گشت‌ها | هومن پناهنده

Forwarded from Pulp Fiction

ولوجک اسم گربه‌مان بود، یک بچه‌‌گربه‌ی ماده‌ی دورگه. این اسم را میک روی گربه گذاشته بود؛ قبل از این‌که بتواند «ر» را درست تلفظ کند. وقتی میک سه‌سالش بود برای کریسمس خریدیمش. قرار بود گربه‌ی هردوی ما باشد. اما روز پیش از سال نو، ولوجک عروسک باربی من را جوید و موهای طلایی‌اش را تف کرد توی ظرف غذایش و بعد از این ماجرا دیگر من و ولوجک رابطه‌مان زیاد صمیمی نبود.
با این حال، ولوجک واقعا میک را خیلی دوست داشت. همیشه مثل سایه دنبالش می‌رفت و از وقتی بالاخره میک را گذاشتند مهدکودک، ولوجک تمام روز عروسک محبوب میک – یک عروسک راسوی پشمالو و کثیف به اسم بوگندو- را به دندان می‌گرفت و با خودش این‌طرف و آن‌طرف می‌برد تا موقعی که میک برمی‌گشت خانه.
ولوجک برای میک بیشتر یک دوست بود تا حیوان خانگی؛ یعنی میک درباره‌ی خیلی چیزها با او مشورت می‌کرد، و به‌جای یاددادن شیرین‌کاری‌های «گربه‌ای»، کارهای آدم‌ها را یادش می‌داد. مثلا این‌که چطور درِ دستشویی یا گره بند کفش میک را باز کند.
کار دیگر میک این بود که یک کلاه کابویی قرمز روی سر ولوجک می‌گذاشت که شاید احمقانه به نظر برسد، اما ولوجک بعد از یک مدت عاشق آن کلاه شده بود. صبح‌ها حاضر نبود قبل از این‌که میک کلاه را روی سرش بگذارد و گوش‌هایش را از سوراخ‌هایی که دو طرف کلاه درست کرده بود بیرون بکشد، از خانه بیرون بیاید.
پارسال مجبور شدیم ببریمش پیش یک دام‌پزشک تا راحتش کند. سرطان استخوان داشت و خیلی درد می‌کشید. چاره‌ای نداشتیم.
آن روز همه با هم بردیمش مطب دام‌‍پزشک. اما فقط میک همراه ولوجک رفت توی اتاق. وقتی بیرون آمد به تمام بلوزش پشم‌های ولوجک چسبیده بود. میک تا آخرین لحظه بغلش کرده بود. اما گریه نمی‌کرد. یادم هست که فکر کردم چطور می‌تواند آن‌قدر قوی باشد.
عصر روز بعد، همه داشتیم تلویزیون تماشا می‌کردیم که ساعت دیواری اتاق نشیمن شروع کرد به زنگ‌زدن و میک خود‌به‌خود از روی کاناپه بلند شد که برود شام ولوجک را حاضر کند.
تا نیمه‌ی راه آشپزخانه رفته بود که یادش افتاد.
خیلی ناگهانی متوقف شد و یک لحظه همان‌طور سر جایش ایستاد. بعد دوید توی دستشویی و بالا آورد.
مادرم در زد، اما میک بهش گفت برود. مادرم رفت، میک از دستشویی بیرون آمد و صاف رفت توی اتاقش و تا چند ساعت همان‌جا ماند.
آن شب وقتی میک آمد سر میز شام، کلاه کابویی قرمز ولوجک سرش بود. فکر نمی‌کنم این کارش به عمد بود. احتمالا کلاه سرش بوده و یادش رفته آن را بردارد.
در تمام مدتی که غذا می‌خوردیم از ولوجک می‌گفت و کارهای بامزه‌اش را تعریف می‌کرد. بعد از شام، من را با خودش برد توی اتاقش و یک گلوله از پشم‌های ولوجک را نشانم داد که از روی فرش و بلوزش و گوشه و کنار جمع کرده بود. گذاشته بودش توی یک کیسه نایلون روی طبقه‌ی کتابخانه. خیلی دلم سوخت. چند دقیقه بعد چشمش افتاد به خودش توی آینه و دید که کلاه هنوز سرش است. صورتش از ناراحتی در هم رفت.
«اگه فراموشش کنم چی، فیب؟ اگه فراموشش کنم مثل اینه که هیچ‌وقت وجود نداشته.»
این‌جوری بود که آن شب من و میک تمام آلبوم‌های عکس را زیر و رو کردیم تا عکس‌های ولوجک را پیدا کنیم. عکس‌ها را چسباندیم دورتادور آینه‌ی دیواری میک تا هیچ‌وقت فراموشش نکند.
و فراموش هم نکرد. از آن شب به بعد هروقت وارد اتاقش می‌شد اولین کارش نگاه‌کردن به آینه بود. «سلام ولوجک، چطوری دختر؟»
فکر می‌کنم وقتی می‌شنیدم دارد با آن عکس‌ها حرف می‌زند از همیشه بیشتر دوستش داشتم. قسم می‌خورم.

میک‌ هارته این‌جا بود. باربارا پارک. ترجمه‌ی #نازنین_دیهیمی
@DailyFictions

24 views00:49