سهراب شهید ثالث – ۱۰ تیر ۱۳۷۷ – شیکاگو

حمید اشرف – ۸ تیر ۱۳۵۵ – خانه‌ی مهرآباد جنوبی، تهران

جهانگیرخان صوراسرافیل، نصرالله ملک‌المتکلمین – ۳ تیر ۱۲۸۷ – باغ شاه، تهران

مرضیه احمدی اسکویی – ۶ اردیبهشت ۱۳۵۳ – تهران

محمد فرخی‌یزدی – ۲۵ مهر ۱۳۱۸ – زندان قصر، تهران

تقی ارانی – ۱۴ بهمن ۱۳۱۸ – تهران

کلیه صحنه هایی که می بینید توسط بانوی هنرمند آزاده اخلاقی در طی یک پروژه ی بازنمایش آماده شده و عکسبرداری شده است.
بعضی از عکسها که صحنه ی توقف زمان در یک حالت متحرک است واقعاً بی نظیر است.

نام پروژه "به روایت یک شاهد عینی" و شامل ۱۷ صحنه از مرگهای تراژیک بوده است که طی سه سال صحنه ها باز آفرینی و عکس برداری شده است.

آزاده اخلاقی (زاده ۱۳۵۷، شیراز) عکاس و کارگردان ایرانی در زمینه تاریخ و فارغ‌التحصیل دانشگاه RMIT ملبورن استرالیا است.

آزاده اخلاقی در رشته علوم رایانه‌ای تحصیل کرده اما به خاطر فعالیت و موفقیت چشمگیرش در زمینه هنرهای مفهومی شناخته شده‌است. او از سال ۸۰ تاکنون نمایشگاه‌های مختلفی در ایران، ترکیه و استرالیا برگزار کرده‌است.

جایزه بین‌المللی «اسکان» سازمان ملل UNHABITAT در حوزه عکاسی فیلم‌های کوتاه این هنرمند در جشنواره‌های اسلو و پوسان نمایش داده شده‌اند و مورد استقبال قرار گرفته‌اند.جایزه نخست و تقدیر به عنوان ارائه دهنده بهترین اثر در مسابقه «زنان و زندگی شهری».




http://t.me/anarestanshomal

می روی و گریه می آید مرا
ساعتی بنشین
که باران بگذرد!

امیرخسرو دهلوی
Charing cross Road, London, 1937 by Wolf Suschitzky
@sahandiranmehr

پدری که مرزهای مربیگری را جابجا کرد! فیل هتیلد، پدر اوشن شش ساله برای اینکه پسرش که درون دروازه، حواسش به شوت همبازیش نبود، گل نخورد او را «هدایت» کرد.
اما وقتی داشت پسرش را در مسیر توپ می‌انداخت نمی‌دانست که این صحنه بیش از ۲۷ میلیون بار در شبکه‌های اجتماعی دیده می‌شود. https://instagram.com/p/BqHfys-h4d2/

‌Radio Zamaneh:
#جان_بولتون می‌گوید آمریکا با #تحریم‌_ها چنان به #ایران فشار می‌آورد تا صدای خردشدن دنده‌هایش را بشنود
radiozamaneh

چیزی که رویترز نقل کرده:
Reuters Iran:
U.S. to step up sanctions on Iran, 'squeeze them until the pips squeak'
ReutersIran
چند جور مختلف ترجمه شده:
«... پوستشان بشکافد و شیره‌شان بیرون بزند»
«... تا شیره‌اش کشیده شود»
«... تا (له شده) مغزشان بیرون زند»
«... صدای له شدنش درآید»
«... رُس‌‌اش کشیده شود»
«... تا ناله کند»
تلویزیون بی‌بی‌سی فارسی: «... تا جانشان بالا بیاید»

Ali Mohtadi:
جان بولتون تعبیری در مورد فشار دادن ایران به کار برده که هزار جور ترجمه شده. به نظرم نباید حرف‌های سیاست‌مدارها رو پاکیزه کرد یا کلمه به کلمه ترجمه کرد. تعبیر فارسی خوبی براش داریم که مثل حرف خود بولتون فاقد نزاکت دیپلماتیکه:
اون‌قدر ایران رو فشار میدیم تا ریقش دربیاد
MohtadiAli

📡 @VahidOnline

bbcpersian

"To squeeze (someone) until the pips squeak" meaning to exert heavy pressure on someone in order to exstract money , information or simply obedience.

با این حساب ترجمه ی درست حرف بولتون چیزی است در این حدود:
"تحریم های آمریکا آن قدر بِهِشان فشار می آورد تا تسلیم شوند" یا "تحریم های آمریکا آن قدر بهشان فشار می آورد تا باب میل مان رفتار کنند."

اوکتای براهنی عزیز درباره قضیه مرگ کیارستمی و مسئله قصور در جامعه پزشکی ایران یادداشت کوتاهی نوشته بود که من هم در ذیل آن اظهارنظر کردم. بعد دیدم اظهارنظر من طولانی‌تر از اصل یادداشت اوکتای براهنی شد. فکر کردم بد نیست آن را اینجا هم منتشر کنم. واقعیت این است که من نباید درباره این قبیل مسائل اظهارنظر کنم. حوزه کار من زبان و ادبیات است و در درجه اول زبان و ادبیات فارسی. در این قبیل مسائل تخصصی ندارم. آنچه نوشتم فقط نوعی اظهارنظر شخصی است:


پزشکان شلاق‌به‌دست
به عقیدۀ من جامعه پزشکی ایران مشکل بزرگ‌تری از قصور یا خطای پزشکی دارد. اگر این مشکل بزرگ‌تر نبود، قصور یا خطای پزشکی هم کمتر اتفاق می‌افتاد. مشکل جامعه پزشکی ایران خطای پزشکی نیست. خطای پزشکی در هر جای دنیا ممکن است اتفاق بیفتد، گرچه شاید آمارها نشان بدهد که درصد خطا در جامعه پزشکی ایران بزرگ‌تر است. مشکل اصلی جامعه پزشکی ایران بی‌اعتنایی به حقوق بیمار است. عدم پاسخگویی است. نگاه از بالا به پایین است. تفرعن و خودبزرگ‌بینی است. بی‌رحمی است. بی‌احترامی به بیمار است. ندیده گرفتن حقوق بیمار است. این چیزها البته منحصر به جامعه پزشکی نیست. در همه طبقات اجتماعی وجود دارد. در دستگاه قدرت هم وجود دارد. ولی زبان جامعه پزشکی در ایران بیش از سایر طبقات اجتماعی به زبان دستگاه قدرت نزدیک است. آمار رسمی وجود ندارد، ولی تصور می‌کنم درصد عظیمی از مردم ایران از جامعه پزشکی ناراضی‌اند و علت اصلی این نارضایتی همین شباهت زبان جامعه پزشکی به زبان دستگاه قدرت است. نگاه از بالا به پایین است. بی‌اعتنایی به حقوق بیمار است. عدم پاسخ‌گویی است. آقای دکتر میر با صراحت اعلام می‌کند که من پاسخگو نیستم. جزئیات بیماری آقای کیارستمی جزو اسرار بیمار است. این زبان دستگاه قدرت است. این زبان دستگاه‌های امنیتی است. پزشک نباید با این زبان سخن بگوید.
همه دوستان این تابلو را در بیمارستان‌ها و مراکز درمانی دیده‌اند: «وظایف و مسئولیت‌های بیماران و همراهان او: براساس مواد 608 و 609 قانون مجازات اسلامی چنانچه هر کس اعم از بیمار و بستگان به پرسنل درمانی در حین انجام وظیفه توهین کنند مشمول 3 تا 6 ماه حبس، شلاق تا 74 ضربه و جزای نقدی می شوند. ضروری است پرسنل درمانی در صورت وقوع جرایم ذکر شده با اطلاع مسئول ما فوق صورتجلسه حادثه را تنظیم واز مامورین انتظامی و امنیتی در خواست کمک نمایند.»
خب این زبان دستگاه قدرت است. در بیمارستان‌ها و مراکز درمانی همه جای دنیا اولین چیزی که به بیمار و همراهان او یادآوری می‌کنند، حقوق بیمار است. ولی جامعه پزشکی ایران حقوق بیمار را به رسمیت نمی‌شناسد و درعوض از وظایف بیمار و همراهان او حرف می‌زند. بیمار و همراهان او را به مجازات شلاق تهدید می‌کند. توجه می‌کنید: شلاق! من اگر به جای اعضاء جامعه پزشکی ایران باشم از این تابلو شرم می‌کنم. پزشکی که باید حافظ جان همه افراد بشر باشد، صرف نظر از اینکه این افراد از لحاظ جسمی یا روانی یا عقیدتی یا نژادی یا مذهبی چه جور اشخاصی باشند، بیمار را به شلاق تهدید می‌کند. تصویر پزشک شلاق به دست تصویری است که فقط در جامعه پزشکی ایران وجود دارد. من راستش خودم هیچ علاقه‌ای ندارم که به دست پزشکان شلاق‌به‌دست درمان شوم. اگر به اختیار خودم بود، اگر خانواده نداشتم، ترجیح می‌دادم بمیرم و پزشک شلاق‌به‌دست مرا درمان نکند. تکرار می‌کنم مشکل بزرگ جامعه پزشکی ایران ندیده گرفتن حقوق بیمار است. من تا حالا ندیده‌ام هیچ پزشکی وقت بگذارد و به سؤال‌های من درست و دقیق جواب بدهد، مگر پزشکانی که از دوستان و بستگان خودم بوده‌اند و با من رابطه‌ای جدا از رابطه پزشک و بیمار داشته‌اند. حتی در بیمارستان‌ها و مراکز درمانی خصوصی که قاعدتاً باید مثل هر جای دیگری مراجعه‌کننده احترام بیشتری داشته باشد، همین وضع وجود دارد. جامعه پزشکی ایران به هیچ اصل اخلاقی پایبند نیست. چون بیمار را به خود نیازمند می‌بیند، خودش را آزاد می‌داند که هر جوری دلش خواست با او رفتار کند. آنچه در سخنان فرزندان آقای کیارستمی ندیده گرفته شد، بی‌اعتنایی به حقوق بیمار است. پزشکان آقای کیارستمی حتی بعد از این هیاهویی که راه افتاد، علناً اعلام می‌کنند که حقوق بیمار را به رسمیت نمی‌شناسند. پاسخگو نیستند. به کسی جز سازمان نظام پزشکی، حتی به فرزندان آقای کیارستمی، جواب نمی‌دهند که برای آقای کیارستمی چه اتفاقی افتاد. در ایام حیات آقای کیارستمی به آقای کیارستمی و فرزندانش توضیح نداده‌اند که چه اتفاقی افتاده. همین الان درباره نوع بیماری آقای کیارستمی تردیدهای جدی وجود دارد. چرا باید این تردیدها وجود داشته باشد؟ چرا پزشک نباید همان روز اول راجع به تشخیص خود به آقای کیارستمی و فرزندان او توضیح بدهد؟ چرا هنوز هم درباره این مسئله ابهام وجود دارد؟ این ابهام چه معنایی دارد جز بی‌اعتنایی به حقوق بیمار؟ پس قصور پزشکی را فرامو

ش کنید. قصور پزشکی تابعی از بی‌اعتنایی به حقوق بیمار است. این چیزی است که جامعه پزشکی باید یاد بگیرد. آنچه گفتم البته درباره همه پزشکان صدق نمی‌کند. موارد استثنا هم فراوان وجود دارد. بعضی از دوستان من که پزشک هستند، از شریف‌ترین انسان‌هایی هستند که دیده‌ام. حوصله و صبر و متانتی داشته‌اند که با هیچ زبانی نمی‌توان از آنان قدردانی کرد. ولی ما اینجا از قاعده سخن می‌گوییم

"پزشکان شلاق به دست" نوشته ی زنده یاد مجتبی عبدالله نژاد(مترجم و نویسنده) است.

⏺ معرفی کتاب


کتاب«پشت پرده ریاکاری

«قفل» برای این روی در قرار داده شده که آدم درستکار را درستکار نگه دارد.
یک درصد از مردم ریاکار و دزد هستند، اینها به‌دنبال بازکردن قفل‌ها و دستبرد به خانه‌ها هستند و یک درصد از مردم نیز همیشه درستکار هستند و تحت هیچ شرایطی ریاکاری نمی‌کنند.
باقی 98 درصد مردم تا زمانی درستکارند که همه چیز درست باشد. اکثر اگر شرایط به نحوی رقم بخورد که آنها به حد کافی وسوسه شوند ممکن است دست به خطا بزنند.

قفل‌ها برای جلوگیری از نفوذ دزدان نصب نمی‌شود،دزدها بلد هستند که چگونه قفل‌ها را باز کنند، قفل‌ها برای حفاظت از مردم نسبتاً درستکار هستند تا وسوسه نشوند و درستکار باقی بمانند.

در واقع تمام آدم‌ها پتانسیل کج‌روی را دارند اما قیمت هر کسی با دیگری فرق دارد و آستانه وسوسه هر کسی با دیگر تفاوت دارد.

_ نویسنده در کتاب «پشت پرده ریاکاری» آزمایش جالبی انجام داده است.
او در یک رستوران به عده‌ای از مشتریان چند سؤال می‌دهد تا آنها در ازای گرفتن 5 دلار به این سؤالات پاسخ دهند، اما هنگام دادن پول به جای 5 دلار 9 دلار می‌دهد و به گونه‌ای تظاهر می‌کند حواسش نیست و اشتباهاً 9 دلار داده است. برخی ازمشتریان صادقانه 4 دلار اضافه را برمی گردانند اما عده‌ای هم به روی خود نیاورده و 9 دلار را در جیب می‌گذارند و رستوران را ترک می‌کنند.

_در آزمایش دیگری همین کار تکرار می‌شود با این تفاوت که نویسنده در هنگام گفت‌و‌گو با مشتریان، تلفن همراهش زنگ می‌خورد و چند دقیقه‌ای با تلفن صحبت می‌کند و در انتها از مشتری برای اینکه وسط گفت‌و‌گو با آنها، به تلفن همراهش جواب داده عذرخواهی نمی‌کند ونوعی بی احترامی میکند . در این آزمایش تعداد کسانی که 4 دلار اضافه را برمی‌گردانند کمتر از آزمایش اول است.

وقتی مشتریان احساس می‌کنند نویسنده وقت آنها را بدون عذرخواهی گرفته، درصدد انتقام بر آمده و پول بیشتری که اشتباهاً نویسنده به آنها داده را باز نمی‌گردانند.

_این آزمایش حاوی نکته جالبی است که می‌توان از آن برای توجیه اینکه چرا در بعضی مناطق جهان آمار بالایی از ریاکاری و دزدی وجود دارد، استفاده کرد.

🔴مردم زمانی که حس می‌کنند به آنها از سوی حکومت ظلم می‌شود یا حق آنها در جایی خورده می‌شود، هرجا که دستشان برسد سعی خواهند کرد تا با ریاکاری و دزدی این حق خورده شده را جبران کنند

در واقع این سطح از دزدی و ریاکاری در همه جوامع به نوع تعامل حکومت‌ها با مردم بازمی‌گردد.
رفتار دولت‌ها بشدت روی شکل‌گیری اخلاق در جامعه تأثیرگذار بوده و به‌سادگی می‌تواند مرزهای اخلاق را جابه‌جا کند.

قانونگذار باید در وضع قوانین، قوه مجریه در اجرا و سیستم قضایی در قضاوت، منافع لایه‌ها و طبقات اجتماعی مختلف را مورد نظر قرار دهد تا احساس مورد ظلم واقع شدن در میان هیچ کدام از اقشار جامعه احساس نشود
با این کار اخلاق‌مداری در جامعه پررنگ می‌شود
اما در صورتی که الگوهای رفتاری حاکمیت به شکلی باشد که مردم احساس ظلم کنند، مردم خود را محق به نادیده گرفتن هنجارهای اخلاقی خواهند دانست و ریاکاری در جامعه پررنگ شده و بعد از یک دوره زمانی از اخلاق تنها نامی باقی می‌ماند.

http://telegram.me/tahlyleejtemaaey

🔴خوانش سياسي يا تاريخي؟

🔺منتشر شده در اعتماد ۲۴ آبان ۱۳۹۷

🔘اگر اشتباه نكنم اين جمله را از آل‌احمد به یاد دارم كه از رویدادها بايد حداقل ۴۰ سال بگذرد تا بتوانيم درباره ان مطالعه و داوري دقیق كنيم. البته نقل به مضمون است اگر اشتباه نكرده باشم. هر كسي اين سخن را گفته باشد بايد عدد ۴۰ سال را درباره ايران قدري تعديل كند، و مثلا به ۱۰۰ يا ۲۰۰ سال و بلكه بيشتر افزايش دهد!

🔘چرا گفته مي‌شود كه بايد از رويدادهاي تاريخي زمان مناسبي بگذرد تا درباره انها داوری معتبری كرد؟ چند علت روشن دارد. اول اين كه با گذشت زمان اخبار زاید و کم اهمیت پيرامون آن رویداد رسوب مي‌كند و فقط نكات مهمش مي‌ماند. حب و بغض‌ها نسبت به گذشته و رويداد كمتر مي‌شود. بعلاوه اثرگذاري هر نوع داوري در مورد گذشته بر داوري ما نسبت به افراد امروزي كمتر مي‌شود. در مجموع وضعيت بي‌طرفانه‌تري نسبت به گذشته پيدا مي‌كنيم.

🔘ولي اين وضعيت براي ايران در ۴۰ سالگي رویداد رخ نمي‌دهد. حداقل ۱۰۰ سال بايد بگذرد. زیرا نگاه‌ غالب ما معطوف به گذشته است. از حب و بغض‌هاي گذشته رها نمي‌شويم. اسير گذشته هستيم. كمتر به آينده نگاه مي‌كنيم. گذشته را مي‌خواهيم تبديل به ابزاری كنيم براي استفاده سياسي در موازنه سیاسی امروز و اين ضعف جدي جامعه ما است.

https://telegra.ph/%D8%A2%DB%8C%D9%86%D8%AF%D9%87%D8%B9%D8%A8%D8%A7%D8%B3-%D8%B9%D8%A8%D8%AF%DB%8C-11-15

سخنرانی ای که پس از این می آید از آن ِ روانپزشکی است که گویا در میان اهل فن از حسن شهرت علمی برخوردار است. من هم از آن بهره بردم. اما هر قدر محتوای سخنرانی فایده رسان است متاسفانه زبان سخنران آزار دهنده است.دلیلش کاربرد مفرط کلمات انگلیسی است .استفاده از کلمات خارجی تا حدی و در آنجا که جنبه ی فنی دارد شاید قابل توجیه باشد ،اما وقتی پای مفاهیم عمومی ِ غیر فنی به میان می آید کاربرد الفاظ خارجی دیگر قابل دفاع نیست . مثلاً چرا باید به جای محبوب گفت favorite یا به جای شرم گفت shame ؟ به هر حال، اگر بتوانید آزار ِ ناشی از استفاده ی غیرضروری از کلمات فرنگی را تحمل کنید، این سخنرانی را مفید خواهید یافت.

🎙 سخنرانی "تزویر و ریا" در سمپوزیوم "اعتماد"
👤 #آذرخش_مکری
🌾 @Sedanet | @DrAzarakhshMokri

📝 زبان عجیب اداری یا سلطه‌جویی دیوانی؟
دکتر #اسماعیل_امینی

🔹وقتی می‌خواهید از دستگاه‌های عابربانک پول بگیرید، روی صفحه می‌نویسد: "دستگاه در حال شمارش وجه می‌باشد." این یعنی: دستگاه دارد پول می‌شمارد.

🔸روی برخی پل‌های عابر پیاده نوشته شده: "تکدی گری، چهره شهر را زشت می‌کند." این یعنی: گدایی چهرۀ شهر را زشت می ‌کند.

🔹راستی این زبانِ عجیب از کجا آمده است؟ در میان هفتاد میلیون مردم ایران، آیا حتا یک نفر هم هست که به "پول" بگوید: "وجه"؟ یا به پول گرفتن بگوید دریافتِ وجه؟ آیا یک نفر ایرانی پیدا می‌شود که به "گدایی" بگوید تکدی‌گری؟

🔹کسانی که این زبان را به زبان طبیعی مردم ترجیح می‌دهند، اسم آن را گذاشته‌اند "زبان اداری" و خیال می‌کنند که اگر به زبان رایج مردم بنویسند، نوشته‌شان رسمی و اداری نخواهد بود.

🔸"اسقاط کافۀ خیارات متصوره از طرفین متعاملین به عمل آمد، علی‌الخصوص خیار غبن، اگر چه فاحش باشد."

این جملات را در اسناد معاملات می‌نویسند و خیال می‌کنند که به این ترتیب از اصطلاحات تخصصی اداری و حقوقی استفاده کرده‌اند. بی آن که فکر کنند کسی به این زبان حرف نمی‌زند و کمتر کسی است که معنای این جملات عجیب و غریب را دریابد.

🔸"زبان اداری" بازماندۀ نثر منشیانۀ قدیم و یکی از مظاهر سلطه‌جویی و استبداد دیوانی است. وسیله‌ای برای حفظ اقتدار نظام اداری و فاصله گذاری میان مردم و کارگزارانِ اداری و قرار گرفتنِ مباشرانِ بورکراسی در موضع برتری، به گونه‌ای که مراجعان به دستگاه اداری، تصور کنند که آن کسی که پشتِ میز نشسته است از آنان برتر است و حق در همه حال با اوست، چون پشت میز نشسته است و زبان اداری بلد است.

🔹تعابیرِ برساخته‌ای مانند: "به پیوست ایفاد می‌گردد"، "ابتیاع فرمایید"، "اطلاع حاصل شد"، "امر به ابلاغ فرمایید" و ده‌ها اصطلاح من درآوردی دیگر، نه فقط به قصد درازنویسی و تکلف زبانی است، بلکه مقصود اصلی از کاربرد این زبانِ دروغین و بی هویت، اعلام برتریِ نظام اداری و کارگزاران اداری است بر دیگران.

🔸حاصل این برتری‌جویی، تحقیر و از میدان به در کردنِ مردم آن است که مراجعه‌کننده که به زبان بوروکراسی می‌شود "ارباب رجوع"، نه در موضع " ارباب" و صاحب حق، که در موضع برده و بندۀ مطیعِ نظام اداری قرار می‌گیرد.

🔹جملات آمرانه‌ای از این قبیل: "از تمام صفحات شناسنامه‌ات چهار سری کپی بگیر!"، "کپی تمام صفحات سند منزل را بیاور!"، "این نامه را ببر طبقۀ هفتم برای امضاء بعد ببر طبقۀ زیرزمین برای ثبت دبیرخانه، بعد بیاور همین جا!"؛

🔸این جملات آمرانه، و بسیاری از فرمان‌های غیرمعقول و غیرمنطقی، که به عنوانِ "روال اداری" شناخته شده‌اند، در واقع برای مرعوب کردنِ مردم و راندن آنان به موضع انفعال و تسلیم در برابر سلطۀ دیوانی است.

🔹در یکی از دانشگاه‌ها، دو اتاق مجاور هم بود که دانشجویان باید به ترتیب پرونده‌شان را به آن دو اتاق می‌بردند. درِ یکی از اتاق‌ها بسته بود. (درِ اتاق در زبان اداری می‌شود: دربِ اتاق!) روی درِ بسته نوشته بود: مراجعه از حیاط دانشگاه. دانشجویان باید مسیری طولانی را زیر آفتاب می‌رفتند و بعد زیر پنجرۀ آن اتاق، در آفتابِ گرم تابستان می‌ایستادند تا نوبت‌شان شود. از مسئولِ آن اتاق پرسیدم: چرا همین درِ داخلِ ساختمان را باز نمی‌کنید که دانشجوها راحت باشند و زیر آفتاب نمانند؟ فرمود: دانشجو اگر راحت باشد، پررو و پرتوقع می‌شود.

🔹طراحی زبانِ اداری و روال اداری بر اساس همین منطق است، تا مردم پررو و پرتوقع نشوند.

🔸زمانی قرار شد کارت ملی جایگزین شناسنامه شود، تا سند هویت افراد همیشه همراه‌شان باشد، و یک شمارۀ اختصاصی (کد ملی) نشانگر هویت شخص باشد. همین کارت ملی که در ظاهر برای سهولتِ کار اداری و راحتی مردم طراحی شده بود، دستاویزِ جدیدِ سلطه‌جویانِ اداری شده است. حالا کپی تمام صفحات شناسنامه و کپی پشت و روی کارت ملی و اصل شناسنامه و اصل کارت ملی و نیز کد پستی منزل و محل کار برای هر نوع کار اداری، ضروری است!

🔸مردم ، صاحبان اصلیِ دستگاه اداری‌اند و تمام ساختمان‌ها و اتاق‌ها و میزها و پست‌های اداری، با پول مردم ساخته شده و باید در خدمت مردم باشد، اما کسی که پشتِ میز نشسته و "زبانِ اداری" بلد است و از مقررات اداری سر درمی‌آورد، خود را در موضع برتری می‌بیند و برای حفظ این برتری و جلوگیری از پررو شدن و پرتوقع شدنِ مردم، هر روز ترفندِ تازه‌ای به کار می‌بندد.