پیش از این، در فرسته‌‌ی مربوط به یکی از سخنرانی‌های آقای معصومی همدانی، شمه‌ای از کمالات ایشان را گفتم. رواست که آن فرسته را باز بگذارم.👇👇👇

استاد دکتر حسین معصومی همدانی از نوادرِ ایرانیانِ روزگار ما است که همانندش شاید به شمارِ انگشتانِ یک دست نباشد. هوشِ حیرت‌انگیز، نکته‌سنجیِ بسیار، دانشِ گسترده در حیطه‌های گونه‌گون، نیروی نظریه‌سازی، و پیشینه‌ی درخشان در زمینه‌های مختلف (پژوهش،تالیف،ترجمه،ویرایش) سبب می‌شود که در این زمانه‌ی "قحطِ معنی در میانِ نام‌ها" کاربردِ عنوان‌هایی همچون "استاد" و "دکتر" در موردِ او نه فقط با مسمّا و معنی‌دار باشد، بلکه از این رهگذر شاید حیثیتی نیز برای این عنوان‌های دستمالی‌شده کسب شود. استاد معصومی، به رغمِ کمالاتِ برشمرده، درست به‌ یُمنِ همان هوشِ سرشار، از فضیلت استثناییِ گریز از مرامِ مریدپروری نیز برخوردار است، مرامی که بسی "مشاهیر" را (که برخی‌شان صاحب دانش و قریحه‌ای هم بوده‌اند) به هاویه‌ی ابتذال و انحطاط و تیره‌رایی فروافکنده است.
دکتر معصومی در این سخنرانیِ آموزنده که در نهم آبان ۱۳۹۸ در بابل ایراد شده در پاسخ به این پرسش که چرا ایرانیانِ دورانِ ما به غزلیات حافظ بیش از غزل‌های سعدی اقبال می‌کنند حدسی درخورِ تامل می‌زند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

مصدق نخستین رهبر آزادی خواه خاورمیانه مدرن بود. عقل گرایی منزجر از عدم شفافیت و معتقد به تقدم قانون بر همه چیز.
حقیقت این است که اگر کمتر سرسپرده آزادی بود، غرب بیشتر دوستش می داشت. او از خواستش برای استقلال اقتصادی از بریتانیا کوتاه نیامد و برای جلب رضایت آمریکا کمونیست ها را زندانی نکرد.
مصدق خود در سقوطش نقش داشت، قهرمانی بود که به خاطر اعتقاد عمیق به آزادی زمین خورد. اما ایرانیان قهرمانان زمین خورده را دوست دارند. تاریخ ایران و اسلام آکنده از چنین قهرمانانی است.
@kharmagaas
تراژدی تنهایی_ کریستوفر دو بِلِگ

بار دیگر به‌رغمِ همه‌چیز، نوروز بر همگان مبارک باد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

در سخنانِ این مدرس دانشگاه نکات درست هست، اما اگر روال گزینش استاد و دانشجو آرمانی می‌بود، شاید بسیاری از مدرسان و دانشجویانِ فعلی جایی در دانشگاه نمی‌داشتند.
می‌توان به او گفت:
عَسی اَن تَکرهوا شیئاً و هو خیر لکُم( =چه بسا چیزی را خوش نداشته باشید، حال آن که خیر شما در آن است[ سوره‌ی بقره، آیه‌ی ۲۱۶] ).

#هومن_پناهنده
@gashthaa

تو خود حدیث مفصل بخوان ازین مجمل.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

⚪️استوری تامل برانگیز مهدی رحمتی در پی حوادث تلخ روز گذشته برای بانوان ایرانی

@Navad_tel3

▪️ حادثه‌ی ورزشگاه مشهد، حالِ هر انسانی را، چه مرد چه زن، بد می‌کند.▪️

(خواننده: خاطره حکیمی)

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸در ملامت زورگویی بزدلانه

✍️احمد هاشمی

دلیران آهنگ جنگ کردند و بددلان قصد گریز. (سمک عیار)

از بالاترین مقام مملکت تا راننده آسانسور ساختمان فدراسیون فوتبال از اتفاقات رخ داده در مشهد اعلام برائت کرده‌اند. میکروفن را جلوی دهان هرکدام از این بزرگواران می‌برند، دستور توبیخ عاملان را می‌دهد! بزرگوار، عامل خود تویی، بیدار شو. سرت را بالا بگیر و بگو زورم رسید، راه ندادم. این عین زبونی است که مسئولیت رفتارت را نپذیری.

این هم شد ماجرای مسابقه ندادن با ورزشکاران اسرائیلی. قصدشان محکوم کردن اسرائیل است، بعد صد تا گواهی پزشکی برای ورزشکار تهیه می‌کنند که ثابت کنند به دلیل مصدومیت مسابقه نداده. صد تا وکیل می‌گیرند که ثابت کنند که این مسابقه ندادن حرکتی سیاسی نبوده! آقاجان، دو خط نامه خطاب به کمیته بین‌المللی المپیک بنویسید، بگویید ما به این دلایل با ورزشکاران اسرائیلی مسابقه نمی‌دهیم. پای همه هزینه‌هایش هم بایستید.

باور کنید به «النجات فی الصدق». راستگو باشید. رئیس فدراسیون جهانی فوتبال را دعوت کنید و درحالی‌که او را به رستوران گردون برج میلاد برده‌اید و درباره زیبایی‌های شهر و تاریخ و فرهنگ ایران صحبت می‌کنید، آرام در گوشش بگویید ما زنان را به ورزشگاه راه نخواهیم داد، چون نمی‌توانیم پنجاه هزار زن را کنترل کنیم که نخوانند و نرقصند و آن‌طور که ما می‌خواهیم خودشان را بپوشانند.

دو سه باری که تعداد کمی از زنان را به ورزشگاه راه دادند، به ازای هر چند نفر تماشاچی یک مأمور تذکر حجاب و رعایت سکوت در محل مستقر کرده بودند. برده بودندشان به سکوهای پشت دروازه که تقریباً هیچ جای زمین از آنجا دیده نمی‌شود. این راه دادن از آن ممنوع کردن بدتر است.

من که همه نشاط نوجوانی‌ام را خرج نشستن روی سکوهای ورزشگاه کرده‌ام و حالا هم همه می‌دانند که کارهای مهم زندگی‌ام را به خاطر تماشای فوتبال معلق می‌کنم، به این نتیجه رسیده‌ام که تنها راه اصلاح وضع فعلی تعلیق فوتبال ایران است؛ دقیقاً تا زمانی که زنان و مردان بتوانند با هم به ورزشگاه بروند، هر جا دلشان خواست بنشینند و هر جور دلشان خواست تیمشان را تشویق کنند. / قصر امل

@A_pajhohi

shorturl.at/akrBO

ظرفیت حل مسأله و رفتن زنان به ورزشگاه

محمد فاضلی - جامعه‌شناس

✅ #رفتن_زنان_به_ورزشگاه برای صدمین بار در بازی ایران و لبنان مسأله شد. دهه‌هاست که رفتن زنان به ورزشگاه مسأله شده است. همین که جامعه و حکومتی با داشتن ده‌ها مسأله بزرگ نظیر پرونده هسته‌ای، رکود اقتصادی، تورم، نرخ بیکاری بالا، مسأله آب، فرسایش خاک، آسیب‌های اجتماعی و ... که هر کدام می‌توانند جامعه‌ای را از پا درآورند و اولویت مهمی روی میز سیاست‌گذار و حکمران باشند، دست به گریبان رفتن زنان به ورزشگاه است، خودش نشانه‌ای از مسأله در ظرفیت حکمرانی است.

✅ فرضیه بدبینانه می‌تواند این باشد که حکمرانان چنین مسائلی را رو نگه می‌دارند تا آن مسائل اصلی‌تر در معرض دید و توجه قرار نگیرند. شاید برخی این گونه فکر کنند اما من تصور می‌کنم خیلی نگاه بدبینانه‌ای است و قائل به فرضیه دوم هستم. فرضیه اندک بودن #ظرفیت_حکومت و به تبع آن #ظرفیت_حل_مسأله نگاه راهگشاتری است.

✅ حل مسائلی نظیر رفتن زنان به ورزشگاه نیازمند مجموعه اقداماتی نظیر: یک. طرح دقیق مسأله از همه ابعاد (فقهی، سازمان‌های بین‌المللی ورزش، حقوق زنان، آسیب اجتماعی و ...)؛ دو. گفت‌وگوی میان همه گروه‌های دخیل در این مسأله و در نتیجه شفاف شدن نیروهای اثرگذار بر مسأله؛ سه. روشن کردن همه گزینه‌های ممکن؛ چهار. ارزیابی تأثیر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی همه گزینه‌ها؛ پنج. اولویت‌بندی منافع گروه‌های اجتماعی و منافع ملی در قبال مسأله؛ شش. اجماع‌سازی؛ و هفت. اعمال قدرت حکمرانی برای انتخاب گزینه مناسب و ختم مسأله است.

✅ اگر دقت کنید مشاهده می‌کنید که نظام تصمیم‌گیری و حکمرانی به هیچ کدام از این اقدامات تن نداده است. جامعه حتی به دقت نمی‌داند مخالفان رفتن زنان به ورزشگاه‌ها چه کسانی هستند و بر اساس چه مناسباتی اعمال قدرت می‌کنند و به مدت چند دهه یک مسأله را در جامعه ایرانی زنده نگه داشته‌اند.

✅ این چنین حکمرانی‌ای فاقد ظرفیت حل مسأله است. مسأله این نیست که حکمرانی ظرفیت حل مسأله رفتن زنان به ورزشگاه و خاتمه دادن به آن‌را ندارد و بین تیغ دو دم تن ندادن به قواعد بین‌المللی ورزش و محروم شدن از صحنه‌های بین‌المللی فوتبال و عوارض اجتماعی آن، یا استخوان لای زخم نگه داشتن این مسأله و تحمل پی‌آمد آن گیر کرده است. مسأله این است که همان ظرفیت‌هایی که برای حل مسأله رفتن زنان به ورزشگاه لازم‌اند، با شدت و کیفیت بیشتری برای حل مسائل اقتصاد، سیاست خارجی، فرهنگی و اجتماعی هم لازم هستند.

✅ کتاب #ایران_بر_لبه_تیغ را که برای ناشر می‌فرستادم اصرار داشتم کتاب با گفتار «ایران: جامعه مسائل حل نشده» شروع شود. آن گفتار به نظر خودم چهار عبارت کلیدی داشت:

یک. جامعه ایرانی از فقدان سرمایه اجتماعی و مرجعیتی برای خاتمه دادن به مسأله‌ها رنج می‌برد. (ص. ۲۷)

دو. کمتر نهادی از پس حل و فصل مسأله و ایجاد اطمینان از رفع علل موجبه مسأله یا معرفی عامل، و اطمینان دادن به جامعه برمی‌آید. (ص. ۲۸)

سه. باید مرجعیتی قادر باشد مسائل را ختم کند. این مسأله بیش و بزرگ‌تر از خود مسائلی است که برای جامعه به صورت دوره‌ای پیش می‌آیند. (ص. ۲۹)

چهار. در جوامع امروزی وقوع رویدادهای ناخوشایند طبیعی است. غیرطبیعی آن است که جامعه نتواند به حل مسأله اعتماد کند. (ص. ۳٠)

✅ مسأله رفتن زنان به ورزشگاه و ده‌ها مسأله بزرگ‌تر و بسیار مهم‌تر ایران امروز درگیر فقدان یا اندک بودن ظرفیت حل مسأله و همین چهار خصیصه‌ای هستند که ایران را به #جامعه_مسائل_حل_نشده مبدل ساخته‌اند. تداوم این مسأله‌هاست که کار را به پاشیدن اسپری فلفل به چشم زنان این سرزمین می‌کشاند.

✅ پرسش بزرگ‌تر از رفتن یا نرفتن زنان به ورزشگاه، پرسش از ظرفیت حل مسأله در حکمرانی برای کاستن از دردهای جامعه مسائل حل نشده است. تمرین ساختن ظرفیت حل مسأله و ارتقای کیفیت حکمرانی از همین مسأله‌های کوچک‌تر شروع می‌شود.

(اگر می‌پسندید به اشتراک بگذارید.)

@fazeli_mohammad
@neeloofaran

🔴داخل خودروی شخصی حریم خصوصی است
آقای دادستان کل در نامه ای به نیروی انتظامی به مناسب ماه رمضان نوشته است "اتومبیل حریم خصوصی نیست" و این اشتباه را باز هم تکرار کرده است . قسمتهای داخلی اتومبیل ، مانند اتاق ، صندوق عقب و آنچه داخل آنها ست حریم خصوصی است و هیچکس نمی تواند وارد آن شده یا درآن تجسس کند.
کسانی که می گویند اتومبیل حریم خصوصی نیست ، آثار حرفشان را یا نمی دانند یا تجاهل می کنند . اگر اتومبیل حریم خصوصی نباشد نتیجه اش این می شود که هرکسی می تواند بدون اجازه در اتومبیل را باز کند و حتی به داخل اتومبیل وارد شود، می تواند بدون اجازه به داخل اتومبیل خیره نگاه کند ، می تواند از داخل اتومبیل بدون اجازه عکس و فیلم بگیرد، می تواند بدون هر اجازه ای در صندوق عقب را باز کند . اما عقل و قانون و شرع و عرف چنین نمی گوید و چنین چیزهایی را نمی پذیرد. آیا آقای دادستان کل می پذیرد که وقتی به تنهایی یا همراه با خانواده در اتومبیل خود نشسته است کسی با ایشان چنین رفتاری انجام دهد؟
از این جهات اتومبیل فرقی با داخل خانه ندارد. کسی نمی تواند بدون اجازه وارد خانه ای شود یا از داخل آن عکسبرداری کند یا از پنجره به داخل خانه نگاه کند و.... . زیرا خانه حریم خصوصی است. به همین دلیل است که ورود به خانۀ دیگری یا باید با اجازۀ حود او باشد یا با دستور قضایی .
اینکه پلیس اجازه دارد در صورت مشاهدۀ جرم مشهود با رعایت شرایط قانونی اجازۀ مداخله دارد یک حکم کلی است. از این حکم کلی نمی توان نتیجه گرفت که داخل خودروی شخصی حریم خصوصی نیست.
نتیجۀ این سخن که خودروی شخصی حریم خصوصی نیست این می شود که هیچ کس در خودروی شخصی خود امنیت نداشته باشد و به سادگی مورد تعرض دیگران قرار گیرد و هیچ حریم امنی باقی نمی ماند.
https://t.me/kambiznouroozi

دو دیدگاه در زمان رای گیری برای انتخابات جمهوری اسلامی در دوازدهم فروردین ۱۳۵۸
#برگی_ازتاریخ

@tahkimmelat

🔺ته سیگار ۱۵ هکتار از بستر رودخانه ارس را به آتش کشید! /بازداشت چهار گردشگر

🔹سیروس داوودی، مدیر کل منابع طبیعی و آبخیزداری آذربایجان شرقی: این آتش‌سوزی عصر دیروز در حاشیه روستای قره قوچ بخش منجوان خداآفرین رخ داده است.

🔹تعداد چهار نفر گردشگر که با روشن کردن آتش و انداختن ته سیگار به محل موجب این حادثه شده بودند تحت بازداشت قرار دارند./مهر
@akharinkhabar

🔻چیستا یثربی: 'وقتی در برابر تجاوز مقاومت کردم، چهره شناخته‌شده سینما من را کتک زد'

چیستا یثربی، فیلنامه‌نویس، نویسنده و شاعر گفته است که یکی از اهالی شناخته شده سینما سعی کرده به او "تجاوز" کند و وقتی با مقاومت روبه‌رو شده، از آن مرد "کتک" خورده است.

خانم یثربی به برنامه ۶۰ دقیقه بی‌بی‌سی گفت در سال ۱۳۸۳ مشغول نوشتن فیلمنامه برای شخصی بوده که چند بار او را به مکان‌های خلوت دعوت کرده تا فیلمنامه را آنجا بنویسد و در نهایت بعد از چند جلسه او را به خانه‌اش در شمال شهر تهران دعوت کرده است.

خانم یثربی که سال‌ها در تئاتر، نمایشنامه و در سینما، فیلمنامه نوشته و بازیگردان هم بوده است، برای بی‌بی‌سی توضیح داد که فرد مورد نظر زمانی که خانم یثربی ۳۲ ساله بوده، در یک شب برفی زمستان، او را به خانه دعوت کرده و گفته افراد دیگر هم در خانه هستند.
https://bbc.in/3J7Gs6r
@BBCPersian

🔻 افشاگری حجازی فر از سنگ‌اندازی همرزمان شهید باکری در تولید «موقعیت مهدی»

@RaaviOnline1
🌐 raavi.news

⭕️ پروژه ناتمام رضاقلی

احمد میدری


از دست‌دادن علی رضاقلی جبران‌ناپذیر است. به قول شریعتی از محصولات سری‌دوزی خدا نبود. از آنها بود که خدا پس از خلقتش بر خودش بالید. او در توضیح علت سرودن شاهنامه می‌گفت صد نفر از اندیشمندان از او خواستند تا راهی برای بازگشت عظمت ایران بیابد. شاهنامه پاسخ فردوسی برای یافتن مسیر اعتلای ایران بود. مسئله رضاقلی همان مسئله فردوسی بود و در شاهنامه به دنبال همین سؤال می‌گشت. نمی‌شناسم کسی را که دغدغه توسعه ایران را داشته باشد و مانند علی رضاقلی در شاهنامه غور کرده باشد.

او با مطالعه تاریخ و ادبیات ادوار مختلف ایران علت عدم توسعه ایران را ناامنی می‌دانست. ناامنی تنها تجاوز بیگانه به یک کشور یا شورش و سرقت نیست؛ بلکه ناامنی پیش‌بینی‌ناپذیری رفتار صاحبان قدرت است. او بر این باور بود که تداوم ناامنی، فرهنگی خاص در ایرانیان خلق کرده است که نسل اندر نسل باقی مانده و بر روح ایرانیان مسلط شده است. معرفی ناامنی به‌عنوان مسئله اصلی توسعه ایران کشف مهمی است.

ناامنی در تاریخ ایران پدیده‌ای فراگیر و مستمر بوده است. تنها هجوم اقوام بیگانه مانند رومی‌ها، عرب‌ها و مغولان یکباره همه چیز را دگرگون و ویران نمی‌کرد؛ بلکه ایلات مدام به شهرها و روستاها هجوم آورده و آنها را غارت می‌کردند. به‌ طور مثال همان‌طور که رضاقلی می‌گفت، در دوره ناصرالدین شاه که از باثبات‌ترین پادشاهان ایران است، 169 شورش صورت می‌گیرد؛ یعنی در هر سال چهار شورش رخ می‌داد. این شورش و غارت مدام بر رفتار مردم تأثیر عمیق بر جای گذاشته است که امروزه بر عالم ناخودآگاه حاکم است. از نظر رضاقلی این همه فساد اداری یکی از تجلیات سلطه فرهنگ غارتگری است که ناامنی تاریخی آن را خلق کرده است. آدم‌هایی که اجداد آنها غارتگر بودند یا در معرض غارت بودند، به‌سادگی نمی‌توانند خود را از چنگال تاریخ نجات دهند. حتی اگر بدانند رفتار امروز آنها ریشه در تاریخ‌شان دارد. رضاقلی تلاش داشت تا تأثیر فرهنگ غارتگری تاریخی بر رفتار امروز مردم ایران را نشان دهد.

او رسالت خود را خودآگاهی بخشیدن تاریخی می‌دانست تا شاید از این طریق ایرانیان بتوانند از گذشته خود آزاد شوند. رضاقلی می‌گفت هر کسی که کار اقتصادی کرده باشد یا مدیر اجرائی باشد، می‌داند ناامنی مسئله اصلی توسعه در ایران است. ازاین‌رو ناصرالدین شاه به‌خوبی مسئله اصلی توسعه ایران را یافته بود:

«... اطمینان عامه حاصل نمی‌شود مگر به امنیت. امنیت فرع قانون است و قانون لازمه‌اش اجرا... چون چنین شود قلوب عامه از هر جهت اطمینان حاصل خواهد کرد و در آن وقت طبیعت مخلوق و طبیعت آب و خاک، آنچه در خود مکنون و مخفی دارد روز‌به‌روز در معرض ظهور و بروز خواهند رسانید، آب‌ها جاری می‌شوند و زمین‌ها آباد. صناعات ترقی می‌کند و معادن استخراج می‌شود و پول‌های مردم از زیر خاک بیرون می‌آید».

شاید تصور شود کانونی‌بودن مسئله امنیت بدیهی است و او به کشف بزرگی نائل نشده بود. اهمیت این بحث زمانی روشن می‌شود که این نظریه را با نظریات دیگری که مسئله کانونی را امر دیگری می‌دانند، مقایسه کنیم. برای بسیاری از نظریه‌پردازان مسئله اصلی انباشت سرمایه یا تجارت آزاد یا ویژگی‌های فرهنگی یا مداخله بیگانگان است. نظریه‌پردازانی که امنیت را مسئله اصلی می‌دانند، پیرو سنت آدام اسمیت تأمین حقوق مالکیت را اصل و سایر امور را نتیجه وجود یا فقدان حقوق مالکیت معرفی می‌کنند.

علی رضاقلی اهمیت، علل و پیامدهای ناامنی و تخریب نهاد حقوق مالکیت را در تاریخ و امروز اقتصاد ایران نشان داد؛ اما برای حل آن راهکاری به جز خودآگاهی و درک درست مسئله ارائه نداد. او بر پایه سنت اقتصاددانان نهادگرا مخاطبان خود را از ساده‌انگاری نجات می‌دهد و تأکید می‌کند نمی‌توان با سیاست‌های مرسوم اقتصادی به توسعه پایدار دست یافت. توسعه پایدار نیازمند اصلاح نظام قضائی و اداری است و این دو بازتاب بازار سیاسی هستند. شایسته‌سالاری، حاکمیت قانون، نظام قضائی عادلانه، فسادزدایی و سایر ویژگی‌های حکمرانی خوب زمانی محقق می‌شود که بازار سیاست اصلاح شود.
اما چگونه می‌توان بازار سیاست را اصلاح کرد؟ اگر علت ناامنی و عدم تأمین حقوق مالکیت بازار سیاست است، چگونه می‌توان این بازار را به گونه‌ای تغییر داد که نتیجه آن حاکمیت قانون باشد؟ «اگر نورث ایرانی بود» عنوان یکی از مقالات رضاقلی است. نورث 95 سال عمر کرد و در 10 سال پایانی عمرش چندین مقاله و دو کتاب برای پاسخ به این سؤال تألیف کرد: کتاب خشونت و نظام‌های اجتماعی و کتاب در سایه خشونت که هر دو به فارسی ترجمه شده‌اند، پاسخی هستند به مسئله اصلاح بازار سیاست. رضاقلی راه‌حلی برای اصلاح بازار سیاست نداد.

ادامه در فرسته بعد
👇