⚠️‏اینطوری بهتر نشد؟/ احسان سلطانی

@mostaghelnewspaper

🔸منتشر شده در توییتر محمد توسلی

🔹دبیرکل نهضت آزادی ایران

@nehzatazadiiran

بهائیان، فارغ از درستی یا نادرستی اعتقاداتشان، بعنوان شهروندان ایران،دارای حقوق شهروندی تضمین‌ شده در قانون اساسی هستند.
این حقوق شهروندی است که منافع و پیوند‌های ملی، حقوق اساسی و آزادی تمام ایرانیان فارغ از دین، مذهب،باور، قومیت و زبان را تضمین می‌کند.

ایران برای همه ایرانیان

@nehzatazadiiran

اگر ناقلان حديث ١٤٠٠سال قبل مثل احمد خاتمي بودند تكليف چيست؟

👤عباس عبدي،فعال رسانه نوشت: ‏آقای سید احمد خاتمی امام جمعه تهران در عصر ارتباطات ابتدا نکات اظهار شده خود را تکذیب کردند و جملات تندی هم علیه خبرنگار منتشر کننده گفتند. بعدا متوجه شدند تحریفی نبوده و چنان اتهامی را زده‌اند.

♦️‏اگر ناقلان احادیث در ۱۴۰۰ سال پیش هم کسانی مثل ایشان باشند چه نتیجه‌ای باید گرفت؟

#تحکیم_ملت

@tahkimmelat

🎥از دیالوگ‌های سریال گاندو چه خبر؟؟
(زمانی که جناح انقلابی نقش دلسوز مردم را بازی میکردند)

🔹سریال پرحاشیه گاندو که در زمان دولت روحانی با هدف مخالفت باسیاست‌های خارجی دولت وقت توسط صداوسیما روی آنتن شبکه سه رفت

🔹حالا که یک سال از روی کار آمدن دولت رییسی گذشت و بدون برجام و مذاکره با قدرت‌ها سفره‌های مردم، کوچک و کوچک‌تر شده است و اتفاقا بحث احیای برجام توسط تیم مذاکره کننده دولت سیزدهم داغ است، جا دارد سری به برخی دیالوگ‌های این سریال بزنیم...

💬اکنون این سوال مطرح میشود که برخی هنرمندان که به خاطر پول در این سریال بازی کردند، حالا چگونه میتوانند به مردم نگاه کنند.

#بازی_قدرت
#بازی_جناحی

#تحلیل_زمانه
🌎 @tahlilzamane

📝 دانشگاه گوسفندي!


آخرين جلسه كارگاه اخلاق آموزش است. در جمع همكاران دانشگاهي هستم و داريم در اين باره گفت‌وگو مي‌كنيم كه ما در مقام معلم، خواه‌ ناخواه، براي دانشجويان بيش از متخصص يك متن يا رشته هستيم. ما نه تنها آنچه «مي‌دانيم» درس مي‌دهيم كه فراتر از آن «آنچه هستيم» نيز به مخاطبان خود عرضه مي‌كنيم. به همين مناسبت افزون بر ريشه اين بحث در سنت اسلامي قطعه‌اي از يك متن انگليسي را كه يكي از استادان اخلاق آموزشي دانشگاهي نوشته است از طريق ويديو پروژكتور بر پرده مقابل تابانده‌ام و همكاران در حال خواندن و ترجمه آن هستند. 
در اين جلسه برخي همكاران پسران نوجوان خود را نيز با خود آورده‌اند. يكي از آنها كه اسمش را پارسا مي‌گذارم و ده، دوازده سال بيشتر ندارد، مشاركت فعالي در بحث دارد و مي‌كوشد كلمات را بخواند و ترجمه كند. داريم سطر به سطر همراه متن پيش مي‌رويم كه ناگهان قسمتي را اين‌گونه ترجمه و با صداي بلند اعلام مي‌كند: «دانشگاه گوسفندي!» تالار از خنده منفجر مي‌شود.

در متن هيچ سخني از گوسفند يا دانشگاه گوسفندي نيست. متوجه خطايش مي‌شوم. او تعبير اسكالرشيپ (Scholarship)، يعني دانشوري را به معناي دانشگاه گوسفندي پنداشته است. در واقع، با ديدن كلمه «شيپ» بقيه را خودش خلاقانه ساخته است. برايش توضيح مي‌دهم كه ما چند نوع «شيپ» داريم. يك «شيپ» با اين املاي خاص (Sheep) به معناي گوسفند است. گاه نيز «شيپ» (Ship) با املايي متفاوت به معناي كشتي است و گاه همين «شيپ» با همين املا پسوند اسم‌ساز است كه از صفت اسم مي‌سازد مانند فرند (Friend) به معناي دوست كه از آن فرندشيپ (Friendship) يعني دوستي ساخته مي‌شود. در اينجا نيز مقصود متن، دانشوري  است و  هيچ  ربطي  به گوسفند  ندارد.

اما ترجمه خطاي او راه را بر تامل مي‌گشايد و به اين مساله فكر مي‌كنم كه آيا مي‌شود ما هم «دانشگاه گوسفندي» داشته باشيم؟ و اصولا معناي اين تركيب چيست؟ كمي فكر مي‌كنم، انگار پارسا چندان هم بيراه نگفته است. دانشگاه فراتر از از مركز تعليم مهارت و فنون است. يكي از اهداف اصلي دانشگاه پرورش فرهيختگي است. كسي كه وارد دانشگاه شده و از آن فارغ‌التحصيل مي‌شود، انتظار مي‌رود كه نوعي فرهيختگي و بلوغ عقلي و عاطفي كسب كرده باشد. دانشگاه بايد قواي خاص دانشجويان را شكوفا كند و پرورش بدهد. دانشگاه بايد يگانگي و خاص بودن دانشجويانش را به رسميت بشناسد و متناسب با توان هر يك، آنها را به شكلي مناسب تربيت كند. دانشگاه بايد شهرونداني مسوول و فرهيخته بار آورد. ايده دانشگاه به نوعي بر جامعيت  تاكيد  دارد.

اما هنگامي كه دانشگاهي همه اين ظرافت‌ها را ناديده مي‌گيرد و به جاي دادن چشم‌انداز و منظر مناسب به دانشجويان، به آنها صرفا اطلاعات كمّي مي‌دهد و به جاي فربه كردن ذهن آنها، آنها را تنها با داده‌هاي كمِّي پروار مي‌كند، سياست گوسفندپروري در پيش گرفته است. هنگامي كه عده‌اي از دانشگاهيان به جاي توجه به استعدادهاي خاص دانشجويان، بخواهند آنها را متحدالشكل بار آورند راه و رسم گوسفندي در پيش گرفته‌اند. هنگامي كه در برنامه‌هاي آموزشي يك دانشگاه به جاي توجه به ويژگي‌هاي بومي و فرهنگي اين مرز و بوم، همه يافته‌هاي يك عرصه بدون توجه به سره و ناسره آنها به دانشجو منتقل مي‌شود و ويژگي‌هاي تاريخي و جغرافيايي اين خطه در نظر گرفته نمي‌شود، منطق پروارسازي در پيش گرفته شده است. هنگامي كه پاره‌اي از استادان به جاي تربيت علمي دانشجويان با دادن جزوه در آنها توهم دانش ايجاد مي‌كنند، شيوه گوسفندپروري در پيش گرفته‌اند. هنگامي كه به جاي تفكر انتقادي و تحليلي، برخي دانشجويان عمدتا تفكر انباشتي را مي‌آموزند، راه و رسم گوسفندي در پيش گرفته‌اند. به نظر مي‌رسد پارسا ناخواسته به اين نكات مي‌خواست اشاره كند، گرچه مقصودش را دقيق بيان نكرد.

  


سيدحسن اسلامي اردكاني
ستون #در_ستایش_جزییات / صفحه آخر روزنامه اعتماد، چهارشنبه ۱۵ تیر ۱۴۰۱

instagram: @eslamiardakani
telegram: @hassan_eslami
www.hassaneslami.ir

https://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/187412/

#دانشگاه #اخلاق_آموزش #تحصیلات_تکمیلی #دانشوری

حیاط خانه‌ی ما یک درخت چنار دارد که سالیانِ دورِ گذشته بعد از ظهرها زیر سایه‌اش صندلی می‌زدم و کتاب می‌خواندم. در واقع بیشتر ادای کتاب خواندن را در می‌آوردم. کتاب دست گرفتن بهانه‌ای بود که زیر سایه‌ی درخت بشینم تا نور آفتاب را که از لای برگ‌ها به زمین می‌تابید و نقشِ برگ خلق می‌کرد، تماشا کنم. باد هم می‌وزید و نقش برگ‌ها را روی زمین می‌رقصاند و ورق‌های کتاب را به هم می‌ریخت. عادت خوبی بود. برای یک ساعت خودم را به دست باد و آفتاب و سایه و نسیان می‌سپردم. بعد هم جمع می‌کردم و می‌رفتم داخل خانه و خلاص. یکی دو سال عادت روزانه‌ام همین سکون موقتی و دلچسب بود. اما از یک جایی به بعد چرخش روزگار سریع‌تر شد و عادت زیر درخت‌نشینی از برنامه‌ی روزانه‌ام حذف شد. چند سال ازش دور افتادم اما هر بار که از پنجره به درخت نگاه می‌کردم یاد آن یک ساعت‌های دلچسب می‌افتادم. هزار بار بعد از آن صندلی بردم و گذاشتم زیر درخت. آفتاب بود، کتاب بود، نقش برگ‌ها بود، باد هم بود. اما حال خوشَش نبود. انگار که آن حال و هوا فقط ما آن سالیان دورِ گذشته باشد. چقدر بد است که آدم پای درخت‌اش باشد اما آن درخت دیگر درخت سابق نباشد.

زمان قدیم‌تر، دو نفر هم‌دانشگاهی داشتم که یار غار سینما رفتن هم بودیم. کلاس‌های شجاعی و تائیدی و الخ را یکی در میان می‌پیچاندیم تا به جایش برویم سینما. ژانر فیلم هم مهم نبود. از فیلم‌ها درخشان بگیرید تا فیلم‌هایی که روح مرحوم حاتمی و هیچکاک را در گور می‌لرزاندند. ساعت سانس هم مهم نبود. مثلا فیلم کلاه‌قرمزی را ساعت دو شب در سینما آزادی تماشا کردیم. یک بار هم سه سانس پشت سر هم یکی از فیلم‌های جمشید آریا را نگاه کردیم. هر سه بار هم جمشید پوز دشمن را به خاک مالاند. به هر حال مهم فیلم نبود. مهم حال و روزِ خوش‌مان بود. مهم چیپس مزمز بود و سالن خنک سینما و بعد از آن هم آب‌طالبی و زر زر کردن‌های لاینقطع ما سه نفر و خندیدن به هر ترک دیواری. سفر آخری که آمدم ایران هر دو نفرشان را پیدا کردم. قرار گذاشتیم دو سه تا سانس پشت سر هم برویم و اتفاقات گذشته را تکرار کنیم. رفتیم و نشد. با این‌که مزه‌ی آن سالیان دور زیر زبانم بود. آن دو یاغی هم کنارم بودند. اما این دو یاغی، آن دو یاغی مورد نظر دیگر نبودند و من همان دو یاغی خودم را می‌خواستم. در واقع من هر سه یاغی آن سالیان دور را می‌خواستم. اما ما هم مثل درخت چنارمان در سال‌های دور جا مانده بودیم. چقدر بد است که باشی اما نباشی.

هزار مثال این شکلی توی سرم دارم. کسانی و چیزهایی که گذشته‌ی درخشانی باهاشان داشتم اما حالا هستند اما دیگر نمی‌درخشند. یا برای من دیگر نمی‌درخشند. انگار که این درخشش فقط برای آن زمان‌ها درست کار کند. مثل کبریتی که بکشی و روشن شود و بعد هم خلاص. چند کبریت این طوری آتش زدم؟ خدا می‌داند. همیشه تلاش مذبوحانه کردم تا دوباره شرایط را برگردانم به درخشش سابق. اما نشد. مگر می‌شود یک کبریت را دوبار آتش زد؟ آن سایه‌ی دلچسب و درخت مال آن سال‌ها بود. حالا درخت هست اما یک چیزی که نمی‌دانم چیست، فرق کرده است. ما ماندیم خاطره‌ی شیرینی که برای هم تعریفش می‌کنیم و لبخند می‌زنیم و دلمان برای خودِ گذشته‌مان تنگ می‌شود.

اما باید منطقی باشم. منِ این لحظه، خاطره‌ی شیرین دست‌نیافتنی آینده‌ام. الان من هزار کبریت آتش‌نزده توی دستم دارم. کبر‌یت‌هایی که دانه به دانه روشن می‌کنم و لذت‌شان را می‌برم. درخت‌های جدید. سکانس‌های جدید. باید با خودم به صلح برسم. انقضا یکی از ارکان زندگی است. زندگی‌ام مثل جویدن آدامس است. شیرینی‌اش دائمی نیست. دو ساعت بعد آدامس هست اما شیرینی‌اش تمام شده و تبدیل شده به یک خیال شیرین. اما مگر آدامس‌های جهانم تمام شده‌اند؟ نچ. آدامس و کبریت فراوان وجود دارد. من باید با فکر احیا نشدن گذشته‌ها به صلح برسم. آن‌چه تمام شده، تمام شده. شب‌بخیر.
#فهیم_عطار
@fahimattar

گسترش جعل و تقلب در دانشگاه/«برخی استادان راهنما خودشان پایان‌نامه می‌نویسند و از دانشجو پول می‌گیرند» - خبرآنلاین
https://www.khabaronline.ir/news/1661360/%DA%AF%D8%B3%D8%AA%D8%B1%D8%B4-%D8%AC%D8%B9%D9%84-%D9%88-%D8%AA%D9%82%D9%84%D8%A8-%D8%AF%D8%B1-%D8%AF%D8%A7%D9%86%D8%B4%DA%AF%D8%A7%D9%87-%D8%A8%D8%B1%D8%AE%DB%8C-%D8%A7%D8%B3%D8%AA%D8%A7%D8%AF%D8%A7%D9%86-%D8%B1%D8%A7%D9%87%D9%86%D9%85%D8%A7-%D8%AE%D9%88%D8%AF%D8%B4%D8%A7%D9%86-%D9%BE%D8%A7%DB%8C%D8%A7%D9%86-%D9%86%D8%A7%D9%85%D9%87

اسلام واقعی نداریم، مسلمان واقعی هم نداریم

محمد مجتهد شبستری

برای اینکه آگاه شوید چرا اسلام واقعی و مسلمان واقعی نداریم چند سطر زیر را که اظهارنظر دسته‌جمعی ۱۲ دین‌شناس برجسته است با دقت مورد مطالعه قرار دهید:
«ذات‌زدایی و طبیعت‌زدایی از هرگونه متعلق شناخت و معلوم‌شدن این حقیقت که هرگونه ‏شناخت مسبوق به یک منظر (perspektiv) است و نیز معلوم‌شدن این حقیقت که تفکیک ‏تفکر از زبان ممکن نیست و معلوم‌شدن وابستگی تفکر و زبان به قدرت موجب شده که امروز ‏همۀ دانش‌ها امر تفسیری (hermenutik)‏ دیده شوند. دانشمندان دین‌شناس نیز دیگر از ذات ‏و طبیعت دین سخن نگویند و هر دین را یک امر تفسیری بدانند که باید در روند (kummonikation) و در ارتباط با قدرت و شرایط و امکانات «گفتمان» بررسی شود.»
Michael Stausberg, Religionswissenschaft, Walter de Gruyter, Berlin, Boston 2012
به نقل از: مجتهد شبستری، محمد (۱۳۹۶). نقد بنیادهای فقه و کلام (سخنرانی‌ها،‌ مقالات، گفتگوها)، نشر الکترونیکی، ص ۲۷۴٫

حالا که تمام ادیان امور تفسیری هستند دیگر نمی‌توان از ذات و طبیعت اسلام یا مسیحیت یا بودیسم یا … سخن گفت.  همچنین نمی‌توان گفت چه کسی مسلمان واقعی یا مسیحی واقعی یا بودایی واقعی است، و چه کسی این چنین نیست.
بنا بر آنچه گفته شد تمام کوشش‌ها برای مرزبندی و خط‌کشی میان ادیان و پیروان آن‌ها که مبتنی بر ذات و طبیعت آن ادیان باشد بی‌ثمر و بیهوده است.


#فرهیختگان، صدای فرزانگان

👁‍🗨 اطلاعیه هیات مولفان لغت‌نامه

تألیف لغت‌نامۀ بزرگ فارسی تا اطلاع ثانوی متوقف می‌شود


♦️پیرو اقدام شتاب‌زده و غیرکارشناسانۀ خانم دکتر حمیرا زمردی، رئیس جدید مؤسسۀ لغت‌نامۀ دهخدا، مبنی بر صدور حکم غیرضروری بودن حضور خانم اکرم سلطانی، سرپرست بخش تألیف در مؤسسۀ لغت‌نامۀ دهخدا، و بی‌توجهی به درخواست مکتوب مؤلفان و بی‌حرمتی به دکتر حسن انوری، ‌ما، هیئت مؤلفان لغت‌نامۀ بزرگ فارسی ضمن نگرانی از سرنوشت این مؤسسه که نام بزرگانی چون علامه علی‌اکبر دهخدا، دکتر محمدمعین، دکتر سیدجعفر شهیدی، دکتر سیدمحمد دبیرسیاقی بر پیشانی آن می‌درخشد، موقتاً همکاری خود را با این مؤسسه قطع می‌کنیم.

♦️لغت‌نامۀ بزرگ فارسی فرهنگی است که پس از پایان لغت‌نامۀ دهخدا توسط دکتر سیدمحمد دبیرسیاقی با همراهی و همکاری دکتر سیدجعفر شهیدی و چند تن از مؤلفان لغت‌نامۀ دهخدا بنیان گذاشته شد و تا کنون 8 مجلد آن در 5690 صفحه منتشر شده‌است‌ و چندین جزوۀ آن آمادۀ چاپ است. درخور ذکر است که تا پایان حرف «ب» تألیف شده‌است و کار در مراحل تکمیلی است.

♦️مؤلفان امیدوارند که به‌زودی بتوانند کمافی‌السابق در فضایی کاملاً علمی و بدور از حبّ و بغض‌ها، تنگ‌نظری‌ها و بلندپروازی‌ها، کار تألیف لغت‌نامۀ بزرگ فارسی را پی بگیرند و از میراث دکتر دبیرسیاقی و دکتر شهیدی پاسداری کنند.


_رسول شایسته (مؤلف لغت‌نامۀ دهخدا، مؤلف و سرپرست علمی لغت‌نامۀ بزرگ فارسی)

_حسن انوری (مؤلف لغت‌نامۀ دهخدا، مؤلف فرهنگ بزرگ سخن، مؤلف لغت‌نامۀ بزرگ فارسی)

_سعید نجفی اسداللهی (مؤلف لغت‌نامۀ دهخدا، مؤلف لغت‌نامۀ بزرگ فارسی)

_و دیگر مؤلفان این فرهنگ: ایرج مهرکی، مریم میرشمسی، ایرج شهبازی، پگاه خدیش، عبدالرضا قریشی و مهری جلیلی جلال.

لغتنامه دهخدا نماد ایران است
حمیدرضا اسلامی،
روزنامه‌نگار و عضو موسس بنیاد حامیان موسسه لغتنامه دهخدا
"گفت: مولانا چه حالت است؟ این که می‌بینم به بیداریست یا رب یا به خواب؟ مولانا امام‏زاده گفت: خاموش باش! باد بي‏نيازي خداوند است كه مي‏‌وزد. سامان سخن گفتن نيست." (تاریخ جهانگشا)


لغتنامه دهخدا و مؤسسه لغتنامه دهخدا تاریخی پرمایه و عبرت‌آموز دارد. تقریبا هیچگاه نقل آن بر سر بازار نبوده و از نمد آن بر سر هیچ شخصی و شخصیتی کلاهی نیامده. بی سر و صدا، از ادیب و مترجم و اسلام‌شناس و تاریخ‌دان و نخست‌وزیر و وزیر و وکیل و لشکری بلندپایه به خدمتش آمده‌اند، ماهی یا سالی و سالیانی مانده‌اند و از کار گل تا کار دل کرده‌اند و همه افتخارشان این بوده که ورقی بر اوراق آن یا حتی کلمه‌ای بر واژگان آن افزوده‌اند و یا از آن هم کمتر، فیش‌نویسی کرده‌اند و رفته‌اند. فهرست کسانی که در طول چند ده سال برای لغتنامه دهخدا کار کرده‌اند و تنوع شگفت‌انگیز آنان از حیث شغل، تحصیلات و دیدگاههای سیاسی (از علمای دینی نام و نشان‌دار تا وزیر و نخست‌وزیر و سیاستمدار مخالف و موافق) می‌تواند به این پرسشِ درست، پاسخ دهد که در شرایط نابسامان دهه‌های پیش چطور در وجود آمدن این فرهنگ ممکن شده است. فرهنگی که لویی ماسینیون آن را اثری هرکول‌آسا می‌داند.
همه آنها که نام بردم را چه انگیزه‌ای به دهخدا کشاند؟ هر کس از ظن خود هر چه خواهد بگوید اما مهم این است که هیچکدام را سودای ریاست و به هم زدن نام و نشان نیاورد. چنانکه اخیرا با تلاشی چند ساله و جستجوهای عمیق فهرست یاریگران تالیف و ویرایش و انتشار لغتنامه به دست آمده و سندی شده است بر تعلق خاطر همه میهن‌دوستان ایرانی به زبان فارسی. اگر به شما بگویم نقشه محل تولد و زندگی یاریگران تالیف لغتنامه دهخدا بر نقشه ایران تطابق کامل دارد هم نباید شگفت‌زده بشوید؛ بلی، از همه جای ایران.
هیچکس هم با مدرک صوری و نمره‌های سیاسی و پولی به لغتنامه نیامد. این نهاد فرهنگی خوشنام ارزش و اعتبار خود را از تلاش بی‌شائبه و درستکارانه دهها مولف و استاد برجسته زبان و ادبیات فارسی به دست آورده است.
در عین حال دولتها هیچگاه توجهی شایسته و بایسته به این نهاد عظیم فرهنگی نداشته‌اند. هیچ دولتی برای آن سرمایه‌ای که کارش را بدرستی و با تمام ظرفیت پیش ببرد اختصاص نداد. چه از آن قدیمها که قرار بود از محل فروش پهن اسبان سلطنتی هزینه‌های آن تامین شود و نشد و چه بعدها و در دولتهای دیگر. این هوشمندی مدیر ارزشمند وقت لغتنامه مرحوم سیدجعفر شهیدی بود که برای لغتنامه مداخلی نسبتا دایمی فراهم آورد (پیش از او نیز مرحوم دکتر معین در تامین نیازهای موسسه کارهای مهمی کرد). تاسیس مرکز آموزش زبان فارسی برای پاسخگویی به نیاز دانشجویان و اتباع خارجی آب باریکه‌ای برای لغتنامه فراهم آورد. با اتکاء به این درآمد ایشان و مرحوم دکتر دبیرسیاقی و استادان بی‌بدیل یعنی دکتر رسول شایسته، دکتر سعید نجفی اسداللهی و دکتر حسن انوری و به یاری علاقمندانی فاضل دست به کار تالیف لغتنامه بزرگ فارسی زدند تا میراث دهخدا با شیوه‌های علمی و ظرفیت‌های جدید بروزرسانی شود و بماند و ثمر نیک دهد. موسسه لغتنامه دهخدا از جهت ساختمان هم در موقوفات مرحوم دکتر محمود افشار یزدی ساکن است از این بابت هم وامدار دولت‌ها نیست. استادان نام برده شخصیت‌هایی آنچنان بزرگند که بسیاری از ما و احتمالا مقامات عاقل آرزو دارند که در قاب عکسی کنار آنها قرار گیرند.

اما در عین حال تاکنون این رسم هم نانوشته و ناگفته بوده که موسسه از تلاطم سیاسی که از آمد و رفت دولت‌ها به وجود می‌آید برکنار باشد و البته لازمه نتیجه دادن اموری که دهها سال انجام آنها طول می‌کشد همین رویه بوده. این نکته ساده را همه دولت‌ها فهمیده بودند و از آنجا که کار در لغتنامه دهخدا تا حد بسیاری داوطلبانه و یا با مقرری‌های بسیار اندک (باعث شرمساری وزارتخانه‌های علمی و فرهنگی و ارشادی) بود، آسیب زدن به این مجموعه (چنان که در ذات روسا است و آن را پذیرفته‌ایم) طمع کسی را برنمی‌انگیخت. در این سالها معمول هم بود که مدیری همدل و صاحب فهم که جایگاه استادان پیش‌گفته را دریابد و بتواند حداقل به زبان قدمی بردارد بر راس این مجموعه می‌نشست. آخرین آنها تا پیش از خانم زمردی آقای دکتر بی‌جن‌خان بود که عاقله مردی بود که پس از مدتها در ارکان موسسه تحرکی ایجاد کرد و کارهای بزرگی در پیش گرفت و مهمترین آنها به گمان من تهیه زیرساخت‌های آنلاین تالیف لغتنامه برای بهره‌گیری از توان استادان زبان فارسی سراسر کشور و جهان بود که کاری است کارستان. از دوره خدمت او هنوز یازده ماه باقی بود که توفانی که دانشگاه تهران را درنوردیده بود به لغتنامه رسید.
👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇👇

بدون اینکه هیچ دلیل عقلی و نقلی وجود داشته باشد (دکتر بی‌جن‌خان از چهره‌های بسیار موجه علمی، اخلاقی و مدیریتی دانشگاه تهران است) و احتمالا به اشاره رییس جدید دانشکده ادبیات دانشگاه تهران یکی از همفکران او یعنی خانم دکتر زمردی به ریاست موسسه لغتنامه منصوب شد.
رییس دانشکده ادبیات همان است که در مراسم معارفه خانم زمردی گمان می‌کرد دکتر سعید نجفی اسداللهی مولف غلط ننویسیم است و به ایشان فرمود که ما از کتاب غلط ننویسیم شما بهره‌ها برده‌ایم و با این حد از نادانستن از حوزه تخصصی (دکترای ادبیات و استاد تمام) تمامی اعتبار علمی مدارک دانشگاه تهران را یک‌تنه بر باد داد.
رییس جدید هم در نخستین روز کاری اقدام به اخراج خواهر همسر مرحوم خویش کرد. این خانم البته کارمند قراردادی موسسه بود. اینها بود تا روز دیگر که نوبت به برکناری سرپرست بخش تالیف و مسئول خوش‌ذوق و هنرمند روابط عمومی رسید. نفر اول 26 سال پا به پای لغتنامه آمده بود و از دید مولفان نخ تسبیح بخش تالیف بود. هنگامی که استادان از رییس جدید دلیل خواستند گفته شد که در اختیار من نیست و نتیجه این شد که اکنون شد: تعطیلی بخش تالیف.
موسسه لغتنامه دهخدا پولی ندارد. از درآمدی که بابت آموزش زبان فارسی به دست می‌آورد درصدی هم به نفع دانشگاه تهران کسر می‌شود. کاری که انجام می‌دهد مربوط به ماه و سال نیست و نتیجه دادن آن دهه‌ها طول می‌کشد. بخش مهمی از کارها با نیروی عشق به ایران و زبان فارسی پیش می‌رود و مابه‌ازای مادی و پرداخت‌های آنچنانی ندارد. همانطور که دیگران عاقل بودند و به آن کاری نداشتند و گاه محض افتخار خودشان کمکی کردند و عکسی به یادگار با مولفان گرانسنگ آن گرفتند، دولتیان جدید هم همین کنند. درک زمانبر بودن فعالیتهای عمیق فرهنگی و لزوم آرامش و عدم تلاطم در اطراف آن دشوار نیست. هدایت امور دانشگاهی و فرهنگی بازی نیست، بویژه سیاسی‌بازی. مباد که به قول مرحوم دهخدا پوست بر استخوان ترنجیده شود.

گذشت عمر و به دل عشوه می‌خریم هنوز
که هست در پی شام سیاه، صبح سپید
ه. ا. سایه

نظر فقهی مخالف آیه الله سید رضا صدر، درباره فتوای آیه الله خمینی درباره حکم ارتداد و امر به قتل سلمان رشدی


صفحه ۳۵۴ از کتاب « سفرنامه خاندان صدر» نوشته محسن کمالیان
@bbtoday

📝📝📝مخ‌زنیِ سیاسی

✍️سعید حجاریان، ۲۲ مرداد ۱۴۰۱

✅سرزمین حاصل‌خیز ایران تا بخواهید آیت‌الله جعلی و دکتر و مهندسی قلابی پرورش داده است و چنان هاله‌ای از قدسیت حول آن‌ها درست شده است که کسی را توان نقد کردن‌ نیست.

✅من بنا را بر این گذاشته‌ام که همه معمم‌ها آیت‌الله و مجتهد هستند، و همه مکلا‌ها دکتر و مهندس؛ مگر آن‌که عکس‌اش ثابت شود.

✅زیرا ممکن است در مقام گفت‌و‌گو با کسی فراموش کنیم این القاب را به کار ببریم و بی‌حرمتی کنیم. به‌تازگی نیز مدارک ایرانی هم صفایی ندارد و لازم است از بلاد فرنگ مدرکی ممهور به مهر یک دانشگاه‌های معتبر بیاورند.

✅از این‌ها گذشته، عده‌ای خود را پروفسور می‌خوانند و گمان دارند این عنوان بالاتر از آیت‌الله و دکتر است. پروفسور یعنی استاد دانشگاه؛ کسی‌که اصطلاحاً استاد تمام است و به‌عنوان مرجع دانشجویان مقالات معتبری در ژورنال‌ها منتشر کرده و می‌کند.

✅مضاف بر این به‌لحاظ فنی نیز عنوان دکتر فقط به اطبایی که بالفعل به امر طبابت مشغول‌اند، اطلاق می‌شود و به کسانی‌که پروانه طبابت دارند اما به کار ساخت‌و‌ساز مشغول‌اند یا به فروش لوازم پزشکی روی آورده‌اند یا آن‌قدر پیر شده‌اند که پراتیک پزشکی از آن‌ها برنمی‌آید، نمی‌توان دکتر گفت.

✅اما چندسالی است در ایران لفظ جدیدی باب شده است که عجیب و غریب می‌نماید و آن «دکترینال» است. من گمان می‌کنم بهتر آن باشد به آن بگوییم «این‌دکترینال» زیرا برازنده‌تر است.

✅حال ببینیم این لفظ چه ریشه‌ای دارد و به‌چه کاری می‌آید؟ من واژه (indoctrination) را به «مُخ‌زنی» ترجمه می‌کنم و معتقدم وظیفه مراکز مخ‌زنی سیاسی القاء و اغوای سیاسی اذهان عمومی در جهت ایده‌های فرقه‌ای و ایدئولوژیک است.

✅متن کامل این نوشتار را در لینک زیر بخوانید و یا روی instant view بزنید:
tinyurl.com/3ywj3bud

📌نشانی‌های سعید حجاریان در شبکه‌های مجازی👇:
تلگرام | اینستاگرام | توییتر

مکالمه‌ی روبسپیر با قاضی در سکانسی از دانتون، اثر آندری وایدا.
ماکسیمیلیان روبسپیر، یکی از رهبران انقلاب فرانسه، حقوقدانی بود که، به سبب پای‌بندی‌اش به ارزش‌های اخلاقی، لقب "فسادناپذیر" داشت. این سکانس مربوط به زمانی است که او، پس از پیروزی انقلاب و در دوره‌ی "وحشت"، در اوج قدرت بود؛ و قدرت اگر مطلق شود، سازوکارش "فسادناپذیر" را نیز فاسد می‌کند.

#هومن_پناهنده
#انقلاب
#قدرت_مطلق
#فساد

@gashthaa

پارک، مکانی تفرجگاهی است

پیکر شادروان سایه، شاعر معاصر، قرار است در پارک محتشم شهر رشت به خاک سپرده شود. بدون تردید این تصمیم با انگیزه های مثبت و با هدف تمجید از سرمایه های فرهنگی گیلان اتخاذ شده است. ولی ای کاش متولیان امر، در خصوص دلیل انتخاب این پارک، توضیحات بیشتری در اختیار افکار عمومی قرار می‌دادند.

دلیل به خاک سپردن پیکر شادروان سایه در یک پارک عمومی شهری که شهروندان با اهداف و انگیزه‌های مختلف و متنوعی در آن حاضر می‌شوند چیست؟ بیایید فرض کنیم که( فرض غم‌انگیزی است) طی سال‌های آینده نام‌آوران و هنرمندان گیلانی دیگری را نیز از دست بدهیم. آیا آنان نیز قرار است در پارک‌های عمومی شهری به خاک سپرده شوند؟ سرانجام، آیا قرار است پارک‌های عمومی شهری که در همه جای جهان کارکردی تفرجگاهی دارند تغییر کاربری دهند و جای جای آنها به محل خاک‌سپاری نام‌آوران و هنرمندان تبدیل شود؟ آیا این تصمیم اصولی است؟ آیا بهتر نیست در باغ رضوان رشت، آرامگاه‌هایی در شأن و شایسته هنرمندان و نام‌آوران گیلانی تعریف شود(نه به شکلی که هم اکنون وجود دارد) و یا در نقطه‌ای از شهر رشت، (پس از تهیه گزارش پیوست اجتماعی) مکانی مستقل و مجزا برای به خاک‌سپاری چهره‌های سرشناس در نظر گرفته شود به شکلی که امکان به خاک‌سپاری سایر هنرمندان و نام‌آوران نیز در آن وجود داشته باشد؟

به عنوان معلم و پژوهشگر مطالعات شهری، با به خاک سپردن افراد در پارک‌های عمومی، میادین شهری، دانشگاه‌ها یا مقابل مجتمع‌ها و شهرکهای مسکونی موافق نیستم و برای این امر دلایل کارشناسی دارم. برای چهره‌های سرشناس، در آرامستان شهر، و یا در نقطه مشخص و معینی از شهر(پس از تهیه پیوست‌های اجتماعی) محیطی ویژه بسازید.

سخن پایانی آنکه، با وجود نکات و ملاحظات یادشده، برای تجلیل و تمجید از چهره‌ها، راه‌ها و روش‌های دیگری نیز وجود دارد. پیکر سرمایه های فرهنگی را می توان در آرامستان‌های معمول شهر به خاک سپرد ولی همچنان ارزش و جایگاه و احترام آنان را پاس داشت. ساخت پیکره و مقبره، نام‌گذاری معبر شهری یا پارک‌های عمومی، نام‌گذاری مکان‌های فرهنگی نظیر مدارس، دانشکده‌ها یا کتابخانه‌های عمومی به نام آنان از آن جمله است. لزوما نباید پیکر آنان در دل شهر باشد. نشانه های شهری، می توانند مدام یادآور آنان برای مردمان شهر باشند.

توصیه مشفقانه‌ام آن است که آرامگاهها را به مقابل پنجره یا درِ خانه ساکنین شهر نیاوریم. کاری کنیم که ساکنین شهر در روزها و در لحظه‌هایی دلشان تنگ بشود، از جایشان بلند شوند و با شور و شوق به سمت آرامستان شهر بروند و بر پیکر سرمایه های فرهنگی خود که بسیار دوستشان دارند ادای احترام کنند. من این را ارزشمندتر می‌دانم.
▪️فردین علیخواه-عضو گروه جامعه‌شناسی دانشگاه گیلان

✅@fardinalikhah

تفکر نقادانه چیست؟
#فلسفه‌ورزی، #تفکر_نقادانه، #MACAT

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️آرشیو ویدئوها در آپارات
t.me/eudemonia

سخنان به حق و صلابت راستین سرکارخانم دکترسارا فلاحی نماینده ایلام مرا به یاد خطبه و اقتدار حضرت زینب سلام الله انداخت....

این فریاد حریت و شرافت و زبان صریح و نقد غیر جناحی و نشان دادن دردی که به مغز استخوان مردم رسیده امید افزاست....

@yaser_arab57

🔴واکنش یک پدر پرسپولیسی به موج فحاشی‌های شب گذشته در ورزشگاه آزادی

@fut_360

✅ ‏فیلمی رنگی شده از استانبول، 1905


#تحلیل_زمانه
🌍 @TahlilZamane