#الف

🔸رابطۀ وزن و هزینه!

▫️شورای سردبیری: کم‌هزینه‌ترین انقلابِ معاصر باید همیشه پیش چشم باشد. زنجیره‌ای از اشخاص در آن است که به ما کمک می‌کند منطق تحولات سیاسیِ منجر به تغییرات بنیادین را درک کنیم و برای آینده درس‌هایی بگیریم. اعضای این زنجیره عبارت‌اند از آیت‌الله خمینی رهبر حرکت انقلابی سال ۵۷، آیت‌الله بهشتی معتمد او در ایران، اعضای نهضت آزادی ایران، ارتشبد قره‌باغی فرمانده ارشد ارتش، ناصر مقدم رئیس وقت ساواک، ژنرال هایزر نمایندۀ دولت ایالات‌متحده برای کنترل اوضاع ایران در هنگامۀ سقوط شاه!

خلاصۀ داستانش این است که در آخرین روزهای عمر رژیم سابق، نمایندگان رژیم قدیم با نمایندگان رژیم جانشین هماهنگی‌هایی کردند تا تغییر پیش رو با کمترین هزینه صورت گیرد. ماجرا چنین پیش رفت که پس از خروج شاه به‌عنوان مانع اصلیِ هر گونه توافق (آقای خمینی می‌گفت «شاه باید برود!») و کاشته شدنِ یک نخست‌وزیر کاملاً مناسبِ دورانِ گذار در رأس دولت، مقامات مهم کشور به‌تدریج آمادۀ سازش با نمایندگان انقلابیون شدند. نقل است که ژنرال هایزر نمایندۀ دولت ایالات‌متحده پس از فارغ شدن از برنامۀ خروج تسلیحاتِ فوق سریِ نظامیِ آمریکا از ایران، به عرصۀ سیاست ورود کرد و به فرماندهان ارشد ارتش پیشنهاد داد وارد گفتگو با نمایندگان آیت‌الله خمینی شوند. گفتگو به واسطگی اعضای نهضت آزادی انجام شد که برخی اعضایش در پاریس کنار آقای خمینی بودند (ابراهیم یزدی) و برخی کنار آقای بهشتی نمایندۀ آقای خمینی در ایران (مهدی بازرگان). هنوز از مفاد این مذاکرات که افسران ارشد ارتش و رئیس ساواک و نمایندۀ ایالات‌متحده در آن حاضر بودند سند معتبری منتشر نشده است ولی ماهیت این مذاکرات روشن است: اطمینانِ دو طرف به همدیگر برای شروع یک روند عمدتاً سیاسیِ کم‌هزینه برای تغییر رژیم. آمریکا باید مطمئن می‌شد رژیم جدید به سمت اتحاد شوروی نمی‌غلتد، فرماندهان ارتش باید مطمئن می‌شدند رژیم بعدی آن‌ها را نمی‌کشد (آیت‌الله خمینی به نماینده‌اش گفته بود با اعضای ارشد ارتش ملاقات کنید و دلگرمی بدهید) و آقای بهشتی باید مطمئن می‌شد بعد از آمدن آقای خمینی به ایران، ارتش حرکت تندی نمی‌کند و در نهایت بین آقای خمینی و بختیار به‌عنوان بقایای حکومت شاه بی‌طرف می‌ماند. به‌این‌ترتیب بود که انقلاب ۵۷ کم‌هزینه‌ترین انقلاب تاریخ در مرحله تثبیت شد (در کل بهمن‌ماه ۵۷ فقط ۱۷۹ نفر کشته شدند).

رابطۀ تعداد نازل کشته‌شدگان ماه پیروزی انقلاب 57 با داستانی که گفتیم چیست؟ رابطۀ ساده‌ای است. اگر آن تماس‌ها برقرار نبود و نیروها کور عمل می‌کردند، احتمالاً فرماندهان تندرویی مانند خسروداد حمام خون راه می‌انداختند و هم در خیابان و هم در میان نظامیان، کشتارِ پر هزینه‌ای به راه می‌افتاد. آن تماس‌ها بسیار هوشمندانه بود. از هر دو طرف !

تحولات سیاسی در کشورها و دوران‌های مختلف مثل هم نیستند اما قواعد بنیانی و روندهای کلیِ مشترکی دارند: یکی از آن‌ها «ائتلاف حاملان تغییر» است. معنایش این است که در مراحل نزدیک به فرجام تحول، دو گروه به یکدیگر نزدیک می‌شوند: کسانی که در رژیمِ ضعیف و در حال حذف، واقعیتِ ناتوانی در تداوم وضع را پذیرفته و خواهان حفظ برخی ساختارها، منافع و ضمانت‌ها هستند و کسانی که در صفِ گروه و جبهۀ خواهانِ تغییرِ حکومت هستند، در پی گذار کم‌هزینه‌اند (کم‌خشونت). این دو گروه همیشه در جایی از تاریخ انقلاب‌ها با یکدیگر روبرو می‌شوند و کم‌وبیش توافق می‌کنند و سبب کاهشِ هزینۀ انتقال رژیم می‌شوند. این هم البته یادمان باشد رفتن از این مسیر، آدمِ مقبول و وزین، با تجربه و استخوان ‌خرد کرده می‌خواهد نه صرفاً معروف به هر دلیلی  و مشتاق به هر نتیجه‌ای!

احتمالاً روزی باز هم در ایران از این نوع ماجراها رخ می‌دهد و کسانی برکشیده میشوند تا "آن کار" را به انجام برسانند . برایش مستعدیم اما یک استعداد دیگر هم داریم: فرسایش! چیزی که الآن در ایران جریان دارد یک جریانِ فرسایشی بین دو سطحِ خشن است: جامعه بدون نشان دادنِ نرمی و بدون سخنگو فقط مایل به یک رویاروییِ فیصله‌بخش است و حکومت، نابردبار و ناموافق با هر نرمش و سازش است و این دو در حال فرسودن یکدیگرند. ما قبلاً دربارۀ چنین موقعیتی بسیار حرف زده‌ایم. نتیجۀ محتوم موقعیتِ تداوم فرسایش، پیدا شدنِ نیروی سوم برای فیصله‌بخشی و تسلطش به هر دو طرف است. اگر این رخ دهد، لزوم "آن گفتگوهای فیصله بخش " منتفی خواهد شد!

طبق معمول باید بگوییم زود است دربارۀ نهایت و فرجامِ رابطۀ پر تخاصمِ مردم و حکومت پیش‌بینیِ قریب به یقین شود اما بعید است آیندۀ این طلاقِ عاطفیِ طولانی و خشم و کینِ متعاقب آن، افق روشنی داشته باشد: ابزارِ «ختم به خیر» کردن این ماجرا، فعلاً در دسترس نیست!

🆔  @jameeno

🔴مشکل کجاست؟

🔺اعتماد ۲۵ آبان ۱۴۰۱

✍️عباس عبدی

🔘مشکل کجاست و چرا «درِ سیاست همچنان بر همان پاشنه می‌گردد»؟
عضو مجمع تشخیص مصلحت:
▪️تحلیل برخی از بازجویی‌های حوادث اخیر نشان می‌دهد که جهان جدیدی که نسبتی با جهان پیشین ندارد برای جوانان شکل گرفته است... کاهلی دستگاههای فرهنگی قابل کتمان نیست اما سرعت احاطه جهان جدید بسیار بالاست... سراغ گرفتن از آیین نو در روابط و حکمرانی نوین ضروری است و باید متناسب با مقتضای حال باشد بی آنکه بخواهیم اصول را کنار بگذاریم.▪️

🔘۱ـ اولین مشکل این است که چرا باید شناخت پدیده‌ای به این مهمی فقط از خلال بازجویی حاصل شود؟ مثل اینکه ما فرزندمان را نشناسیم، فقط وقتی بازجویی شود، او را بشناسیم.

🔘اتفاقاً این جوانان برخلاف دوران چریکی هیچ کار پنهانی نمی‌کردند، رفتارهایشان نه تنها آشکار بود، بلکه اصرار به نمایش آن هم داشتند. پس چرا ساختار و کسانی که مدعی مدیریت جهانی هستند و برای آدم و عالم تحلیل دارند، چگونه از شناخت پدیده‌ای که در کنار گوش آنان بوده این اندازه عاجزند بطوری که فقط پس از یک بحران و بازداشت و بازجویی متوجه موضوع شده‌اند؟

🔘در واقع آقایان باید به این پرسش بپردازند، که چرا متوجه این بدیهیات در جوانانی نشدند که تمام‌وقت از خلال مدرسه و دانشگاه و رسانه در اختیار کامل آنان بودند؟ چه تحولی در رویکردتان باید بدهید که دچار این خطای شناختی نشوید؟

🔘۲ـ نکته دوم؛ آیا احتمال جدی نمی‌دهید که کل دستگاه شناختی شما دچار خطا و اریبی بوده است؟ به عبارت دیگر آیا نباید در باره مجموعه شناختی خود شک کنید؟ آیا دستگاه شناختی شما دچار اختلال کلی نشده است به نحوی که در سایر موضوعات نیز همین گونه اشتباه می‌بینید؟

🔘اتفاقاً کسانی که این گزاره‌ها را می‌گویند و به پیامدهای منطقی آن توجه ندارند، به معنای آن است که خطای شناختی آنان به خطای تحلیلی و منطقی هم سرایت کرده است. فارغ از وجه بی‌ادبی؛ آن حکایت سعدی علیه‌الرحمه در اینجا صدق می‌کند که صاحبدلی، منجمی را که در خانه‌اش خبرهایی بود، گفت: ”تو در اوج فلک چه دانی چیست؟ که ندانی که در سرایت کیست؟“

🔘اتفاقاً غرق شدن در ذهنیات برای تغییر جهان، موجب می‌شود که از سرای خود یعنی فرزندان خود و از امور دیگر غافل شویم و آنها را نبینیم. شاید هم بتوان گفت که اصرار بر ندیدن هم وجود دارد که به قول معروف؛ می‌گوییم «ان‌شاءالله گربه است». در یادداشت دیگری به ریشه این ندیدن اشاره خواهم کرد.

🔘۳ـ مشکل بعدی در تحلیل موضوع است، که آن را ناشی از کاهلی دستگاه‌های فرهنگی می‌داند. اگر منظور از کاهلی در شناخت پدیده است که این مسأله منحصر به دستگاه‌های فرهنگی نیست شامل کلیه دستگاه‌ها می‌شود که عنایتی به واقعیت ندارند.

🔘ولی اگر منظور از کاهلی در امر راهبری کردن فرهنگی جوانان است در این صورت باید گفت که درک درستی از فرهنگ نداریم. فرهنگ را با کارمندان دستگاه‌های فرهنگی درست نمی‌کنند. کسانی که از نیم ساعت پیش از پایان کار اداری در صف هستند تا فوری به خانه بروند، صبح هم که می‌آیند نان بربری در بغل دارند که صبحانه میل کنند.

🔘به قول شاعر: «خشک ابری که بود از آب تهی/ناید از وی صفت آبدهی» اگر قرار باشد کار فرهنگی در کشور صورت گیرد ابتدا و پیش از هر چیز باید کارکنان دستگاه‌های فرهنگی را به راه راست فرهنگی هدایت کرد. فرهنگ کدام جامعه از طریق یک نهاد بوروکراتیک ناتوان و بی‌صلاحیت ارتقا پیدا می‌کند؟

🔘اصولاً فرآیند فرهنگ‌پذیری یک امر اداری نیست، پس هر گونه دخالت بوروکراتیک که بخواهد مردم را صاحب فرهنگ کند، منجر به آثار منفی فرهنگی می‌شود. دندان لق فرهنگ‌پذیری اداری را باید کشید که جز خرابی نتیجه دیگری ندارد.

🔘۴ـ شاه‌بیت این جملات در پایان آن است، برای چیزی که تا کنون نمی‌شناخته و حالا و پس از یک سری بازجویی گمان می‌کنند که پنجره مهمی پیش روی آنان در شناخت آن باز شده، می‌خواهند تغییر مدیریت دهند، البته با حفظ اصول خود.

🔘مشکل همین جاست که عده‌ای خود را متولی حکومت بر مردم می‌دانند و اصولی را هم برای خود تعریف کرده‌اند، که در هر حال باید آن را حفظ کنند. لباسی دوخته‌اند که مردم باید خود را با آن اندازه کنند.

🔘این رویکردی است که منجر به براندازی می‌شود. در پشت چنین گزاره‌ای اصولی قرار دارد که گویی حکمرانی مختص ما و اصول ما است فقط باید در جزییات تغییراتی دهیم.

🔘ریشه همه مشکلات همین است. اگر گفته می‌شد که نسل جدیدی آمده با ارزش‌ها و اولویت‌های جدید و باید آنان متولی امور شوند، و ما دیگر پیر و ناتوان شده‌ایم، در این صورت احتمال اینکه تحولی رخ دهد، وجود داشت، ولی اینکه همچنان خود را محق در حکمرانی و با اصول خودساخته بدانیم، همان دردی است که جوانان امروز آن را نمی‌پذیرند، قبلی‌ها هم نمی‌پذیرفتند، ولی اینها بر ترس ناشی از اعلام این خواست غلبه کرده‌اند.
https://t.me/abdiabbas

کیان را امروز دفن کردند..

رحیم قمیشی :

دوستی داشتم پسر کوچکش را از دست داده بود. می‌گفت پس از مراسم تدفین او، شب خواستم بخوابم.
خوابم نمی‌برد.
یک لحظه که پلک‌هایم بر هم رفت احساس کردم پسرم صدایم می‌کند که از تنهایی می‌ترسد...
می‌گفت تمام شهر را تا قبرستان پابرهنه دویدم و پشت سر هم فریاد می‌زدم "بابا نترس، دارم میام"

گفتند کیان را می‌خواهند به‌خاک بسپارند.
پدر و مادرش چه حالی دارند؟
من فقط نمی‌دانم چرا عرش خدا دیگر نمی‌لرزد!
عرشی که قرار بود با آه یک مظلوم بلرزد
به ریخته شدن خون کودکان گویی عادت کرده!

خدای کیان!
این آن امنیتی بود که به ما هدیه کرده بودی؟
ایذه شهر بسیار کوچکی است
گرفتن تروریست‌ها کار خیلی مشکلی است؟
یا تروریست‌ها امنیت دارند
و مردم نه!

امیدوارم مقامات امشب خواب راحتی داشته باشند.

اللَّهُمَّ إِنِّي أَعْتَذِرُ إِلَيْكَ مِنْ مَظْلُومٍ ظُلِمَ بِحَضْرَتِي فَلَمْ أَنْصُرْهُ.
خدایا! از تو پوزش می‌خواهم دربارۀ ستم‌دیده‌ای که در حضور من به او ستم شد و من یاری‌اش ندادم.

صحیفه سجادیه - دعای ۳۸

#تاریخ_معاصرایران👇👇👇
📚https://t.me/joinchat/AAAAAEEhqxx3Z00nJrdwFg

🔆 حق ناحق بودن
✍️ ویلیام شپرد
مترجم: هومن پناهنده

🔅 شاید اساسی‌ترین مسئله این باشد که جامعه در قبال مصاف آشکار و بی‌پرده با مبنایی‌ترین عقیده و ایدئولوژیش به چه میزان می‌تواند از خود تحمل نشان دهد. اگر مبنای جامعه موردنظر حقوق بشر است سوال یادشده را به این صورت باید طرح کرد که آیا جامعه (مبتنی بر حقوق بشر) می‌تواند اظهارات علنی کسانی را که این حقوق را رد و در صورت امکان نابود می‌کنند تحمل کند؟ اعلامیه جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد «هیچ حقی را که به موجب آن بتوان وارد فعالیتی شد یا به اقدامی دست زد که معطوف به پایمال کردن هریک از حقوق و آزادیهای مذکور در این اعلامیه باشد» نمی‌پذیرد.

🔅 بنابر توافق‌نامه بین‌المللی سازمان ملل متحد در باب حقوق مدنی و سیاسی «پروبال دادن به نفرت ملی، نژادی یا دینی که آتش تبعیض را شعله‌ور می‌کند به هر شکل طبق قانون ممنوع است.» تمهیدی مشابه این را در اعلامیه‌قاهره درباره حقوق‌بشر در اسلام می‌توان یافت. در ایالات‌متحده باب این مبحث چندبار گشوده شد. در دهه ۱۹۵۰ که معمولاً تحت‌عنوان «دوره مکارتی» از آن یاد می‌شود. در تحدید حقوق و آزادی کمونیست‌ها و «هوادارانشان» سعی بلیغی صورت گرفت. در مقام اقامه دلیل هم گفته می‌شد که کمونیست‌ها سنگ انقلابی را به سینه می‌زنند که در صورت وقوع، از آن آزادی‌ها که اینان بر مبنای آنها برای خود حق بیان قائلند اثری به جا نمی‌ماند. نتیجه این شد که کسانی از کار بیکار شدند یا مصیبت‌های دیگری گریبانشان را گرفت. با این‌همه، دوره مکارتی چندان نپایید و بیشتر با همه محدودیت‌ها سرانجام رفع شد. تا جایی که من باخبرم امروزه اکثر امریکاییان آن جدّو جهد را کلاً خبط و خطا می‌دانند. به‌راستی تهدید از این اعمال بر هر منفعتی می‌چربید. خاصه به سبب محنت کشیدن کسانی که به ناحق در مظانّ اتهام قرار گرفته بودند.

🔅 جالب توجه است با اینکه امریکا رهبر اتحاد ضدکمونیستی شمرده می‌شود اما حزب کمونیست هرگز در این کشور غیرقانونی اعلام نشده است. نمونه‌ای تازه‌تر که در طیف سیاسی، درست در قطب مخالف جامی‌گیرد به سال 1977 اتفاق افتاد و آن وقتی بود که اعضای حزب نازی آمریکا درصدد کسب مجوز برآمدند تا در لباس متحدالشکل و با آرم و علامت، در قصبه اسکوکی ایال ایلی‌نوی راهپیمایی کنند. این قصبه دارای جمعیّت یهودی کثیریست که بسیاری‌شان دوره یهودکشی (Holocaust) را درک کرده بودند. دادگاه‌ها، به رغم احساسات تند مخالفان آن راه‌پیمایی را ممنوع نکردند و دلیلشان این بود که قوانین مربوط به آزادی بیان اجازه چنین کاری را به آنها نمی‌دهد. اتحادیه آزادی‌های مدنی آمریکا از حق نازی‌ها برای راهپیمایی حمایت کرد و مدیر اجرایی این اتحادیه که خود یهودی بود و از دوران یهودکشی به سختی جان به سلامت به در برده بود، این‌طور استدلال کرد که برای دفاع از حق آزادی بیان‌خودش هم شده می‌باید از حقوق دشمنانش دفاع کند.

🔅 «من خواهان قیودی بر دست و پای آنانی هستم که بر مسند قدرتند تا از این طریق مانع دخالتشان در حقم برای سخن گفتن، حقم برای نشر و حقم برای گردآمدن در کنار کسانی بشوم که آنان نیز احساس تهدید می‌کنند... برای دفاع از خویش ناچارم به مدد آزادی قدرت را مهار کنم، گیرم در این میان منفعتی گذرا نصیب کسانی شود که خود دشمن آزادی‌اند.» تا آنجا که من می‌دانم این نهایت سخنی است که درباره حق ناحق بودن گفته شده است...

🌐 متن کامل این مقاله

🌾 @Sedanet
🌾 @gashthaa

🔲⭕️ائتلاف علیه قلدری
علی سرزعیم، تحلیل گر اقتصادسیاسی

همه چیز از یک نامه شروع شد از احمد به حامد! اخیرا احمد زیدآبادی تحلیل گر شناخته شده سیاسی مطلبی خطاب به حامد اسماعیلیون نوشت. و در مورد تاثیر حوزه عاطفی-روانی به کنش سیاسی نکاتی یادآوری کرد. جدای از درستی یا نادرستی نامه زیدآبادی اما نامه کاملا مودبانه و محترمانه نوشته شده بود و پیامی اخلاقی را منتقل می کرد اما حجم بی سابقه ای از فحش و ناسزا و حتی تهدیدات جانی و ناموسی متوجه آقای زیدآبادی شد تا جایی که عطای ابراز نظر در مورد مسائل سیاسی روز را به لقایش بخشید و اعلام کرد که دیگر در مورد مسائل سیاسی روز مطلبی منتشر نمی کند.
همه کسانی که با سیاست ایران آشنا هستند می دانند که احمد زیدآبادی سالها به خاطر فعالیت سیاسی نامقبول از دید حکومت به زندان افتاده، به تبعید محکوم شده و فرزندانش سال‌ها طعم تلخ دوری از فرزند را چشیدند. لذا قطعا بخشی از حکومت نبوده و نیست ولی چه چیز موجب شد تا وی که عمری را صرف سیاست کرده به سکوت پناه ببرد؟ دلیل چیزی جز فشار روانی مخالفان و تهدیدات مرتبط با آن نبوده است. او از طرفی به خاطر حکومت به سکوت کشیده شد اکنون از طرف مردم به سکوت کشیده است. نتیجه در هر دو حالت یکی است. حذف یک صدا از سپهر گفتگوی ایران!
آنچه در این مورد رخ داده است دقیقا مصداق چیزی است که اصطلاحا «قلدری در فضای مجازی» (cyberbulling/onlinebulling)  گفته می شود. هر نوع تهدید فیزیکی، کلامی، عاطفی، جنسی که در ادامه بیان یک دیدگاه توسط برخی افراد در فضای مجازی، شبکه های اجتماعی یا به شکل مستقیم به گوینده مطرح شود «قلدری در فضای مجازی» خوانده می شود. کشورهای توسعه یافته تلاش می کنند تدابیری حقوقی علیه این اقدام خصوصا در مدارس و سازمانها فراهم کنند.
هدف از این کارها ترساندن افراد از بیان دیدگاه است نه نقد آنها. روشن است نقد دیدگاه‌های مختلف نه تنها اشکال ندارد بلکه امر پسندیده‌ای است ولی بسیاری تحت عنوان نقد، مسخره کردن، تحقیرکردن، شایعه ساختن، تلاش برای بایکوت کردن اجتماعی فرد و گاه آزاردادن مانند منتشرکردن اطلاعات خصوصی فرد، تهدید خانواده پا را فراتر از نقد می‌گذارند و تلاش می‌کنند هزینه طرح برخی دیدگاه‌ها را چنان بالاببرند که کس دیگری جرات نکند چنین مطالبی را علنا منتشر کند. به بیان دیگر «قلدری در فضای مجازی» دقیقا در نقطه مقابل «آزادی بیان» قرار دارد و طنز داستان آنست که برخی ضمن آنکه ادعا می‌کنند می‌خواهند دایره آزادی بیان را در ایران گسترش دهند، از این روش خبیثانه استفاده می‌کنند تا فضای طرح دیدگاه‌های مخالف با آنها تنگ و تنگ تر شود.
روشن است که وقتی آزادی بیان تهدید و تحدید شود وظیفه همگان است که آژیر هشدار را بشنوند و به شکل متحد در برابر آن موضع بگیرند زیرا اولین و مهمترین قربانی محدودشدن آزادی بیان با استفاده از «قلدری در فضای مجازی» حقیقت است که دود آن به چشم جامعه می‏رود. وقتی جامعه نتواند نظرات افراد مستقل و آزاداندیش را -درست یا غلط- بشنود در تصمیم‏گیریهایش به خطا می‏افتد و گاه نه‌تنها به اهداف بالاتر نمی‏رسد بلکه ای‌بسا هزینه‌های غیرمتعارفی را نیز متحمل شود.
قلدری در فضای مجازی منحصر به این مورد خاص نیست و شکلهای ظریف‌تری هم دارد که بسیار فراگیر است. هر وقت فضای اجتماعی طوری شد که یک دیدگاه توانست آزادانه نظر خود را مطرح کند ولی صاحبان دیدگاه مخالف معذّب بودند که نظر خود را بیان کنند از ترس آنکه به آنها انگ‌های مختلف زده نشود، باید بدانیم که فضا برای قلدری فراهم شده است.

☑️⭕️تجویز راهبردی:
۱)به خودمان یادآوری کنیم آزادی یعنی آزادی مخالف.
۲)هر وقت احساس کردیم در گروه‌های شکل گرفته در فضای مجازی یک دیدگاه به راحتی می تواند نظرش را بگوید ولی دیدگاه مخالف در بیان نظرات محدود است، باید فضا را شکست و دیدگاه مخالف را دعوت کرد که صحبت کند و نگذاشت کسی به صاحبان دیدگاه مخالف اهانت کند یا او را تهدید کند.
۳)هر وقت قلدری در فضای مجازی موجب شد یک شخصیت مستقل مثل آقای زیدآبادی چنان تهدید شد که نوشتن را متوقف کرد باید دیگر صاحبان فکر و اندیشه به میان آیند و فارغ از اینکه با آقای زیدآبادی هم نظر باشند یا نباشند، از او در برابر تهدیدات و هتاکیها حمایت کنند زیرا اگر امروز این تهدیدات متوجه آقای زیدآبادی شده است، فردا گریبان دیگر متفکران مستقل را خواهد گرفت.
۴)به خودمان و دیگران یادآوری کنیم اگر امروز من آزادی دیگران را پاسداری نکنم، دیر یا زود حرمت آزادی من نیز شکسته خواهد شد.
۵)چه با احمد موافقیم چه با حامد. فرقی نمی کند. از زیدآبادی بخواهیم به کنش سیاسی و گفتگوی آزاد ادامه دهد و این عرصه را ترک نکند حتی اگر با او مخالف باشیم.
۶) قلدری از هر سو از جامعه یا حکومت را غیرقاابل قبول بدانیم.

شبکه توسعه
@I_D_network
علی سرزعیم
@Ali_Sarzaeem

@meidari

این فرسته را پیش از دو، سه ماه ِ خونبار ِ اخیر در کانال گذاشته بودم. شاید ناخودآگاهم کابوس ِاوضاع ِ اکنون را می‌دید.👇👇👇👇

▪️این مرد، با این پریشانی و پاشیدگی‌، و عزم ِ جزم ِ جگرسوزش برای آسیب زدن به خود، در چشم ِ من، نماد ِ ایران ِ این روزگار است.
باری، دیر زمانی است که تامل در احوال ِ ایران و ایرانیان سبب شده بیتی را همواره با خود زمزمه کنم:
بر ایران ِ پریشان رحمت آرید
که وقتی کاردانی کاملی بود*▪️

*اندک تصرفی است در این بیت حافظ:
بر این جان پریشان رحمت آرید
که وقتی کاردانی کاملی بود

#هومن_پناهنده
#ایران
#حافظ
@gashthaa

این بیست روز سیاه گذشته، خودم را بسته‌ام به خواندن تاریخ. درد این روزها را فقط با گشتن توی کتاب‌های تاریخ می‌توانم تسکین بدهم. انگار می‌خواهم برای خودم و خودمان نسخه پیدا کنم. تا حالا هر چی خواندم یا خبر خوب بوده یا خبر بد. چیزی هم این وسط وجود ندارد. خبر خوب این‌که ما اولین آدم‌هایی نیستیم که زیر تیغ رفتیم. خبر بد این‌که انگار نفر آخر هم نیستیم. خبر خوب این‌که تیغ ظلمِ هیچ کس تا آخر نمانده و همه‌ی ظالم‌ها گویا بالاخره کشیده شده‌اند پایین. خبر بد این‌که طول عمر ما گاهی وقت‌ها کمتر از طول عمر رخدادهای تاریخ است. خبر خوب این‌که مثل ظرف آب به مرور پر می‌شویم از آگاهی و بندها را پاره می‌کنیم و آزادی را می‌سازیم و می‌دهیم به گروه بعد از خودمان. خبر بد این که گروه‌های بعد، آرام آرام جای آگاهی را به نسیان می‌دهند و دوباره گرفتار می‌شوند. بالا و پایین دارد انگار. خلاصه تاریخ پر است از خبرهای خوب و خبرهای بد. خیلی مفید است این تاریخ. اصلا همان جمله‌ی کلیشه‌ای که اول تمام کتاب‌های درسی تاریخ می‌نویسند: چرا تاریخ مهم است؟ برای این‌که عبرت آیندگان بشود. خواندن تاریخ هم برای ظالم خوب است تا مکث کند و مرگ خودش را کمتر دردناک کند و هم برای مظلوم خوب است که بداند در، همیشه روی یک پاشنه نمی‌چرخد.
گمان کنم، دانستن تاریخ هسته‌ی آزادی است.
واقعا این‌روزها حرفی برای زدن نیست. فقط کمر همت ببندیم به آگاه کردن خودمان به مثابه یک افق هزار ساله در زندگی.
#فهیم_عطار
@fahimattar

📌«آزادی» سابقه می‌خواهد. آدم‌هایی که عمری در «استبداد» بزرگ شدند، آزادی را تحمل نمی‌کنند. آزادی سابقه می‌خواهد. پذیرش آزادی خیلی از «انقلاب» مشکل‌تر است. تحمل رژیم آزاد به مراتب از تحمل رژیم انقلابی سخت‌تر است. ما برای آزادی تربیت نشدیم، نه مدرسه به ما یاد داده، نه خانواده به ما یاد داده، نه جامعه یاد داده. از مشروطه تاکنون از آزادی صحبت می‌کنیم، ولی هیچ وقت محیط و فضای آزاد نداشته‌ایم...نباید مأیوس شد... رسیدن به آزادی همین است...رنج باید کشید تا نتیجه‌ی مطلوب حاصل شود. ولی این را هم نباید از یاد برد جامعه‌ای که پر از آدم‌های «متعصب» است، یک‌شبه دموکرات و آزادی‌خواه و پیرو کانت و اسپینوزا و ولتر نمی‌شود.

🔸احسان نراقی، مجموعه‌ی مقالات و مصاحبه‌ها


📍در سنگر آزادی
@InTheStrongholdOfLiberty

تیم ملی فوتبال ایران امروز در دیدار با ولز بهترین بازی خود در تمام ادوار جام جهانی را به نمایش گذاشت. بازیِ تیمی، هماهنگ و منسجمِ بازیکنان سرانجام به پیروزی تیم انجامید. برد امروز در برابر این تیم اروپایی با صِرف دفاع و امید به ضد حمله و تک‌موقعیت‌ها به دست نیامد بلکه حاصل برتری مطلق در طول بازی بود.
سیاست نیز اگر استوار بر نگاه تیمی به ملت گردد و قادر بر ایجاد هماهنگی و انسجام میان آحاد آن با یکدیگر شود و امیدش را محدود به تک‌گروه‌ها و تکه‌پاره‌هایی از ملت نکند، آن‌گاه خشنودی در سیمای کلی کشور و احساس رضایت عمومی در سراسر ایران‌مان پدیدار می‌گردد.
کانال بازنگری (ترکاشوند) ۱۴۰۱/۰۹/۰۴
@baznegari

♦️فرزندان فضای مجازی!؟

✍دکتر علی میرزامحمدی(جامعه شناس)/ روزنامه اعتماد

♦️مشاور رئیس جمهور در اظهار نظری «نوجوانان اغتشاگر»( تعبیر از خود ایشان است) را فرزندان فضای مجازی دانسته‌اند نه فرزندان آموزش و پرورش. همچنین وزیر آموزش و پرورش درخواست نموده است حوزه علمیه کمک کند باور دانش‌آموزان را تغییر دهیم.

🔻 درباره این دو اظهار نظر نکات زیر قابل ذکر است:

♦️1- فرایند «جامعه‌پذيري» «فرايندي رواني-اجتماعي است كه بر پايه آن، شخصيت اساسي فرد، تحت تأثير نهادهاي تربيتي، ديني، خانوادگي و رسانه‌ای شكل مي‌يابد. تربیت نسل جدید را هرگز نمی‌توان با تقلیل گرایی به یک نهاد خاص مثل فضای مجازی منتسب نمود.

♦️2- هم عقیده با پيتر برگر( Berger, P. L.) جهان معاصر در سيطرة گروههاي قدرتمندي است كه براي تصاحب مكانيسم‌هاي فرآيند جامعه‌پذیری به ویژه در ابعاد سیاسی و دینی با همديگر رقابت مي‌كنند. بر این مبنا، عبارت «فرزندان فضای مجازی» نشان دهنده اعتراف ما به شکست خوردن در جامعه‌پذیری نوجوانان در میدان رقابتی است که امکانات و فرصت‌های زمانی و مکانی آن بیشتر در دست خود ماست.

این اظهارات نه تنها ناکارامدی نظام جامعه‌پذیری ما را توجیه نخواهد کرد، بلکه ما را در ریشه‌یابی و علت‌شناسی مشکلات جامعه پذیری نوجوانان، دچار سردرگمی خواهد کرد.

♦️3- پرسش مهم آنکه، مشاور رئیس جمهوری چه توجیهی برای شکست نظام آموزش و پرورش در رقابت با فضای مجازی دارند؟ چرا با دو سال دوری دانش آموزان از آموزش حضوری مدارس در دوران کرونا «نظام جامعه پذیری نوجوانان» ما باید دچار اختلال شود؟ این توجیهات به دلایل زیر قابل قبول به نظر نمی رسد:

🔷- نخست آنکه، نوجوانان، دوازده سال از زندگی خود را در دوران مدرسه سپری می کنند و با دو سال دوری از آموزش حضوری مدرسه نباید ماحصل 10 سال جامعه پذیری به باد برود! اگر چنین اتفاقی بیفتد باید ناکارآمدی نظام جامعه پذیری به ویژه آموزش و پرورش را بپذیریم نه اینکه با انتساب ناکارآمدی‌ها به فضای مجازی، ضعف های خود را کتمان کنیم.

🔷- حتی اگر روی دو سال دوری دانش آموزان از آموزش حضوری مدارس متمرکز شویم باید به این نکته توجه داشته باشیم که بخشی از فرصت حضور دانش آموزان در فضای مجازی به آموزش از طریق برنامه شاد اختصاص داشته است. همچنین فضای مجازی به طور کامل در دست رقبای نظام جامعه پذیری رسمی ما قرار نداشته است و نظام رسانه ای ما هم بیکار نبوده است.

♦️4- هم عقیده با لوسین پاي( Lucian Pye) جامعه‌پذیری را می‌توان فرایندی سه مرحله‌ای شامل جامعه‌پذیری پایه‌ای، جامعه‌پذیری سیاسی و گمارش و فعالیت سیاسی دانست.

بر این اساس کیفیت فعالیت سیاسی برخی نوجوانان در اعتراض‌های اخیر و حتی هنجارشکنی‌های آنها را باید در این فرایند سه مرحله ای به ویژه فرآیند جامعه‌پذیری پایه ای جستجو کرد که بخش مهمی از آن بر عهده دستگاه تعلیم و تربیت و نهادهای دینی ما می باشد.

♦️5- انتساب صرف اعتراض‌ها چه در سطح نوجوانان و چه در سطح گروه‌های سنی دیگر به فضای مجازی، نشان دهنده عدم شناخت ما از لایه های اجتماعی و مسایل آنها است. فضای مجازی، برساخت و بازتاب فضای واقعی جامعه است و هویتی مستقل از فضای واقعی ندارد.

در نتیجه ریشه‌ها را باید در وضعیت واقعی جامعه و عملکرد خود تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران کلان و میانه کشور جستجو کرد. وقتی فضای واقعی را بتوانیم مدیریت کنیم آن وقت فضای مجازی هم خودبخود مدیریت خواهد شد. واقعیت آن است که یکی از دلایل مهم اختلال در «جامعه‌پذیری سیاسی نوجوانان» کاهش اعتماد اجتماعی و سیاسی به کارگزاران سیاسی، و عدم تصور آینده ای روشن برای این نسل است.

♦️6- قبل از کمک گرفتن از حوزه‌های علمیه برای تغییر باور دانش آموزان، وزیر آموزش و پرورش مشخص نمایند که وضعیت فعلی باورها و نگرش های دانش آموزان چیست و طبق کدام اسلوب و معیار به این نتیجه رسیده‌اند که این باورها باید تغییر یابند. سپس مشخص نمایند که بهترین شیوه برای تغییر در این باورها کدام است و آیا حوزه علمیه در این هدف می‌تواند کمک نماید یا نه.

ایشان می‌توانند میزان موفقیت و چالش‌های حضور روحانیون در مدارس را که در قالب طرح‌های مختلف مانند روشنا و امین و مانند آن پیگیری شده است مد نظر قرار دهند و سپس درباره کمک گرفتن از آنها برای تغییر باورها برنامه‌ریزی نمایند.

♦️7- اگر آنچنان که وزیر آموزش و پرورش معتقد به تغییر باور دانش آموزان به کمک نهادهای دینی هستند مشاور رئیس جمهور هم در فکر تغییر باورهای دانش آموزان هستند بهتر است از ادبیات دیگری برای مخاطب قرار دادن نوجوانان معترض بهره بگیرند.

به عبارت بهتر، اگر قصد تغییر باور دیگران را داریم نخست باید از خودمان شروع کنیم و باورهای خود را درباره آنها تغییر دهیم.
📚@nasiri42

این نخستین اجرای یکی از تصنیفهای محبوبِ من "مریمِ سپید" است که عباس آیانی در ۱۳۴۹ آن را خواند، در دهه‌‌ای که به چشمِ کودکانه‌ی من( منِ بی‌خبر از مفاهیمِ "سیاست" و "استبداد" و "مبارزه برای آزادی") جهان سرتاسر روشن و آفتابی بود، برخلاف دهه‌ی بعد که، در آن، ابری سنگین آسمان را پوشاند، و آنگاه: طوفان.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

📝📝«مردی که سر خم کرد!»

✍حسین گوهری
⚛ @jomhuriyat

♈️چند روزی از دیدار حاشیه‌ساز بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران با ابراهیم رییسی می‌گذرد. بسیاری از اساس به رفتن فوتبالیست‌ها به این جلسه اعتراض کردند. برخی دیگر رفتار بازیکنان را نقد کردند. در این میان، عکسی منتشر شد که در آن به نظر می‌آمد روزبه چشمی در مقابل رییسی، گردن خم کرده است.

♈️خیلی سریع این موضوع سوژه کاربران شبکه‌های اجتماعی شد و بواسطه آن بازیکنان تیم ملی، به شدت زیر ضرب قرار گرفتند و متهم شدند که جلوی قدرت، کرنش کرده‌اند. اغلب اظهارنظرها و کاریکاتورهایی که دیدم روی عکس روزبه چشمی متمرکز بودند و در بعضی موارد افراد با چاشنی اغراق، «گردن خم کردن» او را تبدیل کرده بودند به «خم شدن تا کمر» و دستبوسی!

♈️ظاهرا برای کسی هم چندان سوال نشد که همین بازیکن چند روز پیش از آن، در مراسم قهرمانی استقلال، واکنش اعتراضی روشنی انجام داده بود.

♈️حالا ویدئویی از آن جلسه منتشر شده که لحظات قبل و بعد از آن فریم را نشان می‌دهد. ماجرا از این قرار است که یکی از مسئولان فدارسیون دارد نفرات تیم ملی را یک به یک معرفی می‌کند و در‌اقع آن واکنش روزبه چشمی در آن لحظه، مربوط به تشویق حضار است.

♈️این ماجرا من را یاد عکسی از غلامرضا تختی انداخت که دریافت عمومی از آن برای سال‌ها خلاف چیزی بود که واقعا رخ داده بود و من به دلایلی منتظر فرصتی بودم تا درباره‌اش بنویسم. در عکس مورد اشاره، شاه قصد دارد مدال را گردن تختی بیاندازد اما تختی محکم و استوار ایستاده و به نظر می‌آید حتی برای آویختن مدال به گردنش، با شاه همراهی نمی‌کند!

♈️افسانه سر خم نکردن تختی جلوی شاه، سال‌ها در جمهوری اسلامی نقل محافل و مجالس و رسانه‌ها بود؛ با عناوینی مانند «روزی که شاه در برابر تختی تحقیر شد».

♈️ماهنامه «نسیم بیداری» در دیماه ۸۹ همین عکس را با تیتر «مردی که سر خم نکرد»، به عنوان عکس روی جلد انتخاب کرد. در این نشریه اینطور آمده: «اعلی‌حضرت منتظر ماند تا تختی مانند سایر ورزشکاران سر خم کند تا وی مدال را بر گردنش بیاویزد، اما جهان‌پهلوان سر خم نکرد. شاه پس از چند لحظه مکث، مجبور شد روی نوک پای خود بایستد و دستان خود را بلند کند تا بتواند مدال را برگردن جهان‌پهلوان بیاویزد…»!

♈️برخی از اساتید دانشگاه، چون صادق زیباکلام نیز بارها درباره این لحظه با آب و تاب گفته‌اند.(من نیز متاسفانه با اطلاعاتی ناقص، این اظهارنظر زیباکلام را در مستندی که حدود دوازده سال قبل ساخته شد به عنوان تدوینگر استفاده کردم)

♈️اما از مراسم انتخاب پهلوان کشور که مربوط به اواخر دهه سی می‌شود، فیلمی وجود دارد که در آن ثانیه‌هایی بعد از فریم مورد اشاره، تختی، هم برای انداختن مدال، گردن خم کرده
و هم بعد از آن که شاه بازوبند پهلوانی را برایش می‌بندد، به نشانه احترام، به او تعظیم می‌کند و دست بر قضا تا کمر هم خم می‌شود!

♈️هدف از این نوشتار مبرا کردن بازیکنان تیم ملی از نقد یا کاستن از ارزش‌های پهلوان‌تختی نیست. گرایش سیاسی تختی، نزدیکی‌اش به جبهه ملی در آن زمان، افتخارات و جایگاه مردمی او بواسطه مرام و منش‌اش غیر قابل انکار است.

♈️نکته اصلی، این افسانه‌سازی‌ها، اغراق‌ها، هجمه‌ها و قضاوت‌هایی است که ما گاهی درباره یک عکس انجام می‌دهیم؛ درباره کسری از ثانیه که به شکلی رمزآالود در زمان فریز می‌شود و بعضا اطلاعاتی غیردقیق یا حتی وارونه، از آنچه در واقعیت رخ داده در ذهن ما می‌نشاند.

🔰عکس‌ و فیلم مرتبط با متن، در پست بعد

https://b2n.ir/a72575
#جمهوریت
⚛ @jomhuriyat

عباس عبدی در مصاحبه با سفیر:

اعتراضات به نحوی برگزار شده که وضعیت به قبل باز نخواهد گشت.
این اعتراضات بر خلاف سال ۹۸ اغتشاش نیست البته در سال ۹۸ نیز منطق دیگری وجود داشت. اگر هم از ۹۸ تاکنون بین اعتراضات فاصله افتاد به خاطر کرونا بود

✅از عجایب این روزهای ما...

پیام اقتصاد

@payame_eghtesad

تحلیل نقش مهاجران ایرانی به عنوان موتور محرکه اعتراضات اخیر ایران

🔺روایت رخدادهای اخیر از نگاه استادی که شجاعانه به میان دانشجویان معترض و بسیجی که در محوطه دانشگاه رویارو شده بودند، رفت و از وقوع یک فاجعه دیگر در دانشگاه‌ها جلوگیری کرد

◻️ابوالفضل دلاوری، علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی:

♦️کنشگران جنبش‌ها گرچه ممکن است سازمان مشخصی نداشته باشند اما شبکه‌های ارتباطی موثری دارند و معمولا پردامنه و با دوام هستند. ناآرامی‌های اخیر از لحاظ شکلی محتوایی بسیاری از مشخصه‌های یک حرکت اجتماعی با سویه‌های سیاسی و گرایش‌های انقلابی را دارد.

♦️این سویه‌ها ریشه در بحران‌ها، نارضایتی‌ها و خشم‌های انباشته‌ای دارد که به‌همراه تعارضات ساختاری و کارکردی فزاینده و ناتوانی نظام سیاسی از یک‌سو و تحولات عمیق اجتماعی از سوی دیگر، جامعه و دولت را در مقابل یکدیگر گذاشته است.

♦️جنبش جاری فعلا فاقد این عناصر است اما برخی سویه‌ها و گرایش‌های رادیکال در مطالبات و شعارهایش دیده می‌شود. معترضان خواهان یک دگرگونی بنیادی، دست‌کم در ساختار سیاسی هستند. همچنین ممکن است در همین مرحله زمینگیر شود و افت کند، اما به احتمال زیاد دوباره سر بلند خواهد کرد.

♦️هیچ‌گاه در طول تاریخ ایران این مقدار جمعیت به‌ویژه این مقدار نیروهای تحصیلکرده با انگیزه‌های متفاوت، اعم از جست‌وجوی فرصت‌های شغلی و تحصیلی، گرایش‌های سیاسی و... به خارج از ایران مهاجرت نکرده بود و امروزه ایران یکی از بالاترین نرخ‌های مهاجرت نیروهای متخصص و ماهر را دارد. به هر حال این دیاسپورا در دوماهه اخیر، یکی از موتورهای محرکه این جریان بوده‌است؛ چه با تظاهرات‌هایی که برگزار می‌کند، چه با فعالیت و تبلیغات خود در رسانه‌هایی که در اختیار دارد.

♦️جمهوری اسلامی از آغاز با این مشکله مواجه بوده که چگونه وجوه دینی و دنیوی را در ساختار حقوقی و عملکرد حقیقی خود سازگار کند. همچنین در سیاست خارجی خود نیز با معضل مواجه بوده که چگونه منافع ملی ایران را با مصالح «امت اسلام» یا شیعیان جهان جمع و سازگار کند.

متن کامل گفت‌وگوی فرزاد نعمتی، خبرنگار گروه فرهنگ را در لینک زیر بخوانید:
https://b2n.ir/x85398
#هم‌میهن
@hammihanonline
 

⚪️سوالات عجیب رسانه‌های داخلی از سرمربی آمریکا؛ چرا ناوگان آمریکا خلیج فارس را ترک نمی‌کند؟

▫️گرگ برهالتر، سرمربی تیم ملی فوتبال آمریکا در نشست خبری پیش از دیدار مقابل ایران با سئوالات عجیب، غیرورزشی و کاملا سیاسی از سوی خبرنگاران اعزامی از ایران مواجه شد و از او درباره اینکه چرا ناوگان آمریکا خلیج فارس را ترک نمی‌کند سئوال پرسیده شد.

▫️چرا ایرانی‌ها نمی‌توانند به راحتی به آمریکا سفر کنند؟ چرا ناوگان آمریکا خلیج فارس را ترک نمی‌کند؟ چند درصد از مردم دنیا از پیروزی ایران در این بازی خوشحال خواهند شد؟ از اینکه مربی کشوری با تبعیض علیه رنگین پوست‌ها هستید، راضی هستید و…. تنها بخشی از پرسش‌هایی بود که به نظر می‌رسد خبرنگاران اعزامی از ایران به شکل دستوری باید آنها را از برهالتر می‌پرسیدند.

@fut_360

🔰 آخرش چه می شود؟
🖋 کیومرث اشتریان

اینکه چه می شود، بستگی به رفتار شما دارد. روز سه شنبه هفته گذشته در محوطه دانشگاه تهران از نزدیک شاهد رخدادها بودم. هر کسی می تواند شرح خود را از آنچه دیده است بیان کند. من به شرح وقایع نمی پردازم. تحلیل بسیار ساده ای از پیامدهای رفتارها را از منظر خود می نویسم.
شما اگر در برابر اعتراضات مسالمت آمیز از خود خشونت به خرج دهید:

اولا: معترضان کینه به دل می گیرند.
ثانیا، به تدریج ترس شان از خشونت شما زایل می شود و این برخوردها برای شان عادی می شود.
ثالثا، احساس شجاعت و غرور می کنند.
رابعا، دیگران هم بتدریج به آنان می پیوندند.
خامسا، اعتراضات در زندگی همگان نهادینه و پایدار می شود و به بخشی از زندگی روزمره شان تبدیل می شود و به شکل دیرپایی در طی زمان ادامه می یابد؛
بنا براین بر خلاف تصور، برخورد با معترضان و جلوگیری از حق قانونی آنان اعتراض ها را “جمع” نمی کند بلکه “کشدار” می کند. در واقع همچون «دوئل» بازانی می شوید که بدون سلاح در گِل به نبرد خود ادامه می دهید. “دوئل در گِل” ادامه دارترین نوع مواجهه است چون هیچیک نمی تواند دیگری را از بین ببرد. البته ممکن است گفته شود که اگر برخورد نکنیم موج گسترش می یابد. در پاسخ می توان گفت:

اولا، بیان اعتراض از خشم می کاهد و در صورت رسیدگی به مطالبات احتمال کشدار بودن را می کاهد.
ثانیا، عدم برخورد، احساس همدلی بین طرفین را بیشتر می کند. در هنگامه «دوئل در گِل» شفقت، «راه حل» مناسبی است و خشونت، «نا راه حل».
ثالثا، قانون، اعتراضات غیرخشونت آمیز را منع نکرده است. مگر آنکه اساسا نخواهید هیچ تغییری در رویه انسدادی خود به عمل آورید.

خب! در این صورت خود می دانید و مملکتتان؛ همین.
چه باید کرد؟
۱. راه حل اساسی و دراز مدت یک راه حل سیاسی- اجتماعی است و گشایش آغوش به تنوع سیاسی- فرهنگی ایرانیان. شماری از راه حل های حقوقی و سیاسی را پیش از این بیان کرده ام. اینک برخی راه حل های مقطعی:
۲. اینکه منبری های مشهور شیپورِ تحریک بنوازند و با لفاظی های میان تهی بر آتش کینه بیافزایند باید متوقف شود. این لفاظی ها شماری از جوانان را بیش از پیش تحریک می کند و بهانه برای جنایت کارانی فراهم می کند که خود در پشت صحنه نشسته اند. انبار مهمات زخم های توده ای را فعال نکنید. لفاظی های شما «کاتالیزوریست» که فقط بشکه های باروت دردها و زخم ها را به هم متصل می کند. هنوز نمی دانید که با جامعه چه کرده اید. از مشاهدات میدانی چنین برمی آید که «سیاست جدیت» در دستور کار قرار گرفته است. این سیاست که در نوع مواجهه خیابانی متجلی شده است اگر چه ممکن است برخی را بترساند و از کارزار به کنار بکشاند اما مهمترین آسیب آن این است که نه تنها «دوئل» را طولانی تر می کند بلکه “خودی” ها را هم بشدت بیزار می کند. «راه حل توده ای» را که جمهوری اسلامی تا کنون برای مقابله با اعتراضات بکار می برده است از استراتژی های فصل منازعه کنار می گذارد یا حداقل آن را بسیار کم رمق می کند. کنار گذاشتن مردم برای کشور و نظام خطرناک است؛ هر چند قابل پیش بینی بود. شمار گسترده ای از این جوانان از جنس دیگری اند. اینها را باید شناخت. اینان سرشار از کینه های گوناگون و آرزوهای ناشناخته اند که به گفت نیاید. بشکه هایی باروتی از اینان در جامعه وجود دارد. این بشکه ها به هم متصل اند. سعی کنید به مطالبات رسیدگی کنید نه اینکه بشکه ها را ناخنک بزنید. شما با خانه های تیمی گروهک های «سکتاریست» دهه ۶۰ مواجه نیستید که از جامعه بریده بودند. شمار وسیعی از اینان هم به لحاظ فرهنگی و هم به لحاظ نیازهای اولیه زندگی تحت فشارند و مهمتر آنکه به همه اقشار و لایه های جامعه متصل اند؛ چون در خانواده و کوچه و بازارند. اساسا زرادخانه “فکری” آنان خانواده است. اینها را تحریک نکنید. اساسا شما اینان را نمی شناسید. به قول آن مقام مسئول “دچار فلج تحلیلی” شده اید.

اساسا نمی توانید با اینان گفتگو کنید؛ مگر کسانی دیگر. نیروهای مدنی را هم که برای خود باقی نگذاشته اید که بتوانند پا درمیانی کنند. ..

متن کامل در اینسنت ویو
cutt.ly/u1xmUH3

🔁بازنشر از روزنامه امین

شبکه جامعه‌شناسی
@SocioNet

✅واي بر فرهنگ اين ملت و كتابخانه اش

ديروز در مجلس ختم مادر يكي از دوستان سخنراني داشتم راجع به نقش تربيت در دين و مهمترين ركن تربيت در اسلام كه خانواده و مادر است و اينكه آنقدر خانه براي خدا مهم است كه بهترين انسانها را اهل خانه (اهل البيت) معرفي ميكند و اشاره اي به محبت و مهرباني مادر كه برگرفته از رحمت و رحمانيت در دين است و اينكه فرهنگ با سرهنگ درست نمي شود….

شب كه به خانه برگشتم صلاحي نامي كه با پرس و جو فهميدم رييس اسبق كتابخانه ملي بوده اين مطالب را با غيض و غضب در دو بخش برايم ارسال كرد ، بخشي از جنس همان مطالبي كه حضرت علي و پيامبر و قرآن را اهل كشتار و خشونت معرفي ميكند و بخش ديگري از حرفهاي كوچه بازاري كه براي گول زدن جوانان تازه به دوران رسيده انقلابي خوب است كه مثلا اگر حاج قاسم نبود نواميستان را داعش چنان و چنين ميكرد
بخشي از مطالب رييس اسبق كتابخانه ملي جمهوري اسلامي اين است
👇👇👇👇

از سرهنگ و فرهنگ گفتید، تو و امسال شما امروز باید پاسخگو باشید که برای تحقق عملی اسلام ناب محمدی چه غلطی کردید؟ حالا طلبکار هم شدید؟ اگر تفنگ قاسم سلیمانی نبود اگر پاسدار و بسبجی نبود تو امثال تو باید در بابل سبزی فروشی می کردید؟ یا داعش زنان و نوامیس شما را به حراج می گذاشتن، خود این سخنان بی پایه و اساس امروزتان حکایت از مظلومیت پاسدار و بسیجی دارد که امنیت برای شما آنقدر فراهم کرده که اینچنین گستاخانه می تازید!! بدترین تهمت و افترا و تشویش اذهان ایجاد می کنید و فریاد می زنید که آزادی نیست؟ خوب احمق بی شعور اگر آزادی نیست چرا در حکومت پاسداران و بسبجیان به این راحتی به آنها و رهبر عزیزتر از جانشان توهین می کنید!!

سئوال اگر هر کس هر غلطی بکند و تفنگ و باطوم بدستان مانع نشوند لطفا بفرمایید امر به معروف و نهی از منکر امام حسین در کربلا در مقابل یزید چه معنی دارد؟ اگر امر به معروف و نهی از منکر بر چیده شود شما پاسخ دهید که مراحل ۶ گانه آن پس چگونه قابل اجراست؟خصوصا بند ششم آن؟

خاتمی گفته بود عصر گفتگوی تمدنهاست نه رویارویی تمدنها(نظریه هانتینگتون) هاشمی هم گفته بود عصر موشک به پایان رسید عصر مذاکره است، ظریف هم میدان را در مقابل دیپلماسی می دانست، شما هم امروز خیلی اصرار داشتید ثابت کنید عصر گفتگو و فرهنگ است نه عصر تفنگ و سرهنگ لطفا به پاسخ حضرت آقا در خصوص سخن هاشمی مروری داشته باشید، پس شما هم مثل ایشان یا جاهل هستید یا خائن!!!…

آقای نقویان چهار بیت شعر از حافظ و مولوی، میرزا و محتشم نشانه فضل نیست باید زانو ادب بزنید امروز شما بیش از هر کسی نیاز به تربیت دارید و الا "اذا فسد العالم فسدت العالم " سخن پایانی بنده را ببخشید که در حد چاله میدونی بیان می کنم: آیا آماده هستید که من به عنوان یه جوان که اعیال الله هستم می خواهم برای اطفا شهوتم یه شب پیش خانم تان یا دخترتان و یا خواهرتان باشم،(اعیاذ بالله ) لطفا ناراحت هم نشوید و به پلیس(که باطوم و تفنگ داره)هم مراجعه نکنید؟ این نتیجه تفکر اباحه گری شما خواهد بود...

🏴@NaserNaghavian🏴