سبک‌های تبلیغ سیاسی در صداوسیما

مقاله‌ای از سعید حجاریان منتشر شده در وب‌سایت مشق نو


📌بریده‌ای از متن:

در زمانی‌که ابزار اصلی تبلیغات در جمهوری اسلامی، صداوسیما بود، و هنوز شبکه‌های ماهواره‌ای دخالتی در امور نداشتند و از آن سو، اینترنت هم محلی از اعراب نداشت، دغدغه من آن بود که این دستگاه تبلیغاتی به چه نحوی می‌خواهد رضایت مردم را نسبت به دولت و حکومت جلب کند. از آن رو، مواردی را که تا مقطع نگارش این مقاله برجسته به‌نظر می‌آمد، بر رشته تحریر درآوردم.

این مقاله کمابیش ناتمام رها شد تا براساس فکت‌های بیشتر تکمیل شود. اکنون، که انواع شبکه‌های ماهواره‌ای، سایت‌های خبری و رسانه‌های مجازی به میدان آمده‌اند، شرایط دگرگون شده است و بسط این مقاله دشوار به‌نظر می‌رسد، که باید آن را به پژوهشگران حوزه رسانه، جامعه‌شناسی و علم سیاست واگذار کرد. البته، در آینده تلاش خواهم کرد، صورتی مختصرتر اما متناسب با شرایط روز و مصادیق امروزین را تهیه و منتشر کنم.

سبک تبلیغ سیاسی تا حدود زیادی به ماهیت یک رژیم سیاسی بستگی دارد. مع‌الوصف می‌توان درون هر نظام سیاسی شاهد تنوعاتی از سبک‌های تبلیغی بود. جمهوری اسلامی ایران نیز از این قاعده مستثنی نیست و از زمان بنیان‌گذاری آن تاکنون، ادوار گوناگونی را به‌لحاظ سبک تبلیغ سیاسی پشت سر گذاشته است.

تبلیغ سیاسی در وهله اول وظیفه کسب مشروعیت و جلب اطاعت رضایت‌مندانه شهروندان و کسب اعتماد سیاسی را به عهده دارد و در مراتب بعدی، تبلیغ کارکردهای دولت، خصال دولتمردان و تضعیف بدیل‌های مقدر را نشانه می‌گیرد.

از آنجایی که یکی از مهمترین نشانه‌های دستگاه‌های تبلیغات دولتی، جلب اعتماد مردم به رویه‌ها، سازمان‌ها و شخصیت‌های سیاسی است، مناسب است که در این مقال، صداوسیمای جمهوری اسلامی را از زاویه سبک تبلیغ سیاسی، مورد مداقه قرار داده و ادواری را که بر این رسانه گذشته است، گونه‌شناسی کنیم.

متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید
https://telegra.ph/Politics-in-IRIB-01-04



#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی

جدال این هفته: آیا اقتصاد رانتی ایران قابل درمان است؟

گفتگو با سعید لیلاز، پنج شنبه نهم دیماه ساعت هفت شب، یوتیوب جدال

دو سال پیش، در اولین اپیزود جدال، سعید لیلاز پیش‌بینی کرد که نظام سیاسی ایران چاره‌ای ندارد مگر اینکه به سمت نوعی اقتدارگرایی برود و با حذف موقتی یکی از جناح‌ها، تنش‌های فزاینده جناحی که باعث استهلاک و ناکارآمدی سیستم شده را کاهش دهد. ادعای لیلاز در آن مصاحبه این بود که این جراحی سیاسی ضروروی باعث افزایش کارامدی نظام و افزایش توانش در حل و فصل بحران‌ سیاست خارجی و بحران اقتصادی میشود.

آیا میتوان گفت بخش نخست آنچه لیلاز در بهمن ۹۸ پیش‌بینی کرده بود در انتخابات خرداد ۱۴۰۰ رخ داده است؟

حالا شش ماه بعد از این انتخابات دوباره به سراغ لیلاز میروم تا از او بپرسم آیا در این مدت نشانه‌ای دیده که این یکدست شدن حاکمیت باعث افزایش کارآمدی شده باشد؟ آیا اراده‌ای در سطح کلان نظام برای مقابله با بحران اقتصادی در داخل کشور می بیند؟ اصلا در نگاه لیلاز ساختار اقتصاد ایران چه مشکلات اساسی دارد و بهترین و بدترین سناریوهایی‌ پیش روی این اقتصاد کدامند؟ منابع سازنده فساد و رانت در این اقتصاد کدامند و اصلا مبارزه با آنها ممکن است؟ و چگونه؟ و در نهایت آیا ایران توان جراحی‌های اقتصادی‌ بیشتری مثل حذف ارز چهار هزار و دویست تومنی و یا حذف یارانه‌ها را دارد و یا اینبار هم قرار است عده‌ای زیر تیغ جراحان اقتصادی کشته شوند؟ این گفتگو فردا، پنج شنبه ساعت هفت شب در یوتیوب جدال به صورت زنده برگزار میشود و صوت آن به صورت زنده در کلاب‌هاوس جدال پخش میشود.

لینک یوتیوب:
https://youtu.be/Mf2tvBrHLtw

لینک کلاب‌هاوس:
https://www.clubhouse.com/join/%D8%AC%D8%AF%D8%A7%D9%84/jkXvfbOs/PDpjBNp

⚠️چگونه بیشعور باشیم به روایت قشر الیت

@mostaghelnewspaper

🔻براساس خبری که به دست بی‌بی‌سی‌ فارسی رسیده است، ایرج پزشک‌زاد نویسنده شهیر ایران معاصر در لس‌آنجلس در سن ۹۴ سالگی فوت کرده است.

آقای پزشک‌زاد متولد ۱۳۰۶ خورشیدی در تهران بود.

🔹وی در ایران و فرانسه تحصیل کرد و مدتی نیز به قضاوت در دادگستری مشغول بود و پس از آن به وزارت خارجه رفت و همزمان نویسنده ستون طنز "آسمون ریسمون" در مجله فردوسی نیز بود.

🔹او کار نویسندگی را را در اوایل دهه ۱۳۳۰ با نوشتن داستان‌های کوتاه برای مجله‌ها و برگردان نوشته‌های ولتر، مولیر و چند رمان تاریخی آغاز کرد.

🔹پس از انقلاب سال ۱۳۵۷ آقای پزشک‌زاد به فرانسه رفت و عضو شورای نهضت مقاومت ملی به رهبری شاپور بختیار شد و برای نهضت چند کتاب نوشت.

📷 ویکی پدیا

https://bbc.in/3Fo2AaC
@BBCPersian

تو در میان استخوان‌های من آواز می‌خوانی...

قسمتی از متن نامه #غلامحسین_ساعدی از نامه‌های عاشقانه به #طاهره_کوزه‌گرانی

#غلامحسین_ساعدی از بزرگترین نویسندگان معاصر، عاشق دختری بنام طاهره کوزه‌گرانی بود.

این نامه‌ها پس از مرگ طاهره در پستوی خانه‌اش پیدا شد و در سال ۸۹ در كتابى با عنوانِ «طاهره، طاهره عزیزم» منتشر شد.
.
یکی از نامه‌ها چیزی نبود جز تكرار مکرر نام طاهره...

«مهرداد کامروز» -خواهرزاده طاهره- در جایی گفته: «خاله‌اش سال‌ها در مورد ساعدی سکوت کرد و هیچگاه هم ازدواج نکرد.» او یکی از علل بی‌ثمری عشق ساعدی و طاهره را تفاوت موجود میان خانواده مرفه و طرفدار استبداد کوزه‌گرانی و خانواده متوسط و طرفدار مشروطه ساعدی دانسته است.

‏«طاهره کوزه‌گرانی» در زمان حیاتش اجازه انتشار نامه‌ها را نداد و تاکید کرده بود: «تا وقتی زنده هستم، آنها را به کسی نشان ندهید، ولی پس از مرگم هر کاری که دوست داشتید بکنید.»

طاهره هم مانند معشوقش در ماه آذر از دنیا رفت. ۱۹ سال پس از مرگ ساعدی. او تا پایان عمرش ازدواج نکرد.

آرزومندم که بتوانم برگردم به ایران....


او حدود دوازده سال پیش هم در مصاحبه با رادیو فردا گفت:
«از بيست و هشت سال پيش جسمم در پاريس ولی خلاصهٔ جانم در تهران، خيابان هدايت، نبش علائی روبروی اتوشويی‌ای است که اسمش را فراموش کرده‌ام.»

نمی‌دانم پزشک‌زاد چندمین ایرانی‌ای‌ بود که این آرزو را با خود به گور برد، و پس از او چند نفر دیگر این خواسته را با خود به خاک می‌برند.

ولی همهٔ بانیان چنین شرایطی باید شرم کنند از این کارها و البته روزی پاسخگو باشند که با نجیب‌ترین و شریف‌ترین فرزندان ایران چنین کردند.
امروز بر جای او در وزارت خارجه چه کسانی نشسته‌اند؟ و چند نفر را داریم که در نویسندگی بتوانند جایش را پر کنند؟ بعید می‌دانم امروز در کلّ‌ِ آن وزارتخانه کسی پیدا شود که بتواند از روی مقاله‌ای که در ردّ‌ِ حافظ شاملو نوشت، درست بخواند!

"بی‌تفاوت نبودن"

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴کوتاه‌مدت علیه بلندمدت!

🔺اعتماد ۲۵ دی ۱۴۰۰

✍️عباس عبدی

🔘یکی از توصیفات دکتر کاتوزیان در باره جامعه ایران، کوتاه‌مدتی آن است. این ویژگی در بسیاری از وجوه خود را نشان می‌دهد. ما شاهدیم که، حتی ساختمان‌هایی با قدمت ۲ یا ۳ دهه به علل فراوانی تخریب و بازسازی می‌شوند. از جمله به این علت که امکان جدید برای افزایش طبقات آمده و داشتن ساختمان قدیم به صرفه نیست، یا کیفیت ساخت آنها نازل است یا هر دو. در اروپا بسیاری از ساختمان‌های عادی نیز شناسنامه دارند، بعضا چند صد سال از ساخت آنها می‌گذرد، و حق تخریب هم ندارند.

🔘در مورد برندهای اقتصادی نیز همین قاعده برقرار است. در سیاست‌گذاری و از همه بدتر در حوزه سیاست شاهد غلبه کوتاه‌مدت هستیم. گویی که هیچ وظیفه‌ای در برابر آینده نداریم، و آینده را از آنِ خود نمی‌دانیم. نگرش کوتاه‌مدت همه جا آثار خود را برجا می‌گذارد و نتیجه قطعی آن نیز قربانی شدن رفاه و آسایش بلندمدت جامعه در برابر منافع ناپایدار کوتاه‌مدت است.

🔘این رفتار در سیاست‌گذاری بیش از هر جای دیگری دیده می‌شود. برای نمونه نگرش و رفتار ما نسبت به منابع طبیعی، مصداق بارز این ویژگی است. حداکثر استحصال از منابع طبیعی را با هدف رسیدن به منافع کوتاه‌مدت انجام می‌دهیم، ولی دوست نداریم که فکر کنیم، ده یا بیست سال بعد با چه وضعی مواجه خواهیم شد؟

🔘چرا نگاه بلندمدت در ایران غایب است؟ به این علت که منافع کوتاه‌مدت بسیار مهم‌تر از نتایج بلندمدت است. بلندمدت برای سیاستگذار نقد و عینی نیست، امری نسیه و دور از دسترس است، در حالی که کوتاه‌مدت نقد و مهم است.

🔘در اینجا می‌کوشم چند نمونه از رفتارهای کوتاه‌مدت را توضیح دهم، سپس به راه‌حل هم فکر کنیم؟ یکی از پرتکرارترین سیاست‌های کوتاه‌مدت مسأله قیمت‌گذاری بنزین است. اتفاقاتی که در قزاقستان رخ داده است، محصول این کوته‌بینی است. در ایران این مسأله بارها رخ داده است و همیشه از این سوراخ گزیده شده‌ایم.

🔘چرا بنزین را قیمت‌گذاری می‌کنند؟ چون آثار تورمی ناشی از ناکارآمدی دولت را بپوشانند، ولی تفاوت قیمت نسبی میان بنزین با سایر کالاها به جایی می‌رسد که امکان ادامه این وضع وجود ندارد لذا افزایش قیمتی که می‌باید طی سال‌ها و به آرامی می‌بود، یک باره رخ می‌دهد و مردم معترض می‌شوند و علیه سیاست‌گذاران می‌شورند، اتفاقی که در آبان سال ۱۳۹۸ هم در ایران رخ داد. کلاً سیاست قیمت‌گذاری دولتی، نوعی نگرش کوتاه‌مدت علیه منافع و الزامات بلندمدت است.

🔘یکی دیگر از مصادیقِ این نگرشِ، دروغگویی و پنهان‌کاری است. دروغگویی در سیاست و در زندگی عادی ناظر به تأمین منافع کوتاه‌مدت است، چون این احتمال جدی هست که حقیقت برملا شود، و نه فقط منافع آن دروغ از میان می‌رود، بلکه زیان سنگین‌تر که بی‌اعتمادی است به دروغگو و پنهان‌کار تحمیل خواهد شد.

🔘در ماجرای سقوط هواپیمای اوکراینی این مسأله بسیار برجسته بود. حتی کسانی که به حرف مسئولین مربوط اعتماد کردند و دروغ را تکرار کردند، لطمات حیثیتی سنگینی خوردند، چه رسد به آنان که در مرکز این دایره بودند. اگر سقوط هواپیما را سه بخش کنیم و ۱۰۰ واحد هزینه برای آن در نظر بگیریم، اصل سقوط شاید ۱۵ واحد هزینه داشت، ۵۰ واحد پنهان‌کاری و دروغگویی و ۳۵ واحد باقیمانده ناشی از بی‌تفاوتی نسبت به بازماندگان این رخداد تأسف‌بار است. اگر از ابتدا حقیقت گفته می‌شد، حتماً خسارات آن در همان حد باقی می‌ماند ولی نگرش کوتاه‌مدت دنبال پنهان‌کاری بود، به شیوه‌هایی متوسل شد که ضربه سختی را حتی به طرفداران حکومت زد.

🔘این وضعیت در فضای مجازی نیز دیده می‌شود. برخی از افراد که با دستور در آنجا حضور دارند هر رطب و یابسی را که به آنها بگویند تکرار می‌کنند، ابتدا احساس رضایت و موفقیت می‌کنند، ولی دیری نمی‌گذرد که دروغگویی یا خلاف بودن گزاره‌های آنان برملا می‌شود در نتیجه در موقعیت بسیار بدی قرار می‌گیرند و اثرگذاری خود را از دست می‌دهند.

🔘راه‌حل چیست؟ واقعیت این است که ما به جای بحث در باره برد یا باخت، ابتدا باید دنبال شکل‌دهی یک بازی قاعده‌مند و شرافتمندانه باشیم. پس از برقراری چنین بازی است که برد و باخت معنی می‌دهد، اگر ورزش جذاب است، برای شکل گرفتن اصل رقابت و بازی است و پس از آن پیروزی یا شکست معنا می‌دهد، در ورزش حتی شکست نیز آخر دنیا نخواهد بود.

🔘در لیگ‌های اروپایی هر سال یک تیم پیروز می‌شود و بقیه شکست می‌خورند، ولی هیچ‌گاه رقابت و جذابیت انها تمام نمی‌شود، تا هنگامی که قاعده بازی بر مبنای ستیز و حذف است، بلندمدت قربانی کوتاه‌مدت می‌شود، چه برای طرف پیروز و چه برای طرف شکست خورده؛ و فقط در رقابت است که هر دو به یک نسبت برنده می‌شوند، چه شکست بخورند و چه ببرند.

🔘🔘نکته راهبردی: اگر قدرت دست از ستیز و حذف برندارد دلیل نمی‌شود که منتقدان هم در این بازی دوسر باخت مشارکت کنند.

‍ ◀️ چرا مفسدان مالی اغلب ظاهری مذهبی دارند؟

✍خالد رسول پور

📝در رمان «قربانی» که شرح حضور «کورتزیو مالاپارته» خبرنگار ایتالیایی در جبهه‌های جنگ شوروی است، نویسنده شرح می‌دهد که چگونه یک گروهان ارتش آلمان، مردم یک دهکده‌ی شوروی را قتل عام می‌کنند. اما به محض خروج از دهکده، از پشت سر گلوله‌ای به سوی‌شان شلیک می‌شود. آلمانی‌ها برمی‌گردند و پس از کمی جستجو، پسرک ده ساله‌‌ی تفنگ به دستی را می‌یابند که تنها گلوله‌ی باقیمانده‌اش را به سوی آن‌ها شلیک کرده‌است.

پسرک را نزد فرمانده‌‌ی فاشیست آلمانی می‌برند. فرمانده که شوخ‌طبع هم تشریف دارد، به پسرک می‌گوید: «چون یک کودکی، شانسی بهت می‌دهم تا از مرگ نجات پیدا کنی». و پس از نشنیدن جوابی از پسرک، می‌گوید: «فقط یک چشم‌ من سالم است، چشم دیگرم مصنوعی است، اما با چشم سالمم مو نمی‌زند. اگر تو بگویی کدام چشمم مصنوعی است، می‌گذارم بروی!» پسرک فوراً می‌گوید: «چشم راستت مصنوعی است». افسر فاشیست که سخت تعجب کرده می‌‌گوید: «درست است. اما بگو از کجا فهمیدی؟» پسرک جواب می‌دهد: «فقط در چشم راستت کمی انسانیّت دیده‌می‌‌شود. فهمیدم که چشم خودت نیست»!
و البته پسرک را همان‌جا تیرباران می‌کنند.

نزدیک به چهار دهه است که برای استخدام و گزینش کارمندان دولتی و ارتقای اداری، علاوه بر مسایل عقیدتی و شرعی و اطلاعاتی، «ظاهر» آدم‌ها هم به شدت مورد تحقیق و بررسی قرار می‌گیرد. سیستم موجود گزینشی، معتقد است که آدم سالم و معتقد حتماً ظاهر ویژه‌ای هم باید داشته‌باشد. در این سال‌ها میلیون‌ها جوان و نوجوان به خاطر بلندبودن موی سر یا کوتاه‌بودن آستین پیراهن یا پوشیدن شلوار لی یا ناکامل‌‌بودن روسری و چادر، تنبیه و توبیخ یا از استخدام محروم شده‌اند. در هر اداره لیست بلندبالایی از ممنوعیت‌های پوششی به در و دیوار نصب کرده‌اند. و همه‌ی این‌ها برای جلوگیری از ورود افراد ناباب و نامسئول به نظام مدیریتی و اجرایی ِ کشور است.

اما این روزها که چپ و راست، اخبار دزدی‌ها و اختلاس‌های کلان موسسات و شرکت‌ها و بانک‌های «ارزشی» با نام‌های مقدس مذهبی در رسانه‌ها پیچیده، کمی دقت به قیافه‌ها و تیپ‌های دزدان و اختلاس‌گران خالی از خنده و عبرت نخواهدبود. تقریباً همه‌ی این بزرگان، قیافه‌هایی به‌شدت مورد تایید نظام دارند: ریش‌هایشان، پیشانی‌های مهرخورده‌شان، تواضع و لبخند شیرین اسلامی‌شان، پیراهن‌های ساده‌شان، یقه‌های جمع و جورشان، انگشتری‌ها‌یشان و... همه حکایت از اعتقادات عمیق مذهبی و تعهدات شرعی‌شان دارد.
این روزها در صورت‌های مسخ‌شده‌ی دزدان و اختلاس‌گران، دنبال یک چشم مصنوعی می‌گردم. اما انگار دیگر خیلی دیر شده و دیگر نشانی از انسانیّت در حدقه‌های وقیح ِ چشمان‌شان نمانده است.
@chelsalegi
📚@nasiri42