبعید. یکی از دفعاتی که شکنجه می‌شود، دستش را با سیگار می‌سوزانند. همان دستی که با آن می‌نوشت. بیرون که می‌آید ناچار می‌شود با دست دیگرش بنویسد. درست همچون کافکا که با یک دست می‌نوشت و دست دیگرش را از هراس روی چشمانش می‌گذاشت. دستانی سبک، زخمی و همیشه لرزان. همان دستانی که شاملو روزی به قرض می‌گیرد تا شعری برای ساعدی بنویسد: « به نو کردن ماه/بر بام شدم.» آسمان همچنان ظلمات است و آن ماه نو هنوز بر بالای بام، درخشان...



حسام امیری
•••


به نوکردنِ ماه
بر بام شدم
با عقیق و سبزه و آینه.

داسی سرد بر آسمان گذشت
که پروازِ کبوتر ممنوع است.

صنوبرها به نجوا چیزی گفتند
و گزمگان به هیاهو شمشیر در پرندگان نهادند.

ماه
برنیامد...



احمد شاملو

@adabyate_digar|#Saedi|#Shamlou

🔻 فرمانده بسیج: لیبرالیسم به آخر خط رسیده؛ مسیحیت هم حرفی برای گفتن ندارد

▫️ سردار سلیمانی گفته لیبرالیسم به آخر خط رسیده و عَلم آن افتاده و وضعیت سوسیالیسم نیز برای شما روشن است؛ در این بین، مسیحیت هم دیگر حرفی برای گفتن ندارد؛ زیرا هر آنچه داشته را برای نظام لیبرالیسم هزینه کرده است. الگوی ما برای موفقیت، الگوی دفاع مقدس است؛ یعنی هرکدام از جوانان که در هر سطحی از تحصیلات هستند و در هر جغرافیایی از ایران قرار دارند به راحتی بتوانند جای خود را در این عرصه شناسایی کنند تا در جهت دستیابی هرچه سریع‌تر به پیروزی بزرگ و تاریخی که نجات‌بخش بشریت است برسیم؛ البته این یک شعار نیست؛ چون ریشه علمی دارد.

@RaaviOnline1
🌐 raavi.news

این یه دقیقه شاید تاثیر کار اشتباه ما رو نشون بده...

🌿 @BestShortFilm

⭕️بسیار روشن و درست گفته شده است.
دادن برنامه اقتصادی با وجود این وضعیت سیاسی یا از روی نادانی است یا با هدف کلاهبرداری.

ز گوش پنبه برون آر و دادِ خلق بده
و گر تو می‌ندهی داد، روزِ دادی هست
سعدی، گلستان

#هومن_پناهنده
@gashthaa

آواز: نورالدین رضوی سروستانی
ساز: داریوش طلایی

تغییرات ۱۰ نام‌ محبوب ایرانی طی صد سال گذشته
@AkhbareFori

ویلیام فاکنر درباره‌ی خطری بزرگ‌تر از بمب اتم سخن می‌گوید.

#هومن_پناهنده
@ gashthaa

⭕️به نظرتان هنگامی که حامیان طرح جوانی جمعیت این عکس را ببینند چه سوالی خواهند پرسید؟
چرا فقط یک بچه؟
چرا این زن کار می‌کند و نرفته خانه‌داری؟
چرا شلوار لی پوشیده؟
بقیه موارد حاشیه است و نمی‌بینند.