🔹بنی‌آدم اعضاءِ... .

#هومن_پناهنده
@gashthaa

برسد به دست آقای پرویز پرستویی، خیرین و دلسوزان مراکز نگهداری افراد معلول و سالمند

جناب آقای #پرستویی
از این که با نیت خیر و مهربانی، باعث «نجات» یکی از اهالی سرشناس کهریزک (آقای #رضا_رویگری) شدید، از شما تشکر می‌کنم اما می‌خواهم توجه شما را به نکته‌ای حیاتی جلب کنم.
گزارش ناراحت‌کننده آقای رویگری از #زندگی_در_کهریزک واقعیتی است که نه فقط در این مرکز، که در همه #موسسات_نگهداری افراد #معلول و #سالمند وجود دارد. مدل نگهداری موسسه‌ای، شیوه‌ای سنتی و براساس مراقبت دائمی، قطع ارتباط با دنیای بیرون و داشتن قَیم است؛ به طوری که ساکنان، دیگر هیچ اختیاری بر زندگی و تصمیم‌های خود ندارند و با آنها مانند انسان‌هایی بی‌ارزش و بدون صلاحیت برخورد می‌شود. به دلیلِ همین فضای بسته و از دست رفتن حقوق اولیه انسانی در مراکز نگهداری، کابوس بسیاری از افراد دارای معلولیت، سالمندان و خانواده‌های آنها این است که روزی خودشان یا عزیزشان مجبور به زندگی در این مراکز شوند؛ مکان‌هایی که به مراتب وحشتناک‌تر از کهریزک‌اند و هر روز خبری از #شکنجه، #آزار و تجاوز از آن جاها به بیرون درز می‌کند.
روش نگهداری موسسه‌ای سال‌هاست که در کشورهای مختلف منسوخ شده است. کنوانسیون جهانی حقوق افراد دارای معلولیت ۲۰۰۶ که ایران نیز به آن پیوسته، بارها خواستار «موسسه‌زدایی» یا بستن این مراکز مراقبتی شده و از دولت ایران خواسته است که به جای این نوع مراقبت‌های غیرانسانی، روش «ارائه خدمات حمایتی مبتنی بر جامعه» را پیاده کند؛ که بر اساس آن، فرد در مکان‌های کوچکتری زندگی می‌کند؛ اجازه دارد در جامعه حضور و مشارکت داشته باشد؛ از مراکز تفریحی و خدماتی (مانند مراکز فنی و حرفه‌ای، تحصیلی، کاری و غیره) استفاده می‌کند؛ می‌تواند کار کند و برای خودش و زندگی‌اش تصمیم بگیرد؛ و با او مانند یک زندانی یا مجرم رفتار نمی‌شود.
در سایه کنوانسیون جهانی، موسسه‌های زیادی در کشورهای اروپایی بسته شده‌اند. حتی در یونان که در سال‌های اخیر، با بحران‌های اقتصادی فراوانی روبرو بوده، مراکز نگهداری یکی پس از دیگری در حال بسته شدن هستند و جای آنها را مراکز کوچک حمایتی گرفته‌اند.
من به عنوان کنشگری که بیشتر عمر خود را در حوزه حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت فعالیت کرده‌ام، از شما که پیشتاز کمک به اهالی کهریزک بوده و هستید، خواهشمندم که از نفوذ خود برای ایجاد تغییری بزرگ در سیستم ضدانسانی مراقبتی و حرکت به سمت روش حمایتی استفاده کنید. نجات یک نفر کار ارزشمندی است اما تلاش برای تغییر سیستمی غلط، روح و جسم هزاران نفر را نجات خواهد داد.
بااحترام
نگین حسینی
@neginpaper

همه دانند که بر دست شهان بوسه خطاست
لایق بوسه فقط دست و سر و پای شماست

روز معلم بر آموزگاران عرصه‌ی خرد و راستی و دادپروری مبارک باد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

مکث، تعجب، تعظیم!

◽️سال‌ها قبل وقتی که به « خارج» سفر می‌کردم و در آنجا وارد فروشگاه‌های کوچک می‌شدم فروشنده با لبخند می‌گفت " سلام، خوش اومدین". همیشه چند بار با دقت به پشت سرم نگاه می‌کردم چون مطمئن نبودم که طرفِ صحبت فروشنده من باشم. می‌گفتم که احتمالأ بعد از من فرد دیگری وارد شده است و به‌یقین آشنای فروشنده است که او به گرمی به او سلام می‌کند. ولی حدس من اشتباه بود. وقتی چیزی نمی‌خریدم سعی می‌کردم یواشکی و بی‌سر‌و‌صدا مغازه را ترک کنم. هنوز پایم را از فروشگاه بیرون نگذاشته، باز صدایی پشت‌سرم می‌شنیدم که با مهربانی می‌گفت" روز خوبی داشته باشید. خداحافظ". هول و ولا مرا می‌گرفت و به تندی و غضبناک می‌گفتم «یس یس! » راستش را بخواهید برایم عجیب بود.

بعد‌ها کم‌کم به محیط‌های دیگر «خارج » هم رفتم و باز احترام دیدم. حتی توهین‌هایشان هم محترمانه بود! و راستش را بخواهید توهین‌های آن‌ها دقیقاً مانند احترام‌های ما به یکدیگر بود. در آنجا رفته‌رفته احترام به خودم را پذیرفتم و با آن کنار آمدم. به این نکته دقت کنید. پذیرفتن احترام به خود اصلاً آسان نیست. همانطور که بی احترامی رنج آور است احترام دیدن هم می تواند رنج آور باشد. دیگر آنکه فقط « احترام گذاشتن» نیست که نیاز به یادگیری یا آموزش دارد بلکه درباره ظرفیت «احترام دیدن» هم باید آموزش دید. آنجا فهمیدم که من برای «احترام دیدن» به خوبی تعلیم ندیده و تربیت نشده بودم. من آستانۀ مشخصی برای احترام دیدن داشتم. تحمل من برای احترام دیدن حد و اندازه داشت.

یکی از رفتار‌هایی که از رانندگان کشور‌های « خارج» آموختم ایستادن آنان نزدیکی خط عابرپیاده و در مواردی اشاره به عابر پیاده برای رد شدن از عرض خیابان است. بعضی از رانندگان در « خارج» برای انتقال این پیام به عابر، از دست و لبخند استفاده می‌کردند. در این خصوص هم احترام به خودم را پذیرفتم. اصلاً آسان نبود. اوایل پیش می‌آمد که وسط خیابان و روی خط عابر پیاده بأیستم و هاج و واج به رانندگانی که به من احترام می‌گذارند نگاه کنم. فکر می‌کردم که به یقین دوربین مخفی باشد، یا اینکه یک کمپانی ماشین‌سازی دارد اولین ماشین بدون راننده خود را آزمایش می‌کند تا ببیند که واکنش ماشین به یک جسم زنده در خیابان چیست؟ ! حدس من اشتباه بود. یک راننده بالغ و عاقل در ماشین نشسته بود و با لبخند به من نگاه می‌کرد و البته من با تعجب و اندکی خشمگین به او خیره می‌شدم. در هر صورت، سخت بود ولی با احترام به خودم کنار آمدم. خشمم از این بود که « لعنتی، نکن این کارو، من تحمل‌شو ندارم. چرا به من این قدر احترام می‌ذاری؟ » به تدریج احساس کردم که احترام مانند هوای تازه‌ای است که به زور دارد وارد شش‌های کثیف من می‌شود. شش‌هایی که سال‌ها به دودی به نام بی‌احترامی عادت کرده بودند. وقتی احترام دیدن را باور کردم چقدر حس خوبی داشتم. نگاهم به زندگی مثبت‌تر شد. اعتماد بنفسم افزایش یافت. آدم‌ها را بیشتر دوست داشتم.

دوستان من. سطر‌های قبلی را با چاشنی طنز همراه کردم. هر چند خوب می‌دانید که حقیقتی تلخ است. ولی می‌خواهم نکته دیگری بگویم. معمولاً وقتی در خیابان‌های شهر‌های مختلف کشور رانندگی می‌کنم سعی‌ام آن است تا رفتار خوب رانندگان « خارج» را تقلید کنم. معمولاً چند متر مانده به خط‌کشی عابر پیاده از سرعتم می‌کاهم، کامل توقف می‌کنم و با تکان دادن محترمانه دستانم، به عابر پیاده می‌گویم که بفرماید. سعی می‌کنم نوع ایستادنم همین معنی «بفرمایید» را منتقل کند نه «گمشو برو دیگه! »

تاکنون با عابری مواجه نشده‌ام که نأیستد، اول تعجب نکند و بعد از مکثی کوتاه از من تشکر نکند. بعضی از هموطنانم آنقدر در وسط خیابان می‌ایستند، و تعظیم و تشکر می‌کنند که داد و فریاد ماشین‌های پشت‌سر و حتی گاهی اوقات خود من هم درمی آید. باورتان می‌شود که بعضی‌ها در پاسخ به احترام من، رو به ماشین تعظیمِ ژاپنی می‌کنند؟ حتی در شهر‌های کوچک، زنان که ممکن است ملاحظاتی داشته باشند مکث می‌کنند، لبخند می‌زنند و به نشانه تشکر دستشان را روی سینه‌شان می‌گذارند.

آنچه من انجام می‌دهم رفتاری معمولی در بسیاری کشورهاست. ولی چرا ما به وضعیتی رسیده‌ایم که اینقدر در مواجهه با رفتار ساده‌ای نظیر توقف احترام‌آمیز یک راننده پشت خط عابر اینقدر تعجب می‌کنیم؟ علیرغم هر پاسخی به این سوال، آنچه مهم است نتیجه است که در این مثال انتقال حس شیرین «محترم بودن» به آدمهاست.

تعظیم و تشکر عابران در مقابل ماشین یک تاریخ را برایم تداعی می‌کند. این رفتارِ کوچک، نشانه است نشانه. این رفتار بیانگر تاریخی مملو از بی‌احترامی حاکمان این کشور به مردم، بی‌احترامی نهاد‌های حکومتی به انسان‌ها و در نتیجه، بی‌احترامی «مردم احترام‌ندیده» به یکدیگر است.
🔺فردین علیخواه|گروه جامعه‌شناسی دانشگاه گیلان
_______________
✅ارسال نظر: @alikhahfardin
✅کانال: @fardinalikhah

از رودی مَتی، ایران‌شناس آمریکایی، درباره‌ی روحیات ایرانیان سوال می‌کنند و او اشاره‌وار نکاتی می‌گوید.

🔹درباره‌ی آن دخترِ سخنران

🖌هومن پناهنده

تجربه‌ی زندگی ندارد، سختی ندیده، شکرِ خدا تکیده و فرسوده نیست، نشاط و طراوت دارد، نمی‌داند جیبِ خالیِ کسی که چند دهانِ باز و شکم گرسنه منتظر همتِ او هستند چه کوفتی است، نمی‌داند که سیاست بازیچه‌ی کودکان نیست، بازی با دم شیر است. به لبخندش، وقتی که تشویقش می‌کنند، توجه کنید؛ این لبخندِ از سرِ شعف، واکنش کسی نیست که کمرش زیر بار زندگیِ تهی از معنایش خم شده، روحِ مجروحش توانِ ادامه دادن ندارد و خسته و خون‌آلود، صرفاً از سرِ اضطرار، اقدامِ سیاسی می‌کند و سیاست برایش مایه‌ی لذت نیست، تلاشی است نومیدانه و چه‌بسا انتحاری برای خلاص شدن از وضعیت نفرین‌شده‌ای که تهیدستی و رنج و سرشکستگی مشخصه‌ی آن است. باری، این ندانستن‌ها عیبِ این دختر نیست، محدودیت اوست، محدودیتِ خجسته‌ی هر جوانی است که جوانی کردن حق اوست و حق اوست که در عنفوان جوانی از عمق و دامنه‌ی فلاکتی که بسیاری از میانسالان و پیران درگیر آن‌اند بی‌خبر بماند و بتواند با شعف، از ژرفترین لایه‌ی وجودش لبخندی بزند که وقتی نمره‌ی الف می‌گیرد، می‌زند. اما مبادا دست کمش بگیرید، اگر اقیانوسی از آنها تشکیل بشود، آن‌گاه اعمالِ از سرِ بازی‌شان، درست یا نادرست، اثر وضعی و واقعی خواهد داشت، چنانکه در سال ۵۷ داشت و این باید ما را به فکر فرو ببرد.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

توییت دکتر محسن برهانی
دکترای حقوق جزا و جرم شناسی؛ عضو هیأت علمی دانشگاه تهران

✔️پانوشت:
خدای را به می‌ام شست و شوی خرقه‌کنید
که من نمی‌شنوم بوی خیر از این اوضاع

ببین که رقص‌کنان می‌رود به ناله چنگ
کسی که رخصه نفرمودی استماع سماع
حافظ
@sahandiranmehr

جان دادن کوسه در آب پس از بریدن باله‌هایش

🔹صیادان پس از بریدن باله ها، کوسه زنده را به آب پرت میکنند، کوسه بی باله به اعماق آب فرو میرود و آنقدر زجر میکشد تا جان دهد.
🔹سوپ باله کوسه یک غذای گران و لاکچری در جنوب شرق آسیاست.
تخمین زده میشود که سالانه ۷۲ میلیون کوسه بخاطر باله هایشان بی رحمانه معدوم می‌شوند.
بر اساس اخبار غیررسمی، باله کوسه ماهی یکی از گران قیمت ترین محصولات دریایی است و قیمت خرده فروشی هر کیلوگرم از آن در کشورهای عربی حوزه خلیج فارس ۴۰۰ دلار است.
@AkhbareFori

🔴 آرد و قاچاق و مرزهای بی حصار

بعضی وقتها که برای درمان یک مرض به پزشک مراجعه می کنیم، بعد از معاینه ها و آزمایش ها ، آن مرض پرده از مرض دیگر برمی دارد و معلوم می شود غیر از آن مرض، مرض دیگری هم داریم. حالا حکایت افزایش قیمت آرد است که معلوم می کند دچار مرض های دیگری هم هستیم.

برای توجیه گران کردن شگفت آور قیمت آرد ، موضوع جلوگیری از قاچاق آرد را مطرح می کنند. عذری می آورند بدتر از گناه که پرده از بحرانی دیگر کنار می زند.

می گویند تفاوت قیمت آرد در ایران و کشورهای همسایه باعث رونق قاچاق آرد می شود و آرد فراوانی از کشور قاچاق می گردد . این حرف یعنی فقط اقتصاد نیست که حساب و کتابش از دست رفته و در بیماری وخیم مزمن به سر می برد. قاچاقچیان آرد به راحتی در داخل آرد را از صاحبانش می خرند و آن را به بیرون از مرزها منتقل می کنند. یعنی دروازه ها گشوده اند و مرزها در برابر قاچاقچی ها حریم و حصاری ندارند.

معاون وزیر جهاد گفته است سالانه 250 هزار تن آرد از کشور قاچاق شود به آن طرف مرزهای شرقی و غربی برود. این حجم از کالای قاچاق چیزی نیست که در جاساز حمل و نقل شود. طبعاً این مقدار آرد را با اسب و الاغ و شتر هم نمی شود جابجا کرد. اگر میانگین ظرفیت وسایل حمل از وانت تا کامیون و تریلی را 10 تن حساب کنیم، برای قاچاق 250 هزار تن آرد به خارج از مرزها ، سالانه 25 هزار کامیون 10 تن به کار قاچاق مشعولند و در جاده های کشور حرکت می کنند. می شود روزانه 65 دستگاه کامیون که صاف صاف در جاده های کشور می روند و می آیند و آرد قاچاق می کنند.
(بعضی هم از قاچاق دو میلیون تن آرد حرف می زنند. اگر این عدد درست باشد و این مقدار آرد قاچاق بشود یعنی سالانه 200هزار و روزانه547 کامیون به حمل آرد قاچاق مشغولند. والله العالم)

حتماً قاچاقچی های آرد خیالشان آسوده است و امنیت دارند و با مانعی روبرو نمی شوند که اینطور راحت و آسوده از داخل کشور این حجم بالا آرد را می خرند، در جاده های داخلی تا مرز حمل می کنند و از مرز می گذرانند. معمولاً چنین جرائمی سازمان یافته اند و بدون حمایتهای مهم درونی نیستند.

مرز و مرزبانی معنای روشنی دارد. این چه مرزبانی است که درآن هرکه خواهد گو بیا و هرکه خواهد گو برو؟ نمی توانید اوضاع مرزبانی را درست کنید و سروسامان بدهید، بار سنگینش را به دوش مردمی می اندازید که باید سفره هاشان کم رنگ تر شود؟
https://t.me/kambiznouroozi

🔺وقتی قاچاقچیان و عتیقه بازان با سند رسمی حکم می‌گیرند

🖋دکتر حمید رضا ولی‌پور/دانشیار گروه باستان‌شناسی دانشگاه شهید بهشتی

🔸در حال حاضر که ما با هم صحبت می کنیم هزاران نفر کلنگ به دست در حال کند و کاو و تخریب محوطه های باستانی هستند. افراد به طور آشکار از کانال های رسمی و غیر رسمی در مقابل چشمان همگان وسایل فلز یاب به اصطلاح گنج یابی! با تبلیغات فراوان و بدون هیچ واهمه ای خرید و فروش می‌کنند. گنج یابان برای آموزش گنج‌یابی تبلیغات رسمی و واضح می‌کنند. بافت‌های تاریخی به نام بافت فرسوده دائما در حال تخریب هستند. بناها، و محوطه های ثبت شده با رای قضات از ثبت خارج و تخریب می‌شوند و هزاران نمونه‌ی دیگر.

🔸 آیا باستان‌شناسی و باستان شناسان در تصمیم‌گیری‌های خرد و کلان میراث فرهنگی کشور اصلا محلی از اعراب داشته‌اند؟

🔸در همین وزارتخانه میراث فرهنگی که عنوان شده در حال بازبینی قوانین میراث فرهنگی هستند، آیا تاکنون به فکر مدیران وزارتخانه رسیده که از مجامع علمی باستان شناسی کشور نظیر انجمن علمی، جامعه باستان شناسی، کارگروه تخصصی باستان شناسی وزارت علوم یا گروه‌های آموزشی باستان‌شناسی کشور دعوتی به عمل بیاید؟ در ادارات میراث فرهنگی با چند هزار نفر کارمند و مدیر، در کنار کارشناسان موجه و مرتبط در حوزه میراث فرهنگی، چند نفر باستان شناس -که در اصل خانهِ غصب شدهِ آنهاست- استخدام شده‌اند؟

🔸چند نفر باستان شناس تاکنون مدیران رده بالای میراث فرهنگی کشور بوده یا هستند؟ به تخصص مدیران میراث در تمامی این سالها بنگرید تا موضوع دستگیرتان شود. از عوام و مردم بیچاره و تهیدستی که در فقر و تنگدستی به سر می برند و دغدغه نان دارند و هر روز ناظر چپاول و دزدی مدیران بالادست و بالانشین ظاهر موجه هستند، انتظار صیانت و حفاظت از میراث فرهنگی نباید داشت؛ به جامعه خواص، مدیران، مهندسان، تکنوکرات‌ها و طبقه به اصطلاح روشنفکر جامعه بنگرید. چند نفر از آنها طی این سالها دغدغهِ میراث فرهنگی داشته‌اند؟ مواجهه مهندسان راه و نیرو و سد سازی و شهرداری ها و ... با آثار و محوطه های باستانی چگونه بوده است که الان فکر می کنیم اتفاق وحشتناکی افتاده است؟

🔸این گروه از مدیران و مهندسان که جملگی تحصیلات عالیه دارند و بسیاری از آنها در بهترین دانشگاههای ایران و غرب آموزش دیده‌اند، نگاهشان به آثار باستانی چگونه است و دربارۀ میراث فرهنگی و اهمیت و جایگاه آن چه می‌دانند و چگونه فکر می‌کنند؟ در کنه افکار بسیاری از ایشان در مواجهه با آثار باستانی همان موضوع گنج نهفته است و رویکردشان به این آثار از همین زاویه است؛ در اطراف خودتان چند نفر از این تحصیل کردگان را سراغ دارید؟

🔸در جریان ارائه طرح پیشنهادی 46 نفر از نمایندگان مجلس، تنها اتفاقی که الان می‌بینم از بین رفتن قبح و زشتی عملی است که سالهاست به طور عیان در سطح وسیعی از کشور در جریان است و الان به طور رسمی آن را بیان می‌کنند.

‼️اتفاقا بر خلاف نظر بسیاری از همکاران باستان شناسم، از این اتفاق که ابتدا مثل همه‌ی آنها بنده را نیز متحیر کرد خوشحالم. چرا ؟ چون می‌بینم خائنین به این آب و خاک دستهای چپاولگر و مشت‌های مخفی خود را عیان کرده‌اند. در پیشگاه تاریخ از کنه وجود خود پرده برداشته‌اند. عیان کرده‌اند آنچه را که تا عمق وجودشان رخنه پیدا کرده است؛ اکنون بی‌محابا و بدون هیچ گونه ترسی از قباحت آشکار شدن آن، با صدای رسا آنرا فریاد می‌زنند و مستند می‌کنند و در راه ثبت آن وقیحانه سینه جلو داده اند. من این واقعه را که البته صفحه ی تاریکی در تاریخ معاصر ایران است به فال نیک می گیرم.

🔹 معتقدم فرصتی تاریخی پیش آمده که باستان‌شناسان از غار تنهایی خود بیرون بیایند و جامعه‌ی تاریک خفته را روشنی بخشند. کوتاهی زیاد کرده‌ایم، زیادی خوشبین بودیم یا لااقل امیدوار به بهبود اوضاع؛ وقتی نظاره‌گریم و واکنشی نشان نمی‌دهیم، آنها گام به گام و سنگر به سنگر باستان شناسی و میراث فرهنگی کشور را فتح و لجن مال می‌کنند.

🔸وقتی قاچاقچیان و عتیقه بازان با سند رسمی حکم می‌گیرند و مسئول کمیته‌های باستان‌شناسی مناطق مختلف کشور می‌شوند، فقط با ناباوری نظاره کرده‌ایم و آن را به شوخی گرفته‌ایم.

‼️اما دیگر زمان سکوت و نظاره نیست. باستان شناسان باید به صورت پیکری واحد تا رسیدن به نتایج مطلوب و در شان میراث فرهنگی فاخر و غنی ایران عزیز و جایگاه رفیع باستان شناسی کشور تلاش نمایند و این مسیر را با هم بپیمایند و به سرانجام برسانند.

🔸باستان شناسان نباید تنها به انتقاد و اعتراض دلخوش کنند. لازم است هم در حوزه نظر و هم در میدان عمل وارد این کارزار شوند. باید در راه اصلاح این وضعیت اقداماتی عملی انجام دهند. ما باید دین خود به این آب و خاک و تاریخ و فرهنگ پر افتخارش ادا کنیم. نباید فقط واکنشی عمل نماییم. 
https://bit.ly/3w9AqyP
instagram.com/miras_bashi
@mirasbashi

⭕️ وظیفه اخلاقی حامیان جراحی اقتصادی

احمد میدری

طرفداران جراحی اقتصادی پس از اجرای شوک درمانی همواره سکوت می‌کنند

برخلاف کسانی که اصلاح قیمت‌ها را بزرگ‌ترین مساله اقتصاد ایران می‌دانند، من ازجمله کسانی هستم که اعتقاد دارم مساله اصلاح قیمت‌ها مساله‌ای بسیار فرعی است و مسائل بسیار مهم‌تری وجود دارد که اصلاح قیمت‌ها آن را به‌طور کامل تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

از پنج دولت پس از جنگ، چهار دولت الگوی پیشنهادی اصلاح قیمت‌ها به سبک شوک‌درمانی را پذیرفتند. دولت رفسنجانی اولین دولت بود و در ناکامی این جراحی اقتصادی امروز کم و بیش اتفاق‌نظر وجود دارد. دولت خاتمی تدریج‌گرایی را پذیرفت و هر ساله 10 درصد قیمت حامل‌های انرژی و چند سال هم قیمت گندم را افزایش داد. این دولت موفق‌تر از همه دولت‌ها بود و تدریج‌گرایی و نه شوک‌درمانی را انتخاب کرد.

دولت احمدی‌نژاد قیمت حامل‌های انرژی را یک‌باره افزایش داد. او نیز ناموفق بود، اما در فهم تجربه دولت احمدی‌نژاد عموما به خطا رفتند. احمدی‌نژاد دوبرابر افزایش قیمت حامل‌های انرژی را به مردم یارانه داد و به ازای هر ایرانی قیمت حامل‌های انرژی را 23 هزار تومان افزایش داد، اما به هر نفر 42 هزار تومان داد. مابقی پول را از پالایشگاه‌ها، شرکت‌های آب، برق و فاضلاب گرفت. اگر احمدی‌نژاد برای بار سوم رییس‌جمهور می‌شد، همه زیرساخت‌های ایران مستهلک و ویران می‌شد.

دولت روحانی و دولت رییسی راه احمدی‌نژاد را رفتند اما فوت کوزه‌گری را خوب نیاموختند. این دو رییس‌جمهور هر قدر قیمت‌ها را افزایش دادند به جیب مردم یارانه ریختند، اما مردم ناراضی شدند. در دولت روحانی 20 میلیون نفر یارانه معیشتی نگرفتند و به‌طور قطع ناراضی شدند و آنها که یارانه هم گرفتند، راضی نبودند. اگر رضایت مردم را می‌خواهید مانند احمدی‌نژاد علاوه بر تمام درآمد حاصل از افزایش قیمت حامل‌های انرژی از تمام شرکت‌های دولتی پول جمع کنید و به مردم بدهید، اما بدانید این سیاست به معنای ویرانی بیشتر اقتصاد ایران در ظرف چند سال است.

با این وجود اعتقاد دارم امروز باید هزینه‌های اجرای این سیاست را به حداقل رساند و هر کاری برای جلوگیری از بدتر شدن وضعیت انجام داد. متاسفانه طرفداران جراحی اقتصادی پس از اجرای شوک درمانی همواره سکوت می‌کنند.

در تابستان 1398، یعنی تنها 6 ماه قبل از افزایش قیمت بنزین، 52 کارشناس اقتصادی به رییس‌جمهور نامه نوشتند و خواستار افزایش قیمت حامل‌های انرژی شدند. پس از اجرا به یکی از امضا‌کنندگان نامه به رییس‌جمهور زنگ زدم و گفتم شما مشوق این سیاست بودید چرا سکوت کرده‌اید و حمایت نمی‌کنید. در پاسخ گفت اجرا غلط است و نمی‌توان از این اجرا حمایت کرد. این رفتار به نظرم غیراخلاقی است. اگر نظام اجرایی را نمی‌شناختید و به دولت توصیه کردید، هم نظر غیرکارشناسی دادید و هم رفتار غیر اخلاقی مرتکب شده‌اید. چرا کارشناس بدون شناخت نظام اجرایی سیاستی را پیشنهاد می‌کند. اما از سوی دیگر با فرض تفاوت شیوه اجرا با آنچه شما شیوه درست می‌دانید، باید آستین بالا بزنید و برای اصلاح شیوه اجرا وارد گود شوید.

وظیفه اخلاقی دیگر درس گرفتن از تجربه‌هاست. نگاه یقینی که برخی دوستان به شوک‌درمانی و اصلاح یک‌باره قیمت‌ها دارند، مانند یقین مومنانی است که بهشت را میان دو انگشتان پیشوای خود می‌بینند. اقتصاد و سیاستگذاری علم تجربی است. اصلاح قیمت‌ها در پنج دولت پس از جنگ تجربه کافی برای باز اندیشیدن و تجدیدنظر در اختیار ما قرار می‌دهد. اصلاح قیمت‌ها مساله‌ فرعی اقتصاد ایران است. حمایت کنیم، اما عبرت بگیرید.

#جراحی‌اقتصادی، #تدریج‌گرایی، #شوک‌درمانی
@meidari

https://bit.ly/38oAeTx
.