از کران تا به کران لشکر ظلم است ولی
از ازل تا به ابد فرصت درویشان است


#هومن_پناهنده
@gashthaa

یک نفر زنده بود دیگر نیست
بر لبش خنده بود دیگر نیست

از خوشی، از امید، از شادی
دلش آکنده بود دیگر نیست

تا شما را ندیده بود به راه
شاد و سرزنده بود دیگر نیست

آفتابی که بر سیاهی‌تان
پرتو افکنده بود دیگر نیست

ای به خاک آرمیده، قامتِ سرو
به تو ماننده بود دیگر نیست

ای رُخت رنگ باخته، گلِ سرخ
از تو شرمنده بود دیگر نیست

زندگی بعدِ تو چه می‌ارزد؟
آنچه ارزنده بود دیگر نیست

وحید عیدگاه طرقبه‌ای

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴دزد و پلیس
این فیلم که امروز در فضای مجازی دست به دست می‌شود هولناک است و باید از آن ترسید. نمی‌دانیم کسی که گوشی موبایل را از دست رانندهء خودروی نیروی انتظامی می‌دزدد کیست و چه انگیزه‌ای دارد. تماشاچیان کنار خیابان هم نمی‌دانند. هول و هراس این فیلم آنجاست که مردم برای سارق دست می‌زنند و او را تشویق می‌کنند. ترس این فیلم آنجاست که گویی تماشاچیان دزد را به پلیس ترجیح می‌دهند. مقصر مردم نیستند. مقصر کسانی هستند که با تنگ‌نظری و بی تدبیری و بی‌کفایتی، چنان پلیس را مقابل مردم کشاندند که از اعتبار مأموران و این نهاد مهم چنین کاستند. هیچگاه دزد به پلیس ارجحیت ندارد. اما شما هم کاری نکنید که مردم چنین واکنشی پیدا کنند. حرمت امام‌زاده را خود متولی است که باید حفظ کند.
https://t.me/kambiznouroozi

دیگر برای همیشه بس است!

پیش از این بارها در کلاب‌هاوس توضیح داده بودم که اگر خشم و هیجان بر فضا غالب شود، کمیت امثال من لنگ می‌شود و حرفهایمان اگر هم سبب ناراحتی و انزجار طرف‌های مختلفِ صحنۀ بازی نشود، عمدتاً نادیده گرفته می‌شود.
در واقع اینک سه نیروست که در صحنۀ بازی حضور دارند. نخست جوانانی که احساس عمیقِ نادیده‌انگاری فرهنگی، طردشدگی سیاسی، حاشیه‌نشینی اقتصادی و در یک کلام، احساس حذف از روند تصمیم‌گیری و سلب اراده و آزادی خود برای انتخاب نوع زندگی خود می‌کنند.
من فشارِ ناشی از این تحقیرشدگی و نادیده‌انگاری و خشم و طغیان ناشی از آن را با پوست و گوشت و استخوانم لمس می‌کنم و کمال همدردی را با آن دارم.
سرزمین ملی یعنی جغرافیایی که فرصت برابر برای تک تک شهروندان خود بدون هرگونه تبعیضی فراهم باشد و این مهمترین نکته‌ای است که نظام حاکم بر کشور ما گویی اصلاً آن را به رسمیت هم نمی‌شناسد چه رسد به آنکه بدان عمل کند. در واقع، قشر محدودی با عناوینی چون مکتبی، حزب‌اللهی، ارزشی، انقلابی.. تمام نظام تصمیم‌گیری و مدیریت‌های منبعث از آن را در همۀ سطوحش، گونه‌ای ارث ازلی و خدادادی برای خود می‌داند و تنها معیارِ زندگی عمومی و خصوصی را نیز منحصر به شیوۀ زندگی خود می‌شناسد و بقیۀ اقشار جامعه را به تقلید از آن شیوه فرا می‌خواند و یا آنها را کلاً بیگانه به شمار می‌آورد؛ چنانکه گویی حق و حقوقی از این سرزمین ملی ندارند و هر فریاد اعتراض‌شان باید خفه شود!
بسیاری از افراد این قشر، چنان در پیله‌های ذهنی خود محدود مانده‌اند که اصلاً امکان ارتباط ذهنی با دیگر اقشار جامعه را ندارند و برخورداری از مناصب و مکاسب و منزلت‌های دولتی نیز به کام‌شان به قدری شیرین آمده است که حس محرومیت و حذف‌شدگی دیگر مردم را مطلقاً احساس نمی‌کنند.
از این افراد چگونه می‌توان انتظار همدردی با جوانانی را داشت که از شدت خشم مربوط به محرومیتِ سیاسی و تنگنای اقتصادی و فشار فرهنگی، دست به طغیان زده‌اند تا راهی برای مسالمت و صلح و آشتی با آنها بگشایند. از نگاه آنان هرکس شعار نابهنجاری داد "عامل دشمن" است و باید به هر بهایی سر جای خود نشانده شود.
متأسفانه انواع محدودیت‌های سیاسی و اجتماعی برای امثال من، امکان تماس و ارتباط با این قشر جوان محذوف را از بین برده است. سال‌های سال حتی برای یک بحث و گفتگوی ساده به دانشگاه و دیگر محیط‌های جمعی در هیچ نقطه‌ای از این کشور راه نداشته‌ایم، بنابراین، آنان اصلاً ما را نمی‌شناسند چه رسد به اینکه بخواهند به نگرانی‌ها و دغدغه‌هایمان در مورد رفتار هدفمند سیاسی یا اجتماعی توجه نشان دهند.
در این بین، بدبختانه نیروی دیگری هم در آن سوی مرزهاست که بخشی از آن، هر نوع اعتراض و حرکت اجتماعی داخلی را به معنای سقوط قریب‌الوقوع حکومت و آماده شدن فرش قرمز برای پهن شدن زیر پای آنان به قصد بالا رفتن از پله‌های قدرت تعبیر می‌کنند و با چنان حرارتی به تحریک مخاطبان خود مشغول می‌شوند که پنداری هدف غایی یک کشور، فقط نبودن یک نظام است و میزانِ هزینه و نوع نظم و یا بی‌نظمی پس از آن دیگر کوچکترین ارزشی ندارد.
این افراد چندان در این زمینه بی‌تاب به نظر می‌رسند که به زبان بی‌زبانی مردم به خشم آمده را حتی به جنگ داخلی فرا می‌خوانند! برای آنها گویی سرنوشت یک کشور باستانی و زندگی 85 میلیون ایرانی مطلقاً اهمیتی ندارد. فقط اصرار دارند که این نظام باید برود؛ حتی اگر میلیون‌ها خون ریخته شود و یا جز خاکستر و ویرانی از این سرزمین به جا نماند.
تصور آنها بر آن است که چون 44 سال پیش یک انقلاب تقریباً سریع در ایران رخ داد، اکنون هم می‌تواند رخ دهد! به همین راحتی! هر کس هم جز این بگوید و یا دغدغه و نگرانی دیگری را مطرح کند، فوری به "حمایت از رژیم" متهم و در دنیای مجازی ترور شخصیت می‌شود.
گاهی فکر می‌کنم جامعۀ ایران برای این دسته افراد همچون صحنۀ نمایش یا فیلمی است که هر چه مهیج‌تر و خشن‌تر باشد، آنان را سرگرم‌تر می‌کند! ماجرا برای آنان پنداری نوعی تفنن است اما برای ما دراینجا مسئلۀ مرگ و زندگی و سرنوشت یک سرزمین باستانی است. به همین دلیل نیز ما در اینجا برای برداشتن هر گامی مجبور به صدها ساعت فکر و تأمل هستیم اما آنان بی‌محابا و پی در پی دستورالعمل‌های منجر به خونریزی صادر می‌کنند.
هر خونی که در این سرزمین به خاک ریخته شود، خون سیاوش است. به همان اندازه حرمت دارد. در تاریخ خونبارمان، فرزندان بسیاری از مردم ما در خون خود غلتیده‌اند و مادران بسیاری داغدار شده‌اند. ادبیات خون و خونریزی را باید از فرهنگ این سرزمین ریشه‌کن کنیم. دیگر برای همیشه بس است!
بدرود تا درودی دیگر
#احمد_زیدآبادی
#طغیان_خشم_جوانان
#سرزمین_ملی
#خون_سیاوش
#ادبیات_خونریزی
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

زور فراوان برای یک خواست مشخص
-------
مردم معترض انحلال گشت ارشاد را طلب می‌کردند. هنوز هم بخش مهمی از آن‌ها تقاضایی بیش از این ندارند. همه چیز می‌توانست به نحو دیگری رقم بخورد. مردم تقاضای خود را طرح کنند، متولیان امر بشنوند، رسیدگی کنند و تقاضای مردم را پاسخ دهند. اگر چنان می‌شد، فصلی از ارتباط تازه میان مردم با یکدیگر و میان مردم و ساختار سیاسی برقرار می‌شد.
چنین نشد. چرا که نظام نمی‌خواهد یاد هم نگرفته با مردم گفتگو کند. همیشه خیال می‌کند یک قدم عقب بگذارد فرومی‌ریزد. فورا به درون یک قلعه فرار می‌کند. در و پنجره‌ها را می‌بندد و چشم تیز می‌کند تا مردم را کنترل کند. اگر کنترل نشدند به سمت‌شان هدف‌گیری می‌کند. معلوم نیست چرا هیچ‌وقت با مردم حرف نمی‌زند.
مردم هم در تجربه چند دهه گذشته چیز دیگری یاد گرفته‌اند. ابتدا برای حل یک مساله خاص به میدان می‌آیند. درست مثل ماجرای اخیر که مرگ جانسوز یک دختر کرد جوان آنها را به عرصه کشانید. در همان زمان که برای حل مساله خاص شعار می‌دادند می‌دانستند هیچ نتیجه‌ای ندارد. گوش شنوایی در کار نیست. پس عصبانی می‌شوند یکباره به اصل و فرع نظام ناسزا می‌گویند. دیگر خواست مشخصی ندارند، خواست‌شان ویرانی تام همه سازوکارهای موجود و بنای یک وضعیت تازه است.
آنچه مردم یاد گرفته‌اند با آنچه نظام یادگرفته یکدیگر را تکمیل می‌کنند. مردم بقاء نظام را هدف می‌گیرند، آنها هم با شتاب به درون قلعه‌های خود فرار می‌کنند، در و پنجره‌ها را می‌بندند و همه توان خود را در جهت سرکوب مردم به کار می‌بندند.
به حسب تجربیات گذشته، بالاخره ماجرا خاتمه پیدا می‌کند. در حالیکه قهری عمیق در میان افتاده و همه چیز به زمان دیگری موکول شده است. نظام دستگاه‌های اطلاعاتی امنیتی خود را برای رویدادهای بعدی تجهیز می‌کند و دستگاه‌های تبلیغاتی خود را فعال می‌کند. نه برای اقناع مردم، بلکه برای کسب اعتماد و اطمینان درونی خودش. از شب تا صبح تبلیغ می‌کند تا جایی که خودش خیال کند تمام حق از آن اوست و مردم جز به باطل اعتراض نکرده‌اند. مردم نیز منتظر روزی می‌مانند که نظام ضعیف‌تر شده باشد و آنها شاید نیرومندتر.
هر دو سو، یا دستکم یک سوی ماجرا باید یک بازی تازه بکند. یک بازی خارج از آنچه تاکنون آموخته است. متاسفانه امیدی به نظام نیست که یکبار هم شده با مردم گفتگو کند و از نهاد گشت ارشاد برای جلب رضایت مردم عقب بنشیند. اجازه بدهد مردم احساس پیروزی کنند. وحشت نکند از اینکه یک قدم عقب نشسته است. اگر در حوزه خصوصی این علامت ضعف باشد، در حوزه عمومی این کار به معنای نمایندگی کردن مردم است. متاسفانه به نظام مستقر امیدی نیست اما می‌توان از مردم خواست تجربه تازه‌ای بکنند.
جنبشی که اینک در میان است، در سرشت خود یک اتفاق زنانه برای انحلال گشت ارشاد بود. اما اقشار مختلف مردم به دلایل متعدد، به این جنبش پیوسته‌اند. کسانی مسائل دیگری دارند و در خواست‌شان محق‌اند. گسترش جنبش، احساس قدرت بیشتری در جمع تولید می‌کند، به نحوی که دیگر آن خواست اولیه را ناچیز می‌شمارند. ماجرا از یک رویداد معطوف به یک هدف خاص، به یک رویداد عمیق تبدیل می‌شود. یک نسل تحقیر شده برای اثبات خود خیابان‌ها را پر می‌کند. لاجرم آن دور پر هزینه تکرار می‌شود. نظام قلعه نشین می‌شود و مردم سرکوب. همه چیز به سرعت به مبارزه برای بقاء تبدیل می‌شود.
این دور باطل خطرناک، منابع زیرزمینی خشم و کینه تولید کرده است. با هر دور تازه، بر حجم و گستره این منابع افزوده می‌شود. کاش مردم یک تجربه تازه را رقم بزنند. این جنبش را در همان سرشت زنانه‌اش حراست کنند و خواست دختران و زنان را از نظام بخواهند. اجازه دهند یک فرصت برای معامله و کسب امتیاز مدنی فراهم شود. همه چیز خواستن به معنای هیچ چیز به دست نیاوردن است. همه چیز خواستن ذخیره آتش برای یک روز خطرناک است.
زور فراوان برای کسب یک امتیاز مشخص، سیاست را دوباره حیات می‌بخشد. افق آینده تنها در پرتو حیات سیاسی زنده امکان پذیر است. ما در حال نزول به قلمرو پیشاسیاسی هستیم.
@javadkashi

عضو کمیسیون امنیت ملی: دولت می‌تواند رویه فعلی گشت ارشاد را متوقف کند/ پلیس ابزار امر به معروف و نهی از منکر نیست

شهریار حیدری:
🔹پلیس یک دستگاهی است برای تامین امنیت عمومی و در مواردی با ابزاری که دارد کنترل وضعیت را انجام می‌دهد اما در حال حاضر هم امر به معروف‌کننده است هم برخوردکننده، امر به معروف‌شان همان تنش، برخورد و درگیری است که پیش می‌آید.
🔹بنابراین بهتر است چون اجرای این قانون در حال حاضر به مصالح و نفع کشور نیست و صرفا تنشی بین مردم و پلیس است و نهایتا باعث سوءاستفاده مخالفان و معاندان پشت مرزها می‌شود، این قانون اصلاح شود./ ایلنا
@AkhbareFori

🔻عزت‌الله ضرغامی، یکی از وزیران کابینه ابراهیم رئیسی و رئیس سابق سازمان صداوسیما، خواهان «تجدیدنظر در قوانین و روش‌های ناکارآمد» شده است.

او گفته چنین کاری برخلاف تصور رایج باعث «سقوط دومینووار نظام» نمی‌شود.

با بالا گرفتن اعتراضات به حجاب اجباری و گشت ارشاد، برخی تحلیلگران می‌گویند حکومت ایران از آن واهمه دارد که با عقب‌نشینی در مساله حجاب ناگزیر به اعطای آزادی‌های بیشتر در موارد دیگر شود.

در روزهای اخیر منابع رسمی در ایران گفته‌اند که شورای عالی انقلاب فرهنگی به زودی مصوبه جدیدی درباره گشت ارشاد ابلاغ خواهد کرد.

📸etemadonline
https://bbc.in/3fhaQBS
@BBCPersian

فاضلی، جامعه‌شناس: جامعه ایران به شدت بالغ شده، اما ساختار حکمرانی دائم دارد توانش را از دست می دهد

◻️ محمد فاضلی در برنامه «شیوه» در تلویزیون:

♦️ جامعه ایران به دلیل آنچه برای خانم مهسا امینی پیش آمد بسیار داغدار و ملتهب است

♦️باید بدانیم جامعه ایران در چه وضعیتی است. فقط 14 درصد مال سالهای قبل از انقلاب هستند، 86 در صد پس انقلاب به دنیا آمده اند

♦️این جامعه گسترش یافته و رشید و بالغ شده و تحصیل کرده است

♦️این جامعه از برخی عارضه ها رنج می برد. نرخ بیکاری بسیار بالاست، حتی با نرخ های پایین مشارکت این بیکاری بالاست

♦️بیکاری به شکل نابرابری بین زن و مرد تقسیم شده؛ مردان پنج برابر زنان شاغل هستند!

♦️نرخ بیکاری زنان 13 درصد، نرخ بیکاری مردان 7.2 درصد.

♦️در جوانان 18 تا 35 سال، نرخ بیکاری مردان 13.8 و نرخ بیکاری زنان 28.3 درصد. جوان 18 تا 35 سال دو برابر کل بیکار است!

♦️تعداد دانشجویان زن 20 هزار بیش از مردان است، زنان بیشتر دانشجو شده اند، اما نرخ بیکاری آنها دو برابر است. نرخ مشارکت اقتصادی آنها هم یک پنجم است. طبیعی است من مثل زنان اسم این را بگذارم یک تبعیض ساختاری علیه زنان.

♦️همین جامعه در 10 سال گذشته میزان برخورداری ثروتمندترین دهک به فقیرترین دهکش از 11 برابر شده 14 برابر؛ یعنی نابرابری هم گسترش یافته است.

♦️طبق گزارش دو سال پیش مرکز پژوهش های مجلس، ما در طول دهه 90 یک افول اقتصادی وحشتناک را تجربه کردیم. این افول در حدی است که اگر تا سال 1405 ما سالی 8 درصد رشد اقتصادی داشته باشیم، شش سال متوالی رشد 8 درصد، آن هم برای اقتصادی که از اول دهه نود رشد اقتصادی آن میانگین صفر بوده این گزارش می گوید تازه آن سال می رسیم به جایی که سال نود بودیم! و می دانیم این غیرممکن است!

♦️این جامعه ای است که 60 درصد شاغلانش پوشش بیمه ندارند!

♦️این جامعه دچار 18.4 درصد فقر است، یعنی از هر پنج نفری که از کنار شما رد می شود یکی در فقر مطلق به سر می برد!

♦️در این جامعه دولتش به شدت کسر بودجه دارد و جایگاه جهانی اش این است. ما باید ببینیم داریم کجا زندگی می کنیم!

♦️در جایی داریم زندگی می کنیم که در فاصله سالهای 80 تا 97، در سال 80 هشتاد درصد تجارت ما با 23 کشور بوده است. رسیدیم به جایی که در سال 97، پنجاه و چهار درصد تجارت کشور با سه کشور بوده است (چین، عراق، امارات). اگر شما به این نمی گویید جداافتادگی از جهان، پس چه می گویید؟!

♦️در داخل به شدت تضعیف شده اید از نظر اقتصادی و به مردم فشار آمده است، در حالی که کشور 10 میلیون جمعیت افزایش یافته 40 درصد درآمد سرانه اش را از دست داده است. میانگین تورم در جهان در سال 2018، 2.4 درصد بوده است، و تورم بلندمدت ایران 20 درصد بوده و فقط سه کشور ونزوئلا، زیمباوه و آرژانتین تورم بیشتری داشته اند!

♦️روایت من از جامعه امروز من این است که جامعه ای است که به شدت بالغ شده، از 36 میلیون نفر شده 84 میلیون، تحصیلاتش به شدت رفته بالاتر، به لحاظ آگاهی بسیار پیشرفت کرده. این جامعه به شدت جهانی شده، به شدت می تواند خودش را مقایسه کند. به شدت مردمش به سفر می روند و خودشان را با جهان مقایسه می کنند. این جامعه مواجه شده با یک ساختار حکمرانی که دائم دارد توانش را از دست می دهد و به شدت بر سر موضوعات مختلف انرژِی خود را هدر داده است./ جماران

#هم‌میهن
@hammihannewspaper

"مانی حقیقی، بازیگر، کارگردان و فیلمنامه‌نویس روز سه‌شنبه در واکنشی تند از اعتراضات مردمی در ایران حمایت کرد و به انتقاد از جمهوری اسلامی پرداخت.

او با انتشار پیامی ویدئویی گفت که جمهوری اسلامی خود، بیش از چهار دهه است که مفهوم نافرمانی مدنی را در تقویم برای روزهایی مانند پانزدهم خرداد ۱۳۴۲ و ۲۲ بهمن ۵۷ جشن می‌گیرد ولی امروز مردم ایران را از همین امر منع می‌کند."

واکنش‌های ایموجی:
@VahidHeadline, @VahidOOnLine

📡 @VahidOnline

🔴فرصت يا تهديد؟

🔺اعتماد ۶ مهر ۱۴۰۱

✍️عباس عبدی

🔘پرسشي كه بايد روي ميز هر حكومتی گذاشت، اين است كه آيا هيچ احتمالي مي‌دهيد كه سياست‌هاي جاري يا حداقل بخشي از آن‌ها منجر به نتایج رسمی تعیین شده یا مورد ادعا نمي‌شود؟ به عبارت ديگر آيا مي‌پذيريد كه احتمال خطاي اساسي و راهبردي در سياست‌هاي جاري يا بخشي از آن وجود دارد يا خير؟

🔘اگر نه، كه ديگر بحثي نمي‌ماند. هر چند در این صورت نیز مي‌توان پرسش دیگری را پرسيد. این که پس، اين همه ضعف‌ها و كاستي‌ها در كنار نقدها و اعتراضات مردم از چه روست؟ آيا همه آنها ناشي از توطئه بيگانگان است؟

🔘حتي اگر چنين باشد، چرا بيگانگان مي‌توانند تا اين حد صاحب اثرگذاری در امور داخلی شوند؟ ولي اگر پاسخ مثبت است، در اين صورت معيار مناسب و كارآمد براي شناخت يك سياست غلط و سپس اصلاح آن چيست؟

🔘هر سياستي از دو جهت مي‌تواند نقد شود، اول از حيث اهداف، دوم از حيث ابزار و شيوه‌های اجرایی. براي مثال سياست خودكفايي در محصولات استراتژيك کشاورزی از نظر عده‌اي نادرست است و آن را غير موثر و پرهزينه مي‌دانند. اين نقد به هدف است.

🔘همچنين ممكن است با يك هدف معين مخالفتي نباشد، ولي با شيوه اجراي آن مخالفت شود. نمونه آن بحث حجاب است كه به احتمال زياد بخش زیادي از جامعه با اين هدف‌گذاری موافق هستند ولي سیاست کنونی در جرم انگاری موضوع حجاب و گشت ارشاد را درست نمي‌دانند و اين سیاست را نه در جهت رسيدن به اين هدف، بلكه در جهت معكوس آن ارزيابي می‌كنند.

🔘از اين رو اتفاقاتي مثل آنچه كه در روزهای پس از فوت خانم مهسا اميني رخ داد، نقطه عطفي بود در زدن تلنگر به اين ذهنيت نادرست و زیر سوال بردن این گزاره كه گشت ارشاد مانع از بي‌حجابي شده و وجود آن به گسترش و پذیرش حجاب عمومي كمك مي‌كند.

🔘اگر از اين زاويه به مساله نگاه كنيم اين اتفاقات فرصتي مهم براي ساختار سياسي است تا با تغيير اين سياست، كارايي خود را بيشتر و اميد مردم را افزايش دهند. در واقع اين فرصتي است كه نشان داده شود، حكومت متصلب و غيرمنعطف نيست، و هر جا كه ديد ايراد و اشكالي وجود دارد اقدام به اصلاح آن مي‌كند و اين نقطه قوت آن است و اجازه نمي‌دهد كه فرصت‌ها از دست بروند.

🔘اين رويكرد نشان مي‌دهد كه در برابر نقد فروتن است. در نقطه مقابل تاكید بر اين كه، مرغ يك پا دارد و سياست ما نيز ثابت است، حتي اگر همه مردم يا اكثريت مخالف باشند، به معناي بي‌اعتباري مجموعه سياست‌های رسمی نيز هست.

🔘متاسفانه برخوردي كه تاكنون با اين اعتراضات شده آن را تهديد تلقي كرده و با پرداختن به مسايل حاشيه‌اي كه احتمالا ساخته برخي از تندروها است مثل آتش زدن پرچم، كه بر فرض هم يك نفر نادان چنين كرده چه ربطي به مردم معترض دارد؟ با این اتهامات خواسته‌اند اين اعتراضات را به تهديد تبديل كنند و اين نافي درايت و هوشمندي سياسي است.

🔘سياست‌ورزي هوشمندانه مي‌كوشد كه مردم را همراه و هم‌راي خود كرده و اعتراض انان را به ويژه اگر از جوانان باشند، محترم شمرده و با توصيف آن به عنوان فرصت از يك سو سياست نادرست را اصلاح كند و از سوي ديگر متعرضين را جذب و ظرفیت اعتراضات را تخلیه كند.

🔘اعتراضات روزهای گذشته، علي‌رغم آن كه تلفات تاثرآوري داشت، و هر خوني كه از هر طرف به زمين ريخته مي‌شود، درخت كينه و نفرت را آبياري مي‌كند و ميوه اين درخت تلخ و مسموم‌كننده است ولي نسبت به رويدادهاي ۹۶ و ۹۸ چندين گام به پيش بود و شايسته بود كه در مواجهه با آن خويشتن‌داري پیشه شود و ميان آنها با گذشته تفاوت قايل شود و از همه مهمتر اين كه باید به انان كه درخواست مجوز براي تجمع اعتراضي داشتند، اجازه داده مي‌شد تا شاهد اين وقايع نباشيم.

🔘وقايعي كه ظاهرا سياست‌ورزان تندرو و البته ساده‌لوح متوجه تبعات آن نيستند. فقط دو بازتاب اعتراضات اخیر را ذكر مي‌كنيم تا درس عبرتي باشد بر اين كه فرصت‌ها را نبايد به تهديد تبديل كرد.

🔘اول، بازتاب بسيار گسترده و همدلانه با اين مساله در داخل و به ويژه در سطوح جهاني بود كه عوارض سياسي و اقتصادي فراواني براي كشور دارد.

🔘دوم، کیفیت حضور خياباني براي محكوم كردن اعتراضات. اين دو مورد در نوع خود براي اولين بار بود كه در اين اندازه رخ مي‌داد و بايد عبرتي باشد كه در رويكردشان به فرصت‌ها و تهديدات تجديدنظر كنند.

آنها ماه را طلب نمی‌کنند

✍️احمد زیدآبادی، نویسنده و مشاور هم‌میهن



♦️وقایع این روزهای کشورمان را می‌توان «عصیان» جوانانی منقطع از حوزه رسمی حکومت‌داری دانست. این قشر از جوانان، از هر جهت خود را با فضای رسمی، بیگانه حس می‌کنند و فضای رسمی نیز به نوبه خود این قشر را بیگانه از خود می‌بیند.

♦️مطالبه آنها کم‌وبیش روشن است، اما از آنجا که هیچ نماینده مشخص و تشکل و سازمانی ندارند، حتی به فرض اینکه دولت به قصد تعامل و آشتی، در صدد مذاکره و گفت‌وگو با آنان برآید، هیچ‌کس را پیدا نخواهد کرد. از همین رو، عصیان این جوانان به امری پیچیده تبدیل شده است.

♦️از یک‌طرف، خود آنها نماینده‌ای ندارند و به همین علت هم نمی‌توانند طرف مذاکره با دولت قرار گیرند و از طرف دیگر، افراد و گروه‌ها و دسته‌جات رنگارنگ سیاسی در گوشه و کنار جهان، هر کدام خود را صاحب و وارث اعتراض آنها معرفی می‌کنند و با «خودلیدرپنداری»، آنان را به ادامه اعتراض فرا می‌خوانند چنانکه گویی این جوانان به اشاره آنها راهی خیابان شده‌اند و قرار است زندگی خود را خرج صعود آنان به اریکه قدرت کنند! نادیده‌انگاری و سرکوب این جوانان، از هر جهت برای کشور تهدیدآمیز است. به فرض‌که در این مرحله هم بتوان صدای آنها را خاموش کرد، اما در مرحله بعد طغیان آنان در ابعاد تازه‌ای بروز و ظهور خواهد یافت.

🖇متن کامل
https://b2n.ir/m49342
#هم‌میهن

@hammihannewspaper
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii

#یک_فنجان_تفکر ..

این سال برای روحانیت، از جهتی بسیار بد سالی بود....

بد بود برای اینکه یک مملکتی که باید به دنیا معرفی بشود به اینکه مملکت صحیحی است..
هیأت حاکمه درستی دارد..
دستگاه عدالت دارد..
دادگستری دارد..
محاکم قضائی دارد..
اقتصادش خوب است..
زراعتش خوب است..

یک مملکتی که باید به صلاح و به صحت معرفی بشود ولی در جامعه بشری معرفی شد به مرکز فساد و مرکز هرچیزی که شما بخواهید اسمش رابگذارید..!!

از آن بدتر بخواهیم بگوئیم مثل زمان مغول است..
نمی توانیم همچنین بی احترامی ای را به مغول بکنیم.
آنها یک جمعیتی بودند کفار و شاید مهدور می دانستند دم ما را و وارد شدند در مملکت برای گرفتن مملکت اجنبی...
آنهم مملکتی که برخلاف مسلک آنها و دیانت آنها بود
و کردند آن کارهائی را که کردند..

اینجا در این قضایا، اینها مدعی اسلام هستند...
مدعی ایمان هستند..
مدعی تشیع هستند...
در عین حال که با این ادعاها امرار روز می کنند و امرار حیات می کنند، کارهایشان همان کارهائی است که مغول باید انجام بدهد..
چنگیز باید انجام بدهد...
در مراکز علمی می ریزند، خون بچه های 16 ساله و 17 ساله می ریزند...
خراب می کنند مکتب های علمی را..
به علما اهانت می کنند...
فحش های ناموسی می دهند...
در حبس می برند...
زجر می کنند، می کشند، می زنند..
خونخواری می کنند..

در عین حال نطق می کنند، اظهار اسلامیت می کنند...
اظهار تشیع می کنند..!!
اظهار کشف و کرامت می کنند..!!
آنها دیگر نمی گفتند که ما شیعه هستیم، دشمن بودند با ما، در حال تهاجم وارد شدند در مملکت ما...

اینها با حال دوستی و ادعای دوستی ادعای تشیع، بالاتر از تشیع، با این ادعاها این اعمال را انجام داده اند و می دهند....

( سخنرانی آیت الله خمینی به تاریخ 12 اردیبهشت1342 در جمع روحانیون قم )


#تاریخ_معاصرایران 👇👇👇
📚https://t.me/joinchat/AAAAAEEhqxx3Z00nJrdwFg

🔺 فاضلی، جامعه شناس: میانگین هوشی و توانایی جامعه از حکومت بالاتر است؛ این وضعیت جامعه ایرانی را به استیصال رسانده است!

🔹این روزها دیگر فقط مهاجرت نخبگان نیست، مهاجرت تکنسین های نیروی کار شما هم دارد رخ می دهد

🔹آدم هایی که درون ساختار تصمیم گیری هستند می شود روی اکثریت آنها دست گذاشت و ادعا کرد که آنها از میانگین آدم هایی که در جامعه هستند پایین تر هستند

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎‌‌‌‎‌‌‌‌‎‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‎

❗️عکسی کمتر دیده شده از قمرالملوک وزیری!
▪️قمر در این عکس نوزده سال سن دارد. هفته‌‌ی پیش از اجرای اولین کنسرت او در گراندهتل لاله‌زار، خبرش در شهر پیچیده؛ می‌گویند: «فقط این‌ نیست که او "زن" است و آواز می‌خواند، که از قرار بدون حجاب هم بر صحنه ظاهر خواهد شد!» و پیغام‌های تهدید که: «زنهار! که به حکم شرع می‌کُشیم تو را». سال ۱۳۰۳ است. دوره‌ی سلطنت احمد شاه قاجار است و هنوز یازده سالی مانده به اعلام رسمی کشف حجاب در ایران! قمر این عکس را در عکاسخانه‌ی محمدجعفر خادم (نرسیده به میدان حسن‌آباد) می‌اندازد تا اگر چنان کردند و کُشته شد؛ این عکس در همین شکل و پوشش از او به یادگار بماند. ساق و ساعدی نمایان، سر و گردنی برافراشته. نگاه و لبخندی رضایتمند و مطمئن. با دستی انگار که پرده‌ به یک سو زده و خود از آن بیرون آمده باشد و با آن دست دیگر که در هوا رها و دو سوی بدن باز شده. شکلی از چلیپا…
▫️راوی این داستان، علیرضا میرعلنقی؛ پژوهشگر موسیقی است!⁣

@artchanel

دهان‌های بی‌چاک و بست!

در واکنش به هجوم لباس شخصی‌ها به دانشگاه صنعتی شریف که بسیج دانشجویی آن دانشگاه نیز آن را به صراحت محکوم و تقبیح کرده است، یکی از اعضای حزب مؤتلفۀ اسلامی گفته است: "دانشگاه را حجامت کنید، وقت پاکسازی دانشگاه‌های نظام اسلامی از استادان و دانشجویان فتنه‌گر فرارسیده است!"
از عضو تشکیلاتی که یکی از سرانش، شعار "ایران برای تمام ایرانیان" را "شرک" می‌داند، انتظاری هم جز این نمی‌رود! وقتی قرار است ایران برای تمام ایرانیان نباشد، لاجرم منابع قدرت و ثروت و منزلت کشور به سمت این نوع افراد سرازیر می‌شود. اینها مدافعان و نگهبانان تبعیض بنیادی در کشورند و هرگونه رخنه و اصلاحی در این تبعیض را هم به معنای به حاشیه رفتن خود می‌دانند و ازراه‌های مختلف، مسیر آن را سد می‌کنند چرا که هنر و توان و تخصص هیچ سطحی از رقابت آزاد با دیگر شهروندان ایرانی را برای کسب هیچ نوع امتیاز سیاسی و اجتماعی ندارند. بقیۀ صاحبان دهان‌های بی‌چاک و بست برای مقابله با مطالبات عمومی هم از همین جنس و با همین انگیزه‌اند!
#احمد_زیدآبادی
#دانشگاه_صنعتی_شریف
#لباس_شخصی_ها
#ایران_برای_تمام_ایرانیان
#مؤتلفه_اسلامی
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii