تیم ملی فوتبال ایران امروز در دیدار با ولز بهترین بازی خود در تمام ادوار جام جهانی را به نمایش گذاشت. بازیِ تیمی، هماهنگ و منسجمِ بازیکنان سرانجام به پیروزی تیم انجامید. برد امروز در برابر این تیم اروپایی با صِرف دفاع و امید به ضد حمله و تک‌موقعیت‌ها به دست نیامد بلکه حاصل برتری مطلق در طول بازی بود.
سیاست نیز اگر استوار بر نگاه تیمی به ملت گردد و قادر بر ایجاد هماهنگی و انسجام میان آحاد آن با یکدیگر شود و امیدش را محدود به تک‌گروه‌ها و تکه‌پاره‌هایی از ملت نکند، آن‌گاه خشنودی در سیمای کلی کشور و احساس رضایت عمومی در سراسر ایران‌مان پدیدار می‌گردد.
کانال بازنگری (ترکاشوند) ۱۴۰۱/۰۹/۰۴
@baznegari

♦️فرزندان فضای مجازی!؟

✍دکتر علی میرزامحمدی(جامعه شناس)/ روزنامه اعتماد

♦️مشاور رئیس جمهور در اظهار نظری «نوجوانان اغتشاگر»( تعبیر از خود ایشان است) را فرزندان فضای مجازی دانسته‌اند نه فرزندان آموزش و پرورش. همچنین وزیر آموزش و پرورش درخواست نموده است حوزه علمیه کمک کند باور دانش‌آموزان را تغییر دهیم.

🔻 درباره این دو اظهار نظر نکات زیر قابل ذکر است:

♦️1- فرایند «جامعه‌پذيري» «فرايندي رواني-اجتماعي است كه بر پايه آن، شخصيت اساسي فرد، تحت تأثير نهادهاي تربيتي، ديني، خانوادگي و رسانه‌ای شكل مي‌يابد. تربیت نسل جدید را هرگز نمی‌توان با تقلیل گرایی به یک نهاد خاص مثل فضای مجازی منتسب نمود.

♦️2- هم عقیده با پيتر برگر( Berger, P. L.) جهان معاصر در سيطرة گروههاي قدرتمندي است كه براي تصاحب مكانيسم‌هاي فرآيند جامعه‌پذیری به ویژه در ابعاد سیاسی و دینی با همديگر رقابت مي‌كنند. بر این مبنا، عبارت «فرزندان فضای مجازی» نشان دهنده اعتراف ما به شکست خوردن در جامعه‌پذیری نوجوانان در میدان رقابتی است که امکانات و فرصت‌های زمانی و مکانی آن بیشتر در دست خود ماست.

این اظهارات نه تنها ناکارامدی نظام جامعه‌پذیری ما را توجیه نخواهد کرد، بلکه ما را در ریشه‌یابی و علت‌شناسی مشکلات جامعه پذیری نوجوانان، دچار سردرگمی خواهد کرد.

♦️3- پرسش مهم آنکه، مشاور رئیس جمهوری چه توجیهی برای شکست نظام آموزش و پرورش در رقابت با فضای مجازی دارند؟ چرا با دو سال دوری دانش آموزان از آموزش حضوری مدارس در دوران کرونا «نظام جامعه پذیری نوجوانان» ما باید دچار اختلال شود؟ این توجیهات به دلایل زیر قابل قبول به نظر نمی رسد:

🔷- نخست آنکه، نوجوانان، دوازده سال از زندگی خود را در دوران مدرسه سپری می کنند و با دو سال دوری از آموزش حضوری مدرسه نباید ماحصل 10 سال جامعه پذیری به باد برود! اگر چنین اتفاقی بیفتد باید ناکارآمدی نظام جامعه پذیری به ویژه آموزش و پرورش را بپذیریم نه اینکه با انتساب ناکارآمدی‌ها به فضای مجازی، ضعف های خود را کتمان کنیم.

🔷- حتی اگر روی دو سال دوری دانش آموزان از آموزش حضوری مدارس متمرکز شویم باید به این نکته توجه داشته باشیم که بخشی از فرصت حضور دانش آموزان در فضای مجازی به آموزش از طریق برنامه شاد اختصاص داشته است. همچنین فضای مجازی به طور کامل در دست رقبای نظام جامعه پذیری رسمی ما قرار نداشته است و نظام رسانه ای ما هم بیکار نبوده است.

♦️4- هم عقیده با لوسین پاي( Lucian Pye) جامعه‌پذیری را می‌توان فرایندی سه مرحله‌ای شامل جامعه‌پذیری پایه‌ای، جامعه‌پذیری سیاسی و گمارش و فعالیت سیاسی دانست.

بر این اساس کیفیت فعالیت سیاسی برخی نوجوانان در اعتراض‌های اخیر و حتی هنجارشکنی‌های آنها را باید در این فرایند سه مرحله ای به ویژه فرآیند جامعه‌پذیری پایه ای جستجو کرد که بخش مهمی از آن بر عهده دستگاه تعلیم و تربیت و نهادهای دینی ما می باشد.

♦️5- انتساب صرف اعتراض‌ها چه در سطح نوجوانان و چه در سطح گروه‌های سنی دیگر به فضای مجازی، نشان دهنده عدم شناخت ما از لایه های اجتماعی و مسایل آنها است. فضای مجازی، برساخت و بازتاب فضای واقعی جامعه است و هویتی مستقل از فضای واقعی ندارد.

در نتیجه ریشه‌ها را باید در وضعیت واقعی جامعه و عملکرد خود تصمیم‌سازان و تصمیم‌گیران کلان و میانه کشور جستجو کرد. وقتی فضای واقعی را بتوانیم مدیریت کنیم آن وقت فضای مجازی هم خودبخود مدیریت خواهد شد. واقعیت آن است که یکی از دلایل مهم اختلال در «جامعه‌پذیری سیاسی نوجوانان» کاهش اعتماد اجتماعی و سیاسی به کارگزاران سیاسی، و عدم تصور آینده ای روشن برای این نسل است.

♦️6- قبل از کمک گرفتن از حوزه‌های علمیه برای تغییر باور دانش آموزان، وزیر آموزش و پرورش مشخص نمایند که وضعیت فعلی باورها و نگرش های دانش آموزان چیست و طبق کدام اسلوب و معیار به این نتیجه رسیده‌اند که این باورها باید تغییر یابند. سپس مشخص نمایند که بهترین شیوه برای تغییر در این باورها کدام است و آیا حوزه علمیه در این هدف می‌تواند کمک نماید یا نه.

ایشان می‌توانند میزان موفقیت و چالش‌های حضور روحانیون در مدارس را که در قالب طرح‌های مختلف مانند روشنا و امین و مانند آن پیگیری شده است مد نظر قرار دهند و سپس درباره کمک گرفتن از آنها برای تغییر باورها برنامه‌ریزی نمایند.

♦️7- اگر آنچنان که وزیر آموزش و پرورش معتقد به تغییر باور دانش آموزان به کمک نهادهای دینی هستند مشاور رئیس جمهور هم در فکر تغییر باورهای دانش آموزان هستند بهتر است از ادبیات دیگری برای مخاطب قرار دادن نوجوانان معترض بهره بگیرند.

به عبارت بهتر، اگر قصد تغییر باور دیگران را داریم نخست باید از خودمان شروع کنیم و باورهای خود را درباره آنها تغییر دهیم.
📚@nasiri42

این نخستین اجرای یکی از تصنیفهای محبوبِ من "مریمِ سپید" است که عباس آیانی در ۱۳۴۹ آن را خواند، در دهه‌‌ای که به چشمِ کودکانه‌ی من( منِ بی‌خبر از مفاهیمِ "سیاست" و "استبداد" و "مبارزه برای آزادی") جهان سرتاسر روشن و آفتابی بود، برخلاف دهه‌ی بعد که، در آن، ابری سنگین آسمان را پوشاند، و آنگاه: طوفان.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

📝📝«مردی که سر خم کرد!»

✍حسین گوهری
⚛ @jomhuriyat

♈️چند روزی از دیدار حاشیه‌ساز بازیکنان تیم ملی فوتبال ایران با ابراهیم رییسی می‌گذرد. بسیاری از اساس به رفتن فوتبالیست‌ها به این جلسه اعتراض کردند. برخی دیگر رفتار بازیکنان را نقد کردند. در این میان، عکسی منتشر شد که در آن به نظر می‌آمد روزبه چشمی در مقابل رییسی، گردن خم کرده است.

♈️خیلی سریع این موضوع سوژه کاربران شبکه‌های اجتماعی شد و بواسطه آن بازیکنان تیم ملی، به شدت زیر ضرب قرار گرفتند و متهم شدند که جلوی قدرت، کرنش کرده‌اند. اغلب اظهارنظرها و کاریکاتورهایی که دیدم روی عکس روزبه چشمی متمرکز بودند و در بعضی موارد افراد با چاشنی اغراق، «گردن خم کردن» او را تبدیل کرده بودند به «خم شدن تا کمر» و دستبوسی!

♈️ظاهرا برای کسی هم چندان سوال نشد که همین بازیکن چند روز پیش از آن، در مراسم قهرمانی استقلال، واکنش اعتراضی روشنی انجام داده بود.

♈️حالا ویدئویی از آن جلسه منتشر شده که لحظات قبل و بعد از آن فریم را نشان می‌دهد. ماجرا از این قرار است که یکی از مسئولان فدارسیون دارد نفرات تیم ملی را یک به یک معرفی می‌کند و در‌اقع آن واکنش روزبه چشمی در آن لحظه، مربوط به تشویق حضار است.

♈️این ماجرا من را یاد عکسی از غلامرضا تختی انداخت که دریافت عمومی از آن برای سال‌ها خلاف چیزی بود که واقعا رخ داده بود و من به دلایلی منتظر فرصتی بودم تا درباره‌اش بنویسم. در عکس مورد اشاره، شاه قصد دارد مدال را گردن تختی بیاندازد اما تختی محکم و استوار ایستاده و به نظر می‌آید حتی برای آویختن مدال به گردنش، با شاه همراهی نمی‌کند!

♈️افسانه سر خم نکردن تختی جلوی شاه، سال‌ها در جمهوری اسلامی نقل محافل و مجالس و رسانه‌ها بود؛ با عناوینی مانند «روزی که شاه در برابر تختی تحقیر شد».

♈️ماهنامه «نسیم بیداری» در دیماه ۸۹ همین عکس را با تیتر «مردی که سر خم نکرد»، به عنوان عکس روی جلد انتخاب کرد. در این نشریه اینطور آمده: «اعلی‌حضرت منتظر ماند تا تختی مانند سایر ورزشکاران سر خم کند تا وی مدال را بر گردنش بیاویزد، اما جهان‌پهلوان سر خم نکرد. شاه پس از چند لحظه مکث، مجبور شد روی نوک پای خود بایستد و دستان خود را بلند کند تا بتواند مدال را برگردن جهان‌پهلوان بیاویزد…»!

♈️برخی از اساتید دانشگاه، چون صادق زیباکلام نیز بارها درباره این لحظه با آب و تاب گفته‌اند.(من نیز متاسفانه با اطلاعاتی ناقص، این اظهارنظر زیباکلام را در مستندی که حدود دوازده سال قبل ساخته شد به عنوان تدوینگر استفاده کردم)

♈️اما از مراسم انتخاب پهلوان کشور که مربوط به اواخر دهه سی می‌شود، فیلمی وجود دارد که در آن ثانیه‌هایی بعد از فریم مورد اشاره، تختی، هم برای انداختن مدال، گردن خم کرده
و هم بعد از آن که شاه بازوبند پهلوانی را برایش می‌بندد، به نشانه احترام، به او تعظیم می‌کند و دست بر قضا تا کمر هم خم می‌شود!

♈️هدف از این نوشتار مبرا کردن بازیکنان تیم ملی از نقد یا کاستن از ارزش‌های پهلوان‌تختی نیست. گرایش سیاسی تختی، نزدیکی‌اش به جبهه ملی در آن زمان، افتخارات و جایگاه مردمی او بواسطه مرام و منش‌اش غیر قابل انکار است.

♈️نکته اصلی، این افسانه‌سازی‌ها، اغراق‌ها، هجمه‌ها و قضاوت‌هایی است که ما گاهی درباره یک عکس انجام می‌دهیم؛ درباره کسری از ثانیه که به شکلی رمزآالود در زمان فریز می‌شود و بعضا اطلاعاتی غیردقیق یا حتی وارونه، از آنچه در واقعیت رخ داده در ذهن ما می‌نشاند.

🔰عکس‌ و فیلم مرتبط با متن، در پست بعد

https://b2n.ir/a72575
#جمهوریت
⚛ @jomhuriyat

عباس عبدی در مصاحبه با سفیر:

اعتراضات به نحوی برگزار شده که وضعیت به قبل باز نخواهد گشت.
این اعتراضات بر خلاف سال ۹۸ اغتشاش نیست البته در سال ۹۸ نیز منطق دیگری وجود داشت. اگر هم از ۹۸ تاکنون بین اعتراضات فاصله افتاد به خاطر کرونا بود

✅از عجایب این روزهای ما...

پیام اقتصاد

@payame_eghtesad

تحلیل نقش مهاجران ایرانی به عنوان موتور محرکه اعتراضات اخیر ایران

🔺روایت رخدادهای اخیر از نگاه استادی که شجاعانه به میان دانشجویان معترض و بسیجی که در محوطه دانشگاه رویارو شده بودند، رفت و از وقوع یک فاجعه دیگر در دانشگاه‌ها جلوگیری کرد

◻️ابوالفضل دلاوری، علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی:

♦️کنشگران جنبش‌ها گرچه ممکن است سازمان مشخصی نداشته باشند اما شبکه‌های ارتباطی موثری دارند و معمولا پردامنه و با دوام هستند. ناآرامی‌های اخیر از لحاظ شکلی محتوایی بسیاری از مشخصه‌های یک حرکت اجتماعی با سویه‌های سیاسی و گرایش‌های انقلابی را دارد.

♦️این سویه‌ها ریشه در بحران‌ها، نارضایتی‌ها و خشم‌های انباشته‌ای دارد که به‌همراه تعارضات ساختاری و کارکردی فزاینده و ناتوانی نظام سیاسی از یک‌سو و تحولات عمیق اجتماعی از سوی دیگر، جامعه و دولت را در مقابل یکدیگر گذاشته است.

♦️جنبش جاری فعلا فاقد این عناصر است اما برخی سویه‌ها و گرایش‌های رادیکال در مطالبات و شعارهایش دیده می‌شود. معترضان خواهان یک دگرگونی بنیادی، دست‌کم در ساختار سیاسی هستند. همچنین ممکن است در همین مرحله زمینگیر شود و افت کند، اما به احتمال زیاد دوباره سر بلند خواهد کرد.

♦️هیچ‌گاه در طول تاریخ ایران این مقدار جمعیت به‌ویژه این مقدار نیروهای تحصیلکرده با انگیزه‌های متفاوت، اعم از جست‌وجوی فرصت‌های شغلی و تحصیلی، گرایش‌های سیاسی و... به خارج از ایران مهاجرت نکرده بود و امروزه ایران یکی از بالاترین نرخ‌های مهاجرت نیروهای متخصص و ماهر را دارد. به هر حال این دیاسپورا در دوماهه اخیر، یکی از موتورهای محرکه این جریان بوده‌است؛ چه با تظاهرات‌هایی که برگزار می‌کند، چه با فعالیت و تبلیغات خود در رسانه‌هایی که در اختیار دارد.

♦️جمهوری اسلامی از آغاز با این مشکله مواجه بوده که چگونه وجوه دینی و دنیوی را در ساختار حقوقی و عملکرد حقیقی خود سازگار کند. همچنین در سیاست خارجی خود نیز با معضل مواجه بوده که چگونه منافع ملی ایران را با مصالح «امت اسلام» یا شیعیان جهان جمع و سازگار کند.

متن کامل گفت‌وگوی فرزاد نعمتی، خبرنگار گروه فرهنگ را در لینک زیر بخوانید:
https://b2n.ir/x85398
#هم‌میهن
@hammihanonline
 

⚪️سوالات عجیب رسانه‌های داخلی از سرمربی آمریکا؛ چرا ناوگان آمریکا خلیج فارس را ترک نمی‌کند؟

▫️گرگ برهالتر، سرمربی تیم ملی فوتبال آمریکا در نشست خبری پیش از دیدار مقابل ایران با سئوالات عجیب، غیرورزشی و کاملا سیاسی از سوی خبرنگاران اعزامی از ایران مواجه شد و از او درباره اینکه چرا ناوگان آمریکا خلیج فارس را ترک نمی‌کند سئوال پرسیده شد.

▫️چرا ایرانی‌ها نمی‌توانند به راحتی به آمریکا سفر کنند؟ چرا ناوگان آمریکا خلیج فارس را ترک نمی‌کند؟ چند درصد از مردم دنیا از پیروزی ایران در این بازی خوشحال خواهند شد؟ از اینکه مربی کشوری با تبعیض علیه رنگین پوست‌ها هستید، راضی هستید و…. تنها بخشی از پرسش‌هایی بود که به نظر می‌رسد خبرنگاران اعزامی از ایران به شکل دستوری باید آنها را از برهالتر می‌پرسیدند.

@fut_360

🔰 آخرش چه می شود؟
🖋 کیومرث اشتریان

اینکه چه می شود، بستگی به رفتار شما دارد. روز سه شنبه هفته گذشته در محوطه دانشگاه تهران از نزدیک شاهد رخدادها بودم. هر کسی می تواند شرح خود را از آنچه دیده است بیان کند. من به شرح وقایع نمی پردازم. تحلیل بسیار ساده ای از پیامدهای رفتارها را از منظر خود می نویسم.
شما اگر در برابر اعتراضات مسالمت آمیز از خود خشونت به خرج دهید:

اولا: معترضان کینه به دل می گیرند.
ثانیا، به تدریج ترس شان از خشونت شما زایل می شود و این برخوردها برای شان عادی می شود.
ثالثا، احساس شجاعت و غرور می کنند.
رابعا، دیگران هم بتدریج به آنان می پیوندند.
خامسا، اعتراضات در زندگی همگان نهادینه و پایدار می شود و به بخشی از زندگی روزمره شان تبدیل می شود و به شکل دیرپایی در طی زمان ادامه می یابد؛
بنا براین بر خلاف تصور، برخورد با معترضان و جلوگیری از حق قانونی آنان اعتراض ها را “جمع” نمی کند بلکه “کشدار” می کند. در واقع همچون «دوئل» بازانی می شوید که بدون سلاح در گِل به نبرد خود ادامه می دهید. “دوئل در گِل” ادامه دارترین نوع مواجهه است چون هیچیک نمی تواند دیگری را از بین ببرد. البته ممکن است گفته شود که اگر برخورد نکنیم موج گسترش می یابد. در پاسخ می توان گفت:

اولا، بیان اعتراض از خشم می کاهد و در صورت رسیدگی به مطالبات احتمال کشدار بودن را می کاهد.
ثانیا، عدم برخورد، احساس همدلی بین طرفین را بیشتر می کند. در هنگامه «دوئل در گِل» شفقت، «راه حل» مناسبی است و خشونت، «نا راه حل».
ثالثا، قانون، اعتراضات غیرخشونت آمیز را منع نکرده است. مگر آنکه اساسا نخواهید هیچ تغییری در رویه انسدادی خود به عمل آورید.

خب! در این صورت خود می دانید و مملکتتان؛ همین.
چه باید کرد؟
۱. راه حل اساسی و دراز مدت یک راه حل سیاسی- اجتماعی است و گشایش آغوش به تنوع سیاسی- فرهنگی ایرانیان. شماری از راه حل های حقوقی و سیاسی را پیش از این بیان کرده ام. اینک برخی راه حل های مقطعی:
۲. اینکه منبری های مشهور شیپورِ تحریک بنوازند و با لفاظی های میان تهی بر آتش کینه بیافزایند باید متوقف شود. این لفاظی ها شماری از جوانان را بیش از پیش تحریک می کند و بهانه برای جنایت کارانی فراهم می کند که خود در پشت صحنه نشسته اند. انبار مهمات زخم های توده ای را فعال نکنید. لفاظی های شما «کاتالیزوریست» که فقط بشکه های باروت دردها و زخم ها را به هم متصل می کند. هنوز نمی دانید که با جامعه چه کرده اید. از مشاهدات میدانی چنین برمی آید که «سیاست جدیت» در دستور کار قرار گرفته است. این سیاست که در نوع مواجهه خیابانی متجلی شده است اگر چه ممکن است برخی را بترساند و از کارزار به کنار بکشاند اما مهمترین آسیب آن این است که نه تنها «دوئل» را طولانی تر می کند بلکه “خودی” ها را هم بشدت بیزار می کند. «راه حل توده ای» را که جمهوری اسلامی تا کنون برای مقابله با اعتراضات بکار می برده است از استراتژی های فصل منازعه کنار می گذارد یا حداقل آن را بسیار کم رمق می کند. کنار گذاشتن مردم برای کشور و نظام خطرناک است؛ هر چند قابل پیش بینی بود. شمار گسترده ای از این جوانان از جنس دیگری اند. اینها را باید شناخت. اینان سرشار از کینه های گوناگون و آرزوهای ناشناخته اند که به گفت نیاید. بشکه هایی باروتی از اینان در جامعه وجود دارد. این بشکه ها به هم متصل اند. سعی کنید به مطالبات رسیدگی کنید نه اینکه بشکه ها را ناخنک بزنید. شما با خانه های تیمی گروهک های «سکتاریست» دهه ۶۰ مواجه نیستید که از جامعه بریده بودند. شمار وسیعی از اینان هم به لحاظ فرهنگی و هم به لحاظ نیازهای اولیه زندگی تحت فشارند و مهمتر آنکه به همه اقشار و لایه های جامعه متصل اند؛ چون در خانواده و کوچه و بازارند. اساسا زرادخانه “فکری” آنان خانواده است. اینها را تحریک نکنید. اساسا شما اینان را نمی شناسید. به قول آن مقام مسئول “دچار فلج تحلیلی” شده اید.

اساسا نمی توانید با اینان گفتگو کنید؛ مگر کسانی دیگر. نیروهای مدنی را هم که برای خود باقی نگذاشته اید که بتوانند پا درمیانی کنند. ..

متن کامل در اینسنت ویو
cutt.ly/u1xmUH3

🔁بازنشر از روزنامه امین

شبکه جامعه‌شناسی
@SocioNet

✅واي بر فرهنگ اين ملت و كتابخانه اش

ديروز در مجلس ختم مادر يكي از دوستان سخنراني داشتم راجع به نقش تربيت در دين و مهمترين ركن تربيت در اسلام كه خانواده و مادر است و اينكه آنقدر خانه براي خدا مهم است كه بهترين انسانها را اهل خانه (اهل البيت) معرفي ميكند و اشاره اي به محبت و مهرباني مادر كه برگرفته از رحمت و رحمانيت در دين است و اينكه فرهنگ با سرهنگ درست نمي شود….

شب كه به خانه برگشتم صلاحي نامي كه با پرس و جو فهميدم رييس اسبق كتابخانه ملي بوده اين مطالب را با غيض و غضب در دو بخش برايم ارسال كرد ، بخشي از جنس همان مطالبي كه حضرت علي و پيامبر و قرآن را اهل كشتار و خشونت معرفي ميكند و بخش ديگري از حرفهاي كوچه بازاري كه براي گول زدن جوانان تازه به دوران رسيده انقلابي خوب است كه مثلا اگر حاج قاسم نبود نواميستان را داعش چنان و چنين ميكرد
بخشي از مطالب رييس اسبق كتابخانه ملي جمهوري اسلامي اين است
👇👇👇👇

از سرهنگ و فرهنگ گفتید، تو و امسال شما امروز باید پاسخگو باشید که برای تحقق عملی اسلام ناب محمدی چه غلطی کردید؟ حالا طلبکار هم شدید؟ اگر تفنگ قاسم سلیمانی نبود اگر پاسدار و بسبجی نبود تو امثال تو باید در بابل سبزی فروشی می کردید؟ یا داعش زنان و نوامیس شما را به حراج می گذاشتن، خود این سخنان بی پایه و اساس امروزتان حکایت از مظلومیت پاسدار و بسیجی دارد که امنیت برای شما آنقدر فراهم کرده که اینچنین گستاخانه می تازید!! بدترین تهمت و افترا و تشویش اذهان ایجاد می کنید و فریاد می زنید که آزادی نیست؟ خوب احمق بی شعور اگر آزادی نیست چرا در حکومت پاسداران و بسبجیان به این راحتی به آنها و رهبر عزیزتر از جانشان توهین می کنید!!

سئوال اگر هر کس هر غلطی بکند و تفنگ و باطوم بدستان مانع نشوند لطفا بفرمایید امر به معروف و نهی از منکر امام حسین در کربلا در مقابل یزید چه معنی دارد؟ اگر امر به معروف و نهی از منکر بر چیده شود شما پاسخ دهید که مراحل ۶ گانه آن پس چگونه قابل اجراست؟خصوصا بند ششم آن؟

خاتمی گفته بود عصر گفتگوی تمدنهاست نه رویارویی تمدنها(نظریه هانتینگتون) هاشمی هم گفته بود عصر موشک به پایان رسید عصر مذاکره است، ظریف هم میدان را در مقابل دیپلماسی می دانست، شما هم امروز خیلی اصرار داشتید ثابت کنید عصر گفتگو و فرهنگ است نه عصر تفنگ و سرهنگ لطفا به پاسخ حضرت آقا در خصوص سخن هاشمی مروری داشته باشید، پس شما هم مثل ایشان یا جاهل هستید یا خائن!!!…

آقای نقویان چهار بیت شعر از حافظ و مولوی، میرزا و محتشم نشانه فضل نیست باید زانو ادب بزنید امروز شما بیش از هر کسی نیاز به تربیت دارید و الا "اذا فسد العالم فسدت العالم " سخن پایانی بنده را ببخشید که در حد چاله میدونی بیان می کنم: آیا آماده هستید که من به عنوان یه جوان که اعیال الله هستم می خواهم برای اطفا شهوتم یه شب پیش خانم تان یا دخترتان و یا خواهرتان باشم،(اعیاذ بالله ) لطفا ناراحت هم نشوید و به پلیس(که باطوم و تفنگ داره)هم مراجعه نکنید؟ این نتیجه تفکر اباحه گری شما خواهد بود...

🏴@NaserNaghavian🏴

⚠️اعلام وضعیت پست‌مدرن

وضعیت رامین رضائیان است پس از ضربۀ «چیپ» پای راست دقیقۀ آخر. مصداق یک چشم گریه و یک چشم خنده. مصداق «خندۀ تلخ غم‌انگیزتر از گریه». مصداق «یه دلم می‌گه برم برم یه دلم می‌گه نرم نرم». مصداق «میان مسجد و میخانه راهیست». مصداق جنگ عشق و عقل. جدال دین و دل. خدا و شیطان. مصداق وضعیت شیخ صنعان. مصداق «یک ریسمان فکندی، بردیم بر بلندی، من در هوا معلق، وان ریسمان گسسته». مصداق «پیراهن آتشین». مصداق «هم در تو گریزم ار گریزم». مصداق «قد تحیّرت فیک خذ بیدی». مصداق «کاگنیتیو دیسونانس». مصداق «سینگولاریتی رفع‌ناشدنی». مصداق خواست همزمان خدا و خرما. مصداق «هردوانه» در جواب «خربزه می‌خواهی یا هندوانه؟» مصداق آن که کت را با پیژامه پوشیده بود گفتند «چرا کت؟» گفت «شاید مهمان بیاید». گفتند «چرا پیژامه؟» گفت «خب شاید نیاید». مصداق بارز وضعیت ما پس از سال‌ها رنده‌شدن میان انواع دوگانه‌ها و سوال «این کنم یا آن کنم؟» که حالا رسیده‌ است به وضعیت «این و آن، مسئله این است».

به وضعیت اضطراب دائمی خوش آمدید.

@sadeghekazeb

دوستی پرسیده:
"رامین رضاییان چرا نمی‌دونست بخنده یا گریه کنه؟"

پاسخ:
این عکس مربوط به گلی است که او به ولز زده بود و احساسی دوگانه داشت.

«حجابِ جمهوری اسلامی»

🔷 سخنرانی محمد رضا کلاهی
🔷 یکشنبه ۲۲ آبان ۱۴۰۱
🔸 پژوهشگاه فرهنگ،هنر و ارتباطات
🔸 زمان شنیدن ۴۱ دقیقه

https://t.me/mohammadrezakolahi


این سخنرانی دکتر محمدرضا کلاهی - جامعه‌شناس - محتوای بسیاری برای اندیشیدن دارد. احتمالا منتقدان بسیار خواهد داشت، اما تیزبینی تحلیلی و تاریخی کمتر گفته شده‌ای در آن هست.

@fazeli_mohammad

روانشناسی انقلابی‌ها✳️
نسل ما در طول زندگی خود یک بار در دوران انقلاب و پس از آن با پدیده‌ای به نام انسان انقلابی روبرو شد و اینک نوبت دوم است که چنین پدیده‌ای را مشاهده می‌کنیم. انقلابی‌های زمان انقلاب و دهه شصت با نوانقلابی‌های 1401 مشابهت‌های زیادی دارند. در عین حال تفاوتهای جالبی با مردم عادی دارند و همین تفاوت با انسانهای عادی است که زمینه نقد آنها را فراهم می‌کند.
1.      نخستین ویژگی مهم انقلابی‌ها و نوانقلابیها در اهداف آنهاست. آنها تغییرات زیاد و در عین حال سریعی را طلب می‌کنند. این در حالی است که انسانهای معمولی چون اهل عمل بوده اند می‌دانند که تغییرات گام به گام و آهسته اما مستمر، راه اصلی تغییر است.
2.      دومین ویژگی انقلابیها و نوانقلابیها اقبال به تخریب است زیرا تخریب اصولا کار آسانی است. این تخریب از یک مجسمه گرفته تا روابط انسانی ادامه می‌یابد. هنر انقلابی‌ها بهم زدن وضعیت موجود است اما معمولا در عمل سازنده‌های بدی هستند.
3.      سومین ویژگی انقلابیها و نوانقلابیها آنست که از خشونت استقبال می‌کنند زیرا وقتی می‌بینند جهان با سرعت مطلوب آنها جلو نمی‌رود و حوصله تغییرات با سرعت رایج در جهان را ندارند، خشونت را چاشنی می‌کنند تا تغییرات سریعتر شود. غافل از اینکه با خشونت فقط تخریب را می توان سرعت داد نه ساخت و سازندگی را.
4.      انقلابیها و نوانقلابیها شیفته قدرت هستند و تصور می‌کنند اگر قدرت را به دست آورند می‌توانند جهان را کن فیکون کنند و سرعت تغییر و بهبود جهان را چند برابر کنند. از دید آنها قدرت اکسیری است که می‌تواند سرعت آرام تغییرات جهان را شتاب دهد و اگر جهان به سمت و سوی مطلوب آنها نرفت باید با قدرت سمت و سوی جهان را اصلاح کرد. آنها تصور می کنند کافی است زور قدرت پشت سر چیزهایی باشد که اراده شان را می کنند آن وقت معجزه بهبود رخ خواهد داد.
5.      دیگر ویژگی انقلابیها و نوانقلابیها ذهنیت صفر و یکی یا دوگانه دیدن جهان است. یا با مایی یا با آنها پس یا خادم هستی یا خائن. ملاک هم خود شخص است. فرد انقلابی اگرچه در گذشته ادعا می‌کرده که نباید دیگران را قضاوت کرد ولی بیش از هر کس و هر چیز دیگر، دیگران را قضاوت می‌کند و آنهم قضاوتهای سهمگین زیرا به سرعت دیگران را خائن می نامد. برای یک انقلابی نه این و نه آن و حد وسط بی‌معنی است. شنیدم که در دوران انقلاب می گفتند «سکوت هر مسلمان، خیانت است به قرآن» یعنی یا طرفدار رژیم طاغوت هستید یا با ما انقلابیهای (سال 57) باشید در غیر این صورت با سکوتتان به قرآن خیانت کرده اید. دقیقا به همین دلیل است که نوانقلابی‌های از تعبیرهای «وسط باز» برای تقبیح کسانی که به هیچ یک از دو سمت نمی‏غلتند استفاده می‏کنند. مردم عادی واقعا همه چیز را سیاه و سفید نمی‌دانند و واقعیت را خاکستری می‌بینند اما این نوع نگاه به کام انقلابیها و نوانقلابیها خوش نمی‌آید.
6.      انقلابیها و نوانقلابیها معمولا اهل عمل هستند و قدرت تحلیل کمی دارند یا به تحلیل خیلی بها نمی دهند. تحلیل اصولا حوصله می‌خواهد ولی آنها حوصله ندارند و صبر ندارند و فقط می‌خواهند «کاری» کنند و برای تغییر دست به عمل بزنند. عجله دارند تغییرات زودازود رخ دهد. اینکه بسیاری از انقلابیها و نوانقلابیها معمولا جهان را سیاه و سفید می‌بینند به خاطر آنست که ظرفیت ذهنی کمی دارند و توان دیدن پیچیدگیهای جهان را ندارند و در نتیجه به همین دلیل از تبیینهای ساده‌کننده بسیار قانع می‌شوند. زمان شاه می‌گفتند کافی است ریخت وپاش دربار مهار شود کل فقر در ایران از بین می‏رود. الان می گویند کافی است پولی که خرج سوریه، لبنان و فلسطین می شود خرج داخل شود ایران آباد می‌شود.
7.      از دید انقلابیها اگر وضع موجود مطلوب نیست یا سرعت بهبود مطلوب ندارد عمدتا به دلیل بدذاتی افراد مستقر است و اگر آنها حاکم شوند چون برخلاف قبلیها خوش نیت هستند بهبود فوق العاده ای رخ خواهد داد و کشور به سرعت آباد می شود غافل از اینکه قبلیها هم چنین توهماتی داشتند. یک ویژگی اصلی انقلابیها این است که دستی در کار نداشته اند و به همین دلیل توهم زده می شوند. اگر حکومت بازتر عمل می کرد و آنها را به نظام حکمرانی راه می داد می دیدند که مشکلات سخت‌تر و پیچیده تر از چیزی است که تصور می کنند.
8.      انقلابیها و نوانقلابیها معمولا جوان هستند و این اتفاقی نیست زیرا سن آدم که بالاتر می‌رود دانش و تجربه به کمک آدم می‌آید تا خام بودن سودای انقلابیها و نوانقلابیها را با تمام وجود لمس کند. به همین دلیل رهبران انقلاب عاشق جوانان هستند و افراد دنیادیده و مسن را چندان خوش نمی‌دارند. جوانان انقلابی و نوانقلابی هم افراد دنیادیده و با تجربه را با عناوین «افراد عادت کرده به وضع موجود یا منتفعان از وضع موجود» دفع می‌کنند.

روانشناسی انقلابی گری (بخش دوم)
9.      جوانان انقلابی و نوانقلابی بیشتر از اینکه گوش کنند داد می‌زنند. همه انسانهای عادی هم قدرت تفکر دارند و هم حس خشم اما در جوانان انقلابی و نوانقلابی، حس خشم بسیار بیشتر است و بر قدرت تفکر فائق است. جوانان انقلابی و نوانقلابی معمولا متعصب و ذهن بسته (close-minded) می‌شوند زیرا احتمال حق بودن طرف مقابل را حتی نیم درصد هم نمی‏دانند. اگرچه گاه می گویند اهل گفتگو هستند اما بیشتر می خواهند حرف خود را داد بزنند و حتی اگر صدای مخالف را بشنوند حاضر نیستند آن را جدی بگیرند و به آن فکر کنند چه رسد که بخواهند احیانا در دیدگاه خود تجدیدنظر کنند.
10.  انقلابیها و نوانقلابیها چون به شدت پرخاش جو هستند آرام آرام از سوی عموم جامعه طرد می شوند. همه با خود می گویند اینها حرف گوش نمی کنند فقط حرف خودشان را دنبال می کنند. جامعه معمولا صبر می کند تا دیوار واقعیت سر انقلابیون تندرو را بشکند تا در بتهای ذهنی خود آماده بازنگری شوند. این طردشدگی تدریجی آنها را به سمت حلقه های بسته همفکران بیشتر سوق می‌دهد و اتفاقا این امر خود فاصله گرفتن آنها را از جامعه تشدید می کند. روابط دوستی، روابط خانوادگی و فامیلی و گاه تصمیمات ازدواج همگی متاثر از جهت گیری مبارزاتی می شود. شکل افراطی این وضع خود را در سالهای انقلاب در خانه های تیمی نشان می داد.
11.  انقلابیها و نوانقلابیها به شدت سیاست‌زده هستند. همه چیز برای آنها در رابطه با مبارزه تعریف می‏شود. هر اقدامی به سرعت تحلیل می‏شود که آیا مبارزه را تقویت می‏کند یا تضعیف و پس از یک تحلیل ساده خادم بودن یا خائن بودن عوامل آن اقدام مشخص می شوند. برای آنها علم برای علم، هنر برای هنر، ورزش برای ورزش و اصولا امری غیرسیاسی بی معنی است و جزو خیانتها به شمار می رود. همه باید در سنگر مبارزه باشند در غیر این صورت جزو سپاه دشمن اند.
12.  ریخته شدن خون برای انقلابیها و نوانقلابیها کارکرد ویژه ای دارد زیرا به سرعت توجیه لازم برای غلبه خشم، کینه و حس انتقام بر تفکر و اقدام اندیشیده را فراهم می‌کند و هم توجیهی برای دوگانه کردن امور فراهم می‌سازد. هرکس به مبارزه نپیوندد خونهای ریخته شده را لگدمال کرده است پس اگر هنرمندی تابلو بکشد و آن را در گالری عرضه کند، یا کنسرتی برپا سازد یا به سادگی فوتبال خود را بازی کند مورد هجمه قرار می گیرد. هرچه خون بیشتری ریخته شود روحیات انقلابی تشدید می شود و توجیه بیشتری برای خالی کردن خشم علیه دیگرانی که با او همراه نمی شوند فراهم می شود. در گذشته می‌گفتند انقلاب با خون آبیاری می‌شود و اینک باید گفت انقلابی‌گری از خون تغذیه می‌کند و نیرو می‌گیرد ( به هر دو معنا!).
13.  ‌ انقلابیها و نوانقلابیها در مورد آینده ای که خواهد آمد معمولا دچار خیال پردازی می شوند و آرمانشهری را تصور می کنند که با اقدامات آنها محقق خواهد شد (فردا که بهار آید آزاد و رها هستیم ... ). این رویاپردازی چنان در جان آنها جذاب است و وضع موجود در مقایسه با آن رویا چنان غیرقابل تحمل است که طبیعی ترین کار عالم را انقلاب کردن می پندارند.
14.  مشکل بزرگی که معمولا انقلابیها و نوانقلابیها به آن مبتلا می شوند ایده «هدف وسیله را توجیه می کند» است. آنها هر اقدام بدی را در مقایسه با بهشتی که نهایتا ظهور خواهد کرد یا در مقایسه با اقدامات بد دشمنانشان، توجیه پذیر می بینند و به همین دلیل به سادگی به دام دروغ گفتن یا اغراق کردن و زیرپا گذاشتن معیارهای اخلاقی فرو می غلتند. برای آنها انسانها دیگر حرمتی نخواهند داشت اگر توهین کردن به تحقق هدف کمک کند. آنها باکی ندارند در مورد ظلمهای دشمن دروغ بگویند اگر اینکار به کشیده شدن مردم به صحنه انقلاب کمک کند. آرمان تحقق انقلاب آب پاکی می شود که همه حرامها را حلال می کند و همه بی اخلاقیها را توجیه!
✳️به باور من روحیات انقلابی نوعی آسیب روانی است و شخص انقلابی یا نوانقلابی قربانی چنین وضعیتی است. در وهله اول حکومتها با انسداد سیاسی جامعه را مستعد انقلابی گری می کنند. در وهله دوم احزاب سیاسی و رسانه ها هستند که ویروس انقلابی گری را به جان جامعه می اندازند. اگر تا دیروز دوستی را می دیدید که رفتار معقول و نرمالی داشت اما امروزه هیجانات انقلابی در کلام یا رفتارش موج می زند او یک قربانی است. باید با مقایسه عملکرد انقلابیهای گذشته و سرنوشتشان و پیامد اقداماتشان به آنها کمک کرد به تدریج به حالت عادی در آیند و آرام آرام قوه تفکر خود را بر قوه خشم و کینه غالب کنند. البته کار سختی است زیرا به راحتی زیربار نمی‌روند و پیوسته می‌گویند این انقلاب متفاوت از انقلابهای قبل است و آنها متفاوت از انقلابیهای گذشته هستند!
https://telegram.me/ali_sarzaeem

«مفتون امینی» درگذشت

یدالله مفتون امینی شاعر و نویسنده بر اثر ایست قلبی در ۹۶ سالگی از دنیا رفت.

https://fararu.com/fa/news/589979

🔴 واکنش عباس عبدی به اعزام لشگر رسانه‌ای به قطر

#هم‌میهن
@hammihanonline

🔸اعتراض یا اغتشاش، کوچک مشماریدش

از منظرِ کمترین، وقایعِ دو ماه اخیر به سرانجامی ختم شود یا نه، به معنی دقیق و عمیق کلمه "انقلاب" است، چنانکه وقایع 88 نیز –چون نیک بنگری- فراتر از اعتراض یا اغتشاش بود. مع هذا توصیۀ برادرانۀ نگارنده به حاکمانِ گران‌گوش این است که وقایع مذکور را هرچه نام می‌نهند خوار نشمرند. چه این طرز نگاه به شدت زیانبار است.

نقل است مرحوم دکتر سید احمد فردید که به گواهی آل احمد واضع اصطلاح غربزدگی بوده و تکلیف هر شخص از هر کجای عالم را در نسبت با این تعبیر فلسفی معلوم می‌کرده، در خصوص پیامی که در آن از پیروزی غرورآفرین رزمندگان اسلام سخن رفته بود، ‌گفت: این زبان غربزده است. غرورآفرین یعنی چه؟

این دقت نظر البته نزد کسانی که تفقّه در دین و لغت دارند پذیرفتنی و ستودنی است چرا که در نصوص دینی "غرور" صفتی مطلقاً مذموم است و ده‌ها شاهد از قرآن و حدیث می‌توان بر این دعوی اقامه کرد. از جمله: "ان وعد الله حق فلا تغرنکم الحیاة الدنیا ولا یغرنکم بالله الغرور" و "یا ایها الانسان ما غرک بربک الکریم" و....

غرض اینکه می‌توان از پیروزی و غلبه "مفتخر" بود اما "مغرور" نه. چنانکه پیامبر اسلام به فقر خویش افتخار می‌کرد: الفقر فخری و به افتخر. (داخل پرانتز این نکتۀ بدیهی را اضافه کنم که در اسلام جواز افتخار به فقر تنها در سلوک فردی است و در اجتماع، حکم دین بکلی از لونی دیگر است، چنانکه خوانده‌اید:"کاد الفقر ان یکون کفرا" یا "الفقر سواد الوجه فی الدّارین"... بگذریم)

این روزها نیز لحن و مضمون بعضی خطابه‌ها برای کسانی که حق و باطل را با معاییر دینی می‌سنجند دل‌آزار است. مدتی است مسئولان عالی‌رتبۀ مملکتی لابد برای کم کردن روی دشمن در خصوص مانایی نظام اسلامی تا ابد الآباد چنان با قاطعیت سخن می‌گویند که گویی اقرار و اصرار بر بقای چیزی جز خداوند تعالی ردّ و نقض استواری در مصاحف و مصادر اعتقادی ما ندارد.

بنا ندارم از تاریخ گواهی عرضه کنم که سراسر عبرت است و برگ برگش حکایت پایان یافتن حکومت‌های خیر و شر.
چشم بر اعتراضات و نارضایتی‌های این ایام هم فرومی‌بندم که طبیعی‌ترین واکنش به ناکارآمدی در همۀ عرصه‌های اجتماعی و سیاسی و فرهنگی است.

فرض کنیم هیچ روایتی در تاریخ از اضمحلال هیچ حکومتی نخوانده‌ایم و اکنون هم کشور سراسر گل و بلبل است و جملگی از رفاه و سرخوشی، پای‌کوبان و دست‌افشان نعرۀ مستانه سرمی‌دهیم. آخر مگر نه اینکه حاکمان ما دستار به سر دارند و قانون ما مقتبس از قرآن و سنت است و در یک کلام صدرنشینان مدعی اقامۀ دین‌اند؟ با این حساب "کل شیء هالک الا وجهه له الحکم" و "کل من علیها فان ویبقی وجه ربک ذوالجلال والاکرام" و ده‌ها آیۀ مشابه را چگونه تفسیر کنیم؟

اینقدر نگویید نظام هست و خواهد بود. این ادبیات دون شأن حکومت دینی، بل حاکم متظاهر به تدین است. ضمن آنکه ملازمتی میان حکمرانی عادلانه و مردم‌مدار و مشروع با طول بقای آن نیست. اگرچه موجب دلخوشی جائران می‌شود و دستآویز دین‌فروشان پس از زوال قرار می‌گیرد ناچاریم به یاد بیاوریم که حضرت امیر تنها پنج سال حکومت کرد و در بعضی روایات مدّت حکمرانی امام زمان فقط هفت سال ذکر شده است. در هیچ مقطعی نیز انبیا و اولیا از بقای همیشگی حکومت دم نزدند. حفظ حکومت پیامبر و امیرالمؤمنین نیز از اوجب واجبات نبوده است چه رسد به حفظ نظام ج ا که به جِدّ گرفتار ناکارآمدی است. فلذا سخن از ضرورت بقای نظام ج ا هر گاه که به احیای حق و دفع باطل منتج نشود که در غالب موارد نشده است دست کم از منظر دین امر مهمل و لغوی است. اگرچه بی‌تردید بقای نظام برای کسانی که ذینفع‌اند آرزوی شیرینی است و آرزو بر جوانان عیب نیست اما پیران قوم دیگر چرا؟ حتی اگر این آرزو در دل معمّرین نیز خلجان یافته محمل مناسبی برای تحقیر اعتراضات اخیر نمی‌تواند بود. تخفیف و تحقیرِ خیزش دردمندانه و بحق مردم از هیچ منظری قابل قبول نیست.

مردم از این همه نابرابری و ناکارآمدی و دروغ و قساوت و خسارت به تنگ آمده‌اند. حالا شما به این ناله‌ها و فریادها بگویید اغتشاش. جالب اینکه بعضی سایت‌های ارزشی گاه به لفظ اغتشاش هم رضایت نمی‌دهند و آن را دو نیم کرده، می‌نویسند: اغت-شاش. و در وصف معترضین می‌نویسند: اغتشاشو... البته که با این مزه‌پرانی‌ها دردی از ایشان دوا نخواهد شد و سخت باید مراقب باشند همین به قول ایشان اغت-شاشوها بساطشان را در هم نکوبند. عرب‌ها مثل حکیمانه‌ای دارند. می‌گویند: ذهبت الدّولة ببوله. یعنی حکومتی به ادراری از بین می‌رود. یا شاید بتوان ترجمۀ مجمل و سرراستش را در این عبارت پارسی عرضه کرد: می‌رود شاهی به شاشی.👇

👆گفتنی است منشأ این ضرب المثل واقعه‌ای تاریخی است. نوشته‌اند آخرین تخت‌نشین حکومت نودسالۀ بنی امیه یعنی مروان در کشمکش نبرد برای لحظاتی از سپاه خود جدا شد و در گوشه‌اى از بيابان از مرکب خود به زیر آمد تا ادرار كند، در همين لحظه، اسب رم كرد و به طرف سپاه رفت. سپاهيان مروان چون اسب او را بى‌سوار ديدند، تصور كردند مروان كشته شده، پس دست از جنگ كشيدند و پا به فرار گذاشتند. این اتفاق به تهییج و تشجیع طرف مقابل انجامید تا جایی که کار را تمام کرد و سلسلۀ قدرقدرت و دیرپای بنی امیه به شاشی سرنگون شد. از آن پس این عبارت مثلِ سایر شد که:

ذهبت الدّولة ببولة

حالا هیچ بعید نیست که به کمتر از این اغت"شاش"ها _اگر خدا بخواهد_ حکومت‌هایی قوی‌تر یا ضعیف‌تر از امویان به باد فنا برود.

گفتم "اگر خدا بخواهد..." به خاطرم رسید نصیحتی دیگر کنم و این عریضه را به پایان ببرم. سال‌ها پیش به شرکت‌های هواپیمایی ایران ابلاغ کردند که خلبان باید در ابتدای پرواز به مسافران بگوید: "ان شاء الله در فلان ساعت در فلان شهر خواهیم نشست". اصرار داشتند که ان شاء الله بیان شود وگرنه از کجا معلوم که در فلان ساعت فرود بیاید؟

بگذریم از اینکه در ممالک مترقی وسایل نقلیه اعم از هواپیما و قطار و مترو فارغ از ایشاالله و ماشاالله حرکت می‌کند و رأس ساعت و دقیقۀ مقرّر، به مقصد می‌رسد. اما از حسن اتفاق بندۀ کمترین نیز با ابلاغ‌کنندگان آن بخشنامه همعقیده‌ام و باور دارم بخصوص در ایران نه یک بار که صدها بار باید ان شاء الله گفت چرا که فقط عون و ارادۀ الهی می‌تواند ما را به مقصد برساند و تضمین دیگری در کار نیست. مع هذا توصیه‌ام به حاکمان این است که اندکی تواضع به خرج دهند و هنگام اعلام بقای نظام ج ا تا قیامت یا تا ظهور حضرت حجت، یک "ان شاء الله" یا "اگر خدا بخواهد" ضمیمۀ آرزویشان کنند که مأمول کفرآمیز ایشان ظاهری موجّه پیدا کند و در روز امتحان موجب شرمساری نشود. به قول جلال الدین محمد بلخی در حکایت نخست مثنوی:

"گر خدا خواهد" نگفتند از بطر
پس خدا بنمودشان عجز بشر

https://t.me/rezamousavitabari