⭕️ در جستجوی شتر هجدهم
احمد میدری
به دکتر خانیکی زنگ زدم که برای جلسه نکوداشت هماهنگی‌های لازم صورت گیرد. گفت من راضی به این مراسم نیستم. به ایشان گفتم ما و جامعه نیازمند این مراسم هستیم و این هم بدون تعارف می‌گویم. گفتم علتش را توضیح خواهم داد. علتش جست‌وجو برای شتر هیجدهم است. داستان شتر هجدهم را ویلیام یوری باب کرده است. او صاحب کرسی حل منازعه (Conflict Resolution) در دانشگاه هاروارد است که تجربه‌های زیادی در حل منازعه در میان کشورها و نهادها دارد. چند کتاب او نیز به فارسی ترجمه شده است. یوری معتقد است که عموم منازعات میان انسان‌ها مانند وصیت آن پدر است که 17 شتر را برای سه فرزند خود به ارث گذاشت. وصیت کرد که برای یکی از آنها یک‌دوم شترها، برای فرزند دیگر یک‌سوم و برای یکی هم یک‌نهم داده شود. بعد از فوت پدر فرزندان جمع شدند و وصیتنامه را خواندند. هفده نه بر دو تقسیم می‌شود و نه بر سه و نه بر عدد نه.
اختلاف میان فرزندان بالا گرفت. به پیر قوم مراجعه کردند و گفتند نمی‌توانیم وصیت پدر را اجرا کنیم. پیر دانا گفت من یک شتر به شما می‌دهم و آن وقت 18 شتر خواهید داشت یک‌دوم آن می‌شود 9 شتر، یک‌سوم آن می‌شود 6 شتر و یک‌نهم آن می‌شود 2 شتر. جمع شترهای شما می‌شود 9 به‌ علاوه 6 و به‌ علاوه 2 یعنی 17 شتر و می‌توانید یک شتر من را برگردانید.
اختلاف میان آنها پایان یافت و زندگی برادرانه برقرار شد. از نظر ویلیام یوری عموم منازعاتی که میان دولت‌ها، سازمان‌ها و مردم وجود دارد مانند همین وصیت است. هیچ راه‌حل از پیش تعیین شده‌ای ندارند مگر اینکه پیر دانایی شتر هجدهم را به عاریت بدهد تا مساله حل شود. مشکل پیدا کردن شتر هجدهم است. ما نیز در وضعیتی مشابه قرار گرفته‌ایم، وضعیتی که به آن تراژدی رئالیسم سیاسی می‌گویند.

کشور بر سر یک دوراهی قرار می‌گیرد که هیچ یک از دو سر دعوا را نمی‌توان حذف کرد. مانند دعوای زن و شوهری که در شرف طلاق هستند و فرزندانی دارند. طلاق یک تراژدی برای فرزندان و عموما برای مرد و زن هم است. هنر در این وضعیت اصلاح رفتار هر دو طرف است، هر دو علایقی دارند که جمع آنها ممکن نیست اما جدایی به‌طور قطع برای فرزندان مصیبت است.

جامعه امروز ما در چنین وضعیتی قرار دارد. نمی‌توانیم با هیچ یک از دو طرف دعوا همراهی کنیم. مساله حفظ همبستگی و اصلاح رفتارهاست تا نه تنها در کنار هم زندگی کنیم، بلکه با تغییر رفتار سعادت عمومی را به ارمغان بیاوریم. مساله اصلی، حل منازعه‌ است. اگر بر نظام سیاسی بیش از این فشار وارد شود با خطر دولت ضعیف روبه‌رو خواهیم بود که اگر محقق شد جهنمی می‌شود و همه آرزوی بازگشت به گذشته را خواهیم داشت. اگر دولت هم این راه را ادامه دهد ملت و خود را ویران می‌کند. خودویرانگر شده است.

این منازعه را چگونه می‌توان حل کرد؟

ویلیام یوری می‌گوید باید شتر هجدهم را درون هر جامعه کشف کرد. راه‌حل او برای حل منازعه خاورمیانه بازگشت به سنت مشترک در میان ادیان این منطقه یعنی سنت مشترک میان اسلام، یهودیت و مسیحیت است. هر سه ادیان ابراهیمی هستند.

به نظر او باید راه را از ابراهیم پیامبر پرسید. یوری از زادگاه ابراهیم تا محل فوتش پیاده رفت تا بتواند سنت مشترک میان پیروان ابراهیم اعم از یهودی یا مسلمان یا مسیحی را بیابد. او سنت مشترک را در همسفره بودن پیدا کرد. میان همه ساکنین منطقه خاورمیانه یک سنت مشترک ابراهیمی وجود دارد: همسفره بودن و مهمان‌پذیری.

همه مردم این منطقه از ابراهیم آموخته‌اند مهمان را برکت سفره و مهمان خدا می‌دانند. همسفره بودن برکت است، زیرا بستری برای گفت‌وگو است. از دل گفت‌وگو نه گفت‌وگویی سیاسی، بلکه گفت‌وگو بر سر هر چیزی انسان را از موضع نزاع بیرون می‌آورد و افق تازه‌ای را می‌گشاید. از نظر یوری شتر هیجدهم برای حل منازعه همسفره شدن است تا در لحظه‌هایی که اختلاف و منازعه را کنار می‌گذاریم راه‌حلی برای مسائل به ظاهر لاینحل بیابیم.

حل منازعه داخلی ما هم شتر هجدهم را می‌خواهد. نمی‌دانیم این شتر چیست، اما می‌دانیم به قول محمدمهدی مجاهدی از دل هم‌مساله شدن «هم‌مسالگی» بیرون می‌آید. به‌رغم همه اختلاف‌ها مساله‌های مشترک زیادی داریم. دعوا بر سر حق و باطل نیست تنها یک باطل وجود دارد و آن هم تداوم منازعه است که هر دو طرف را به مسلخ می‌برد.

نکوداشت توکلی و خانیکی فرصتی است برای یافتن مساله‌های مشترک و یافتن راهی برای پایان بخشیدن به منازعه. حدود 10 سال پیش با دکتر توکلی در مورد اختلافات داخلی صحبت می‌کردم ایشان این آیه را خواندند: «ولا تنازعُواْ فتفْشلُواْ وتذْهب رِیحُکُمْ وٱصْبِرُواْ إِنّ ٱللّه مع ٱلصّابِرِین. با هم نزاع مکنید که سست‌ شوید و مهابت‌ شما از بین برود و صبر کنید که خدا با شکیبان است.» به این آیه ایمان بیاوریم. سلامتی کامل این دو عزیز را از خدواند متعال خواهانیم.

@meidari
https://bit.ly/3Z9NnEV

محسن رِنانی: جوک بسازید تا توسعه نیابید.
Make jokes and don't develop | Mohsen Renani | TEDxNaghsheJahan
@AnSoo

تفکر نقادانه
بررسی یک سخنرانی از دکتر رنانی
هومن پناهنده
مهر 97
باشگاه اندیشه
@Bashgahandishe

تئاتر ابسورد یا جهان واقعی؟

سخن وزیرِ میراث فرهنگی در این باره که چگونه می‌توان در "پیرزن و پیرمردِ" گردشگر ایجادِ انگیزه کرد تا آنها، حتی وقتی می‌دانند احیاناً در ایران دستگیر خواهند شد باز هم از سفر به ایران دست بر ندارند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🎉🎉 در دست انتشار

#نشر_کرگدن
#با_کرگدن_سفر_کن

هنر هشیارانه زیستن
ناتانیل برندن
ترجمهٔ کورش کامیاب
ویراستۀ هومن پناهنده
مجموعهٔ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
۲۷۶ صفحه/ قیمت پشت جلد: ۱۵۰۰۰۰ تومان
قیمت پس از تخفیف: ۱۲۷۵۰۰ تومان
خرید مستقیم در تلگرام با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

هنر هشیارانه زیستن دعوتی است به تعقل و تفکر و بهره‌گیری از فواید بی‌شمار آن، و راهنمایی برای زندگی آگاهانه. نویسنده ما را به بازاندیشی در بسیاری از باورهایمان فرامی‌خواند، از باورهایی دربارۀ فعالیت‌های روزمره تا باورهای اخلاقی و معنوی. ضرورت این بازاندیشی در عصر اطلاعات، که ما را در معرض حجم بی‌سابقه‌ای از نظرها و عقاید دربارۀ هر جنبۀ قابل‌تصوری از زندگی قرار داده است، از هر زمان دیگر بیشتر است.
هنر هشیارانه زیستن ابزارهایی در اختیارمان قرار می‌دهد تا به کمک آنها بتوانیم به توانمندی‌های خود متکی باشیم. از ناتانیل برندن، روان‌شناس و درمانگر کانادایی-امریکایی، بیش از بیست کتاب در حوزۀ روان‌شناسی منتشر شده است. مهم‌ترین دستاورد او بنیان گذاشتنِ جنبش عزت‌نفس است. برندن نخبه‌ترین نظریه‌پردازی است که طی شش دهه تلاش این مفهوم را، که تا دهۀ ۱۹۶۰ در متون روان‌شناسی جدی گرفته نمی‌شد، از ابهام درآورد و سهم بزرگی در معرفی تأثیرات آن بر زندگی روزمرۀ انسان‌ها ایفا کرد. هنر هشیارانه زیستن شانزدهمین کتاب او است که از جنبه‌های فراوان ارزشمندترین اثر این متفکر فقید به شمار می‌آید.

#نشر_کرگدن
#در_دست_انتشار
#هنر_هشیارانه_زیستن
#ناتانیل_برندن
#کورش_کامیاب
#بابک_عباسی
#مجموعه_خوب_زیستن
#خودشناسی
#آگاهی
#راه‌و‌رسم_زندگی
#ذهن‌آگاهی

🔸حکومت‌های دوران ماقبل‌ صنعتی نمی‌توانستند اعتماد مردم را جلب کنند. نخست به این دلیل که خشن و زورگو بودند. این خشونت به‌ویژه در مواجهه‌ی حکومت با زارعان و مخالفان ظهور بیش‌تری می‌یافت. دومین دلیلِ بی‌اعتمادی مردم به حکومت‌های دوران قدیم را در ماهیت خودکامه‌ی این حکومت‌ها باید جست. خودکامگی این حکومت‌ها از آنجا ناشی می‌شد که قدرتی نامحدود را در اختیار حاکمانی بوالهوس می‌گذاشتند که هرچند قادر نبودند فرآیند سیاسی تحت حاکمیت‌شان را به درستی مهار و هدایت کنند، می‌توانستند به‌آسانی و با شیوه‌هایی غیرمنتظره در همه‌ی امور مداخله کنند و -مهم‌تر از همه- قادر بودند بر سرنوشت افراد تاثیر بگذارند و کسانی را که خطری برای حاکمیتشان تلقی می‌کردند تنزل مقام دهند یا به‌کلی از سر راه خود بر دارند. بیهوده نیست که در قصه‌های عامیانه پادشاهان غالباً فرمان می‌دهند که " سر از تن فلان کس جدا شود". در حقیقت، همین واقعیت که این قدرتِ به‌ظاهر مطلق آن‌گاه که به جای اشخاص معطوف به فرآیندها می‌شد اصلاً کارآیی نداشت، خود موجب تشدید تعدی لجام‌گسیخته‌ی آن می‌شد. در هزار و یک‌ شب، داستانی هست که بنا بر آن خلیفه و وزیرش با بدن مثله‌شده‌ی زن جوانی روبه‌رو می‌شوند‌ که در بشکه‌ای انداخته شده است. خلیفه که از این واقعه منقلب شده است، فریاد بر می‌آورد که حکومت باید از چنین فجایعی جلوگیری کند. تا این‌جا حسی که به ما دست می‌دهد کاملاً قابل‌ فهم است و حال و هوایی امروزی دارد، امادر ادامه‌ی داستان، خلیفه به وزیرش دستور می‌دهد فوراً قاتل را پیدا کند، وگرنه اعدام خواهد شد. یعنی خلیفه، درست برخلاف آنچه خواننده‌ی امروزی ممکن است انتظار داشته‌ باشد، به وزیر دستور نمی‌دهد برنامه‌ای برای مبارزه با جرم و جنایت تدوین کند. از نظر‌ او این مشکل حل‌ناشدنی است. خلیفه صرفاً آسان‌ترین و در دسترس‌ترین گزینه‌ی ممکن را بر می‌گزیند.‌ حاکمان دیگر نیز به همین شیوه عمل می‌کردند؛ مثلاً در مواجهه با مشکلات اقتصادی، دست به مصادره‌ی اموال و دارایی‌های شخصی توانگران می‌زدند... یا برای مقابله با بحران‌های سیاسی... افراد را بدون محاکمه زندانی می‌کردند یا دادگاه‌هایی تشکیل می‌دادند که نتیجه‌ی دادرسی‌شان پیشاپیش معلوم بود یا دست به اعدام‌های فوری می‌زدند و کارهایی از این دست.

پاتریشیا کرون، جامعه‌های ماقبل
صنعتی، ترجمه‌ی مسعود جعفری،
صفحات ۱۰۶ و ۱۰۷.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

📺 گفت‌وگوی ویدئویی اعتماد با خانواده دو جانباخته هواپیمای اوکراینی:

🔹تمام خواست خانواده‌های هواپیمای اوکراینی محاکمه آمران رده‌بالاست

🔹کیفرخواست فقط افراد نظامی را دربرمی‌گیرد در حالی که مسئولان و افراد غیرنظامی دیگری هم هستند

🔹کیفرخواستی که صادر شده کاملا غلط است و متاسفانه این عبارت را باید عرض کنم که ظالمانه است

🔹گزارش کارشناسی ایران کلا زیرسوال است؛ دروغ گفتند

🔹کارشناسان عموما وابستگی سازمانی داشته‌اند، همان سازمانی که این جنایت را انجام داده و این تعارض منافع دارد

🔹موشک دوم دقیقا به هواپیما اصابت کرده، برخلاف آنچه گزارش رسمی ایران گفته و به بدترین جای هواپیما هم خورده است

🔹هیچ امیدی به دادخواهی نداریم

🔹چاره‌ای نداریم ما سوخته‌ایم و تمام شده‌ایم

🔹بچه‌های ما از جایی کشته شدند که نه ما فکر می‌کردیم ضربه بخوریم و نه خودشان

🔹با «کیان» سوختیم و با بقیه هم همین‌طور، هر کدام‌شان انگار یک شب ۱۸ دی دیگر برای ما بود/ اعتماد

مشروح این گفت‌وگو را #اینجا_ببینیم👇

https://www.etemadonline.com/tiny/news-601425

#سیاسی

🆔 @EtemadTV 👈عضویت⭕️

سخنانِ بسیار تلخ و، در عین حال، سنجیده و وزین ِ پدر و مادری که شاید بتوان گفت فقط باید مادر یا پدر بود تا حقیقت حالشان را دریافت.
برای توصیف احساسم پس از خواندن آنچه بر این دو بلازده‌ گذشت و می‌گذرد، فعلاً تصویری نیرومندتر از این شعر شاملو به یادم نمی‌آید :

من درد در رگانم
حسرت در استخوانم
چیزی نظیر آتش در جانم پیچید
سراسر وجود مرا گویی چیزی به هم فشرد
تا قطره‌ای به تفتگی خورشید جوشید از دو چشمم
از تلخیِ تمامی دریاها در اشک ناتوانی خود ساغری زدم

#هومن_پناهنده
@gashthaa

✍ نصرالله پورجوادی

تاریخ مجتهد محور
در اوایل دهه شصت که ما تازه مرکز نشر دانشگاهی را برای تهیه کتابهای دانشگاهی تاسیس کرده بودیم بعضی ها در بیرون از مرکز خیال می کردند که این مرکز تاسیس شده است تا کتاب های دانشگاهی را انقلابی و «اسلامی»، چاپ کند-- در همه زمینه ها: از مهندسی و پزشکی گرفته تا علوم اجتماعی و روانشناسی و تاریخ و ادبیات فارسی و غیره. تصور می کردند که در یک جایی، عده ای از ما بهتران نشسته اند و تصمیم میگیرند که مثلاً اقتصاد اسلامی چیست. تاریخ اسلامی چیست، ریاضیات اسلامی چیست ، روانشناسی اسلامی چیست. و بعد هم دستور صادر میکنند به مرکز نشر تا طبق آن دستورات و تصمیمات کتاب تالیف کند .
ولی من در همان موقع هم می گفتم که خدا وکیلی هیچکس از بالا دستوری به مرکز نشر نمیداد. نه رئیس جمهور و نه نخست وزیر و وزرا و نه ستاد انقلاب فرهنگی. هیچ‌کس ، حتی شیخ محمد تقی مصباح یزدی هم که بعداً بودجه کلانی گرفت تا سه عنوان کتاب در جامعه شناسی و روانشناسی و اقتصاد اسلامی بنویسند و چاپ کنند و هر سه هم سر زا رفت، تماسی با مرکز نداشت. ( شیخ اصلا دانشگاهی ها را داخل اهل علم حساب نمی کرد). البته گاهی از پایین پله های مرکز نشر جوانانی بالا می آمدند به دفتر من درطبقه پنجم و از من سوال می‌کردند که مثلاً برای اسلامی کردن کتاب ها چه کار می کنم.؟ گاهی هم پیشنهاد میدادند، پیشنهاد عجیب. و من میخواهم برای یاد آوری و معرفی ذهنیت این نوع جوانانی که از گرماگرم انقلابی گری و اسلامیت سر بر می اوردند دو خاطره برای جوانان نسل کنونی تعریف کنم.
یکی از آنها خاطره نوجوانی است که تازه ریشش سبز شده بود و آمده بود و میگفت چرا ما کتاب های ریاضی و فیزیک و شیمی و غیره را می خواهیم با فرمول هایی که در آنها الفبای فرنگی مثل x و y یا a و bو c نوشته می شود چاپ کنیم. می گفت ما انقلاب کردیم که دیگر حروف خارجی و اصلا زبانهای غیر اسلامی در کتاب های خود به کار نبریم. و شما هم نباید ببرید.
تصور نکنید که این ذهنیت فقط در یک گروه یا قشری خاص از جوانان بود. نه، این نوع تصور عمومیت داشت، منتهی به صورتهای مختلف ظهور و بروز می کرد. مثلاً همین ذهنیت در نخست وزیر بود که دستور میداد تمام کلاسهای زبانهای فرانسه و انگلیسی و آلمانی متعلق به انستیتو فرانسه و بریتیش کانسل و گوته بسته شود؛ و همین ذهنیت بود که اسم یک یک دانشگاهها را برمی میداشتند و به جای آنها می گفتند اسم کسانی را بگذارند که به اندازه یک آجر یا یک کیسه سیمان هم در بنای آن دانشگاه سهم نداشتند واصلا تحصیلات دانشگاهی که هیچ؛ دیپلم دبیرستان هم نگرفته بودند. و نیز همین ذهنیت بود که مقرر میکرد واحد‌های زبان خارجی را برای دانشجویان در دانشگاهها،در همه رشته ها، کم کنند و حد اکثر به جایش عربی بگذارند. همین ذهنیت بود که میخواستند بقبولانند که زبان علم امروز هم باید عربی باشد نه انگلیسی یا فرانسه . در واقع میخواستند به خیال خود زبان علمی را در تمام دنیا عربی کنند تا ثابت کنند که عالم و دانشمند در دنیا کسی است که در حوزه ها به عربی درس خوانده باشد و درس و علم هم برایشان همان فقه و فقه و باز هم فقه بود. و خیال نکنید که این نوع ذهنیت امروزه دیگر وجود ندارد و فقط هاشمی رفسنجانی بود که عمامه به سر ها را عالم و دانشگاهیان را عوام می خواند. این ذهنیت حتی در کسانی هم که عمامه را از سر برداشته، و قبا و لباده را تبدیل به کت و شلوار کرده اند هنوز هم هست. البته نه همه. خوب، حاصل این همه این تلاش ها برای از سکه انداختن زبان انگلیسی و فرانسه و آلمانی چه بود؟ این که رییس جمهور ما که مدعی است از یک دانشگاه اروپایی دکترا گرفته است یک احوالپرسی ساده هم نمی تواند به یک زبان اروپایی با روسای جمهور کشور های دیگر بکند، و وزیر خارجه کشورمان وقتی میخواهد با رییس جمهور ترکیه چاق سلامتی کند به زبان عربی میکند.
خاطره دیگر باز مربوط به یک نوجوان انقلابی دیگر است که قیافه اش شبیه به طلبه ها بود هرچند که عبا و عمامه نداشت. پیراهن آستین بلندی داشت که دامن آنرا روی شلوارش انداخته بود. پیشنهاد این جوان هم این بود که مرکز نشر دانشگاهی بیاید و کتاب های تاریخ را که تاکنون نوشته شده است انقلابی و اسلامی کند. چگونه؟ گفت با تغییر محور تاریخ و توضیح داد که تاریخها تاکنون همه بر محور شاهان و سلسله های شاهی مثل صفویه و زندیه و افشاریه و قاجاریه و پهلوی نوشته شده است و این نگاه به تاریخ طاغوتی است. گفت: حالا که انقلاب شده، آن هم انقلابی اسلامی، ما باید تاریخ را مجتهد محور کنیم یعنی هر دوره را بر اساس زندگی و فعالیت مجتهد زمان و فتواهای او و اتفاق‌هایی که در ارتباط با بیت او رخ داده است تدوین کنیم.
⬇️

@HistoryandMemory