مطالعه جدید: شنیدن ناسزا از نظر مغز معادل سیلی روی صورت است | سایت انتخاب
https://www.entekhab.ir/fa/news/686189/%D9%85%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%87-%D8%AC%D8%AF%DB%8C%D8%AF-%D8%B4%D9%86%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D9%86%D8%A7%D8%B3%D8%B2%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D9%86%D8%B8%D8%B1-%D9%85%D8%BA%D8%B2-%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%AF%D9%84-%D8%B3%DB%8C%D9%84%DB%8C-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B5%D9%88%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%D8%B3%D8%AA
https://www.entekhab.ir/fa/news/686189/%D9%85%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%87-%D8%AC%D8%AF%DB%8C%D8%AF-%D8%B4%D9%86%DB%8C%D8%AF%D9%86-%D9%86%D8%A7%D8%B3%D8%B2%D8%A7-%D8%A7%D8%B2-%D9%86%D8%B8%D8%B1-%D9%85%D8%BA%D8%B2-%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%AF%D9%84-%D8%B3%DB%8C%D9%84%DB%8C-%D8%B1%D9%88%DB%8C-%D8%B5%D9%88%D8%B1%D8%AA-%D8%A7%D8%B3%D8%AA
انتخاب
مطالعه جدید: شنیدن ناسزا از نظر مغز معادل سیلی روی صورت است
مغز انسان به شنیدن کلام منفی و خصوصا ناسزا و توهین واکنش نشان داده و نسبت به آن حساس است. محققان با بررسی امواج مغزی گرفته شده با دستگاه الکتروانسفالوگراف (EEG) و ثبت واکنش‌های پوست می‌گویند شنیدن توهین‌های کلامی و ناسزا برای مغز حکم سیلی روی صورت را دارد.…
Forwarded from ISPA مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران
🔸 سنجش «احساس خشم» مردم ایران
🔷 مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران (ایسپا) اسفند ۱۴۰۰ طرح سنجش «احساس خشم» مردم ایران را با حجم نمونه ۲۰۸۸ نفر از ساکنین مناطق شهری و روستایی به صورت تلفنی اجرا کرده است.
🔷 در این نظرسنجی که نظرات افراد بالای ۱۸ سال در آن مورد سنجش قرار گرفته، پاسخگویان در سه محور «حالت خشم»، «صفت خشم» و «کنترل خشم» مورد ارزیابی قرار گرفته اند.
- ۳۳.۶ درصد از پاسخگویان اظهار کرده‌اند به میزان زیاد یا کاملاً موافقند که «معمولاً زود از کوره در می‌روند»
- ۱۵.۲ درصد گفته‌اند که اطرافیان شان آنان را فردی عصبانی می‌دانند.
- ۲۳.۴ درصد در زمان عصبانیت شروع به داد و فریاد می‌کنند.
- ۵.۱ درصد اقدام به پرتاب کردن یا شکستن اشیا می‌کنند.
- ۳.۶ درصد گفته‌اند هنگام عصبانیت طرف مقابل شان را مورد ضرب و شتم قرار می‌دهند.
- ۳۱.۴ درصد گفته‌اند در صورتی که دیگران رفتار خشمگین با آنها داشته باشند، رفتار متقابل را در پیش می‌گیرند.
- ۱۱.۳ درصد اشاره کرده‌اند که احساس می‌کنند در همین لحظه از دست کسی یا چیزی عصبانی هستند.
📲با ما در ارتباط باشید
| اینستاگرام | توئیتر | سایت
🆔 @ispa_polling
🔷 مرکز افکارسنجی دانشجویان ایران (ایسپا) اسفند ۱۴۰۰ طرح سنجش «احساس خشم» مردم ایران را با حجم نمونه ۲۰۸۸ نفر از ساکنین مناطق شهری و روستایی به صورت تلفنی اجرا کرده است.
🔷 در این نظرسنجی که نظرات افراد بالای ۱۸ سال در آن مورد سنجش قرار گرفته، پاسخگویان در سه محور «حالت خشم»، «صفت خشم» و «کنترل خشم» مورد ارزیابی قرار گرفته اند.
- ۳۳.۶ درصد از پاسخگویان اظهار کرده‌اند به میزان زیاد یا کاملاً موافقند که «معمولاً زود از کوره در می‌روند»
- ۱۵.۲ درصد گفته‌اند که اطرافیان شان آنان را فردی عصبانی می‌دانند.
- ۲۳.۴ درصد در زمان عصبانیت شروع به داد و فریاد می‌کنند.
- ۵.۱ درصد اقدام به پرتاب کردن یا شکستن اشیا می‌کنند.
- ۳.۶ درصد گفته‌اند هنگام عصبانیت طرف مقابل شان را مورد ضرب و شتم قرار می‌دهند.
- ۳۱.۴ درصد گفته‌اند در صورتی که دیگران رفتار خشمگین با آنها داشته باشند، رفتار متقابل را در پیش می‌گیرند.
- ۱۱.۳ درصد اشاره کرده‌اند که احساس می‌کنند در همین لحظه از دست کسی یا چیزی عصبانی هستند.
📲با ما در ارتباط باشید
| اینستاگرام | توئیتر | سایت
🆔 @ispa_polling
Forwarded from فرهیختگان
افول اجتماع در ایران.pdf
1.2 MB
افول اجتماع در ایران؛ روایتی گاه‌شمارانه
عبدالمحمد کاظمی‌پور و محسن گودرزی
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
عبدالمحمد کاظمی‌پور و محسن گودرزی
#فرهیختگان، ندای آگاهی و آزادی
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴نقد یک سفسطه
🔺 اعتماد ۲ مرداد ۱۴۰۱
✍️عباس عبدی
🔘این روزها بحث حجاب بالا گرفته و بسیاری از اصول‌گرایان و حتی برخی از مراجع محترم نیز در این باره اظهار نظر کرده‌اند، ولی نکته جالب این است که هر فردی، بدون توجه به نظرات طرف مقابل، یک‌سویه اظهار نظر می‌کند در حالی که باید گفتگو کرد، و هر کس علل موافقت یا مخالفت خود را با سیاست‌های جاری و وضع موجود اعلام کند و آماده شنیدن نقد آنها باشد.
🔘یکی از استدلال‌هایی که موافقان سیاست‌های جاری در دفاع از قانون پوشش زنان می‌آورند، بسیار عجیب است. می‌گویند اگر روسری را کوتاه بیاییم فردا لباس‌های زیرشان را بر چوب می‌زنند و آن را نمایش می‌دهند. این بدترین استدلال ممکن برای دفاع از قانون غیر قابل اجرای پوشش زنان است. سعی می‌کنم برخی از دلایل این ادعا را شرح دهم.
🔘۱ـ اصولاً این نحوه ورود به حقوق شهروندان، نادرست است. مثل اینکه مانع از آزادی نقد و بیان شویم، بعد که می‌پرسند چرا مانع از آزادی می‌شوید، بگوییم که اگر آزاد باشند فردا اصل دین و اسلام و حکومت و هر چیز دیگری را زیر سوال می‌برند و نفی می‌کنند. خوب! با این حساب باید مانع هر حقی شد. به علاوه قصاص پیش از جنایت چه معنا دارد؟
🔘۲ـ گر چه پذیرش حدی از آزادی پوشش، ممکن است به طرح بیشتری از آن منجر شود، ولی هم‌زمان اتفاق دیگری هم رخ می‌دهد که در نهایت موجب تعادل می‌شود، زیرا مردم در برابر مطالبات غیرمنطقی بی‌تفاوت نمی‌مانند. خیلی‌ها هستند که قانون موجود را مناسب و قابل اجرا نمی‌دانند (که اجرا هم نمی‌شود) ولی در برابر حدی از پوشش که متعارف نباشد، حساس هستند و مخالفت می‌کنند. این گونه از مخالفت‌های مردم الآن دیده نمی‌شود، چون مسأله آنان قانون موجود است و نه مطالبه‌ای که فعلا وجود ندارد.
🔘۳ـ فرض کنیم که همین اتفاق هم رخ دهد. فرض محال که محال نیست. جامعه چه واکنشی نشان خواهد داد؟ از بالای چوب بردن لباس زیر حمایت یا مخالفت می‌کند؟ اگر جامعه حمایت کند. پس معلوم است که مشکل در جای دیگری است و نه در قانون.
🔘جامعه‌ای که پس از ۴۴ سال سلطه کامل تبلیغی و آموزشی به جوانانش به جایی برسد که لباس زیر خود را بر عَلَم کنند، قانون هم نمی‌تواند مانع رویکرد آنان شود. اگر مردم حمایت نکند، که قطعاً نخواهند کرد، در این صورت این چه استدلال بیهوده‌ای است که علیه حقوق مردم عرضه می‌شود؟ جز بی‌اعتمادی به مردم و نشناختن جامعه، ریشه دیگری ندارد.
🔘۴ـ اگر با تکیه بر قانون و این استدلال‌ها امکان تحقق حجاب فراهم می‌شد، دیگر مشکلی نداشتید. اتفاقاً پذیرش حجاب با زور قانون نتیجه عکس داده است. مگر در زمان شاه که حجاب اجباری نبود تشویق هم می‌شد، کسی لباس زیرش را برافراشت؟ اتفاقا برعکس، چادر را برافراشتند.
🔘در واقع این از نتایح سیاست جاری است که همه را در یک مقوله قرار می‌دهد، چه آن کسی که فقط با قانون موجود مخالف است و چه آن کسی که خواهان به سر چوب کردن لباس زیر است. برافراشتن لباس زیر محصول چنین سیاست‌هایی است نه بر عکس.
🔘۵ـ از این نوع استدلال‌ها در جرم‌شناسی فراوان بوده و همه آنها رد شده است. یک مورد دفاع از ایده افزایش مجازات برای کاهش جرم است. خیلی‌ها گمان می‌کنند با اعدام می‌توان جلوی ارتکاب جرم را گرفت، و هر چه مجازات شدیدتر باشد، افراد کمتری مرتکب جرم می‌شوند. آنان توجه نمی‌کنند که تعیین مجازات‌های شدید برای بسیاری از رفتارها، از عدالت قضایی خارج است، و گذر کردن جامعه از عدالت، بیشترین اثر منفی را در افزایش جرم دارد.
🔘جوامعی که جرم کمتری دارند مجازات‌های انسانی‌تری دارند. عکس آن بیشتر دیده می‌شود. جامعه و مردم براساس کیفیت و کمیت مجازات و شدت آن نیست که از ارتکاب جرم پرهیز می‌کنند. بلکه برحسب حس افراد نسبت به وجود عدالت و نیز بهره‌مندی فرد از جامعه است که از ارتکاب جرم دوری می‌کنند.
🔘اگر خانمی معتقد باشد که قانون پوشش ناعادلانه است، طبعاً احساس ظلم می‌کند و این بدترین اثر را بر تعلق خاطر وی نسبت به جامعه و حس همبستگی با قانون و حکومت می‌گذارد.
🔘۶- این استدلال را چرا در مورد تحصیل و اشتغال و ورزش و مشارکت اجتماعی و سیاسی زنان بکار نمی‌برید؟ یا چرا برای مردان بکار نمی برید که منع قانونی مشابه پوشش زنان هم ندارند؟ پاسخ روشن است، چون چنین استدلالی کاملا نابخردانه تلقی و موجب مضحکه می‌شود.
🔘پس این منطق که اگر از این سنگر کوتاه بیاییم تا نهایت باید کوتاه امد، هم نابخردانه است و هم ناعادلانه؛ و هم ثمربخش نیست و هم اینکه به عرف جامعه و اراده مردم که جلوی ناهنجاری‌ها می‌ایستند بی‌توجه است، ضمن این که اعلام شکست رسمی در حجاب اجباری است.
🔘بهتر است نگاهی به ترکیه و مالزی و اندونزی کنید تا معنای شکست سیاست اجباری را متوجه شوید. از همه بدتر اینکه سیاست را صفر و یک و شکننده و فاجعه‌بار می‌کند.
🔺 اعتماد ۲ مرداد ۱۴۰۱
✍️عباس عبدی
🔘این روزها بحث حجاب بالا گرفته و بسیاری از اصول‌گرایان و حتی برخی از مراجع محترم نیز در این باره اظهار نظر کرده‌اند، ولی نکته جالب این است که هر فردی، بدون توجه به نظرات طرف مقابل، یک‌سویه اظهار نظر می‌کند در حالی که باید گفتگو کرد، و هر کس علل موافقت یا مخالفت خود را با سیاست‌های جاری و وضع موجود اعلام کند و آماده شنیدن نقد آنها باشد.
🔘یکی از استدلال‌هایی که موافقان سیاست‌های جاری در دفاع از قانون پوشش زنان می‌آورند، بسیار عجیب است. می‌گویند اگر روسری را کوتاه بیاییم فردا لباس‌های زیرشان را بر چوب می‌زنند و آن را نمایش می‌دهند. این بدترین استدلال ممکن برای دفاع از قانون غیر قابل اجرای پوشش زنان است. سعی می‌کنم برخی از دلایل این ادعا را شرح دهم.
🔘۱ـ اصولاً این نحوه ورود به حقوق شهروندان، نادرست است. مثل اینکه مانع از آزادی نقد و بیان شویم، بعد که می‌پرسند چرا مانع از آزادی می‌شوید، بگوییم که اگر آزاد باشند فردا اصل دین و اسلام و حکومت و هر چیز دیگری را زیر سوال می‌برند و نفی می‌کنند. خوب! با این حساب باید مانع هر حقی شد. به علاوه قصاص پیش از جنایت چه معنا دارد؟
🔘۲ـ گر چه پذیرش حدی از آزادی پوشش، ممکن است به طرح بیشتری از آن منجر شود، ولی هم‌زمان اتفاق دیگری هم رخ می‌دهد که در نهایت موجب تعادل می‌شود، زیرا مردم در برابر مطالبات غیرمنطقی بی‌تفاوت نمی‌مانند. خیلی‌ها هستند که قانون موجود را مناسب و قابل اجرا نمی‌دانند (که اجرا هم نمی‌شود) ولی در برابر حدی از پوشش که متعارف نباشد، حساس هستند و مخالفت می‌کنند. این گونه از مخالفت‌های مردم الآن دیده نمی‌شود، چون مسأله آنان قانون موجود است و نه مطالبه‌ای که فعلا وجود ندارد.
🔘۳ـ فرض کنیم که همین اتفاق هم رخ دهد. فرض محال که محال نیست. جامعه چه واکنشی نشان خواهد داد؟ از بالای چوب بردن لباس زیر حمایت یا مخالفت می‌کند؟ اگر جامعه حمایت کند. پس معلوم است که مشکل در جای دیگری است و نه در قانون.
🔘جامعه‌ای که پس از ۴۴ سال سلطه کامل تبلیغی و آموزشی به جوانانش به جایی برسد که لباس زیر خود را بر عَلَم کنند، قانون هم نمی‌تواند مانع رویکرد آنان شود. اگر مردم حمایت نکند، که قطعاً نخواهند کرد، در این صورت این چه استدلال بیهوده‌ای است که علیه حقوق مردم عرضه می‌شود؟ جز بی‌اعتمادی به مردم و نشناختن جامعه، ریشه دیگری ندارد.
🔘۴ـ اگر با تکیه بر قانون و این استدلال‌ها امکان تحقق حجاب فراهم می‌شد، دیگر مشکلی نداشتید. اتفاقاً پذیرش حجاب با زور قانون نتیجه عکس داده است. مگر در زمان شاه که حجاب اجباری نبود تشویق هم می‌شد، کسی لباس زیرش را برافراشت؟ اتفاقا برعکس، چادر را برافراشتند.
🔘در واقع این از نتایح سیاست جاری است که همه را در یک مقوله قرار می‌دهد، چه آن کسی که فقط با قانون موجود مخالف است و چه آن کسی که خواهان به سر چوب کردن لباس زیر است. برافراشتن لباس زیر محصول چنین سیاست‌هایی است نه بر عکس.
🔘۵ـ از این نوع استدلال‌ها در جرم‌شناسی فراوان بوده و همه آنها رد شده است. یک مورد دفاع از ایده افزایش مجازات برای کاهش جرم است. خیلی‌ها گمان می‌کنند با اعدام می‌توان جلوی ارتکاب جرم را گرفت، و هر چه مجازات شدیدتر باشد، افراد کمتری مرتکب جرم می‌شوند. آنان توجه نمی‌کنند که تعیین مجازات‌های شدید برای بسیاری از رفتارها، از عدالت قضایی خارج است، و گذر کردن جامعه از عدالت، بیشترین اثر منفی را در افزایش جرم دارد.
🔘جوامعی که جرم کمتری دارند مجازات‌های انسانی‌تری دارند. عکس آن بیشتر دیده می‌شود. جامعه و مردم براساس کیفیت و کمیت مجازات و شدت آن نیست که از ارتکاب جرم پرهیز می‌کنند. بلکه برحسب حس افراد نسبت به وجود عدالت و نیز بهره‌مندی فرد از جامعه است که از ارتکاب جرم دوری می‌کنند.
🔘اگر خانمی معتقد باشد که قانون پوشش ناعادلانه است، طبعاً احساس ظلم می‌کند و این بدترین اثر را بر تعلق خاطر وی نسبت به جامعه و حس همبستگی با قانون و حکومت می‌گذارد.
🔘۶- این استدلال را چرا در مورد تحصیل و اشتغال و ورزش و مشارکت اجتماعی و سیاسی زنان بکار نمی‌برید؟ یا چرا برای مردان بکار نمی برید که منع قانونی مشابه پوشش زنان هم ندارند؟ پاسخ روشن است، چون چنین استدلالی کاملا نابخردانه تلقی و موجب مضحکه می‌شود.
🔘پس این منطق که اگر از این سنگر کوتاه بیاییم تا نهایت باید کوتاه امد، هم نابخردانه است و هم ناعادلانه؛ و هم ثمربخش نیست و هم اینکه به عرف جامعه و اراده مردم که جلوی ناهنجاری‌ها می‌ایستند بی‌توجه است، ضمن این که اعلام شکست رسمی در حجاب اجباری است.
🔘بهتر است نگاهی به ترکیه و مالزی و اندونزی کنید تا معنای شکست سیاست اجباری را متوجه شوید. از همه بدتر اینکه سیاست را صفر و یک و شکننده و فاجعه‌بار می‌کند.
Forwarded from مشق نو
📝📝📝راهبرد اصلاحات ساختاری
🔻🔻🔻یادداشتی از علیرضا علوی‌تبار در پاسخ به آرمان امیری منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو
📌بریده‌ای از متن:
🖊صاحب‌نظر گرامی، آقای آرمان امیری در مقاله‌ای (رؤیاهای ارزشمند و نسخه‌های متناقض) با واکاوی مقاله من در مورد ایده‌های آقای تاجزاده (تاجزاده؛ ارزش‌ها و مطالبه‌ها) پرسش‌ها و ابهام‌هایی را مطرح کرده‌اند. صادقانه بگویم نمی‌دانم که برای پاسخ به این پرسش‌ها دیدگاه سنجیده و تنقیح شده‌ای دارم یا خیر؟
🖊برخی از آنچه را که در مورد آن اندیشیده‌ام طرح می‌کنم، شاید به رفع برخی ابهام‌ها کمک کند. فرض می‌کنم که مخاطب احتمالی این نوشته، مقالات ما دو نفر را خوانده است و نیازی به تکرار آنها نیست.
🖊در مورد مناسب‌ترین شعار برای تلاش‌های اصلاح‌طلبانه، من هم با شعار «اجرای بی‌تنازل قانون اساسی» مخالف بودم. پیشنهادم از سال ۱۳۸۸ شعار «احقاق حقوق قانونی مردم» بود. چون به‌نظرم این بخش «حقوق مردم» در قانون بود که نقض می‌شد. سایر بخش‌های قانون اساسی هم رعایت می‌شد و هم متولیان قدرتمند خود را داشت و لازم نبود ما خود را مدافع و متولی آن معرفی کنیم.
🖊به علاوه قانون فقط به «قانون اساسی» محدود نمی‌شود و قوانین عادی، تفاهم‌نامه‌ها و قوانین بین‌المللی‌ای را که ما امضاء کرده‌ایم، شامل می‌شود از جمله «اعلامیه جهانی حقوق بشر». اما به هر حال نظر جمعی چیز دیگری بود و سیاست‌ورزی کاری‌ست جمعی و لازمه کار جمعی همراهی عملی با نظر اکثریت است.
🖊به‌نظرم ما باید قبل از هر گفت‌و‌گویی در مورد یک بحث به تفاهم برسیم. پرسشی که به‌نظرم باید به آن پاسخ گوییم این است که: چه زمانی یک بخش از جامعه به نیروی اجتماعی تبدیل می‌شود؟ از دل پاسخ به این سؤال می‌توان رهنمودهایی برای بحث‌های بعدی استخراج کرد. به‌گمانم جمعی از مردم زمانی به نیروی اجتماعی تبدیل می‌شوند که سه ویژگی داشته باشند.
1️⃣دارای ویژگی‌های مشترک و کم‌و‌بیش پایداری باشند. منافع مشترک، دیدگاه مشترک، دلبستگی مشترک و…
2️⃣خواهان تأثیرگذاری بر عرصه سیاست و فرآیند خط‌مشی‌گذاری عمومی و در نهایت خط‌مشی‌های عمومی باشند و حضور سیاسی را دنبال کنند.
3️⃣برای رسیدن به مقصد خود سازماندهی (تقسیم کار، تفویض اختیار و مسئولیت و هماهنگی) جمعی کرده و منابع لازم را گردآوری نمایند.
🖊به‌نظر من مشکل اصلاح‌طلبان در همین ویژگی سوم است. آنها در زمینه سازماندهی و بسیج منابع ناتوان و ضعیف هستند. از این رو، اگر چه از نظر تعداد قابل ملاحظه‌اند اما به نیروی اجتماعی تبدیل نشده و قادر به ایجاد «قدرت همسنگ» برای پیشبرد طرح‌ها و برنامه‌های خود نیستند.
🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید
mashghenow.com/?p=5730
#علیرضا_علوی‌تبار #مصطفی_تاجزاده #آرمان_امیری
🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:
t.me/mashghenowofficial
🔻🔻🔻یادداشتی از علیرضا علوی‌تبار در پاسخ به آرمان امیری منتشر شده در وب‌سایت #مشق_نو
📌بریده‌ای از متن:
🖊صاحب‌نظر گرامی، آقای آرمان امیری در مقاله‌ای (رؤیاهای ارزشمند و نسخه‌های متناقض) با واکاوی مقاله من در مورد ایده‌های آقای تاجزاده (تاجزاده؛ ارزش‌ها و مطالبه‌ها) پرسش‌ها و ابهام‌هایی را مطرح کرده‌اند. صادقانه بگویم نمی‌دانم که برای پاسخ به این پرسش‌ها دیدگاه سنجیده و تنقیح شده‌ای دارم یا خیر؟
🖊برخی از آنچه را که در مورد آن اندیشیده‌ام طرح می‌کنم، شاید به رفع برخی ابهام‌ها کمک کند. فرض می‌کنم که مخاطب احتمالی این نوشته، مقالات ما دو نفر را خوانده است و نیازی به تکرار آنها نیست.
🖊در مورد مناسب‌ترین شعار برای تلاش‌های اصلاح‌طلبانه، من هم با شعار «اجرای بی‌تنازل قانون اساسی» مخالف بودم. پیشنهادم از سال ۱۳۸۸ شعار «احقاق حقوق قانونی مردم» بود. چون به‌نظرم این بخش «حقوق مردم» در قانون بود که نقض می‌شد. سایر بخش‌های قانون اساسی هم رعایت می‌شد و هم متولیان قدرتمند خود را داشت و لازم نبود ما خود را مدافع و متولی آن معرفی کنیم.
🖊به علاوه قانون فقط به «قانون اساسی» محدود نمی‌شود و قوانین عادی، تفاهم‌نامه‌ها و قوانین بین‌المللی‌ای را که ما امضاء کرده‌ایم، شامل می‌شود از جمله «اعلامیه جهانی حقوق بشر». اما به هر حال نظر جمعی چیز دیگری بود و سیاست‌ورزی کاری‌ست جمعی و لازمه کار جمعی همراهی عملی با نظر اکثریت است.
🖊به‌نظرم ما باید قبل از هر گفت‌و‌گویی در مورد یک بحث به تفاهم برسیم. پرسشی که به‌نظرم باید به آن پاسخ گوییم این است که: چه زمانی یک بخش از جامعه به نیروی اجتماعی تبدیل می‌شود؟ از دل پاسخ به این سؤال می‌توان رهنمودهایی برای بحث‌های بعدی استخراج کرد. به‌گمانم جمعی از مردم زمانی به نیروی اجتماعی تبدیل می‌شوند که سه ویژگی داشته باشند.
1️⃣دارای ویژگی‌های مشترک و کم‌و‌بیش پایداری باشند. منافع مشترک، دیدگاه مشترک، دلبستگی مشترک و…
2️⃣خواهان تأثیرگذاری بر عرصه سیاست و فرآیند خط‌مشی‌گذاری عمومی و در نهایت خط‌مشی‌های عمومی باشند و حضور سیاسی را دنبال کنند.
3️⃣برای رسیدن به مقصد خود سازماندهی (تقسیم کار، تفویض اختیار و مسئولیت و هماهنگی) جمعی کرده و منابع لازم را گردآوری نمایند.
🖊به‌نظر من مشکل اصلاح‌طلبان در همین ویژگی سوم است. آنها در زمینه سازماندهی و بسیج منابع ناتوان و ضعیف هستند. از این رو، اگر چه از نظر تعداد قابل ملاحظه‌اند اما به نیروی اجتماعی تبدیل نشده و قادر به ایجاد «قدرت همسنگ» برای پیشبرد طرح‌ها و برنامه‌های خود نیستند.
🔸متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید
mashghenow.com/?p=5730
#علیرضا_علوی‌تبار #مصطفی_تاجزاده #آرمان_امیری
🔸نشانی تلگرام «مشق نو»:
t.me/mashghenowofficial
Telegram
مشق نو
وب‌سایت «مشق نو» به‌عنوان تریبونی برای تأمل عمیق در مسائل سیاسی، می‌کوشد با فراروی از سطحِ رویدادها، رویکردی تحلیلی- انتقادی را در بازخوانی مسائل ایران دنبال کند.
🔸ارتباط با ما:
🌐mashghenow.com
📧mashghenow@gmail.com
🔸ارتباط با ما:
🌐mashghenow.com
📧mashghenow@gmail.com
Forwarded from جان عشاق
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
شبانه
#احمد_شاملو
گویی همیشه چنین است ای غریوِ طلب
تو در آتشِ سردِ خود می‌سوزی و خاکسترت
نقره‌ی ماه است تا تو را
در کمالِ بَدرِ تو نیز باور نکنند.
چه استجابتِ غمناکی! زخم‌ات از آن
بَدرِ تمام بود تا مجوسان بر گُرده‌ی ارواحِ کهن
به قلعه برتازند. همیشه چنین بوده؟
همیشه چنین است؟
#جان_عشاق
@Jane_oshaagh
#احمد_شاملو
گویی همیشه چنین است ای غریوِ طلب
تو در آتشِ سردِ خود می‌سوزی و خاکسترت
نقره‌ی ماه است تا تو را
در کمالِ بَدرِ تو نیز باور نکنند.
چه استجابتِ غمناکی! زخم‌ات از آن
بَدرِ تمام بود تا مجوسان بر گُرده‌ی ارواحِ کهن
به قلعه برتازند. همیشه چنین بوده؟
همیشه چنین است؟
#جان_عشاق
@Jane_oshaagh
Forwarded from جمهوریت
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from BBCPersian
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
🔻علی رهبری، استاد ایرانی موسیقی کلاسیک و رهبر ارکستر، به‌تازگی کاری در اپرای مارینسکی سن پترزبورگ روسیه اجرا کرده که واکنش های زیادی داشته است. آقای رهبری بعد از این اجرا به عنوان رهبر دائمی مهمان اپرای ماریسنکی سن پترزبورگ انتخاب شد و قرار است ده کار دیگر هم با این ارکستر برنامه اجرا کند.
بخش هایی از اجرای سن پترزبورگ و گفت‌وگو با آقای رهبری را ببینید:
@BBCPersian
بخش هایی از اجرای سن پترزبورگ و گفت‌وگو با آقای رهبری را ببینید:
@BBCPersian
Forwarded from خبرهای فوری مهم 🔖
جوانان ایرانی رتبه یک علافان در جهان / ایران بالاتر از نیجر، بورکینافاسو و چاد!
🔹بر اساس گزارش اخیر مرکز آمار و اطلاعات راهبردی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، در سال ۱۳۹۹ از ۱۰.۵ میلیون جوان ۱۵ تا ۲۴ سال، ۸.۱ میلیون نفر از آنان نه درحال تحصیلند، نه مشغول مهارت‌آموزی و نه شاغل.
🔹بررسی داده‌های آماری بانک جهانی و سازمان بین‌المللی کار (ILO) نشان می‌دهد اگر مبنای نرخ NEETها در ایران را آمارهای وزارت کار قرار دهیم، ایران به رتبه اول جهان در این شاخص می‌رسد.
🔹به‌طوری‌که نرخ ۷۷ درصدی NEETها در ایران درحالی است که بالاترین رقم آن در جهان مربوط به کشور آفریقایی نیجر با نرخ ۶۸.۶ درصد است.
🔹به‌عبارتی نرخ ۷۷ درصدی NEETها ایران را در رتبه اول جهان و حتی بالاتر از کشورهای عمدتا آفریقایی قرار می‌دهد./ فرهیختگان #اجتماعی
✅ @Khabar_Fouri
🔹بر اساس گزارش اخیر مرکز آمار و اطلاعات راهبردی وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی، در سال ۱۳۹۹ از ۱۰.۵ میلیون جوان ۱۵ تا ۲۴ سال، ۸.۱ میلیون نفر از آنان نه درحال تحصیلند، نه مشغول مهارت‌آموزی و نه شاغل.
🔹بررسی داده‌های آماری بانک جهانی و سازمان بین‌المللی کار (ILO) نشان می‌دهد اگر مبنای نرخ NEETها در ایران را آمارهای وزارت کار قرار دهیم، ایران به رتبه اول جهان در این شاخص می‌رسد.
🔹به‌طوری‌که نرخ ۷۷ درصدی NEETها در ایران درحالی است که بالاترین رقم آن در جهان مربوط به کشور آفریقایی نیجر با نرخ ۶۸.۶ درصد است.
🔹به‌عبارتی نرخ ۷۷ درصدی NEETها ایران را در رتبه اول جهان و حتی بالاتر از کشورهای عمدتا آفریقایی قرار می‌دهد./ فرهیختگان #اجتماعی
✅ @Khabar_Fouri
@radiosonati - Asheghane Mast
Mohammadreza Shajarian
عاشقان مستند و ما دیوانه ایم
آواز : استاد #شجریان
آهنگساز : #محمدعلی_کیانی_نژاد
📻رادیو سنتی| @Radiosonati
آواز : استاد #شجریان
آهنگساز : #محمدعلی_کیانی_نژاد
📻رادیو سنتی| @Radiosonati
Forwarded from از گذشته و اکنون (احمدرضا بهرامپور عمران)
«وقت است...» (شعری نفرینی با مضمون «سیل» از نیما یوشیج)
وقت است نعره‌ای به لب آخر زمان کشد
نیلی در این صحیفه بر این دودمان کشد
سیلی که ریخت خانهٔ مردم ز هم چنین
اکنون سوی فرازگهی سر چنان کشد.
برکنده‌دارد این بنیاد سست را
بردارد از زمین هر نادرست را
وقت است ز آب دیده که دریا کند جهان
هَولی در این میانه مهیّا‌کند جهان
بس دست‌های خسته در آغوشِ هم شوند
شورِ نشاطِ دیگر برپاکند جهان...
۱۳۲۰
@azgozashtevaaknoon
وقت است نعره‌ای به لب آخر زمان کشد
نیلی در این صحیفه بر این دودمان کشد
سیلی که ریخت خانهٔ مردم ز هم چنین
اکنون سوی فرازگهی سر چنان کشد.
برکنده‌دارد این بنیاد سست را
بردارد از زمین هر نادرست را
وقت است ز آب دیده که دریا کند جهان
هَولی در این میانه مهیّا‌کند جهان
بس دست‌های خسته در آغوشِ هم شوند
شورِ نشاطِ دیگر برپاکند جهان...
۱۳۲۰
@azgozashtevaaknoon
Forwarded from انگلیسی زیر ذره‌بین🔎 (عبدالرضا شهبازی)
کسی که عادت می‌کند متون علمی و درسی و خبری و ... را مستقیم به انگلیسی بخواند، دیگر به‌سختی می‌تواند تن به خواندن متون ترجمه‌ای بدهد. در انگلیسی‌خوانی لذتی است که در ترجمه‌خوانی هرگز نیست (جز ترجمه‌های بسیار خاص که تعدادشان بسیار معدود است).
وقتی شیوایی نثر انگلیسیِ متون (خصوصاً کتاب‌های درسیِ دانشگاهی) را در ارتباطی بی‌واسطه حس می‌کنی، تازه می‌فهمی نویسندگان چنین متونی چه رنج‌ها کشیده‌اند و مشق‌ها کرده‌اند در نگارش.
آن وقت می‌فهمی کسی که فارسی معمولی را بی‌غلط و سکته نمی‌تواند در حد چند پاراگراف بنویسید در ترجمه‌ی چنین متونِ چندصدصفحه‌ای چه جنایتی می‌کند اول در حق فارسی، بعد در حق فرآیند انتقال دانش و بعد در حق خواننده‌ی بی‌نوایی که تاوان تک‌زبانی را می‌دهد.
@Englishnutsbolts
وقتی شیوایی نثر انگلیسیِ متون (خصوصاً کتاب‌های درسیِ دانشگاهی) را در ارتباطی بی‌واسطه حس می‌کنی، تازه می‌فهمی نویسندگان چنین متونی چه رنج‌ها کشیده‌اند و مشق‌ها کرده‌اند در نگارش.
آن وقت می‌فهمی کسی که فارسی معمولی را بی‌غلط و سکته نمی‌تواند در حد چند پاراگراف بنویسید در ترجمه‌ی چنین متونِ چندصدصفحه‌ای چه جنایتی می‌کند اول در حق فارسی، بعد در حق فرآیند انتقال دانش و بعد در حق خواننده‌ی بی‌نوایی که تاوان تک‌زبانی را می‌دهد.
@Englishnutsbolts
Forwarded from کاروند پارسی || محمودفتوحی‌رودمعجنی (Mahmood Fotoohi)
.
من معلم زبان و ادبیات فارسی هستم؛ کارم آموزش درست سخن گفتن است. این روزها سخنرانیهای صاحب‌منصبان که مکرر در رسانه‌های کشور سعدی و حافظ بازپخش می‌شود هر چه را نظام آموزش زبان فارسی رشته، پنبه می‌کند. برای نمونه جمله بالا را آوردم. «در خانه اگر کس است یک حرف بس است».
خطاهای دستوری و معنایی جمله
۱. در این جملۀ گسسته بلند، نهایتاً معنای منطقی منعقد نمی‌شود.
۲. قید تمنای «انشاء الله» چهار بار تکرار شده است؛ این تکرار گویای آن است که گوینده آرزوی تحقق کاری را دارد و چون احتمال وقوعش ضعیف است به طور ناخودآگاه، تمنایش را تکرار می‌کند.
۳. فعل انجام شدن/ انجام دادن در این جمله ۳ بار آمده و هر سه بار ساخت دستوری و معنایی را به هم ریخته است.
«این به نوعی این پرداختی که انجام شد» (صورت درست: مبلغی که پرداخت شد)
«به عنوان کمک‌معیتشتی انجام بشه» (نفهمیدم یعنی چه)
«اون کالا برگ ... رو با همون قیمت ... انجام بدیم» (معنا ندارد).
بهتر است مشاوران، متن سخنرانیها را برای ایشان بنویسند تا از تأثیرات بد در ذهن گویشوران زبان فارسی بویژه نوجوانان بکاهند.
تمام شد سخن طوطيان به يک مجلس
نه هر شکسته‌زبانی سخنوری داند
(صائب)
من معلم زبان و ادبیات فارسی هستم؛ کارم آموزش درست سخن گفتن است. این روزها سخنرانیهای صاحب‌منصبان که مکرر در رسانه‌های کشور سعدی و حافظ بازپخش می‌شود هر چه را نظام آموزش زبان فارسی رشته، پنبه می‌کند. برای نمونه جمله بالا را آوردم. «در خانه اگر کس است یک حرف بس است».
خطاهای دستوری و معنایی جمله
۱. در این جملۀ گسسته بلند، نهایتاً معنای منطقی منعقد نمی‌شود.
۲. قید تمنای «انشاء الله» چهار بار تکرار شده است؛ این تکرار گویای آن است که گوینده آرزوی تحقق کاری را دارد و چون احتمال وقوعش ضعیف است به طور ناخودآگاه، تمنایش را تکرار می‌کند.
۳. فعل انجام شدن/ انجام دادن در این جمله ۳ بار آمده و هر سه بار ساخت دستوری و معنایی را به هم ریخته است.
«این به نوعی این پرداختی که انجام شد» (صورت درست: مبلغی که پرداخت شد)
«به عنوان کمک‌معیتشتی انجام بشه» (نفهمیدم یعنی چه)
«اون کالا برگ ... رو با همون قیمت ... انجام بدیم» (معنا ندارد).
بهتر است مشاوران، متن سخنرانیها را برای ایشان بنویسند تا از تأثیرات بد در ذهن گویشوران زبان فارسی بویژه نوجوانان بکاهند.
تمام شد سخن طوطيان به يک مجلس
نه هر شکسته‌زبانی سخنوری داند
(صائب)
Forwarded from شفافیت تنها راه نجات
✅عباس عبدی: آیا آزاده ای در قدرت پیدا خواهد شد که پاسخ روشنی در باره این زشتی بی کران بدهد؟
T.me/social_transparence
T.me/social_transparence
Forwarded from فردای بهتر (مصطفی تاجزاده)
📄چرا جذب نیرو در بدنه اجرایی کشور باید بر مبنای ملاک‌های ایدئولوژیک صورت گیرد؟
✍️ احمد زیدآبادی
♦️سیدابراهیم رئیسی در جریان سفر هفته گذشته‌اش به همدان، ضمن تاکید بر «اهمیت کار کارشناسی»، «ضرورت بحث‌های آکادمیکِ اقتصادی»، «ارتباط با جریان نخبگانی» و به‌کارگیری «نیروهای تحول‌گرا و حزب‌اللهی در بدنه اجرایی کشور» را ضروری و استفاده از این نیروها را کارساز دانست.
🟢 روشن است که در یک نگاه ملی مبتنی بر حق برابر اتباع کشور، استفاده از نیروی انسانی در بدنه اجرایی کشور باید بر توان کارشناسی و میزان تخصص و قدرت مدیریت و اخلاق حرفه‌ای افراد استوار باشد و دخالت دادنِ گرایش‌های سیاسی یا اعتقادی شهروندان برای تصدی مشاغل خصوصی یا دولتی، مصداق بی‌عدالتی و تبعیض است.
🟢 به‌همین‌دلیل، تاکید رئیسی بر اهمیت نظر نخبگان و تخصص افراد در اداره امور کشور، با تاکید او بر به‌کارگیری نیروهای حزب‌اللهی در بدنه اجرایی ناسازگار و متناقض است.
🟢 در‌واقع از سال ۶۰ به بعد، بدنه مدیریت کشور به‌صورتی یکپارچه در اختیار «نیروهای حزب‌اللهی» بوده است. گرچه این نیروها در روند تحولات سیاسی جامعه دچار انشقاق و اختلاف شده و با تقسیم شدن به گرایش‌های راست و چپ و میانه، بخشی از آنها به‌مرور از صحنه مدیریت کشور حذف شده‌اند، اما این ماجرا تاثیری در واقعیتِ اعتقاد راسخ به لزومِ انحصار مدیریت در دست قشر حزب‌اللهی در نظام جمهوری اسلامی نداشته است.
🟢 اما چرا باید مدیریت کشور و بدنه اجرایی آن در انحصار مطلق یا نسبی نیروهای حزب‌اللهی باشد؟ توضیحی تاکنون درباره این «حق ویژه» داده نشده است، اما هر توضیحی در این‌باره، جنبه ایدئولوژیک خواهد داشت و آن نیز به‌نوبه خود، با حقوق برابر اتباع و شهروندان در تناقض خواهد بود.
🟢 اگر در کشور ما رسماً اعلام می‌شد که مردم ایران براساس گرایش‌های اعتقادی و سیاسی خود به اقشار و طبقات مختلف تقسیم شده و هر کدام از این اقشار و طبقات، از سطح متفاوتی از حقوق و مزایا برخوردارند، این نوشتار باید از زاویه دیگری به‌تحریر در‌می‌آمد، اما واضح است که نه‌فقط به چنین واقعیتی اعتراف نمی‌شود، بلکه همواره سخن از استقرار عدالت و نفی تبعیض، زبانزد مسئولان کشور، به‌خصوص شخص رئیسی است.
🟢 با این وضعیت، پرسش این است که سخن از استقرار عدالت و نفی تبعیض، چه نسبتی با «ضرورت به‌کارگیری نیروهای حزب‌اللهی در بدنه اجرایی کشور» برقرار می‌کند؟ آیا نیروهای حزب‌اللهی از بقیه شهروندان این کشور، شهروندترند که باید در این‌باره از حق ویژه و مزایای مخصوص برخوردار باشند؟
🟢 در شرایط کنونی کشور، فرصت‌های شغلی به‌خصوص برای فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌ها اگر نگوییم نایاب، لااقل کمیاب است. این در حالی است که بدنه اجرایی کشور دربرگیرنده میلیون‌ها شغل است که دستیابی به آنها، آرزوی بسیاری از جوانانِ جویای کار است. حال چرا باید جز میزان دانش و تخصص و وجدان کاری، معیار و ملاک‌های ایدئولوژیک نیز برای جذب نیرو در بدنه اجرایی کشور در نظر گرفته شود؟
🟢 واقعیت این است که مردم عادی از این رویکرد ایدئولوژیک که حقوقی ویژه به نیروهای حزب‌اللهی در زمینه‌های مختلف، اختصاص می‌دهد، بی‌نهایت دلخورند و آن را مصداق تبعیض علیه خود و فرزندان‌شان می‌دانند.
🟢 این در حالی است که در سال‌های اخیر، بحث عدالت و نفی تبعیض به‌صورت شعار اصلی اصول‌گرایان که خود را نیروهای حزب‌اللهی هم می‌نامند، درآمده است. منظور از عدالت و نفی تبعیض در زبان و بیان آنها واقعا چیست؟ متاسفانه پس از گذشت بیش از ۴۳سال از پیروزی انقلاب، با وجود تکرار بی‌وقفه واژه عدالت از طرف مسئولان، هنوز هیچ نظریه منقح و تعریف‌شده‌ای از عدالت در جمهوری اسلامی ارائه نشده است.
🟢 عدالت در عام‌ترین و ساده‌ترین و بدیهی‌ترینِ مفهوم آن، «برابری حقوقی تمام اتباع یک کشور» است. به‌عبارت‌دیگر، حقوق مساوی اتباع و برابری آنها درمقابل قانون، تنها مفهومی از عدالت است که مورد اجماع عقلای جهان قرار دارد. آیا منظور دولت رئیسی و حامیان آن از عدالت، همین تعریف است؟ اگر همین تعریف است، پس «ضرورت به‌کارگیری نیروهای حزب‌اللهی یا انقلابی در بدنه اجرایی کشور»، حکایت از کدام حق برابر اتباع دارد؟ و اگر تعریف دیگری مورد‌نظر است، چرا برای مردم تبیین نمی‌شود تا هرگاه مسئولان از لزوم استقرار عدالت سخن می‌گویند، مخاطب بداند که درباره چه چیزی حرف می‌زنند؟عینی‌تر از مفهوم عدالت، بحث نفی تبعیض است. نفی تبعیض خواه‌ناخواه مفهومی جز نفی نابرابری حقوقی بین اتباع کشور ندارد. ظاهراً دولت‌های اصول‌گرا که شعار مقابله با تبعیض در کشور سر می‌دهند، به اصل وجود تبعیض در جامعه باور دارند.
🟢 اگر آنها به وجود تبعیض در نظام اجتماعی، سیاسی و اقتصادی کشور اذعان دارند، چرا یک‌بار روشن نمی‌کنند که این تبعیض از طرف چه کسانی و علیه چه کسانی اعمال می‌شود؟/هم میهن
@MostafaTajzadeh
@emtedadmet
✍️ احمد زیدآبادی
♦️سیدابراهیم رئیسی در جریان سفر هفته گذشته‌اش به همدان، ضمن تاکید بر «اهمیت کار کارشناسی»، «ضرورت بحث‌های آکادمیکِ اقتصادی»، «ارتباط با جریان نخبگانی» و به‌کارگیری «نیروهای تحول‌گرا و حزب‌اللهی در بدنه اجرایی کشور» را ضروری و استفاده از این نیروها را کارساز دانست.
🟢 روشن است که در یک نگاه ملی مبتنی بر حق برابر اتباع کشور، استفاده از نیروی انسانی در بدنه اجرایی کشور باید بر توان کارشناسی و میزان تخصص و قدرت مدیریت و اخلاق حرفه‌ای افراد استوار باشد و دخالت دادنِ گرایش‌های سیاسی یا اعتقادی شهروندان برای تصدی مشاغل خصوصی یا دولتی، مصداق بی‌عدالتی و تبعیض است.
🟢 به‌همین‌دلیل، تاکید رئیسی بر اهمیت نظر نخبگان و تخصص افراد در اداره امور کشور، با تاکید او بر به‌کارگیری نیروهای حزب‌اللهی در بدنه اجرایی ناسازگار و متناقض است.
🟢 در‌واقع از سال ۶۰ به بعد، بدنه مدیریت کشور به‌صورتی یکپارچه در اختیار «نیروهای حزب‌اللهی» بوده است. گرچه این نیروها در روند تحولات سیاسی جامعه دچار انشقاق و اختلاف شده و با تقسیم شدن به گرایش‌های راست و چپ و میانه، بخشی از آنها به‌مرور از صحنه مدیریت کشور حذف شده‌اند، اما این ماجرا تاثیری در واقعیتِ اعتقاد راسخ به لزومِ انحصار مدیریت در دست قشر حزب‌اللهی در نظام جمهوری اسلامی نداشته است.
🟢 اما چرا باید مدیریت کشور و بدنه اجرایی آن در انحصار مطلق یا نسبی نیروهای حزب‌اللهی باشد؟ توضیحی تاکنون درباره این «حق ویژه» داده نشده است، اما هر توضیحی در این‌باره، جنبه ایدئولوژیک خواهد داشت و آن نیز به‌نوبه خود، با حقوق برابر اتباع و شهروندان در تناقض خواهد بود.
🟢 اگر در کشور ما رسماً اعلام می‌شد که مردم ایران براساس گرایش‌های اعتقادی و سیاسی خود به اقشار و طبقات مختلف تقسیم شده و هر کدام از این اقشار و طبقات، از سطح متفاوتی از حقوق و مزایا برخوردارند، این نوشتار باید از زاویه دیگری به‌تحریر در‌می‌آمد، اما واضح است که نه‌فقط به چنین واقعیتی اعتراف نمی‌شود، بلکه همواره سخن از استقرار عدالت و نفی تبعیض، زبانزد مسئولان کشور، به‌خصوص شخص رئیسی است.
🟢 با این وضعیت، پرسش این است که سخن از استقرار عدالت و نفی تبعیض، چه نسبتی با «ضرورت به‌کارگیری نیروهای حزب‌اللهی در بدنه اجرایی کشور» برقرار می‌کند؟ آیا نیروهای حزب‌اللهی از بقیه شهروندان این کشور، شهروندترند که باید در این‌باره از حق ویژه و مزایای مخصوص برخوردار باشند؟
🟢 در شرایط کنونی کشور، فرصت‌های شغلی به‌خصوص برای فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌ها اگر نگوییم نایاب، لااقل کمیاب است. این در حالی است که بدنه اجرایی کشور دربرگیرنده میلیون‌ها شغل است که دستیابی به آنها، آرزوی بسیاری از جوانانِ جویای کار است. حال چرا باید جز میزان دانش و تخصص و وجدان کاری، معیار و ملاک‌های ایدئولوژیک نیز برای جذب نیرو در بدنه اجرایی کشور در نظر گرفته شود؟
🟢 واقعیت این است که مردم عادی از این رویکرد ایدئولوژیک که حقوقی ویژه به نیروهای حزب‌اللهی در زمینه‌های مختلف، اختصاص می‌دهد، بی‌نهایت دلخورند و آن را مصداق تبعیض علیه خود و فرزندان‌شان می‌دانند.
🟢 این در حالی است که در سال‌های اخیر، بحث عدالت و نفی تبعیض به‌صورت شعار اصلی اصول‌گرایان که خود را نیروهای حزب‌اللهی هم می‌نامند، درآمده است. منظور از عدالت و نفی تبعیض در زبان و بیان آنها واقعا چیست؟ متاسفانه پس از گذشت بیش از ۴۳سال از پیروزی انقلاب، با وجود تکرار بی‌وقفه واژه عدالت از طرف مسئولان، هنوز هیچ نظریه منقح و تعریف‌شده‌ای از عدالت در جمهوری اسلامی ارائه نشده است.
🟢 عدالت در عام‌ترین و ساده‌ترین و بدیهی‌ترینِ مفهوم آن، «برابری حقوقی تمام اتباع یک کشور» است. به‌عبارت‌دیگر، حقوق مساوی اتباع و برابری آنها درمقابل قانون، تنها مفهومی از عدالت است که مورد اجماع عقلای جهان قرار دارد. آیا منظور دولت رئیسی و حامیان آن از عدالت، همین تعریف است؟ اگر همین تعریف است، پس «ضرورت به‌کارگیری نیروهای حزب‌اللهی یا انقلابی در بدنه اجرایی کشور»، حکایت از کدام حق برابر اتباع دارد؟ و اگر تعریف دیگری مورد‌نظر است، چرا برای مردم تبیین نمی‌شود تا هرگاه مسئولان از لزوم استقرار عدالت سخن می‌گویند، مخاطب بداند که درباره چه چیزی حرف می‌زنند؟عینی‌تر از مفهوم عدالت، بحث نفی تبعیض است. نفی تبعیض خواه‌ناخواه مفهومی جز نفی نابرابری حقوقی بین اتباع کشور ندارد. ظاهراً دولت‌های اصول‌گرا که شعار مقابله با تبعیض در کشور سر می‌دهند، به اصل وجود تبعیض در جامعه باور دارند.
🟢 اگر آنها به وجود تبعیض در نظام اجتماعی، سیاسی و اقتصادی کشور اذعان دارند، چرا یک‌بار روشن نمی‌کنند که این تبعیض از طرف چه کسانی و علیه چه کسانی اعمال می‌شود؟/هم میهن
@MostafaTajzadeh
@emtedadmet
Forwarded from آموزه های سازمانی
قدرت سوء تفاهم را دست کم نگیرید!
میان آنچه که ما به آن فکر می‌کنیم، تا آنچه که دیگران متوجه منظور ما می‌شوند، فاصله بسیار است...
کانال آموزه های سازمانی
@orgteachings
میان آنچه که ما به آن فکر می‌کنیم، تا آنچه که دیگران متوجه منظور ما می‌شوند، فاصله بسیار است...
کانال آموزه های سازمانی
@orgteachings