🔸اعتراض یا اغتشاش، کوچک مشماریدش

از منظرِ کمترین، وقایعِ دو ماه اخیر به سرانجامی ختم شود یا نه، به معنی دقیق و عمیق کلمه "انقلاب" است، چنانکه وقایع 88 نیز –چون نیک بنگری- فراتر از اعتراض یا اغتشاش بود. مع هذا توصیۀ برادرانۀ نگارنده به حاکمانِ گران‌گوش این است که وقایع مذکور را هرچه نام می‌نهند خوار نشمرند. چه این طرز نگاه به شدت زیانبار است.

نقل است مرحوم دکتر سید احمد فردید که به گواهی آل احمد واضع اصطلاح غربزدگی بوده و تکلیف هر شخص از هر کجای عالم را در نسبت با این تعبیر فلسفی معلوم می‌کرده، در خصوص پیامی که در آن از پیروزی غرورآفرین رزمندگان اسلام سخن رفته بود، ‌گفت: این زبان غربزده است. غرورآفرین یعنی چه؟

این دقت نظر البته نزد کسانی که تفقّه در دین و لغت دارند پذیرفتنی و ستودنی است چرا که در نصوص دینی "غرور" صفتی مطلقاً مذموم است و ده‌ها شاهد از قرآن و حدیث می‌توان بر این دعوی اقامه کرد. از جمله: "ان وعد الله حق فلا تغرنکم الحیاة الدنیا ولا یغرنکم بالله الغرور" و "یا ایها الانسان ما غرک بربک الکریم" و....

غرض اینکه می‌توان از پیروزی و غلبه "مفتخر" بود اما "مغرور" نه. چنانکه پیامبر اسلام به فقر خویش افتخار می‌کرد: الفقر فخری و به افتخر. (داخل پرانتز این نکتۀ بدیهی را اضافه کنم که در اسلام جواز افتخار به فقر تنها در سلوک فردی است و در اجتماع، حکم دین بکلی از لونی دیگر است، چنانکه خوانده‌اید:"کاد الفقر ان یکون کفرا" یا "الفقر سواد الوجه فی الدّارین"... بگذریم)

این روزها نیز لحن و مضمون بعضی خطابه‌ها برای کسانی که حق و باطل را با معاییر دینی می‌سنجند دل‌آزار است. مدتی است مسئولان عالی‌رتبۀ مملکتی لابد برای کم کردن روی دشمن در خصوص مانایی نظام اسلامی تا ابد الآباد چنان با قاطعیت سخن می‌گویند که گویی اقرار و اصرار بر بقای چیزی جز خداوند تعالی ردّ و نقض استواری در مصاحف و مصادر اعتقادی ما ندارد.

بنا ندارم از تاریخ گواهی عرضه کنم که سراسر عبرت است و برگ برگش حکایت پایان یافتن حکومت‌های خیر و شر.
چشم بر اعتراضات و نارضایتی‌های این ایام هم فرومی‌بندم که طبیعی‌ترین واکنش به ناکارآمدی در همۀ عرصه‌های اجتماعی و سیاسی و فرهنگی است.

فرض کنیم هیچ روایتی در تاریخ از اضمحلال هیچ حکومتی نخوانده‌ایم و اکنون هم کشور سراسر گل و بلبل است و جملگی از رفاه و سرخوشی، پای‌کوبان و دست‌افشان نعرۀ مستانه سرمی‌دهیم. آخر مگر نه اینکه حاکمان ما دستار به سر دارند و قانون ما مقتبس از قرآن و سنت است و در یک کلام صدرنشینان مدعی اقامۀ دین‌اند؟ با این حساب "کل شیء هالک الا وجهه له الحکم" و "کل من علیها فان ویبقی وجه ربک ذوالجلال والاکرام" و ده‌ها آیۀ مشابه را چگونه تفسیر کنیم؟

اینقدر نگویید نظام هست و خواهد بود. این ادبیات دون شأن حکومت دینی، بل حاکم متظاهر به تدین است. ضمن آنکه ملازمتی میان حکمرانی عادلانه و مردم‌مدار و مشروع با طول بقای آن نیست. اگرچه موجب دلخوشی جائران می‌شود و دستآویز دین‌فروشان پس از زوال قرار می‌گیرد ناچاریم به یاد بیاوریم که حضرت امیر تنها پنج سال حکومت کرد و در بعضی روایات مدّت حکمرانی امام زمان فقط هفت سال ذکر شده است. در هیچ مقطعی نیز انبیا و اولیا از بقای همیشگی حکومت دم نزدند. حفظ حکومت پیامبر و امیرالمؤمنین نیز از اوجب واجبات نبوده است چه رسد به حفظ نظام ج ا که به جِدّ گرفتار ناکارآمدی است. فلذا سخن از ضرورت بقای نظام ج ا هر گاه که به احیای حق و دفع باطل منتج نشود که در غالب موارد نشده است دست کم از منظر دین امر مهمل و لغوی است. اگرچه بی‌تردید بقای نظام برای کسانی که ذینفع‌اند آرزوی شیرینی است و آرزو بر جوانان عیب نیست اما پیران قوم دیگر چرا؟ حتی اگر این آرزو در دل معمّرین نیز خلجان یافته محمل مناسبی برای تحقیر اعتراضات اخیر نمی‌تواند بود. تخفیف و تحقیرِ خیزش دردمندانه و بحق مردم از هیچ منظری قابل قبول نیست.

مردم از این همه نابرابری و ناکارآمدی و دروغ و قساوت و خسارت به تنگ آمده‌اند. حالا شما به این ناله‌ها و فریادها بگویید اغتشاش. جالب اینکه بعضی سایت‌های ارزشی گاه به لفظ اغتشاش هم رضایت نمی‌دهند و آن را دو نیم کرده، می‌نویسند: اغت-شاش. و در وصف معترضین می‌نویسند: اغتشاشو... البته که با این مزه‌پرانی‌ها دردی از ایشان دوا نخواهد شد و سخت باید مراقب باشند همین به قول ایشان اغت-شاشوها بساطشان را در هم نکوبند. عرب‌ها مثل حکیمانه‌ای دارند. می‌گویند: ذهبت الدّولة ببوله. یعنی حکومتی به ادراری از بین می‌رود. یا شاید بتوان ترجمۀ مجمل و سرراستش را در این عبارت پارسی عرضه کرد: می‌رود شاهی به شاشی.👇

👆گفتنی است منشأ این ضرب المثل واقعه‌ای تاریخی است. نوشته‌اند آخرین تخت‌نشین حکومت نودسالۀ بنی امیه یعنی مروان در کشمکش نبرد برای لحظاتی از سپاه خود جدا شد و در گوشه‌اى از بيابان از مرکب خود به زیر آمد تا ادرار كند، در همين لحظه، اسب رم كرد و به طرف سپاه رفت. سپاهيان مروان چون اسب او را بى‌سوار ديدند، تصور كردند مروان كشته شده، پس دست از جنگ كشيدند و پا به فرار گذاشتند. این اتفاق به تهییج و تشجیع طرف مقابل انجامید تا جایی که کار را تمام کرد و سلسلۀ قدرقدرت و دیرپای بنی امیه به شاشی سرنگون شد. از آن پس این عبارت مثلِ سایر شد که:

ذهبت الدّولة ببولة

حالا هیچ بعید نیست که به کمتر از این اغت"شاش"ها _اگر خدا بخواهد_ حکومت‌هایی قوی‌تر یا ضعیف‌تر از امویان به باد فنا برود.

گفتم "اگر خدا بخواهد..." به خاطرم رسید نصیحتی دیگر کنم و این عریضه را به پایان ببرم. سال‌ها پیش به شرکت‌های هواپیمایی ایران ابلاغ کردند که خلبان باید در ابتدای پرواز به مسافران بگوید: "ان شاء الله در فلان ساعت در فلان شهر خواهیم نشست". اصرار داشتند که ان شاء الله بیان شود وگرنه از کجا معلوم که در فلان ساعت فرود بیاید؟

بگذریم از اینکه در ممالک مترقی وسایل نقلیه اعم از هواپیما و قطار و مترو فارغ از ایشاالله و ماشاالله حرکت می‌کند و رأس ساعت و دقیقۀ مقرّر، به مقصد می‌رسد. اما از حسن اتفاق بندۀ کمترین نیز با ابلاغ‌کنندگان آن بخشنامه همعقیده‌ام و باور دارم بخصوص در ایران نه یک بار که صدها بار باید ان شاء الله گفت چرا که فقط عون و ارادۀ الهی می‌تواند ما را به مقصد برساند و تضمین دیگری در کار نیست. مع هذا توصیه‌ام به حاکمان این است که اندکی تواضع به خرج دهند و هنگام اعلام بقای نظام ج ا تا قیامت یا تا ظهور حضرت حجت، یک "ان شاء الله" یا "اگر خدا بخواهد" ضمیمۀ آرزویشان کنند که مأمول کفرآمیز ایشان ظاهری موجّه پیدا کند و در روز امتحان موجب شرمساری نشود. به قول جلال الدین محمد بلخی در حکایت نخست مثنوی:

"گر خدا خواهد" نگفتند از بطر
پس خدا بنمودشان عجز بشر

https://t.me/rezamousavitabari

چرا معترضان در ایران خیابان را رها نمی‌کنند؟

🖋 آصف بیات

《مطالعات انجام‌شده نشان می‌دهند که جنبش‌های دموکراسی‌خواهی که دوره‌های طولانی از مبارزه را از سر گذرانده‌اند، شانس بیشتری برای ایجاد دموکراسی‌های پایدار دارند. امیدوار باشیم که وضعیت کشور ما هم در این مقوله بگنجد، با توجه به اینکه سالیان درازی است مبارزه برای دموکراسی ادامه دارد. آنچه باید موجب نگرانی درباره آینده دموکراسی شود اشکال نمایشی-اجرایی اعتراضات خیابانی نیست. آنچه باید مورد نگرانی بشود گفتار و رفتار و پندار ما درباره دیگران است.》

ادامه‌ی مطلب را در اینجا بخوانید.

https://t.me/culturalstudies_usc
کانال مطالعات‌فرهنگی ایرانی

گزارش "شرق" از آخرین یافته‌ها درباره خودکشی دانشجوی دکتری دانشگاه تهران
همه ماجرا «مقاله» است؟!

🔹️دانشجوی مقطع دکتری دانشگاه تهران که دیروز خودکشی کرده بود، امروز جان خود را از دست داد.
🔹️کمیته‌ای سه نفره متشکل از رئیس مرکز حوزه ریاست دانشگاه، مدیر کل حراست و رئیس مرکز مشاوره دانشگاه قرار است موضوع را بررسی و گزارشی به افکار عمومی و مراجع رسمی اعلام کنند.
🔹️استاد مربوطه تعلیق نشده اما بر سر کلاس درس خود حاضر نمی‌شود. دلیل این مساله کنش و واکنش‌های رخ داده میان استاد و اقوام دانشجوی فوت شده است.
🔹️دانشجویان دانشگاه تهران روایت معاون دانشجویی این دانشگاه مبنی بر اینکه خودکشی دانشجوی دختر فقط به خاطر مقاله بوده را نمی‌پذیرند. /روزنامه شرق
✅ @Khabar_Fouri

حسین راغفر درباره چشم انداز پیش رو...

@shahr1396

🔴موانع تاریخی رشد علم و توسعه در کشورهای اسلامی

✍شهاب الدین حائری شیرازی

ادراک صحیح از عالم هستی مقدمه استفاده بهینه از آن در جهت رشد وتوسعه است.
در این فایل صوتی محقق ارجمند استاد رسول جعفریان بخوبی با ارائه واقعیات و فکت های تاریخی به تاثیر توجه افراطی به متون دینی برای کشف عالم هستی در ناکامی در شناخت دقیق عالم اطراف وبه تبع آن عقب ماندن از قطار پیشرفت وتوسعه پرداخته اند سپس به صورت اجمالی به سیر تطور و پیشرفت نظریه های فیلسوفان غربی در خصوص امکان وچگونگی شناخت واقعیات وعالم هستی اشاره شده.
بنظر شما آیا متن دینی نظیر قران وحدیث منبع مناسبی برای کشف علوم تجربی وانسانی است؟
برای دانستن پاسخ این سوال و دریافت  نکات تاریخی جالب و جذاب در خصوص  سیراجمالی علم در جهان اسلام توصیه می کنم این فایل صوتی را گوش نمایید.


https://t.me/jafarian1964
https://t.me/virayeshe_zehn

اعدام یا زندان؟
نظرِ سعدی و فردوسی دربارۀ اعدام

http://telegra.ph/%D8%A7%D8%B9%D8%AF%D8%A7%D9%85-07-25

رشدیه آسیب‏‌شناس بود

♦️میرزا حسن رشدیه‌تبریزی، قبل از اینکه یک معلم باشد، یک آسیب‌شناس بود؛ همین ذوق آسیب‌شناسانه بود که این پیش‌نماز 23سالۀ مسجد محلۀ چرنداب تبریز را برای کسب دانش و تجربۀ دیگر ملل به استانبول، بیروت، قاهره، ایروان و... کشاند و زندگی او را برای رفع این آسیب‌ها و یافتنِ راه‌حل مشکلاتِ نظام تعلیم و تربیت در ایران با چالش‌های بسیار روبه‌رو ساخت.

♦️آیا وزارت آموزش و پرورش و فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی، دِینِ خود را نسبت به این بنیانگذار اصول جدید تعلیم و تربیت، ادا کرد‌ه‌ا‌ند‌‌؟ نه درسی در کتاب‌های درسی، نه خیابانی، نه میدانی، نه تندیسی، نه زندگینامۀ دقیق و جامعی، نه...، خلاصه اینکه هیچ وزارتخانه و نهادی، هیچ کاری که در شأن جایگاه علمی و خدمات فراوان این مرد بزرگ باشد، انجام نداد‌ه‌ است.

♦️در کنار این، اندیشه، جهان‌بینی و نگاه رشدیه را لابه‌لای همین آثار درسی نیز می‌توان به‌درستی دریافت. کافیست به گزیده کلمات قصار رشدیه که از همین کتاب‌های درسی استخراج شده است، توجه کرد. در ادامه برخی از این جملات گزیده با موضوعاتی چون استبدادستیزی، قانون‌گرایی، مشروطه‌خواهی، وطن‌دوستی و اهمیت دادن به کتاب و مطبوعات آورده می‌شود.

متن کامل یادداشتدسیدرضا باقریان‌موحد، نویسنده و پژوهشگر را در لینک زیر بخوانید:
https://b2n.ir/w99141
#هم‌میهن
@hammihanonline
 

🔸در باب داغ و اعدام

گفته شده در قدیم زخم‌هایی را که درمان نمی‌شد با میل آهنین داغ می‌کردند. حضرت امیر در خصوص پیامبر (ص) تعبیری دارد که می‌فرماید "او طبیبی است که هم مرهم در دست دارد و هم داغ". و سپس از مسئولین خواسته شده تا هم نصیحت کنند و هم مجازات.

از آنجایی که سخنان مذکور از سال‌ها پیش تاکنون بارها تکرار شده و منشأ اثراتی در جامعه بوده چند نکته‌ای را در حاشیۀ آن عرض می‌کنیم. اگر منفعت اجتماعی نداشته باشد، باری، از فایدۀ ادبی و لغوی خالی نیست.

تعبیر مذکور از خطبۀ 108 حضرت امیر در نهج البلاغه است: "طبیبٌ دوّار بطبّه قد احکم مراهمه، واحمی مواسمه". توسیم در لغت داغ کردن است. می‌فرماید او طبیبی است که می‌گردد (و بیمار می‌جوید، نه اینکه بیمار به سراغ او بیاید. در خصوص معادل فارسی طبیب دوار و وصف آن در متون تاریخی فارسی مقاله‌ای مستقل خواهم نوشت) اما بحث بر سر ادامۀ عبارت است: او هم مرهم نیکو دارد و هم وسیلۀ داغ کردن.

از قسمت دوم این عبارت در جهت توجیه مجازات‌های سخت و سنگین استفاده می‌شود. خاصه که جامعه همواره به مثابۀ پیکر انسان تلقی شده است؛ چه از سوی جامعه‌شناسان غربی و چه از جانب حکما و عرفای خودمان. اصلا چرا راه دور برویم؟ مگر نه اینکه پیامبر دربارۀ جمع مؤمنین فرمود: ...کمثل الجسد الواحد. و جناب سعدی سرود: "بنی آدم اعضای یکدیگرند" و به روایت عده‌ای "یک پیکرند". غرض اینکه بسیار رایج و شایع بوده و هست که جامعه را ارگانیسم زنده ببینند و هر کنش و واکنش درون آن را به جزئی از بدن و آنچه از آن صادر و یا بر آن عارض می‌شود، تشبیه کنند.

امروز هم کسانی اعدام می‌شوند و تصور می‌شود این همان داغ کردن نافع به حال جامعه است. البته این نظرگاه نقضی محکم دارد؛ آیۀ 32 از سورۀ مائده. اما عجالةً با آن مفهوم کاری نداریم. و نیز قصد بحث در خصوص مصادیق پیش چشم را. ابتدا بد نیست آگاه شویم داغ کردن چیست و مقصود حضرت امیر از این تمثیل چه بوده. شاید اگر دقیق‌تر بدانیم که این فعل چگونه انجام می‌گرفته و پیامبر خود در این موضوع چه‌ها گفته بهتر بتوانیم مسائل را تطبیق بدهیم و یا دست کم صحت و سقم انتساب چنین رفتارهایی را به پیامبر رحمت و رأفت بسنجیم.

در طب قدیم، عرب و عجم از داغ کردن برای درمان استفاده می‌کردند و در غالب کتب طبّی فصلی به این موضوع اختصاص یافته است اما همه جا چه در رسالات طبی و چه آثار ادبی و تاریخی جوینده مکرر به این مثل مشهور برمی‌خورد که "آخر الدواء الکی". یعنی داغ کردن اقدام نهایی و ناگزیر است برای درمان. هنگامی که هیچ دوایی کارگر نیفتاد و هیچ تدبیری اثر نبخشید بیمار را البته به میل و رضایت خودش و نه به عنف داغ می‌کردند. چنانکه امروزه نیز در پزشکی مدرن گاه به عملی دردناک و به ظاهر بی‌رحمانه برای نجات جان انسانی دست می‌زنند. و داغ کردن، صورت‌های مختلفی داشته و همواره میلِ قطورِ آهنینِ گداخته در کار نبوده. گاه وسیلۀ این عمل فلزی بسیار ظریف بوده و گاه دارویی که بر موضع مشخصی می‌نهادند. لطفاً بخوانید ذخیرۀ خوارزمشاهی را:

بر بن موی داغ برنهادن با آلتی باریک (ذخیره، ج 7، ص 108)

و بعضی داغ به دارو کنند و این چنان باشد کی داروی سوزاننده بر پشت چشم طلی کنند بر آن موضع کی تشمیر کردن رسم است. (همان)

اما داروی سوزاننده چیست؟ یک نمونه‌اش:

بگیرند آهک آب نارسیده و صابون و پورۀ ارمنی راستاراست بسایند و با آب خاکستر چوب بلوط و چوب انجیر و... الخ (همان)

حال بیاییم فارغ از اینکه داغ آخرین علاج بوده و از سر ناچاری انجام می‌گرفته (یعنی غالباً بیمار بین مرگ و تداوی به داغ، داغ را برمی‌گزیده) و کاملاً اختیاری بوده و صورت‌های دیگری هم داشته که شاید امروزه نیز در پزشکی مشابهی برای آن بتوان یافت، بررسی کنیم و ببینیم نظر شخص پیامبر در خصوص آن چه بوده است.

قاطبۀ اهل علم می‌دانند که هر چه در این موضوع از حضرت رسول وارد است منع و نهی است. از جمله: قال رسول الله (ص): انه نهی عن الکی (دعائم الاسلام، ج 2، ص 146. بحار الانوار، ج 59، ص 74. مستدرک الوسائل، ج 16، ص 437)

یا عبارت زیر که آشکارا به داغ کردن با آتش (همان که بزرگواران می‌پسندند) اشاره دارد:

عن ابن عباس عن النبی ص قال: الشفاء فی ثلاثة: فی شرط محجم، او شربة عسل، او کیة بنار، وانا انهی امتی عن الکی (مستدرک، نوری، ج 16، ص 438. صحیح بخاری، 5681)

شفا در سه چیز است: در حجامت، یا نوشیدن عسل، یا سوزاندن با آتش. و من از سوزاندن با آتش امت خود را نهی می‌کنم.

در رسالۀ قشیریه در ابتدای باب توکل روایتی از عبدالله بن مسعود آمده است که رسول الله امتش را در بهشت می‌بیند و از بسیاری ایشان در شگفت می‌ماند. به حضرت می‌گویند: ایشان آن‌ها باشند که داغ نکنند و فال نگیرند و افسون نکنند و بر خدای تعالی توکل کنند. (ترجمۀ رسالۀ قشیریه، ص 245) ادامه👇

👆 بگذریم از اینکه در شرح رسالۀ قشیریه کسانی در توضیح "داغ نکنند" نوشته‌اند: برده‌داری نکنند. چه برده‌داران برده‌ها را بر کتف داغ می‌نهادند" (شرح جامع بر رسالۀ قشیریه، حسین شهبازی، زوار، ص 177. و منشور عبودیت در تصوف، همان مؤلف و ناشر، ص 399)

هر چند این توضیح ارتباطی با مقصود گوینده ندارد از فرصت استفاده و اضافه می‌کنیم احادیثی نیز در نهی از داغ کردن حیوانات (چه رسد به برده‌ها) در منابع آمده که چون با بحث ما نامرتبط است از آن درمی‌گذریم. آنچه مسلّم است اینکه شارع داغ کردن را برای انسان و حیوان و به قصد مجازات، نشان‌گذاری و حتی درمان نهی کرده و نمی‌پسندیده است.

گفتیم که در روایات داغ کردن را خلاف توکل ذکر کرده‌اند:
لن یتوکل من اکتوی او استرقی (عوالی اللئالی، ابن ابی جمهور، ج 1، ص 75)

کسی که خود را داغ کند یا رقیه داشته باشد به خدا توکل نکرده است.

غزالی در هر دو کتاب احیاء علوم الدین و کیمیای سعادت حکایاتی آورده که ذکر یک دو موردش خالی از لطف نیست.

سعید بن جبیر می‌گوید: مرا کژدمی درگزید. مادرم سوگندی بر من داد که دست فرا ده تا افسون کنند. آن دست دیگر که به سلامت بود از بهر دل مادر فرا افسونگر دادم" و این برای آن کرد که رسول (ص) گفته است که متوکل نباشد کسی که افسون کند و داغ کند. (کیمیای سعادت، ج 2، ص 528)

بدان که داغ نیز عادت است گروهی را ولیکن کردن آن از توکل بیفکند بلکه از آن خود نهی آمده است... عمران بن حصین را علتی پدید آمد. گفتند داغ کن، نکرد. چون الحاح کردند، بکرد، بهتر شد. پس گفت: پیش از داغ نوری می‌دیدم و آوازی می‌شنیدم و ملایکه بر من سلام می‌کردند تا این داغ کرده‌ام آن همه از من در حجاب شدند پس توبه و استغفار کردم. (همان، ص 563)

سخن در این باب بسیار است اما حال و مجال بیانش نیست. همین قدر نوشتم که بگویم عبارت حضرت امیر را که از تمثیلی برای ادای بهتر مقصود یاری جسته، بهانه و مستند و توجیه قرار ندهیم جهت مجازات‌های خارج از عرف و شرع و قانون. آن خطبۀ حیرت‌انگیز اتفاقاً حکمت‌ها و اندرزهای بسیار دارد اگر ما نیوشنده باشیم. آن بخش‌ها را هم بخوانیم. هم برای خودمان هم برای مردم:

ولیصدق رائد اهله، ولیجمع شمله، ولیحضر ذهنه.
پیشوای قوم باید با مردم خود به راستی سخن راند، و پراکندگی را به جمعیت کشاند، و ذهن خود را آمادۀ پذیرفتن گرداند. (نهج البلاغه، ترجمۀ سید جعفر شهیدی، ص 102)

تا آن‌جا که در وصف روزگار غدار می‌فرماید:

ولبس الاسلام لبس الفرو مقلوبا.
و اسلام پوستین باژگونه پوشد (همان)

🔸بعد التحریر:

اجازه می‌خواهم هم اینک جامۀ تحقیق و افاضه را بر تن نحیف خود بدرم و با چشمی اشکبار فریاد بزنم چرا محسن شکاری را کشتید؟ البته که داغ بر دل‌های خونین نهادید اما کدام مرهم را پیش از آن تدارک دیدید و توکل به خدا کردید؟

بعید است دغدغۀ شما اخافة الناس بوده باشد. سالانه ده‌ها و صدها مورد آزار و اذیت اوباش را در حق این مردم بی‌پناه به امان خدا رها می‌کنید و آن وقت یکباره یاد مردم در خاطرتان زنده می‌شود؟ شاید اخافة الملوک موجب چنین حکم بی‌جا و نامقبولی شده است. وگرنه مشارکت در بستن خیابان و وارد کردن زخمی به کتف شخصی چنین تاوانی ندارد. خصوصاً در مملکتی که سعید مرتضوی 200 هزار تومان جریمه می‌شود و شعبۀ 38 دیوان عالی کشور در مقام مرجع تجدید نظر، اتهام را وارد ندانسته و اعلام می‌کند به فرض ثبوت جرم، میزان جزای نقدی دادستان سابق تهران 20 هزار تومان است.

براستی دربارۀ محسن شکاری چرا مجازاتی متناسب با جرم ادعایی در نظر گرفته نشد؟

چرا قصور و تقصیر حکومت را در تأمین رفاه مردم و رفع تنگناها در اینگونه احکام لحاظ نمی‌کنید؟

اطلاع دارید چند هزار خانه و کاشانه را با سیاست‌های غلط خود تبدیل به جهنم کرده‌اید؟

گیرم که حکمش طبق موازین حقوقی اعدام بود. مگر جوان این مملکت نبود؟ مگر از دسترنج خودش نان نمی‌خورد؟ او که دیگر به گروهک و سازمانی متصل نبود. چرا بعد از اعدام او مقامات رسمی شادی کردند و دست کم اظهار تأسف نکردند؟

اصلا چرا عوض او یکی از مرتکبین قتل عمد را در همین ایام قصاص نکردید؟

چرا در انتساب این اعمال به پیامبر داد سخن می‌دهید اما مطابق احکام اسلام عمل نمی‌کنید؟

چرا اینقدر در اجرای احکام ناجوانمردانه تعجیل می‌ورزید؟

چرا لااقل به حرمت نامش در روز شهادت حضرت زهرا (س) اعدام را متوقف نکردید؟ دیر می‌شد؟

آقای احمد خاتمی گفته "از قوۀ قضائیه تشکر می‌کنم که اولین اغتشاشگر را پای چوبۀ دار فرستاد". دریغ از ارزنی مروت و مردی.
در کامل الزیارات آمده نخستین فرد از فرزندان پیامبر که در قیامت پرونده‌اش بررسی می‌شود محسن بن علی (ع) است. بترسید از فردایی که مردم اولین پرونده‌ای که رسیدگی کنند پروندۀ این کارگر ۲۳ ساله باشد. ناله‌های مادرش را نشنیدید؟ "آی محسن" گفتنش را نشنیدید؟ شیون او به آسمان رسید و به گوش شما نرسید.

https://t.me/rezamousavitabari

♨️ حمیدرضا جلائی پور: تقریبا 70 درصد مردم ایران در صحنه اعتراضات ساکت‌اند/ حکومت بعد از سه ماه یک علامت مثبت به مردم نداده تا مردم یک مقدار امیدوار بشوند

💢 حمیدرضا جلائی پور استاد دانشگاه در جلسه شورای مرکزی جمعیت توسعه و آزادی استان کرمان عنوان کرد:

🔻تقریبا ۷۰ درصد مردم ایران در صحنه اعتراضات ساکت‌اند.

🔻هفتاد درصدی که از وضع موجود ناراضی هستند, ولی در عین حال زیاد هم اعتمادی به اپوزیسیون متفرق نظام سیاسی ندارند.

🔻شورش‌ها معمولا برانگیخته می‌شود و زود تمام می‌شود و ادامه پیدا نمی‌کند.

🔻 جامعه ایران مدت‌ها است که جامعه جنبشی است.

🔻 ما هنوز وارد وضعیت انقلابی نشدیم.

🔻 از نشانه‌های وضعیت‌های انقلابی این است که اول حکومت نتواند کنترل کند. ما چنین وضعیتی نداریم.

🔻همچنان وضعیت اعتراضی-«جنبشی» است.

🔻عامل چهارم سیاست خارجی دشمن ساز است.

🔻کاری کردند که بن سلمان در برابر توانایی موشکی ما، هزینه رسانه‌ای را می‌دهد که هر شب ایران را با «پیام» مورد شلیک قرار می‌دهد. با عناوین مجهول و بدون شناسنامه «فراخوان» می‌دهد.

🔻هفته‌های اول اعتراضات همه در سوگ مهسا بودند و اعتراض مدنی شکل گرفت.

🔻در این اعتراض جوانان می‌گفتند ما می‌خواهیم زندگی خود را پس بگیریم اینقدر تحمیل نکنید. یک جنبش مدنی بود.

🔻سه سازمان تروریستی مجاهدین خلق و در رابطه با شمالغرب کشور کوموله و دموکرات اینها تلاش داشتند اعتراضات را از یک فاز مدنی و خشونت‌پرهیز به یک فاز خشونت‌ناپرهیز و سرنگونی طلبانه تبدیل کنند.

🔻 می‌دانستند که جمهوری اسلامی یک رژیم پوشالی نیست و مقاومت می‌کند و نمی‌ایستد که سرنگونش کنند. ولی آنها ابایی نداشتند که جوان مردم را دم تیر بدهند.

🔻یک حالت ممکن این است که می‌گویند ما جمعش می‌‌کنیم.

🔻 حالت دوم ناامن شدن سیستماتیک ایران هست.

🔻 حالت سوم که ما امیدواریم اتفاق بیفتد ولی الان که داریم صحبت می‌کنیم نشانه‌هایش نیست. زمینه‌ای فراهم شود که یک تفاهمی، یک انعطافی، یک بازی «برد بردی» بین حکومت و جامعه معترض بطور نانوشته رخ بدهد.

🔻اگر ما وارد شرایط انقلابی شویم من ارزیابی‌ام این است که در کشور انقلاب نمی‌شود.

🔻 لذا ممکن است که نهاد حکومت ایران موتور توسعه آینده ایران نباشد، ممکن است مردم ایران را راضی نکند، ولی حکومت می‌تواند جلوی انقلاب مردم را بگیرد. لذا نتیجه این درگیری بالا و پایین، تداوم ناامنی است.

🔻 چون جامعه بحرانی و اعتراضی است ما نباید سرمان را به دیوار بزنیم.

🔻 اگر چه در فصای مجازی به ما حمله می‌کنند خوب حمله کنند. بالاخره این کشور ما است. ما باید حاکمیت و سیاست‌هایش را نقد کنیم.

🔻 الان یک مشکل که داریم این است که یک عده شوق زده شده‌اند. فکر می‌کنند حالا چون یک مقدار فضا داغ شده حتما «دیگه تمومه». گفتم دیگه تمام نیست ایران ناامن می‌‌شود.

🔻 ما باید مردم را تشویق کنیم به راه میانه و راه عقلانی. احیای حد وسط، احیای میانه‌روی. الان اگر این حرف‌ها را بزنیم یک عده به ما می‌خندند. اما تا ابد نخواهند خندید. ما نباید جوگیر شویم.

🔻 یک موسسه اقتصادی براندازی درست شده است. یعنی یک عده‌ای هستند که پروژه‌شان براندازی از طریق تشویق آشوب است.

🔻ارزیابی‌هاشان این است که نمی‌شود ایران را با جنگ، تحریم و با اعتراضات مردمی به زانو درآورد. حرف آنها این است که ایران را با چرخه آشوب و آن هم با تداوم آن می‌شود له کرد.

🔻 حرف آن‌ها این است که هر کس در ایران حاکم باشد قدرت منطقه‌ای می‌شود. ناراحت هستند از ایران بزرگ.

🔻 در مهندسی انتخابات ۱۴۰۰ حکومت را بی‌سپر کرد و میانه جامعه را از صندوق رای دور کرد. الان هم شما می‌بینید. الان کسی با رئیسی کاری ندارد.

🔻ما باید به سهم خودمان وسط را پر کنیم یعنی جامعه مدنی را قوی کنیم. یعنی نیروهای میانه، عاقل، دلسوز، کارشناس اینها باید بیشتر با هم باشند.
بیشتر هم افزایی کنند، بیشتر تشکل‌ داشته باشند، بیشتر اوضاع کشور را رصد کنند. بیشتر مواظب کشور باشند.

🔻 در شرایطی هستیم که حکومت بعد از سه ماه یک علامت مثبت به مردم نداده تا مردم یک مقدار امیدوار بشوند.

🔻از طرف دیگر در خارج یک موسسه اقتصادی براندازی شکل گرفته که می‌خواهند همه چیز را ویران کنند و کسانی که می‌خواهند ویران کنند پول گیرشان می‌آید و یک روز هم به ایران نمی‌آیند./ کانال جمعیت توسعه و آزادى

https://www.jamaran.news/fa/tiny/news-1577360

🕌 @jamarannews

نفرین!

فارغ از هر نوع نگاه سیاسی، خواندن و شنیدنِ تضرعِ جانسوز والدین زندانیانِ جوانی که فرزندان آنها را به اتهام "محاربه" به مرگ محکوم کرده‌اند، دل سنگ را می‌شکافد.
در طرفِ حکم‌دهنده که رحم و رأفتی دیده نمی‌شود. در آن سوی آبها اما کسانی که جوانان بیگناه این سرزمین را به "دفاع مشروع از خود" فرا خواندند، آیا نمی‌دانستند که در این کشور حتی پراندن سنگی را هم "محاربه" تعریف کرده‌اند و برایش حکم مرگ در نظر گرفته‌اند؟ حالا آنها از این محکومان به اعدام و خانواده‌های بی‌پناه آنان چگونه می‌خواهند حمایت کنند؟
در این مواقع، هیچکس مسئولیت پیامد حرف‌ها و توصیه‌های خود را به عهده نمی‌گیرد. معمولاً محروم‌ترین خانواده‌ها قربانی چنین حوادثی می‌شوند، مانند آن پدر دستفروشی که برای نجات فرزندش پشت درِ بستۀ دادسراها و دیوارهای بلندِ زندان، درمانده شده و راه به جایی نمی‌برد و روزها بی‌هدف در کوچه و خیابان سرگردان است. یا آن پدرِ دردمندی که التماس می‌کند تنها پسرش را به بالای دار نکشند چون تمام اعضای خانواده به مرز خودکشی رسیده‌اند.....
این سرزمین مرزپرگهر لقب گرفته اما گویا نفرین شده است!
@ahmadzeidabad
https://instagram.com/ahmadzeidabadiii