‌یک مرد ۸۵ ساله ایرانی که از سال ۱۹۹۷ بدون وضعیت مشخص مهاجرتی در کانادا زندگی می‌کرد به دلیل اینکه با ساواک همکاری داشته درخواست او پس از ۲۴ سال رد شد.

میرزاعلی واعظ زاده، از سال ۱۹۹۷ که به همراه خانواده‌اش به کانادا آمد. درخواست اقامت دائم همسر میرزاعلی در سال ۲۰۰۳ پذیرفته شد، اما درخواست خود او رد شد.

مقامات اداره مرزبانی کانادا CBSA درخواست وی را به دلیل کار کردن او برای سازمان اطلاعات ایران، ساواک، در قبل از انقلاب اسلامی و سرنگونی شاه در سال ۱۹۷۹، رد کرده‌اند.

خانواده و وکیل میرزاعلی می‌گویند که مشارکت وی در این سازمان که به نقض حقوق بشر از جمله شکنجه و قتل متهم شده، بسیار کم بوده است.

مسعود می‌گوید پدرش پس از اینکه متوجه شد ساواک درگیر نقض حقوق بشر است، کارش را در این سازمان رها کرد: «او نباید به خاطر کاری که در حضور او انجام شده اما نه توسط او مجازات شود».
وی می‌افزاید: «او جزو هیچ یک از آنها نبود و در واقع، کارش را ترک کرد. همانطور که گفتم، به محض اینکه فهمید پشت درهای بسته چه خبر است… او نمی‌خواست بخشی از آن باشد.»

اما در مقابل مقامات کانادا می‌گویند که او از جنایات ساواک خبر داشته است.

مقامات مهاجرت کانادا می‌گویند که آقای واعظ‌ زاده از سال ۱۹۶۴ از جنایات ساواک اطلاع داشت، اما تا سال ۱۹۷۰ برای آنها کار کرد. وی در طول مدت کار خود در این سازمان، پرونده حدود ۲۰ هزار نفر را بررسی کرد و ۸ هزار نفر را به مقامات اطلاعاتی ارجاع داد.

قاضی در این تصمیم نوشت که آقای واعظ‌ زاده «می‌دانسته که پس از ارجاع، افراد ممکن است در معرض شکنجه، بازداشت، بدرفتاری و حتی مرگ قرار گیرند.»

طبق تصمیم دادگاه فدرال درخواست آقای واعظ‌ زاده را برای تجدیدنظر قضایی در مورد پرونده وی در سال ۲۰۱۷ رد شد.

آقای Matas وکیل آقای واعظ‌ زاده نامه‌ای به CBSA نوشت و خواستار تاخیر در اخراج میرزاعلی شد به این دلیل که او و همسرش هر دو در شرایط نامناسب از نظر سلامتی هستند و پنج سال از رد درخواست اقامت دائم او می‌گذرد.

آقای واعظ‌ زاده چهارشنبه شب دستگیر و بازداشت و سپس به فرودگاه اعزام شد.
آقای واعظ‌ زاده را روز پنج‌شنبه با پروازی به تورنتو و سپس به دبی و در نهایت به تهران رساندند.

atash.ca
cbc.ca

📡 @VahidOnline

🔺در علوم انسانی صفریم..


#دکتر_شفیعی_کدکنی

@rahi_be_rahaei

‍ 📝📝📝گزارش اشپیگل در پایان صدر اعظمی آنگلا مرکل

✅روز هشتم دسامبر ۲۰۲۱ که مجلس آلمان صدر اعظم جدید دولت را انتخاب کرد، روز ترک آنگلا مرکل از صحنه رسمی سیاست آلمان بود.

✅در گزارش مجله اشپیگل مردم آلمان نظرات خود را در باره صدراعظم ۱۶ سال گذشته خود درج کردند. در پائین چند سطری از این نظرات را می‌خوانید:

✅ملت آلمان از صدراعظم خود خداحافظی می‌کند؛ صدراعظمی که نه به مد و اجناس لوکس اهمیت داد و نه تسلیم وسوسه دوربین‌های خبرنگارها و چاپلوس‌ها شد. خانم مرکل نه در محله گرانقیمت ملک خرید و نه اتومبیل‌های گران و لوکس؛ کاخ سلطنت نساخت، در تعطیلات خود نه در قایق‌های لوکس مسافرت کرد و نه یکی از این نوع خرید و همینطور هواپیمای خصوصی نداشت. دعوت به مهمانی‌های خصوصی را رد میکرد؛ در هتل‌های پنج ستاره دیده نشد و در مجالس اعیان ‌و اشراف شرکت نکرد.

✅۱۶ سال تمام طرز لباس پوشیدنش را عوض نکرد و لباس‌های برند معروف و گرانقیمت هرگز نپوشید. در یکی از کنفرانس‌های مطبوعاتی یک خبر‌نگار از او پرسید: خانم مرکل به چشم می‌خورد که شما لباس‌های متنوع نمی‌پوشید و آنها را به ندرت عوض می‌کنید؛ شما فقط یک دست لباس دارید؟ وی جواب داد من کارمند ‌و خدمتگزار ملت هستم؛ مانکن که نیستم.

✅در مصاحبه مطبوعاتی دیگر از وی سوال شد آیا در خانه‌اش کلفت دارد که مسئول نظافت خانه و یا آشپزی و غیره باشد؟ جواب مرکل این بود: « نه من خدمتگزار ندارم و احتیاجی هم به همچین کمکی ندارم، همسر من و خودم کارهای روزمره خانه را خودمان انجام می‌دهیم. »

✅خبرنگار دیگری پرسید چه وقتی لباس‌هایتان را می‌شوئید؛ خودتان و یا همسرتان؟ او جواب داد: کارهای وصله و غیره را من انجام می‌دهم و همسرم نیز مسئول ماشین لباسشویی است (همسر مرکل پروفسور دانشگاه است). بالطبع ما این کارها را اکثرا دیروقت انجام می‌دهیم. خوشبختانه دیوارهای آپارتمان ما پهن است و ما دقت می‌کنیم که برای همسایه‌ها مزاحمت ایجاد نکنیم و ادامه داد: من انتظار داشتم از من در مورد موفقیت و یا عدم موفقیت کار دولت بپرسید!

✅خانم مرکل اجاره‌نشین یک آپارتمان عادی است مثل شهروندان عادی شهر؛ وی حتی قبل از اینکه صدراعظم شود در این آپارتمان زندگی می‌کرد و بعد از آنکه رئیس دولت شد آپارتمان را عوض نکرد. او هیچگاه به یک ویلا اسباب‌کشی نکرد؛ نه مالک خانه است و نه استخر و هواپیمای خصوصی دارد.

✅او در ۱۶ سال ریاست خود هیچ یک از اقوام خود را به خدمات دولتی منصوب نکرد و یا برای خود و فامیلش سمت مهم در بخش خصوصی اقتصاد فراهم نکرد. او ساعی و با هوش است و همیشه متواضع ماند. صبور و با احساسی ظریف در قبال انسان‌هاست و به قضاوت وی می‌شد همیشه اطمینان داشت.

@MostafaTajzadeh

گر مشام آری به بحرِ ژرفِ من
بشنوی تو بوی خون از حرف من

#هومن_پناهنده
@ gashthaa

ضیا نبوی:
«تجمعات اعتراضی معلمان که دوشنبه و بصورت همزمان در بیشتر از ۸۰ شهر ایران برگزار شد درست به مانند کلاس درسی برای «سیاست حقیقی» بود. برای مائی که مدتهاست اسیر «سیاست مجازی» شده‎ایم و اعتبار و نفوذ مواضع و کنش‎های سیاسی را با میزان لایک‎ها و ریتوییت‎ها می‎سنجیم، تماشای یک چنین کنش جمعی و منسجمی لازم بود، شاید که از خواب مجازی بیدارمان کند! شاید خیلی از ما که در طوفان توئیتری یکشنبه، کم‎رونقی هشتگ #اعتراضات_سراسری_معلمان را مشاهده کردیم و متوجه شدیم که هیچکدام از جریان‎های اصلی توئیتر پشت آن نیستند جدی‌اش نگرفتیم و حتی از همراهی در حد چند توئیت یا استوری هم با آن پرهیز کردیم. همراه شدن با مطالبات معلمانی که در پی اجرای طرح رتبه‎بندی و همسان‎سازی حقوق بودند، مطالبه‎ای که در ظاهر جزئی بود و ربطی به تغییر اساسی وضعیت هم نداشت، بنظر ژانر جذابی نبود و هواخواهی نداشت. حقیقت این است ما کاربران شبکه‌های اجتماعی، مدتهاست در فضای مجازی رقابت تندترین و رادیکال‎ترین مواضع را مشاهده می‌کنیم و البته برایمان عادی شده است که این مواضع حتی پر کاهی را هم در جهان واقعی تکان ندهد! بگمانم دقیقاً همین نکته بود که بسیاری از ما را صبح دوشنبه و به هنگام تماشای تجمعهای پر جمعیت و سراسری معلمان میخکوب کرد. اینکه این همه جمعیت دقیقاً چطور و از کجا آمدند؟ در روزگاری که جریانهای سیاسی رسمی و غیر رسمی علیرغم تسخیر فضای مجازی، آرزوی به خیابان آوردن چند صد نفر را دارند، یک چنین هماهنگی بی‎هیاهوئی چگونه شکل گرفت؟ این پرسش را به گونۀ دیگری هم می‎توان پرسید و آن اینکه چنین سازماندهیِ درخشانی چگونه درست در برابر دیدگان ما رقم خورد و ما آن را ندیدیم؟ راستی آیا این سازماندهی نامرئی بود یا ما توان دیدن مقاومت واقعی را از دست داده‎ایم؟!

بگمانم برای همه آنان که واقعاً دغدغه تغییر وضعیت را دارند اندیشیدن به این پرسشها حیاتی است؛ باید به جد به این پرسش اندیشید که چرا ژانر مظلومیت-انفعال-انزوا تا این حد در فضای مجازی پر طرفدار است ولی مقاومت و کنشگری جمعی اجر و قربی نمی‎یابد؟ اینکه چرا مطالبه عدالت اجتماعی از آن جنس که معلمان در پی آنند، در فضای مجازی چندان توجهی نمی‎گیرد؟ اینکه چرا سیاست در ایران کمتر نیروی سیاسیِ اهل کار جمعی و تشکیلاتی می‎سازد و میدان نمایش سلبریتی‎های سیاسی شده است؟ اینکه چرا کنشهائی از جنس تجمع امروز معلمان اینقدر کم تعداد و به معنای دقیق کلمه استثناست؟!

پی‌نوشت: اگر کسی در پاسخ گفت که تجمعهای امروز اتفاقی بود و نه محصول کار جمعی و تشکیلاتی، پاسخ من توییت محمد حبیبی است.»

✅- پدرم نان ندارد
- مادرم اعصاب ندارد
- معلمم جایگاه و حقوق ندارد
- من هم سواد و آینده ندارم

@tribunesarzaminman

📢... #پوشه_شنیداری
سی‌‌ونهمین نشست از مجموعه درس‌گفتارهایی درباره‌ی بوعلی سینا با عنوان «مسئله‌ی ممکن بودن جهان: از ابن سینا تا لایب‌نیتس» با سخنرانی
دکتر حسین معصومی‌همدانی

زمان: چهارشنبه۲۴ آذر ۱۴۰۰

این درس‌گفتار بدون حضور مخاطب و در صفحه اینستاگرام مرکز فرهنگی شهرکتاب به آدرس ketabofarhang@ بصورت زنده پخش شد. شایان ذکر است کلیه نشست‌ها و درس‌گفتارهای مرکز فرهنگی شهرکتاب بدون حضور مخاطب و بصورت مجازی برگزار می‌شود.

@Bookcitycc

‍ ‍ * تــزلـزُل اخـلاقـی *

در مورد تزلزل اخلاقی مردم امروز _بخصوص در شهرهای بزرگ_ حرف زیاد زده می‌شود و از هر سو ابراز نگرانی‌هایی می‌شود. اگر در جامعه‌ای قانون نباشد، می‌توان آن را از نو برقرار کرد، ولی اگر اخلاق، یعنی پای‌بندی‌ها و حفاظها، از هم فرو ریخت، دیگر امید چندانی باقی نمی‌ماند، و به منزله‌ی بازگرداندنِ آبِ رفته به جوی است.
عجیب است که راجع به همه چیز حرف زده می‌شود: اقتصاد و جمعیّت، آلودگی محیط، بورس، ارز، مگر اخلاق اجتماعی، که گویا در برابر این، یک حالتِ تخدیر شدگی، نومیدی و وحشت زدگی، هر سه برقرار است.
گاهی اوقات انسان ناچار می‌شود که از واقعه‌ی کوچکی نتیجه‌گیری کلّی‌ای بکند، یعنی مُشت را نمونه‌ی خروار بگیرد.
دوستی حکایت می‌کرد که به یکی از ادارات بسیار مهم مراجعه کرده بوده است. کاری داشته، با سه چهار میز که پشت هر یک جوانِ بیست و چند ساله‌ای نشسته بوده، و همه‌ی آنها بی‌استثنا، به خطابِ «تو، تو» با او حرف زده بودند، در حالی که سنّش از شصت گذشته و موی سرش سراپا سفید بوده. این بی‌ادبی و بی‌اعتنایی و آداب‌ندانی برای نسلِ جوانِ کنونی که مرجع احتياجات مردم و جانشینِ «دیوانی» قدیم و Coil servant جدید هستند، بسیار تأسف بار است...
می‌گفت که این جوانان شاید تقصیر و سوء نظری نداشتند، یاد نگرفته‌اند، در هیچ جا روشِ روبرو شدن با مردم را نیاموخته‌اند، شاید به عمرشان یک کتاب نخوانده‌اند، با جوّ خشنِ اجتماعی روبرو بوده‌اند:
این را نمی‌دانند که با پایین‌ترین افراد هم هیچ کس حق ندارد «تو، تو» حرف بزند، تا چه رسد با کسی که لااقل چهل سال از آنان مسن‌تر است؛
این دوست که تجربه‌ی زیادی در برخورد با ادارات دارد می‌گفت: در دستگاه‌های رسمی کم نیستند افرادی که جزو یکی از این دو دسته باشند:
کسانی که خود را جزو خانواده‌ی نظام می‌دانند، و اینان آموخته‌اند که همه‌ی کسانِ متفاوت با خود را طاغوتی، مسلوبُ‌الْحقوق، طفیلی، و واجب اهانت، و دشمنِ دین و دولت ببینند.
دسته‌ی دوّم، عکس آنها، کسانی هستند که صد در صد ضدّ حکومت‌اَند، امّا به اقتضای گرفتن حقوق، خود را مطیع و متظاهر قلمداد می‌کنند. اینان همه‌ی لجِ خود را بر سر ارباب رجوع فرو می‌ریزند، تا او را هر چه بیشتر دلزده و ناراضی سازند.
این دو گروه، گویی در «چزاندن» و عصبی کردنِ مردم با هم مسابقه دارند، و معلوم نیست که کدام از دیگری جلو می‌افتند.
شاید بشود از گروه سومی هم یاد کرد، و آن جوانهایی هستند از نوع نمونه‌ی فوق که بقدری سر به هوا، تربیّت نادیده، بی‌مسئولیت و بی‌خبر هستند که فرق میان درست و نادرست برایشان معلوم نیست. روشن نیست از کجا آمده و پشت این میزها نشسته‌اند، و خلاصه این هر سه گروه، چون مرجع «حلّ و عقد» امور مردم هستند، می‌توانند نرم نرم، و بی‌آنکه بشود به آنها اعتراض کرد، مردم را ببرند به جانب این فکر، که در یک کشورِ غریبه‌ی سنگدل زندگی می‌کنند.
حتّی در دستگاه‌هایی که نام «فرهنگ» همراه با اسم خود دارند، کسانی یافت می‌شوند که گویا فريضه‌ای برای خود بشناسند و شرط وظیفه شناسی و احتیاط بدانند، که کمترین اصلِ ادب و فرهنگ را نادیده بگیرند.
این از ادارات، سایر شئون اجتماعی نیز کم و بیش بر همین قیاس است، مگر آنکه در روابطی که مردم با همدیگر دارند، یک شفیع و گِرِه‌گشا و ناجی پا به میان نهد و جان را بخرد، و آن را همه می‌شناسند که چیست، زیرا هیچ وقت رابطه‌ی جان و پول که این یک بلاگردانِ دیگری باشد، تا این حد گرم نبوده است.
گوساله‌ی سامری را که از طلا ساخته شده بود، دست کم نگیریم.

#مرزهای_ناپیدا

💎کانال دکتر محمّد‌علی اسلامی نُدوشن
🆔 @sarv_e_sokhangoo

Video from H P J

سفیر سویس در تهران به مناسبت شب یلدا غزلی از حافظ می‌خواند. بیتی در این غزل هست که ای کاش نمی‌بود. سفیر آن بیت* را نمی‌خواند، چون علاوه بر اینکه فارسی می‌داند(آن هم در سطحی که می‌تواند شعر بخواند) شعرشناس هم هست و شمّ و شعور ادبی‌اش به او می‌گوید که حذف کردنِ آن بیت بهتر است.
این نوع توانایی‌ها اولاً ناشی از کیفیت آموزش در کشورهایی مثل سویس است که نتیجه‌اش داشتن سفرایی است که قادر به سخن گفتن به زبان کشور میزبان‌اند و ثانیاً حاکی از گزینش مقامات بر مبنای شایسته‌سالاری است. این را مقایسه کنید با سطحِ آموزش و فرهنگ در کشورهایی که نسبتِ دارندگان مدرک دکتری در آنها چه بسا بیش از سویس باشد، اما حتی وزیر امور خارجه‌شان از تکلم به زبان انگلیسی( زبانِ اول جهان ) ناتوان‌ است، چه رسد به اینکه سفرایش بتوانند به زبان کشور میزبان مثل فارسی یا عربی یا اردو سخن بگویند.
بد نیست این را هم بگویم که همین غزل را یکی از روسای جمهور سابق ایران(که می‌توان او را شایسته‌ترین‌شان شمرد) به همین مناسبت خوانده بود، اما در خوانش او، بیت مذکور حذف نشده بود.

*دریای اخضر فلک و کشتی هلال/ هستند غرق نعمت حاجی قوام ما

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴چرخه تخریب و تضعیف
طبقه متوسط چگونه زمینگیر شد؟

🔺تجارت فردا ۲۷ آذر ۱۴۰۰ شماره ۴۳۶

✍️عباس عبدی

🔹یکی بر سر شاخ، بُن می‌برید
نتیجه بریدن شاخه طبقه متوسط


🔘پیش‌بینی مارکس از سقوط نظام سرمایه‌داری بر این مبنا استوار بود که دو طبقه سرمایه‌دار و کارگر به دلیل تعارض منافع نمی‌توانند با یکدیگر همزیستی داشته باشند، آنان در واقع دشمن یکدیگرند و بنیان متزلزل جامعه طبقاتی سرمایه داری بر تعارض این دو طبقه و بهره‌کشی طبقه بورژوا از طبقه کارگر استوار است، و اگر گروه سومی هم هستند که آن را خرده‌بورژوازی می‌نامید آنان نسبت به این دو طبقه در اقلیت یا در حاشیه قدرت قرار دارند.

https://telegra.ph/چرخه-تخریب-و-تضعیف-12-19

🔴 اختراعات تازه در حکمرانی

نویسنده: کامبیز نوروزی-حقوقدان-

گویا قرار است همه چیز در کشور وارونه شود.


از قدیمی ترین دوران باستان تا امروز که عصر دولت مدرن است تأمین امنیت عمومی از وظایف حکومتها بوده است.

چیزهایی مانند فرزنددار شدن و نگهداری حیوانات اهلی در شهر و روستا و امثال اینها هم انتخاب مردم که ربطی به حکومتها ندارد.

اینجا و این ایام برعکس شده است. می خواهند حفظ امنیت مردم از دست سارقان را به مردم واگذار کنند. استاندار تهران گفته است برای مقابله با سرقت مقرر شد که استقرار نگهبان محله اجرایی شود. یعنی که مردم خودشان مواظب باشند دزد به آنها نزند. پس حکمران کجاست و چه کاره است؟

اما دولت در اینکه مردم چند فرزند داشته باشند دخالت می کند. در اینکه کسی حیوان اهلی نگهداری کند دخالت می‌کند و می خواهند کاری کنند که پلیس حیوان اهلی دست کسی دید از او بگیرد.

کار بی اهمیت مبارزه با سارقان را مردم خودشان انجام دهند. اما وظایف حیاتی و خطیری همچون مراقبت در بچه دار شدن زن و شوهرها و مقابله با مردم بخاطر نگهداری حیوان اهلی در شهر و روستا هم در اختیار حکومت.

لابد درستش همین است دیگر. تا حالا ما و همۀ دنیا خطا می کردیم که غیر از این فکر می کردیم.
https://t.me/kambiznouroozi

‏تنها فایده عودت شرم‌آور محصولات صادراتی کشاورزی ایران، شاید این باشد که نشان داد چه سمومی را سالهاست مصرف می‌کنیم و تا چه اندازه نهادهای نظارتی و بهداشتی کشور حالت مترسک دارند. مجلس، اگر مجلس باشد؛ به جای نگرانی از درمان زنان توسط پزشک‌ مرد، باید نگران تاراج سلامت ایرانیان باشد.
‏نکته رعب‌آورتر آنکه، معمولاً آنچه صادر می‌کنیم، بهترین و باکیفیت‌ترین هندوانه، سیب‌زمینی، پیاز، پسته، پرتقال، سیب و ... است. اگر وضعیت آن بهترین‌ها چنین است که حتی کشورهای آسیای میانه و عمان هم پس می‌فرستند، وای به حال ما که سهمی از بهترین‌ها را هم نداریم!

@hydroforum

ترک خانه توسط مردان متاهل به دلیل مشکلات اقتصادی

🔻 فاطمه دانشور، مدیر موسسه خیریه: مراجعه زنان با فرزندان‌شان به این موسسه به دلیل ترک همسران آن‌ها در ماه‌های اخیر بیشتر شده، چرا که همسران آن‌ها به دلیل فقر وبیکاری نمی‌توانستند هزینه‌های خانواده را تامین کنند و آنها را ترک کردند/ شرق

Join → @Gilin_Gilin

اندر ظنی بودن معرفت انسانی


http://bit.ly/3mD9cf1




#فرهیختگان، پیک آگاهی شماست

در جنگ با عراق چگونه پیروزی‌های درخشان به جام زهر انجامید؟

جعفر شیرعلی‌نیا

پروفسور برنارد رایش در مقاله اسراییل و جنگ ایران و عراق می‌نویسد: «بهره‌ی اصلیِ اسراییل از جنگ ایران و عراق آن بود که این دو قدرت منطقه‌ای که هر دو دشمن اسراییل محسوب می‌شدند، علیه یکدیگر وارد جنگ شدند و فرصت استراحتی برای اسراییل فراهم شد.» او معتقد است اسراییل به دنبال «حفظ موازنه‌ی قوا برای طولانی‌کردن جنگ و جلوگیری از پیروزی یکی از دو طرف بود.» در تحلیل رایش، جنگ علاوه بر درگیر نگه داشتن این دو کشور، جهان عرب را به دو قطب تبدیل کرده بود؛ یک قطب، سوریه، لیبی و یمن جنوبی و قطب دیگر اردن، مصر و کشورهای حاشیه‌ی خلیج‌فارس و «دودستگی جهان عرب، مانع تشکیل جبهه‌ی متحدی علیه اسراییل شد» (درس‌هایی از راهبرد، حقوق، دیپلماسی در جنگ ایران و عراق، ص۱۴۷ و ۱۴۸)

گویا سیاست آمریکا هم ادامه جنگ خونین ایران و عراق بود؛ تا وقتی که برنده‌ای نداشته باشد. الکواری نماینده وقتِ قطر در سازمان ملل، درباره موضع آمریکا و شوروی در جنگ می‌نویسد: «در واقع این دو ابرقدرت، به رغم تاکیدهایی که بر خلاف آن داشتند، از تداوم جنگ و طولانی شدن آن، مادام که هیچ‌یک از طرفین نتواند بر دیگری غلبه داشته باشد، احساس رضایت می‌کردند» (عملکرد شورای امنیت در جنگ ایران و عراق، ص ۲۰۱)

در سالهای جنگ تا وقتی که ایران و عراق کشورهای هم را ویران می‌کردند، قدرت‌های جهانی با وجود اظهار نگرانی از ادامه جنگ، تلاشی عملی و جدی برای پایان دادن به آن نکردند. آنها سال هفتم تصمیم گرفتند جنگ را پایان دهند.
تحلیلگران ایرانی موفقیت نسبی کربلای ۵(زمستان ۶۵) را در تصمیم ابرقدرتها برای پایان دادن به جنگ موثر می‌دانند اما اغلب تحلیلگرانِ غیرایرانی ناامن شدن خلیج فارس در جنگ دریایی و افشای ماجرای مک فارلین را مهمترین دلیل تصمیم آمریکا برای پایان دادن به جنگ می‌دانند.

افشای پر سر و صدای ماجرای مک‌فارلین در آبان ۶۵، که در جهان به ماجرای کمک آمریکا و اسراییل به ایران معروف شد، کار را برای بازی دوگانه‌ی آمریکایی‌ها سخت کرد و آمریکا تحت فشار شدیدی قرار گرفت و به تعبیر کدی و گازیوروسکی آمریکایی‌ها به این جمع‌بندی رسیدند که: «باید به‌گونه‌ای مستقیم برای پایان دادن به جنگ طولانی ایران و عراق مداخله نمایند.» (نظام دوقطبی و جنگ ایران و عراق، ص۴۱۴)
تیر ۶۶ قطعنامه‌ی ۵۹۸ برای پایان دادن به جنگ تصویب شد. واکنش ایران به قطعنامه منفی بود اما برای اولین‌بار تمام ۵ عضو دائم شورای امنیت برای پایان دادن به جنگ تفاهم کرده بودند. به روایت دبیرکل سازمان ملل در جلسه‌ای که مهر ۶۶ او با ۵ عضو دایم شورای امنیت برگزار کرد؛ شولتز وزیرخارجه‌ی آمریکا در جمع‌بندی نظر ۵ کشور گفت: «همه‌ی ما پایان جنگ را می‌خواهیم. همه ما از قطعنامه‌ی ۵۹۸ حمایت می‌کنیم» (به سوی صلح، ص۲۵۵)

دکوییار، دبیرکل سازمان ملل، در خاطراتش درباره سیاست آمریکا در این مقطع از جنگ می‌نویسد: «نظر قطعی ایالات متحده این بود كه برای پایان جنگ: (۱) عراقی‌ها باید به‌خوبی مقاومت كنند تا مانع هر گونه پیروزی ایران شوند. (۲) جنگ باید بیش از هر زمانی برای ایرانی‌ها رنج‌آور شود. (۳) جریان سلاح به ایران باید از طریق قطعنا‌مه‌ی دیگری در شورای امنیت كاهش یابد و (۴) فشار بین‌المللی در ابعاد وسیعی به این كشور وارد شود.»(به سوی صلح، ص۲۶۷)

بسیاری دریافتند که جنگ ماه‌های پایانی خود را سپری می‌کند. محمدجواد ظریف از دیپلمات‌های ایران در سازمان ملل به خاطر دارد که حدود دی‌ماه ۶۶: «مایکل اشتاینر من را صدا کرد و گفت که من یک نکته‌ای را به تو بگویم و آن این است که شما الان دست بالا را دارید، ولی امسال سال شکست شما در جنگ است. قبل از این‌که شکست بخورید قطعنامه را بپذیرید. هیچ‌وقت این از ذهنم بیرون نمی‌رود.» (دیپلماسی ایران و قطعنامه ۵۹۸، ص۲۴۹) چندماه پس از این گفتگو سخنان نماینده آلمان در سازمان ملل به واقعیت پیوست و در بهار ۶۷ ایران شکست‌های پی‌در‌پی و سختی را در جبهه‌های جنگ تجربه کرد. فاو، شلمچه، جزایر مجنون را که در عملیات‌های سخت و طولانی‌مدت در چند سال گرفته بود در عملیات‌های سریع دشمن در عرض چند ماه از دست داد و با سخت شدن و زجرآور شدن جنگ، قطعنامه‌ی ۵۹۸ را پذیرفت.

سودهای سرشار بسیاری از کشورها و شرکت‌های بین‌المللیِ فروش سلاح و منافع بسیاری که در حاشیه جنگ‌ها وجود دارد، تا چه حد در ادامه جنگ تاثیر داشت؟ مقامات ایرانی به‌ویژه مسئولان وزارت خارجه تا چه حد به انگیزه‌ی اصلی ابرقدرت‌ها و کشورهایی که منافعشان در طولانی شدن جنگ بود پی بردند؟ عجیب آنکه در ایران نیز نگاهی مسلط وجود داشت که تلاش دیپلماتیک برای پایان دادن به جنگ را تلاشی خائنانه تفسیر میکرد. آیا ممکن است گاه بازی خورده باشیم و با اصرار بر ادامه جنگ در زمین ابرقدرت‌ها بازی کرده باشیم؟



جان آگه با #فرهیختگان

مادامی که حتی یک کارشناس اهل سنت اجازه‌‌ی حضور در رسانه‌ی عمومی کشور و تبیین مواضع و بیان روایت هم‌مذهبان خود از تاریخ اسلام را ندارد، ادعاهایی ازین قبیل ‌که می‌خواهیم در فلان برنامه درباره‌ی واقعه‌ی حساس و چالش‌برانگیزی مثل سقیفه، علمی و مستند «گفتگو» کنیم، تنها به شوخی شبیه است.

بگذریم از این‌که واقعاً مشخص نیست چه نسبتی است میان بازخوانی رخدادی مثل سقیفه با مسایل انسان امروز و جهان معاصر آن‌هم در یک رسانه‌ی عمومی مثل صداوسیما.

قرن‌هاست یک‌طرف صحاح را شخم می‌زنند و طرف دیگر کتب اربعه و بحار را، به قصد یافتن تعارض‌ها و تناقض‌ها و به قول معروف «سوتی»‌های طرف مقابل و اثبات حقانیت مسلک خود!
قرن‌هاست بر سر فتوحات و سقیفه و معنای ولی و شأن نزول آیات سوره‌ی مائده و شورا و خلافت بین اهل قبله نزاع و خونریزی است.
قرن‌هاست این‌ها «مؤتمر علمای بغداد» و «شبهای پیشاور» و «ثم اهتدیت» می‌نویسند و آن‌ها «منهاج السنة» و «خرافات وفور» و «شاهراه اتحاد». اینها از امثال تیجانی مجسمه‌ی قهرمان می‌سازند، آن‌ها از امثال برقعی. نهایتش هم هیچکدام از مجادلات تکراری و کسل‌کننده و بی‌حاصل شیوخ شبکه‌های «اهل البیت» و «ولایت» با مولوی‌های «کلمه» و «وصال» گامی فراتر نرفته‌اند.

آخرش چه؟ تاریخی به بلندای چهارده قرن که عمده‌ی صفحاتش را این مباحثات و منازعات فرقه‌ای سیاه و سرخ کرده، چه جای افتخاری دارد؟ عایدی این تاریخ برای انسان امروز چیست؟ مسلمان امروز چه بهره‌ای از پرداختن دوباره و دوباره به این منازعات تاریخی می‌برد؟ کدام مسایلش، کدام چالش‌هایش، کدام پرسش‌هایش در این تورق چندین‌باره قرار است پاسخ پیدا کند؟

صرف‌نظر از آن دسته، در طرفین، که ارتزاق ازین چالش‌ها می‌کنند و حیات و ممات‌شان بسته به شعله‌ورماندن اختلافات است، باقی مسلمانان، در دنیای پیچیده‌ی امروز چه طرفی از این نگاه به گذشته می‌توانند ببندند؟ غایت این راه جز تفرقه‌ی بیشتر، جز تشدید منازعات فرقه‌ای، جز تعمیق شکاف‌ها، جز تشدید وضعیت نابسامان جوامع اسلامی چه چیز دیگری می‌تواند باشد؟

اگر هم هدف واقعاً عبرت‌آموزی و مواجهه‌ی راهبردی و «گفتگوی انتقادی» است، ابتدایی‌ترین شرط چنین گفتکویی، حضور نمایندگانی مورد قبول طرفین است. نه آن‌که چند کارشناس تاریخی ـ دینی شیعه با یک مجری روحانیِ شیعه بنشینند و باهم «گفتگوی انتقادی» کنند!

✍️ محسن‌حسام مظاهری

@mohsenhesammazaheri

🔺وقتی هم معلمی هم خیلی آدم خوش ذوق خوش صدایی هستی

@Akharinkhabar