‍ 📝📝📝زوال سیاست

🎙محمد جواد غلامرضا کاشی در گفت‌وگو با سیمافکر: به دوره زوال حیات سیاسی ایران رسیده‌ایم.

✅محمدجواد غلامرضا کاشی در گفت‌وگوی تفصیلی با سیمافکر گفت: ما در دوران زوال امر سیاسی به سر می‌بریم و گویی همه منتظر ظهور فصلی جدید در مناسبات سیاسی ایران هستند.
استاد علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی تصریح کرد: در سرآغاز تاسیس رژیم‌های پس از انقلاب، سؤال اساسی این است که آیا قرار است مردم حکومت کنند یا نخبگان و ایدئولوگ‌های انقلاب جریان امور را در دست بگیرند؟ در انقلاب خودمان، آقای طالقانی در آخرین خطبه نماز جمعه به‌صراحت اعلام می‌کند که زمام امور باید به مردم سپرده شود. اما به نظر می‌رسد از همان اوایل انقلاب دو صدا داریم: صدایی که معتقد است بعد از انقلاب کار باید به مردم سپرده شود و نگاهی که می‌گوید نخبگان انقلاب باید کار را در دست بگیرند.

✅وی اضافه کرد: پاک‌ترین و صادق‌ترین انقلابیون، از روزی که بر صندلی قدرت می‌نشینند، ارتباط خود با منطق زندگی روزمره را از دست می‌دهند و هرچه بیشتر صادق و دل‌سپرده ارزش‌ها باشند، بیشتر از این منطق دور می‌شوند. مردم اما برخلاف حاکمان، با منطق زندگی سروکار دارند، متکثر و متنوع هستند و تعهد تام به یکسری آرمان‌ها ندارند.

✅نویسنده کتاب «نظم و روند تحول گفتار دموکراسی در ایران» خاطرنشان کرد: در چنین شرایطی، شکاف بین آرمان‌های انقلابی از منطق زندگی مردم روز‌به‌روز بیشتر می‌شود و امکان دیالوگ و تبادل‌نظر بین مردم و گروه حاکم کمتر و کمتر می‌شود.

✅دکتر کاشی در ادامه گفت‌وگو با بیان اینکه این تناقض در همان سال‌های اول استقرار جمهوری اسلامی شکل گرفت، افزود: در نتیجه این تناقض، دو جریان مقابل هم قرار گرفتند: جریانی که بر ارزش‌ها پافشاری می‌کند و مردمی که تأکید بر منطق زندگی روزمره دارند؛ اما هر دو نگاه معیوب است. نگاه ارزشی، ارتباط خود با زندگی روزمره را از دست می‌دهد و در معنای دقیق سیاسی «فضیلت‌مند» نیست. منطق زندگی روزمره هم با جداشدن از آرمان‌ها، تبدیل به نوعی خودخواهی و فردگرایی ضداجتماعی شده و از فضیلت تهی می‌شود. جامعه‌ای هم که از فضیلت تهی شود، حتماً از اخلاق تهی خواهد شد.

✅این فعال سیاسی اصلاح‌طلب تصریح کرد: نتیجه چنین مناسباتی، شکل گیری نوع نظم سرکوبگرانه است که در آن، ارزش‌ها در عین متعالی‌بودن، روح خود را از دست می‌دهند و ضدجامعه می‌شوند و حاکمان هم با جامعه بیگانه می‌شوند. جامعه هم احساس بی‌پناهی می‌کند و هر روز بی‌قدرت‌تر و بی‌سامان‌تر می‌شود و حس فلاکت گریبانش را می‌گیرد. این مسئله خود را در میل شدید به مهاجرت نشان می‌دهد.

✅وی افزود: واقعیت این است که سیاست به پایان رسیده و میدانی برای بازی‌کردن باقی نمانده است. در چنین شرایطی، حلقه‌های وصل بین متن زندگی و قدرت سیاسی گسیخته می‌شوند و تنها چیزی که در عرصه سیاسی ظهور می‌کند، اشکال مختلف فساد است.

✅عضو هیأت علمی دانشگاه علامه طباطبایی تاکید کرد: در چنین وضعیتی، نظام سیاسی نمی‌تواند به مسائل اساسی مردم بیندیشد و اگر بیندیشد قدرت درمانش را ندارد و هیچ کار بزرگی نمی‌تواند بکند؛ در نتیجه سیاست نمایش و وعده را در پیش می‌گیرد.

✅دکتر کاشی با بیان اینکه شکل‌گیری میدان‌های گفتگو و کنشگری عملی و احیای حیات سیاسی، راه برون‌رفت از این بحران است، گفت: تمام میدان‌های اجتماعی در ٢٠ سال اخیر ضعیف شده‌اند و تنها نهادهایی امکان کنشگری دارند که در ساختار رسمی قدرت بازی کنند.

📌فیلم کامل گفت‌وگوی دکتر کاشی با «سیمافکر؛ ویدئو رسانه فرهنگ و سیاست ایران» را می‌توانید در آدرس simafekr.com تماشا کنید.

@MostafaTajzadeh

آقای کاشی، در این مصاحبه‌ی مفید👆، به سیاست در ایرانِ امروز از زاویه‌ای می‌پردازد که متفاوت است با زاویه‌ی دیدِ مبتذل و رایج در میان عوامِ درس‌نخوانده و درس‌خوانده و نیز در میانِ غالب دسته‌ها و گروه‌های سیاسی‌ که گرچه در مقابل هم قرار گرفته‌اند اما متاسفانه از لحاظ نگاه و رفتار سیاسی چندان فرقی با هم و با عوام ندارند و محصولِ مشترک‌ِ همگی‌شان فلاکت فعلی است.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴استقلال نهاد دانشگاه

🔺اعتماد ۴ بهمن ۱۴۰۰

✍️عباس عبدی

🔘طی روزهای گذشته سه تن از استادان دانشگاه اخراج شده‌اند. دکتر فاضلی، دکتر امیدی و دکتر آرش اباذری از دانشگاه‌های شهید بهشتی، تهران و شریف. بنده دو نفر اول را به صفت حوزه مطالعاتی و روابط شخصی می‌شناسم ولی آقای اباذری را از توصیف همکارانشان مختصری شناخته‌ام.

🔘می‌گویند اینها اخراج نشده‌اند. بلکه از اساس پذیرفته نشده‌اند!! این توجیه ناروایی است. هنگامی که یک نفر به طور موقت به عنوان عضو هیات علمی پذیرفته می‌شود تا مدتی آزمایشی کار می‌کند. دانشگاه حق عدم تمدید قرارداد را دارد ولی این عدم تمدید باید مبتنی بر فقدان صلاحیت‌های حرفه‌ای و آموزشی باشد و نه ویژگی‌های سیاسی.

🔘هر سه استاد از نظر حرفه‌ای در کار خود بنابه شهادت دانشجویان و همکاران واجد صلاحیت لازم و حتی بالا هستند، بنابراین رد آنها به لحاظ سیاسی و گرایشی هیچ فرقی با اخراج ندارد. اگر کسی منکر صلاحیت حرفه‌ای آنان است، آن را بیان کند. همین که یک استاد بازنشسته و اصول‌گرای دانشگاه در مورد آقای اباذری می‌گوید تا من هستم اجازه نمی‌دهم اباذری به دانشگاه برگردد، نشان دهنده وجود پشت پرده سیاسی است. در این یادداشت می‌کوشم که نقدی بر این سیاست ارایه کنم.

🔘باید پرسید که؛ چرا اقدام به حذف استادان از منظر غیرعلمی می‌شود؟ نه فقط در دانشگاه بلکه در حوزه‌های دیگر نیز فرآیند حذف وجود دارد. بخشی از این ماجرا ناشی از خواست استادان کم‌بضاعت است. استادانی که می‌بینند با وجود استاد باسواد، دست بی‌سوادی آنان رو می‌شود، لذا در صدد حذف استادان باسواد برمی‌آیند.

🔘می‌بینند که دانشجویان با استادان باسواد درس می‌گیرند، یا داوطلبانه سر کلاس آنها می‌روند، در انتخاب استادان راهنما و مشاور به آنان رجوع می‌کنند. همه اینها نوعی حسادت را در استادان کم یا بی‌سواد دامن می‌زند، و منافع آنان را نیز به خطر می‌اندازد لذا به تخریب استادان باسوادتر مشغول می‌شوند.

🔘متأسفانه حسادت در میان بخشی از اعضای هیأت‌های علمی رواج دارد. بنابر این دولت و وزارت علوم باید متوجه این انگیزه باشند و اجازه ندهند که بدنامی اخراج این استادان به نام دولت ولی به کام استادان بی‌بضاعت شود.

🔘این اخراج‌ها وجه مهم‌تری هم دارند، و ‌آن هنگامی است که به یک رویه حکومتی تبدیل می‌شوند. تا هنگامی که این اخراج‌ها رویه فردی است، چنانچه که در فوق اشاره شد، سود آن را افراد کم‌سواد می‌برند و زیانش نصیب جامعه و حکومت می‌شود، ولی هنگامی که حکومت‌ها این رویه را انتخاب می‌کنند، عوارض آن بدتر می‌شود.

🔘حکومت‌ها حساسیتی منفی به سطح سواد ندارند، بلکه به محتوای علمی و رویکرد عملی استاد حساس هستند، و گمان می‌کنند که با اخراج آنان، دچار تبعات نظرات این استادان نمی‌شوند. ولی نتیجه جز این است.

🔘اول به این علت که صاحبان اندیشه، بیش از دانشگاه در عرصه عمومی است که نفوذ دارند، بنابراین اخراج آنان از دانشگاه موجب حذف آنان از عرصه عمومی نمی‌شود. اتفاقاً نتیجه عکس دارد، زیرا اخراج به نوعی موجب حقانیت دادن به تفکرات آنان نیز هست.

🔘کدام یک از صاحب‌نظران بوده‌اند که فقط از طریق دانشگاه بر عرصه عمومی نفوذ داشته‌اند؟ استادان باسوادی هستند که علاقه‌ای به حضور در عرصه عمومی ندارند و اثرگذاری آنان اندک و محدود به دانشگاه است، ولی استادانی که دنبال حضور عمومی باشند، با اخراج از دانشگاه بیش از پیش فعال می‌شوند، نمونه مهم آن دکتر شریعتی است. اخراج نوعی حقانیت و پشتوانه اخلاقی نیز برای آنان ایجاد می‌کند که آن را به اعتبار اندیشه‌های خود اضافه می‌کنند.

🔘مشکل دیگر این است که با حذف استادان باسواد و باانگیزه، رقابت «درون دانشگاهی» از میان می‌رود و چشمه‌های جوشان علم که باید به کمک دولت‌ها بیایند، خشک می‌شوند. این بزرگ‌ترین زیانی است که متوجه نهاد دانشگاه می‌شود. سرنوشت سیاست‌گذاری در حکومتی که براساس چنین ساختاری تصمیم بگیرد، پیشاپیش معلوم است. استادان همسو با حکومت در چنین وضعیتی میدان‌دار می‌شوند. ولی مصداق؛ خود گویی و خود خندی/ عجب مرد هنرمندی، می‌شوند.

🔘دخالت قدرت سیاسی و اداری در روابط و ضوابط علمی، در ابتدا نهاد علم را تخریب می‌کند، سپس نهاد سیاست و قدرت به دلیل بی‌بهره شدن از نهاد علم، تضعیف و ناکارآمد می‌شود. اینکه فلان استاد با اتکا به قدرت سیاسی بگوید اجازه نمی‌دهد که فلان شخص به دانشگاه برگردد، چیزی جز حقارت علمی خود را نشان نداده است.

🔘تا زمانی که نهاد دانشگاه استقلال خود را به دست نیاورد نمی‌تواند در خدمت توسعه کشور باشد. همان گونه که نهاد قضایی باید مستقل باشد نهاد علم نیز باید استقلال نسبی از قدرت داشته باشد. با رویکردهای سیاسی و مبتنی بر قدرت نمی‌توان مشکلات نهاد علم را حل کرد، بلکه آنها را بیش‌تر می‌کند.

به مادرم
شعر: محمود درویش
ترجمه: حسین متّقی

دل‌تنگ نان‌های مادرم هستم
قهوه‌هایش
و آن‌گونه که مرا لمس می‌کرد…

هر روز که می‌گذرد
کودکی در من بزرگ می‌شود
من زندگی را دوست دارم
چرا که اگر بمیرم
از اشک‌های مادرم شرمنده خواهم شد!

اگر روزی بازگشتم،
مرا بگیر
و از من نقابی برای مژگان‌ت بساز
استخوان‌هایم را با علف بپوشان
و با طهارت قدم‌های پاک‌ت تعمیدم ده
و پیوندی بزن میان من
با گره گیسوانت
با ریسمانی که از پشت پیراهن‌ت رها است…

شاید که خدایی گشتم
خدایی می‌گردم
آنک که قلب‌ت را لمس می‌کنم…

اگر بازگشتم
از من چوبی بساز برای آتش تنورت…
بندِ رختی بر بالای خانه‌ات
که من بی‌نماز ظهرت
نای ایستادن ندارم.

پیر شده‌ام!
ستاره‌های کودکی‌ام را بازگردان
تا به راهنماییِ گنجشک‌های کوچک
راه بازگشت به آشیانه‌ی انتظارت را پیدا کنم…

این را بنویسم و بروم ردِ کارم. بیست سال پیش دمِ عید سوار قطار شدم که بروم اهواز. چهار نفر بودیم توی کوپه. قطار از تهران خارج نشده بود که دو نفر از ما چهار نفر، دعوای‌شان شد. دعوا از میزان مرغوبیت ماست شهرشان شروع شد. بعد هم کار کشیده شد به فرهنگ و زبان و پشت بازو. بعد هم چهار تا چک و لگد رد و بدل کردند و همدیگر را مثل نمد مالاندند. رئیس قطار آمد و با پس گردنی گذاشت‌شان توی دو کوپه جداگانه و به جایشان دو تا پیرمرد آورد که تا صبح مثل تراکتور خروپف کردند. دعوا سر هیچ.

امروز صبح یک پاراگراف نوشتم در باب سالگرد زدن هواپیما. نقل قول کردم از اسماعیلیون که هنوز توان این را ندارد که اشتراک ماهانه مجله‌ی دخترش را کنسل کند و آن را تحویل می‌گیرد و می‌گذارد پشت در اتاقش. گفته بود: «هنوز جرات ندارد وارد اتاقش بشود». بعد من نوشته بودم این فاجعه را فراموش نمی‌کنیم حتی اگر فراموشی بگیریم. چرا که درد تا وقتی که هست، فراموش نمی‌شود. خاطره خودِ درد است. همین یک پاراگراف با خودش سِیلی از مخالفت‌های عجیب و غریب آورد که باورش سخت بود.

چند ماه پیش سر انتخابات آمریکا، هزار دسته شدیم در حالی که این کشور خودش دو جناح اصلی بیشتر ندارد. اگر میزان پرخاش ما به همدیگر را وارد معادلات سیاسی آمریکا می‌کردیم، احتمالا جنگ داخلی راه می‌افتاد. اصولا کسی هم دلیل و مدرکی برای حرفش نمی‌آورد. صرفا چشم‌ها بسته و دهان‌ها باز.

هم‌سویی دیگر یک جوک لوس و بی‌معنی شده است. هزار دسته شدیم. داخل و خارج کشور. همه‌مان یک کوله‌پشتی پر از دینامیت گذاشته‌ایم پشت کمرمان و آماده‌ی انفجاریم. موضوع انفجار دیگر مهم نیست. فقط می‌خواهیم انتحار کنیم. سیاست. مهران مدیری. مزه‌ی خرمالو. شجریان. لوگوی موزه هنرهای معاصر. قیمت نفت دریای برنت. مرغوبیت ماست.

نظر مخالف و مباحثه، نیروی محرکه‌ی هر پیشرفتی است. اما آداب خودش را دارد. پشت هر نظری باید فکری خوابیده باشد و نه منفعتی. اما اینجا شده میدان جنگ. تقسیم شدیم به هزاران گردان کوچک و بی‌اثر. نگران تجزیه خاک کشوریم؟ خاک چه ارزشی دارد وقتی آدم‌های روی آن تجزیه شده‌اند؟ دسته دسته شدیم. آدم‌های مهاجر و غیر مهاجر. مسلمان و غیرمسلمان. باحجاب و بی‌حجاب. بی‌سواد و باسواد. روی گردان‌های کوچک برچسب‌ می‌زنیم و جدا می‌شویم. هزاران گردان بی‌اثر که دیگر توان جابجا کردن یک گونی سیب‌زمینی را هم در این دنیای بزرگ نداریم.

من هم مشمول همین فاجعه‌ام. من هم نظر مخالف را درک نمی‌کنم، کوله‌پشتی پر از دینامیت را پشت خودم بستم و فقط می‌خواهم آدم‌های گردان دیگر را بپکانم. بی‌مطالعه و بی‌تفکر. چه کسی بهتر از من برای تجزیه شدن.
#فهیم_عطار
@fahimattar

🔻تنگدستی مردم برای خرید سنگ قبر

🖤 افزایش تقاضا برای سنگ قبر قسطی یا دست دوم!

🔸پیرزن از ماشین وانت به‌سختی پیاده شد. از تمام چهره‌اش با ماسک و چادر مشکی فقط چشم‌های کم‌سویش پشت عینک ته‌استکانی پیداست. وارد یکی از مغازه‌های سنگ مزار فروشی می‌شود. با دست‌های لرزان چادرش را به دندان می‌گیرد، فیش حقوقی‌اش را از داخل نایلون بی‌رنگی بیرون می‌آورد و به سمت یکی از فروشنده‌ها می‌رود. برای مزار همسرش سنگ می‌خواست. تمام مستمری‌اش یک‌میلیون‌و ۵۵۰ هزار تومان بود: «نه اولاد دارم نه شوهر. چند سالی هست که همسرم فوت کرده، حالا وسع و توانم به خرید سنگ قبر برای اون خدابیامرز نمی‌رسه. حقوق خودشو بعد از مرگش می‌گیرم اما حتی نمی‌تونم برای قبرش سنگ بخرم. هر وقت به خوابم میاد ناراحته. همش فکر می‌کنم از اینکه مزارش بی‌سنگ مونده ناراحته. آخه خدا بیامرز خیلی آبرودار بود… مادر یه سنگ ارزون می‌خوام. قسطی برام حساب کنید. ضامن ندارم اما همه‌جا آقا امام رضا ضامنم بوده. سفارشتونو بهش می‌کنم…». صاحب مغازه عذرخواهی می‌کند و پیرزن با فیش حقوقی به مغازه دیگری می‌رود تا بتواند سنگ مزار ارزان‌قیمتی را قسطی بخرد… .

🔸طبل کرونا که به صدا درآمد، خیلی از خانواده‌ها را عزادار کرد. سردر خیلی از خانه‌ها اعلامیه و بنر زدند. اصلا وجود این حجم از بنر و اعلامیه‌های ترحیم روی در و دیوار شهر بی‌سابقه بود و هست. هر بار که آمار فوتی‌ها بالا رفت و کرکره مغازه‌ها و برخی مشاغل پایین آمد، کار و کاسبی مشاغل دیگری رونق گرفت. تصور همه این است که به‌واسطه افزایش مرگ‌و‌میر‌های دو سال اخیر که کرونا باعثش بود، کسب‌وکارهای حول محور مرگ‌ومیر هم رونق گرفته اما صحبت‌های مغازه‌داران سنگ مزار فروشی در اطراف «باب‌الرضا» بهشت زهرا که بورس سنگ قبر فروشی است، حکایت دیگری دارد… کاسب‌ها سنگ‌های ساخته‌شده را با نظم خاصی چیده‌اند. بیرون بعضی مغازه‌ها صدای تراشیدن سنگ می‌آید. گردوخاک به پا شده. خطاطی، اسم متوفی را روی سنگ می‌نویسد تا خط‌کن سنگ را بتراشد. مغازه‌ها خلوت هستند. هر مغازه‌داری با دیدن خودرویی که توقف می‌کند، بفرما می‌زند که سنگ مزارهایش را تبلیغ کند.

🔸مغازه‌داری دانه‌های تسبیح را بالا و پایین می‌کند. ماسک به صورت زده و فقط زمزمه ذکرش به گوش می‌رسد. از کار و کاسبی‌اش به خبرنگار «شرق» می‌گوید: «اگر الان در ماه ۱۵ سنگ قبر سفارش می‌گیرم، سه سال پیش هم همین مقدار سفارش داشتم. درست است که آمار فوتی‌های کرونا بالا رفته اما فروش ما بیشتر نشده. همه فکر می‌کنند که الان کاسبی ما سکه است ولی ما حاضر هستیم برگردیم به دو سال قبل که آمار فوتی‌ها روزانه پایین‌تر از حالا بود. همان تعدادی که سفارش داشتیم با میل و رغبت بود. مشتری‌ها عزادار بودند اما وقتی پیش ما می‌آمدند این همه شوکه و عاصی نبودند. حتی میزان سفارش‌ها هم بیشتر بود. الان کسی سر مزار نمی‌رود و همه می‌ترسند از بهشت زهرا و گورستان، می‌ترسند که از خاک ویروس بلند بشود. به همین خاطر هم کمتر برای خریدن سنگ مزار سراغ ما می‌آیند. خیلی از ماشین‌های گذری که قصد سفارش سنگ قبر دارند، فقط می‌پرسند که ویروس کرونا از خاک بلند می‌شود یا نه، ما نمی‌دانیم چه جوابی بدهیم. مغازه‌های ما هم درست کنار بهشت زهراست و مردم می‌ترسند که از ماشین هم پیاده بشوند…».

منبع: شرق

متن کامل را در میدان بخوانید👇🏾
🔗https://medn.me/EeA07

#قابل_تامل

🎥 روایت شمقدری از مستند سازان اصولگرا درباره محدودیت های سیاسی

🚨 علیه اقای هاشمی می توانیم بسازیم اما درباره جنتی وشورای نگهبان نه!

🔹 قبلا درباره وزرای اقای روحانی مستند ساخته شده بود اما ما این بار سراغ همه رفتیم که ببینیم خانه هایشان کجاست؟

❌ شما میدانید منزل سعید جلیلی کجاست؟ منزل آقای رئیسی کجا بوده؟

🔹 بالای ۹۰ درصد خانه هایشان شمال تهران بود

🔻 درباره اینکه کاخ های شاه دست کیست مستند ساختیم وقتی ساختیم دیدیم نمی توانیم پخش کنیم و ما را شتک می کنند.

راجع به مسائل جنسی آزادیم هرچه می خواهیم بسازیم اما انتقاد سیاسی نه❗️

🔻 علیه اقای هاشمی می توانیم بسازیم اما درباره جنتی وشورای نگهبان نه!

#بازی_قدرت
#مهارت_فریب

#تحلیل_زمانه
🌎 @TahlilZamane

دوست فوتبالیست ۶۰ ساله من

✍سعید معدنی

دیشب - ۷ بهمن ۱۴۰۰ - پس از پیروزی تیم ملی فوتبال ایران بر تیم ملی عراق، و راه‌یابی زود هنگام تیم کشورمان به جام جهانی، دوست فوتبالیست و فوتبال‌دوست من تماس گرفت تا با هم خوش و بشی داشته باشیم.

در بین صحبت‌هایش بغض کرد و گفت : " می دانی همیشه آرزویم این بود که یک‌بار با همسرم به ورزشگاه برویم و از نزدیک فوتبال تماشا کنیم؟" از بغض و آرزوی او من هم دلم گرفت. دوستم در ادامه گفت" من ۳۵ سال است که ازدواج کرده ام، زمانی که دختر و پسرم نوجوان بودند آرزوم بود که چهارتایی باهم به استادیوم برویم فرزندان‌مان میان ما دوتا بنشینند و به زمین سبز جذاب استادیوم چشم بدوزیم و از فوتبال و ورزشگاه لذت ببریم. حالا هم که بچه‌ها بزرگ شده‌اند به سی خودشان رفته‌اند و ماهم پیر شده‌ ایم و با ده‌ها درد بدن و دارو زندگی می کنیم هنوز هم آرزو دارم با همسرم از نزدیک یک مسابقه سطح عالی فوتبال ببینیم. چقدر خوب بود ما امشب در ورزشگاه آزادی بودیم."

در میان صحبت های دوست غمگین‌ام سکوت کردم او یکریز گفت و انگار یک عمر شب و روز در حسرت این آرزو مانده بود. من چندان در نوجوانی و جوانی‌ام فوتبال بازی نکرده‌ام، فقط به تماشای فوتبال علاقه دارم و خانه که باشم دیدن بازی‌های مهم را از دست نمی‌دهم. اما دوستم که در نوجوانی و جوانی فوتبالیست بود و زیروبم این ورزش را می داند در میان صحبت هایش فقط گریه نکرد.

کمی که سکوت کرد گفتم: " والا می‌گویند ورزشگاه آلوده است! و فضایش خوب نیست"بلافاصله از گفته خود پشیمان شدم. اما دیگر دیر شده بود! دوست غمگین و آرزو به دل با حرارت که انگار مرا نیز مقصر و احمق فرض کند گفت " به خدا اشتباه می کنید! من قبل از انقلاب هم به ورزشگاه رفته‌ام. اون موقع خانواده‌ و بزرگترها در کنار نوجوانان و جوانان می‌نشستند و با شادی و اندوه آنان همراه می شدند. به خدا اشتباه می کنید همین الان هم اگر اجازه دهند ما پیرها وبزرگسالان با خانواده و فرزندان و نوه‌ها به ورزشگاه برویم، هیچ اتفاقی نمی‌افتد و همه چیز درست پیش می‌رود". دوستم حرص می‌خورد و آرزو به دل حرف می‌زد و....

تلفن را که قطع کرد با خود گفتم این نسل چه آرزوهایی را با خود به گور برده و می‌برند که برای مردم جهان زندگی عادی و روزمره است. چقدر آرزوهای پیش پا افتاده که می‌توانست عادی باشد، تباه شد. در شب شادی مردم باز دلم گرفت. بزرگترین مشکل این است که کسانی که ورزش نکرده‌اند و فوتبال را نمی شناسند برای آرزوی اکثریت مردم جامعه تصمیم می گیرند.

#سعید_معدنی
#فوتبال
#تماشای_فوتبال
#آرزو
#نسل

@Saeed_Maadani

@shafiei_kadkani

ـــــــــــــــــــــــ
عباس زریاب خویی:
تقی‌زاده می‌گفت
ناچاریم مردم را علیه خارجی‌ها تحریک نکنیم؛
می‌خواست مردم ترقّی کنند.



▪️اجازه بدهید یک چیزی از مصدق پرسم. همه از آن نسلی که از مشروطه پا گرفت، منظورم تیپ استخواندارش است، هم تقی زاده، هم قوام السلطنه از گروهی بودند که به نوعی گرایش به انگلیس و سیاست‌های انگلیس داشتند. مصدق برعکس بود. به هر حال او طرفدار خارجی ها نبود. البته در اساس نوعی وطن‌پرستی و ترقی‌خواهی هم بین همه آنها وجود داشت، اما مصدق وضع دیگری داشت. چطور شد که این دو تا گروه هر دو از مشروطه در آمدند؟ یعنی این چه ریشه‌ای توی خود مشروطه داشت؟


▪️عباس زریاب خوئی:
دکتر مصدق خودش همیشه طرفدار یک سیاست موازنهٔ منفی بود. این بسته به اعتقاد شخصی است. او معتقد بود که در برابر خارجی ولو اینکه به نفع ما باشد باید مقاومت کرد. این یک چیز ذاتی است، یک نوع تنفّر داشت از انگلیسی‌ها و همچنین از روس‌ها. معتقد به سیاست موازنهٔ منفی بود. می‌گفت: نه با این نه با آن. ما می‌توانیم روی پای خودمان بایستیم.
دسته دیگر می‌گفتند که این طور نمی‌شود، یعنی ملّت ما ضعیف است و هنوز رشد کامل خودش را نکرده است و خارجی‌ها می‌توانند انگولک کنند، تحریکات کنند و این ملّت را برانگیزانند. این‌ور و آن‌ور آشوب برپا می‌شود. مملکت احتیاج به یک دوران ثباتی دارد تا در این دوران ثباتش بتواند وضع داخلی خودش را حفظ کند یعنی درست کند و اقتصاد و صنایع و این‌ها را درست کند. نه به عنوان تسلیم در برابر یک قدرت خارجی.
قوام السلطنه هیچ‌وقت چنین عقیده‌ای نداشت. يقيناً می‌گویم. تقی‌زاده هم همینطور. ولی می‌گفت ناچاریم برای اینکه از آرامش نسبی برخوردار باشیم مردم را علیه خارجی‌ها تحریک نکنیم. این‌ها می‌خواستند یک دورهٔ ثباتی باشد و در این دوره ثبات مردم بر اثر رفت و آمد به خارج و خواندن روزنامه و مطالعه و بیرون آمدن محصّلان از دانشگاه‌ها ترقّی کنند. بالاخره ما می‌توانیم بتدریج به عدهٔ این قشر باسواد و بافهمی که به اصطلاح بتوانند سیاست مملکت را در دست بگیرند بیفزاییم و اینها در آینده خودشان می‌توانند این کار را بکنند. دکتر مصدق معتقد نبود. این بسته به اعتقاد شخصی است. ما ریشه‌اش را نمی‌دانیم.
هرکسی یک نوع اعتقادی دارد.

گفتگو با دکتر عباس زریاب خوئی
به کوشش غلامحسین میرزاصالح، مجموعهٔ سپهر اندیشه، صص ۷۳–۷۲
#سید_حسن_تقی‌_زاده

📝📝📝قرارِ بی‌قراری

✍️فضای سیاسی و رویکردهای دولت رییسی در گفت‌و‌گو با سعید حجاریان، هفته‌نامه صدا، شماره ۹۵، ۹ بهمن ۱۴۰۰

✅آقای رییسی در دولت‌اش ملاک انتصابات را ابلاغ کرده است که شامل «انقلابی بودن»، «مردمی بودن»، «کارآمدی»، «پاک‌دستی» و «فسادستیزی» می‌شود. رهبری هم «فساد» و «اشرافی‌گری» و «نگاه‌های غیرانقلابی‌» را عامل زمین‌گیر شدن کارهای کشور خوانده است.

✅من نمی‌دانم این عناصر از کجا استخراج شده‌ است اما عاقبت این شروط را می‌دانم؛ به اعتقاد من این تفکر صرفاً مشغول مصرف کردن ایران خواهد شد. مسئله امروز و هفته آینده و چند حقوق خارج از قاعده نیست، گاهی یک تصمیم نابخردانه و یک موضع ناآگاهانه سرنوشت کشور را تغییر می‌دهد؛ موضوعی که هنوز حافظه کوتاه‌مدت ما با آن درگیر است.

✅از طرف دیگر، می‌خواهم بگویم کشور از افراد باکیفیت خالی نیست زیرا نظام گزینش کشور از لحظه ورود به دانشگاه تا خروج از آن و بعد نشستن روی یک صندلی درجه چندم نظام اداری همه را رصد کرده است. بنابراین می‌شود نتیجه گرفت، می‌توان در حاکمیت یکپارچه‌ هم از افراد باکیفیت‌ استفاده کرد. اما الان باید بپرسیم از بین الیگارشی راست‌ها بهترین‌های‌شان انتخاب شده‌اند یا خیر؟ پاسخ منفی است.

✅همان‌طور که می‌دانیم این دولت را دولت امام صادقی‌ها می‌دانند؛ بسیار خوب! زمانی‌که به پیشینه این دانشگاه نگاه کنیم، می‌بینیم آنجا شعبه تربیت مدیران دانشگاه هاروارد بوده است اما حالا در دولت رییسی می‌بینیم چه مدیران ترازی تربیت شده‌اند...یکی از یکی هارواردی‌تر!

✅الان در وضعیتی هستیم که مغز بوروکراسی را نشانه‌ رفته‌اند. واقعیت این است تفکر انقلابی حاکم بر کشور، دم به دم بر بُلندی رزومه‌‌‌ی انقلابی‌ها اضافه می‌کند تا بعدها از مواهب آن منتفع شود

✅متن کامل این گفت‌و‌گو را در لینک زیر بخوانید و یا روی instant view بزنید:
tinyurl.com/mw9kx9v9

📌نشانی‌های سعید حجاریان در شبکه‌های مجازی:
تلگرام | اینستاگرام | توییتر

#هومن_پناهنده
@gashthaa

در کاخ کرملین و در اوج جنجال اوکراین

دیدار نخست وزیر مجارستان
با "پوتین" در اتاق ویژه مذاکره

در اوج تنشی که بر سر گسترش نفوذ و حضور ناتو در شرق اروپا و حتی زمینه سازی برای استقرار و پذیرفتن اوکراین به ناتو جریان دارد و استقرار واحدهای نظامی روسیه در مرزهای شرقی اوکراین برای حفاظت از دو جمهوری مستقل لوکانسک و دنبالس در منطقه دونتس، نخست وزیر مجارستان راهی روسیه شد. "ویکتور اوربان" نخست وزیر مجارستان بلافاصله پس از ورود به روسیه، کاخ کرملین رفته و در اتاق ویژه دیدار و مذاکره با پوتین پشت میز مذاکره نشست. درباره مسائلی که بین این دو رد و بدل شد هیچ گزارشی منتشر نشده است. نکته قابل توجه برای ایرانیان اتاق مذاکره و میز دراز دیدار و مذاکره با فاصله ایست که ابراهیم رئیسی نیز در جریان سفر به مسکو پشت همین میز و به همین شیوه با پوتین دیدار و مذاکره کرد. از تمام جریان سفر رئیسی به روسیه و مسائل مهمی که بین دو کشور جریان دارد، مخالفان گردش به شرق و گسترش مناسبات با روسیه همین میز و این اتاق را سوژه روز کرده بودند.
نخست وزیر مجارستان هیچ نوع گرایش به چپ ندارد و حتی او را سیاستمداری متمایل به راست میدانند اما در جریان جنجال اوکراین سعی کرده سیاستی مستقل از انگلستان و ناتو در برابر اوکراین و روسیه داشته باشد و کشورش را به ورطه این درگیری نیاندازد.

به كانال تلگرام پيك نت بپيونديد:
https://telegram.me/pyknet

📝📝📝فقیه ضدمصلحت

✍️سعید حجاریان، ۱۳ بهمن ۱۴۰۰

✅آیت‌الله لطف‌الله صافی گلپایگانی در سن ۱۰۳ سالگی درگذشت. وی، داماد آیت‌الله سید محمدرضا گلپایگانی بود و به عقیده بعضی اعلم از ایشان به‌شمار می‌آمد. او بسیار به امام غایب ارادت داشت و کتاب «منتخب الاثر فی الامام الثانی‌عشر» را در اثبات وجود حضرت صاحب‌الامر نوشت.

✅این ارادت به‌حدی بود که هنگام فعالیت در قامت فقیه شورای نگهبان و زمان شرکت در جلسات مجلس شورای اسلامی رفتارهای عجیبی از وی سر می‌زد؛ به‌عنوان مثال زمان پخش سرود جمهوری اسلامی هیچ‌گاه حاضر نبود از صندلی خود برخیزد؛ و برعکس هنگامی‌که گوینده‌ای اسم حضرت صاحب‌الزمان را ولو به‌صورت مضمر به‌کار می‌برد، ایشان به‌تنهایی به احترام حضرت برمی‌خاست.

✅من، چند نوبت مستقیم و غیرمستقیم در شورای نگهبان سروکارم با ایشان افتاد که به اختصار مواردی را ذکر می‌کنم.

✅آیت‌الله صافی در قضیه تجمیع دستگاه‌های اطلاعاتی اصرار داشت قانون اساسی وظایف رهبری را احصاء کرده و این احصاء افاده حصر می‌کند؛ یعنی نمی‌توان تشکیلات یا سازمان اطلاعاتی را زیر نظر رهبر برد. در همان ایام آیت‌الله خمینی می‌گفت، این کار انجام شود اما آقای صافی به‌شدت مخالفت کرد و گفت، به‌کلی خلاف قانون اساسی است و بالاخره این اصرار، و برخی موارد دیگر باعث صرف‌نظر کردن امام از آن نگاه به وزارت اطلاعات شد.

✅البته، آقای صافی می‌گفت اگر آقای خمینی می‌خواهد این‌کار را انجام دهد، همانند انقلاب خودش انجام بدهد و مسئولیت‌اش را بپذیرد. بالاخره ایشان رهبر انقلاب است و می‌تواند از فراز سر شورای نگهبان تقنین کند، اما فعل وی به ما فقها ربطی ندارد. اعضای شورای نگهبان نیز به‌شدت تحت تأثیر آقای صافی بودند چون ایشان در زمره فقهای اعلم بود و کسی جرأت مخالفت و محاجه با ایشان را نداشت.

✅متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید و یا روی instant view بزنید:
tinyurl.com/bdjd7cvj

📌نشانی‌های سعید حجاریان در شبکه‌های مجازی:
تلگرام | اینستاگرام | توییتر

دو کودک افغان در نورآباد ممسنی استان فارس روز هشتم بهمن بر اثر تصادف با یک خودروی پژو جان باختند. بنا بر گزارش‌ها، مراسم خاکسپاری این دو کودک در نورآباد به صحنه همدلی و همبستگی ایرانیان و افغان‌ها بدل شد. راننده خودرو نیز صبح همان روز خود را به مراجع انتظامی معرفی کرد.

تصاویری از این مراسم را که ابوذر سهرابی، وحید سیفی و وحید انصاری ثبت و تهیه کرده‌اند، می‌بینید.

@BBCPersian

سخنرانی دکتر سروش درباره اپوزیسیون خارج از کشور:
"من وقتی به اپوزیسیون، نگاه می‌کنم می‌بینم ما یک قدم، یک اینچ، یک سانتیمتر جلو نیامدیم. ما همانیم؛ همه‌مان لاف زن، همه‌مان یقه‌بگیر، همه‌مان بی‌گذشت و همه‌مان بی‌حرمت نسبت به انسان. اینها بالاترین رذایل است دیگر، شما ببینید دو نفر وقتی سر یک مسئله ساده‌ای به هم می‌افتند، لباس زیر همدیگر را به قول معروف هوا می‌دهند، رحم به یکدیگر نمی‌کنند. از هیچ چیزی برای تخریب دیگری فروگذار نیستند، این همان استبداد است دیگر، مگر چیست؟ منتهی در یک کشور قانونی زندگی می کنیم چاقو نمی گذاریم و سر طرف را نمی بریم.
این خلق و خوی ما رسوبات آن استبداد ۲۵۰۰ ساله است"
@kharmagaas

زاگاه:
«مونا حیدری نام زن نوجوان هفده‌ساله‌ای است که روز گذشته، توسط همسرش در اهواز کشته شد. خبرهای تکمیلی نشان می‌دهد که او در دوازده‌سالگی به ازدواج پسرعمویش درآمده، در سیزده‌سالگی باردار شده و در هفده‌سالگی در حالی که از دست خشونت‌های همسرش به ترکیه فرار کرده بود، دوباره به ایران بازگردانده شد و سپس به قتل رسیده است. مرگ او فارغ از شکل وقوعش به حد کافی هولناک است. او در دوازده‌سالگی، قربانی #تجاوز شده است، تجاوز در بستر #زناشویی. درحالیکه یک کودک سیزده‌ساله بوده، #باردار شده و زایمان کرده است.
عباس حسینی‌پویا، دادستان اهواز، در رابطه با قتل او گفته است؛ تصاویری که او از ترکیه برای همسرش فرستاده، عامل تحریک احساسات همسرش شده است! این مقام قضایی اهواز که می‌بایست در چنین پرونده‌ای، علیه قاتل کیفرخواست ارائه کند و برای دفاع از حقوق قربانی تلاش کند، پیش از هر محاکمه‌ای تکلیف را روشن کرده است. قربانی که سرش بریده شده و در خیابان به نمایش درآمده، مقصر است، چون باعث تحریک احساسات همسرش شده است. قتل هولناک او درحالی اتفاق می‌افتد که سالهاست طرح ممنوعیت ازدواج دختران زیر ۱۵ سال در سد شورای نگهبان مانده است و به تازگی نیز با قانون جوانی جمعیت و حمایت از خانواده، ازدواج زیر سن و فرزندآوری در سنین پایین نه تنها تقبیح نمی‌شود که مورد تشویق قرار می‌گیرد. اما ما نام این زنان را فراموش نمیکنیم. زنانی که برخی‌شان را تنها به نام می‌شناسیم. برخیشان را به داستان مرگ و قتل‌شان، اما همه آنان را به رنجی مشترک. رنج ناموسِ کسی بودن. رنج زیستن در جامعه مردسالار ناموسپرست. و نامشان را بارهاوبارها تکرار می‌کنیم تا روزی که هیچ زنی برای ارضای غیرت مردان اطرافش به مسلخ برده نشود #رومینا_اشرفی #فاطمه_برحی #ریحانه_عامری #زهرا_نصوری #اعظم #مبینا_سوری #نگین_درویشی.»
.

روایت هوشنگ نهاوندی از آخرین دیدارهایش با شاه پیش از خروج او از کشور

آخرین روزهای کابینه ازهاری با اولین روزهای کابینه بختیار بود. ولی هنوز ۱۶ ژانویه [روز خروج شاه] نشده بود و بختیار کابینه‌اش را معرفی نکرده بود. [البته] بختیار مأمور غیررسمی تشکیل کابینه شده بود.

[قرار شد با گروهی از استادهای دانشگاه و اشخاص مختلف] برویم در کاخ و به اعلی‌حضرت بگوییم که ما می‌خواهیم اینجا متحصن بشویم که شما از ایران نروید. و برنامه ما این بود که اگر ممکن است شب آنجا اطراق بکنیم همان سیستم قدیمی، و کم‌کم یک عده‌ای به ما ملحق بشوند... خلاصه یک قالی راه بیندازیم که جلوی رفتن شاه را از ایران بگیریم.

گروهی رفتیم به‌‌هرحال به دربار که عبارت بودند از افرادی که تا جایی که بنده الان خاطرم هست. دکتر باهری، دکتر قاسم معتمدی، بنده دکتر حمید اعتبار استاد جراحی دانشکده پزشکی، دکتر رستم میرسپاسی استاد جراحی دانشکده پزشکی، دکتر مظاهر مصفا، خانم دکتر مصفا، دختر [کریم] امیری فیروزکوهی که استاد دانشکده ادبیات بود. دکتر جمال رضایی معاون سابق دانشگاه تهران. سیزده چهارده نفر بودیم. بنده صحبت نکردم. قرار بر این شد که من و باهری و معتمدی چون سابق متصدی مقاماتی بودیم صحبت نکنیم، اعتبار و مصفا سخنگوی جمعیت، مصفا هم اصولاً خیلی موافق اعلی‌حضرت نبود مصدقی بود به‌اصطلاح، ولی به‌هرحال معتقد بود به اینکه الان باید جلوی [رفتن شاه را گرفت] و خیلی هم با [دکتر غلامحسین] صدیقی نزدیک بود.

مصفا شعر خواند و که پدر بچه‌اش را نمی‌گذارد و فلان و فلان. دکتر اعتبار خیلی قشنگ صحبت کرد. علیاحضرت شروع کردند به گریه کردن که بنده معنای گریه ایشان را نفهمیدم، و اعلی‌حضرت عصبانی شدند گفتند «شما به ما دارید درس سیاست می‌دهید که ما نرویم یا برویم؟» ما هم راستش را بخواهید هنوز از ایشان می‌ترسیدیم. جا زدیم و مثل سگ دم‌مان را گذاشتیم روی کولمان و برگشتیم آمدیم بیرون و خلاصه هیچی.

بنده مع‌ذلک گفتم که چه کنیم؟ چه نکنیم؟ فردا با دکتر باهری باز هم تلفنی مشاوره کردیم. دکتر باهری گفت «خوب هر کدام‌مان جداگانه برویم دوباره.» بنده وقت خواستم رفتم پهلوی اعلی‌حضرت. شبانگاهی بود، سه‌شنبه قبل از حرکت ایشان بود از ایران. شش هفت روز بود قبل از رفتن. آخرین، گفتم، «بنده والله»، شب بود خیلی هم وضع خراب. شهر تاریک. آخر شبی رفتم و دیدیم اتومبیل سفیر انگلیس و اتومبیل سفیر آمریکا در جلوی کاخ ایستاده. اتفاقاً پرچم هم زده بودند هر دوتای‌شان.

شاه مدتی با تأخیر مرا پذیرفت. خیلی خسته بود. گفتم «قربان می‌دانم اعلی‌حضرت خسته هستید و حرف بنده را هم می‌دانید. من از روی صمیمیت آمدم با شما صحبت کنم. [از ایران] نروید.» گفتند که «اگر نروم کشتار می‌شود.» گفتم که «اگر هم تشریف ببرید باز هم کشتار می‌شود منتها ماها کشته می‌شویم. ولی اگر تشریف ببرید ارتش متلاشی می‌شود و اجازه بفرمایید که دیگر این دفعه ارتش اصلاً نه به صورت حکومت ازهاری سابق، [بلکه] به صورت کودتای قانونی کارها را در دست بگیرد بزند وگرنه مملکت از بین می‌رود. از ایران تشریف نبرید.» گفتند که «بله دکتر صدیقی هم همین را می‌گفت. محض همین ما قبولش نکردیم. خارجی‌ها هم دلشان می‌خواهد ما از ایران برویم.» گفتم، «این دو نفر [سفیر انگلیس و امریکا] همین را خواسته بودند؟» گفتند که «بله، شما از کجا می‌دانید؟» گفتم، «خوب اتومبیل‌شان پایین بود.» گفت «عجب! با اتومبیل رسمی آمده بودند؟» گفتم، «بله.» گفت، «خجالت نمی‌کشند؟» «نه خیر.» سؤال جواب‌ها اصلاً خیلی پراکنده بود.

بعد گفتند، «خوب، من اگر بخواهم»، باز هم یک چیزی که اصلاً معلوم بود ایشان دیگر قاطی کرده. «من اگر بخواهم از اینجا بروم به کیش یا بروم به خارک مراسم نظامی در فرودگاه چه می‌شود؟» هر چه فکر کردم دیدم اصلاً [سوال بی‌ربطی است]. گفتم، «قربان نمی‌دانم. بنده مراسم نظامی را نمی‌دانم چطور می‌شود؟» گفتم، «بنده تمام این مطالب را از روی صمیمیت به شما می‌گویم و حضور مبارکتان عرض می‌کنم به‌هرحال. از بین می‌رویم همه‌مان. دیگر حالا مسئله بود و نبود خودمان است.» یک مرتبه شاه با نهایت عصبانیت از پشت میزش بلند شد دستش را این‌جوری کرد به کله‌اش، گفت، «آقای نهاوندی»، وقتی یک کسی را آقای نهاوندی خطاب می‌کرد یعنی دیگر خیلی عصبانی است. «آقای نهاوندی؛ این کله را می‌بینید؟ این دیگر کار نمی‌کند. ولم کنید. می‌خواهم بروم. ارتش هم هر غلطی می‌خواهد بکند خودش بکند از دست من دیگر کاری برنمی‌آید.» دست دراز کرد به طرف من و من هم ادب کردم به ایشان و از اتاق خارج شدم. و شب بدی را گذراندم.


بخشی از مصاحبه هوشنگ نهاوندی (۱۳۱۲) با پروژه تاریخ شفاهی ایران در دانشگاه هاروارد، نوار سیزدهم
تاریخ مصاحبه: ۷ فروردین ۱۳۶۵
مصاحبه‌کننده: شاهرخ مسکوب

#تکه_مصاحبه

https://t.me/tarikh_shafahi_iran_project