Forwarded from نشر کرگدن
🎉🎉 در دست انتشار
هنر هشیارانه زیستن
ناتانیل برندن
ترجمهٔ کورش کامیاب
ویراستۀ هومن پناهنده
مجموعهٔ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
۲۷۶ صفحه/ قیمت پشت جلد: ۱۵۰۰۰۰ تومان
قیمت پس از تخفیف: ۱۲۷۵۰۰ تومان
خرید مستقیم در تلگرام با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot
#نشر_کرگدن
#در_دست_انتشار
#هنر_هشیارانه_زیستن
#ناتانیل_برندن
#کورش_کامیاب
#بابک_عباسی
#مجموعه_خوب_زیستن
#خودشناسی
#آگاهی
#راه‌و‌رسم_زندگی
#ذهن‌آگاهی
هنر هشیارانه زیستن
ناتانیل برندن
ترجمهٔ کورش کامیاب
ویراستۀ هومن پناهنده
مجموعهٔ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی
۲۷۶ صفحه/ قیمت پشت جلد: ۱۵۰۰۰۰ تومان
قیمت پس از تخفیف: ۱۲۷۵۰۰ تومان
خرید مستقیم در تلگرام با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot
#نشر_کرگدن
#در_دست_انتشار
#هنر_هشیارانه_زیستن
#ناتانیل_برندن
#کورش_کامیاب
#بابک_عباسی
#مجموعه_خوب_زیستن
#خودشناسی
#آگاهی
#راه‌و‌رسم_زندگی
#ذهن‌آگاهی
Forwarded from گشت‌ها | هومن پناهنده
🔸حکومت‌های دوران ماقبل صنعتی نمی‌توانستند اعتماد مردم را جلب کنند. نخست به این دلیل که خشن و زورگو بودند. این خشونت به‌ویژه در مواجهه‌ی حکومت با زارعان و مخالفان ظهور بیشتری می‌یافت. دومین دلیلِ بی‌اعتمادی مردم به حکومت‌های دوران قدیم را در ماهیت خودکامه‌ی این حکومت‌ها باید جست. خودکامگی این حکومت‌ها از آنجا ناشی می‌شد که قدرتی نامحدود را در اختیار حاکمانی بوالهوس می‌گذاشتند که هرچند قادر نبودند فرآیند سیاسی تحت حاکمیتشان را به درستی مهار و هدایت کنند، می‌توانستند به‌آسانی و با شیوه‌هایی غیرمنتظره در همه‌ی امور مداخله کنند و -مهم‌تر از همه- قادر بودند بر سرنوشت افراد تاثیر بگذارند و کسانی را که خطری برای حاکمیتشان تلقی می‌کردند تنزل مقام دهند یا به‌کلی از سر راه خود بر دارند. بیهوده نیست که در قصه‌های عامیانه پادشاهان غالباً فرمان می‌دهند که " سر از تن فلان کس جدا شود". در حقیقت، همین واقعیت که این قدرتِ به‌ظاهر مطلق آن‌گاه که به جای اشخاص معطوف به فرآیندها می‌شد اصلاً کارآیی نداشت، خود موجب تشدید تعدی لجام‌گسیخته‌ی آن می‌شد. در هزار و یک شب، داستانی هست که بنا بر آن خلیفه و وزیرش با بدن مثله‌شده‌ی زن جوانی روبه‌رو می‌شوند که در بشکه‌ای انداخته شده است. خلیفه که از این واقعه منقلب شده است، فریاد بر می‌آورد که حکومت باید از چنین فجایعی جلوگیری کند. تا اینجا حسی که به ما دست می‌دهد کاملاً قابل فهم است و حال و هوایی امروزی دارد، امادر ادامه‌ی داستان، خلیفه به وزیرش دستور می‌دهد فوراً قاتل را پیدا کند، وگرنه اعدام خواهد شد. یعنی خلیفه، درست برخلاف آنچه خواننده‌ی امروزی ممکن است انتظار داشته باشد، به وزیر دستور نمی‌دهد برنامه‌ای برای مبارزه با جرم و جنایت تدوین کند. از نظر او این مشکل حل‌ناشدنی است. خلیفه صرفاً آسان‌ترین و در دسترس‌ترین گزینه‌ی ممکن را بر می‌گزیند. حاکمان دیگر نیز به همین شیوه عمل می‌کردند؛ مثلاً در مواجهه با مشکلات اقتصادی، دست به مصادره‌ی اموال و دارایی‌های شخصی توانگران می‌زدند... یا برای مقابله با بحران‌های سیاسی... افراد را بدون محاکمه زندانی می‌کردند یا دادگاه‌هایی تشکیل میدادند که نتیجه‌ی دادرسی‌شان پیشاپیش معلوم بود یا دست به اعدام‌های فوری می‌زدند و کارهایی از این دست.
پاتریشیا کرون، جامعه‌های ماقبل
صنعتی، ترجمه‌ی مسعود جعفری،
صفحات ۱۰۶ و ۱۰۷.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
پاتریشیا کرون، جامعه‌های ماقبل
صنعتی، ترجمه‌ی مسعود جعفری،
صفحات ۱۰۶ و ۱۰۷.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from Etemadonline TV
📺 گفت‌وگوی ویدئویی اعتماد با خانواده دو جانباخته هواپیمای اوکراینی:
🔹تمام خواست خانواده‌های هواپیمای اوکراینی محاکمه آمران رده‌بالاست
🔹کیفرخواست فقط افراد نظامی را دربرمی‌گیرد در حالی که مسئولان و افراد غیرنظامی دیگری هم هستند
🔹کیفرخواستی که صادر شده کاملا غلط است و متاسفانه این عبارت را باید عرض کنم که ظالمانه است
🔹گزارش کارشناسی ایران کلا زیرسوال است؛ دروغ گفتند
🔹کارشناسان عموما وابستگی سازمانی داشته‌اند، همان سازمانی که این جنایت را انجام داده و این تعارض منافع دارد
🔹موشک دوم دقیقا به هواپیما اصابت کرده، برخلاف آنچه گزارش رسمی ایران گفته و به بدترین جای هواپیما هم خورده است
🔹هیچ امیدی به دادخواهی نداریم
🔹چاره‌ای نداریم ما سوخته‌ایم و تمام شده‌ایم
🔹بچه‌های ما از جایی کشته شدند که نه ما فکر می‌کردیم ضربه بخوریم و نه خودشان
🔹با «کیان» سوختیم و با بقیه هم همین‌طور، هر کدام‌شان انگار یک شب ۱۸ دی دیگر برای ما بود/ اعتماد
مشروح این گفتوگو را #اینجا_ببینیم👇
https://www.etemadonline.com/tiny/news-601425
#سیاسی
🆔 @EtemadTV 👈عضویت⭕️
🔹تمام خواست خانواده‌های هواپیمای اوکراینی محاکمه آمران رده‌بالاست
🔹کیفرخواست فقط افراد نظامی را دربرمی‌گیرد در حالی که مسئولان و افراد غیرنظامی دیگری هم هستند
🔹کیفرخواستی که صادر شده کاملا غلط است و متاسفانه این عبارت را باید عرض کنم که ظالمانه است
🔹گزارش کارشناسی ایران کلا زیرسوال است؛ دروغ گفتند
🔹کارشناسان عموما وابستگی سازمانی داشته‌اند، همان سازمانی که این جنایت را انجام داده و این تعارض منافع دارد
🔹موشک دوم دقیقا به هواپیما اصابت کرده، برخلاف آنچه گزارش رسمی ایران گفته و به بدترین جای هواپیما هم خورده است
🔹هیچ امیدی به دادخواهی نداریم
🔹چاره‌ای نداریم ما سوخته‌ایم و تمام شده‌ایم
🔹بچه‌های ما از جایی کشته شدند که نه ما فکر می‌کردیم ضربه بخوریم و نه خودشان
🔹با «کیان» سوختیم و با بقیه هم همین‌طور، هر کدام‌شان انگار یک شب ۱۸ دی دیگر برای ما بود/ اعتماد
مشروح این گفتوگو را #اینجا_ببینیم👇
https://www.etemadonline.com/tiny/news-601425
#سیاسی
🆔 @EtemadTV 👈عضویت⭕️
اعتمادآنلاین
تمام خواست خانواده‌های هواپیمای اوکراینی محاکمه آمران رده‌بالاست
محسن اسدی‌لاری و زهرا مجد، والدین دو نفر از جان‌باختگان این پرواز؛ محمدحسین و زینب اسدی لاری، در گفتوگو با اعتماد جزئیات بیشتری از روند پرونده و یافته‌های تازه ارائه داده‌اند.
Etemadonline TV
📺 گفت‌وگوی ویدئویی اعتماد با خانواده دو جانباخته هواپیمای اوکراینی: 🔹تمام خواست خانواده‌های هواپیمای اوکراینی محاکمه آمران رده‌بالاست 🔹کیفرخواست فقط افراد نظامی را دربرمی‌گیرد در حالی که مسئولان و افراد غیرنظامی دیگری هم هستند 🔹کیفرخواستی که صادر شده کاملا…
سخنانِ بسیار تلخ و، در عین حال، سنجیده و وزین ِ پدر و مادری که شاید بتوان گفت فقط باید مادر یا پدر بود تا حقیقت حالشان را دریافت.
برای توصیف احساسم پس از خواندن آنچه بر این دو بلازده گذشت و می‌گذرد، فعلاً تصویری نیرومندتر از این شعر شاملو به یادم نمی‌آید :
من درد در رگانم
حسرت در استخوانم
چیزی نظیر آتش در جانم پیچید
سراسر وجود مرا گویی چیزی به هم فشرد
تا قطره‌ای به تفتگی خورشید جوشید از دو چشمم
از تلخیِ تمامی دریاها در اشک ناتوانی خود ساغری زدم
#هومن_پناهنده
@gashthaa
برای توصیف احساسم پس از خواندن آنچه بر این دو بلازده گذشت و می‌گذرد، فعلاً تصویری نیرومندتر از این شعر شاملو به یادم نمی‌آید :
من درد در رگانم
حسرت در استخوانم
چیزی نظیر آتش در جانم پیچید
سراسر وجود مرا گویی چیزی به هم فشرد
تا قطره‌ای به تفتگی خورشید جوشید از دو چشمم
از تلخیِ تمامی دریاها در اشک ناتوانی خود ساغری زدم
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from | پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره |
✍ نصرالله پورجوادی
تاریخ مجتهد محور
در اوایل دهه شصت که ما تازه مرکز نشر دانشگاهی را برای تهیه کتابهای دانشگاهی تاسیس کرده بودیم بعضی ها در بیرون از مرکز خیال می کردند که این مرکز تاسیس شده است تا کتاب های دانشگاهی را انقلابی و «اسلامی»، چاپ کند-- در همه زمینه ها: از مهندسی و پزشکی گرفته تا علوم اجتماعی و روانشناسی و تاریخ و ادبیات فارسی و غیره. تصور می کردند که در یک جایی، عده ای از ما بهتران نشسته اند و تصمیم میگیرند که مثلاً اقتصاد اسلامی چیست. تاریخ اسلامی چیست، ریاضیات اسلامی چیست ، روانشناسی اسلامی چیست. و بعد هم دستور صادر میکنند به مرکز نشر تا طبق آن دستورات و تصمیمات کتاب تالیف کند .
ولی من در همان موقع هم می گفتم که خدا وکیلی هیچکس از بالا دستوری به مرکز نشر نمیداد. نه رئیس جمهور و نه نخست وزیر و وزرا و نه ستاد انقلاب فرهنگی. هیچکس ، حتی شیخ محمد تقی مصباح یزدی هم که بعداً بودجه کلانی گرفت تا سه عنوان کتاب در جامعه شناسی و روانشناسی و اقتصاد اسلامی بنویسند و چاپ کنند و هر سه هم سر زا رفت، تماسی با مرکز نداشت. ( شیخ اصلا دانشگاهی ها را داخل اهل علم حساب نمی کرد). البته گاهی از پایین پله های مرکز نشر جوانانی بالا می آمدند به دفتر من درطبقه پنجم و از من سوال می‌کردند که مثلاً برای اسلامی کردن کتاب ها چه کار می کنم.؟ گاهی هم پیشنهاد میدادند، پیشنهاد عجیب. و من میخواهم برای یاد آوری و معرفی ذهنیت این نوع جوانانی که از گرماگرم انقلابی گری و اسلامیت سر بر می اوردند دو خاطره برای جوانان نسل کنونی تعریف کنم.
یکی از آنها خاطره نوجوانی است که تازه ریشش سبز شده بود و آمده بود و میگفت چرا ما کتاب های ریاضی و فیزیک و شیمی و غیره را می خواهیم با فرمول هایی که در آنها الفبای فرنگی مثل x و y یا a و bو c نوشته می شود چاپ کنیم. می گفت ما انقلاب کردیم که دیگر حروف خارجی و اصلا زبانهای غیر اسلامی در کتاب های خود به کار نبریم. و شما هم نباید ببرید.
تصور نکنید که این ذهنیت فقط در یک گروه یا قشری خاص از جوانان بود. نه، این نوع تصور عمومیت داشت، منتهی به صورتهای مختلف ظهور و بروز می کرد. مثلاً همین ذهنیت در نخست وزیر بود که دستور میداد تمام کلاسهای زبانهای فرانسه و انگلیسی و آلمانی متعلق به انستیتو فرانسه و بریتیش کانسل و گوته بسته شود؛ و همین ذهنیت بود که اسم یک یک دانشگاهها را برمی میداشتند و به جای آنها می گفتند اسم کسانی را بگذارند که به اندازه یک آجر یا یک کیسه سیمان هم در بنای آن دانشگاه سهم نداشتند واصلا تحصیلات دانشگاهی که هیچ؛ دیپلم دبیرستان هم نگرفته بودند. و نیز همین ذهنیت بود که مقرر میکرد واحد‌های زبان خارجی را برای دانشجویان در دانشگاهها،در همه رشته ها، کم کنند و حد اکثر به جایش عربی بگذارند. همین ذهنیت بود که میخواستند بقبولانند که زبان علم امروز هم باید عربی باشد نه انگلیسی یا فرانسه . در واقع میخواستند به خیال خود زبان علمی را در تمام دنیا عربی کنند تا ثابت کنند که عالم و دانشمند در دنیا کسی است که در حوزه ها به عربی درس خوانده باشد و درس و علم هم برایشان همان فقه و فقه و باز هم فقه بود. و خیال نکنید که این نوع ذهنیت امروزه دیگر وجود ندارد و فقط هاشمی رفسنجانی بود که عمامه به سر ها را عالم و دانشگاهیان را عوام می خواند. این ذهنیت حتی در کسانی هم که عمامه را از سر برداشته، و قبا و لباده را تبدیل به کت و شلوار کرده اند هنوز هم هست. البته نه همه. خوب، حاصل این همه این تلاش ها برای از سکه انداختن زبان انگلیسی و فرانسه و آلمانی چه بود؟ این که رییس جمهور ما که مدعی است از یک دانشگاه اروپایی دکترا گرفته است یک احوالپرسی ساده هم نمی تواند به یک زبان اروپایی با روسای جمهور کشور های دیگر بکند، و وزیر خارجه کشورمان وقتی میخواهد با رییس جمهور ترکیه چاق سلامتی کند به زبان عربی میکند.
خاطره دیگر باز مربوط به یک نوجوان انقلابی دیگر است که قیافه اش شبیه به طلبه ها بود هرچند که عبا و عمامه نداشت. پیراهن آستین بلندی داشت که دامن آنرا روی شلوارش انداخته بود. پیشنهاد این جوان هم این بود که مرکز نشر دانشگاهی بیاید و کتاب های تاریخ را که تاکنون نوشته شده است انقلابی و اسلامی کند. چگونه؟ گفت با تغییر محور تاریخ و توضیح داد که تاریخها تاکنون همه بر محور شاهان و سلسله های شاهی مثل صفویه و زندیه و افشاریه و قاجاریه و پهلوی نوشته شده است و این نگاه به تاریخ طاغوتی است. گفت: حالا که انقلاب شده، آن هم انقلابی اسلامی، ما باید تاریخ را مجتهد محور کنیم یعنی هر دوره را بر اساس زندگی و فعالیت مجتهد زمان و فتواهای او و اتفاق‌هایی که در ارتباط با بیت او رخ داده است تدوین کنیم.
⬇️
@HistoryandMemory
تاریخ مجتهد محور
در اوایل دهه شصت که ما تازه مرکز نشر دانشگاهی را برای تهیه کتابهای دانشگاهی تاسیس کرده بودیم بعضی ها در بیرون از مرکز خیال می کردند که این مرکز تاسیس شده است تا کتاب های دانشگاهی را انقلابی و «اسلامی»، چاپ کند-- در همه زمینه ها: از مهندسی و پزشکی گرفته تا علوم اجتماعی و روانشناسی و تاریخ و ادبیات فارسی و غیره. تصور می کردند که در یک جایی، عده ای از ما بهتران نشسته اند و تصمیم میگیرند که مثلاً اقتصاد اسلامی چیست. تاریخ اسلامی چیست، ریاضیات اسلامی چیست ، روانشناسی اسلامی چیست. و بعد هم دستور صادر میکنند به مرکز نشر تا طبق آن دستورات و تصمیمات کتاب تالیف کند .
ولی من در همان موقع هم می گفتم که خدا وکیلی هیچکس از بالا دستوری به مرکز نشر نمیداد. نه رئیس جمهور و نه نخست وزیر و وزرا و نه ستاد انقلاب فرهنگی. هیچکس ، حتی شیخ محمد تقی مصباح یزدی هم که بعداً بودجه کلانی گرفت تا سه عنوان کتاب در جامعه شناسی و روانشناسی و اقتصاد اسلامی بنویسند و چاپ کنند و هر سه هم سر زا رفت، تماسی با مرکز نداشت. ( شیخ اصلا دانشگاهی ها را داخل اهل علم حساب نمی کرد). البته گاهی از پایین پله های مرکز نشر جوانانی بالا می آمدند به دفتر من درطبقه پنجم و از من سوال می‌کردند که مثلاً برای اسلامی کردن کتاب ها چه کار می کنم.؟ گاهی هم پیشنهاد میدادند، پیشنهاد عجیب. و من میخواهم برای یاد آوری و معرفی ذهنیت این نوع جوانانی که از گرماگرم انقلابی گری و اسلامیت سر بر می اوردند دو خاطره برای جوانان نسل کنونی تعریف کنم.
یکی از آنها خاطره نوجوانی است که تازه ریشش سبز شده بود و آمده بود و میگفت چرا ما کتاب های ریاضی و فیزیک و شیمی و غیره را می خواهیم با فرمول هایی که در آنها الفبای فرنگی مثل x و y یا a و bو c نوشته می شود چاپ کنیم. می گفت ما انقلاب کردیم که دیگر حروف خارجی و اصلا زبانهای غیر اسلامی در کتاب های خود به کار نبریم. و شما هم نباید ببرید.
تصور نکنید که این ذهنیت فقط در یک گروه یا قشری خاص از جوانان بود. نه، این نوع تصور عمومیت داشت، منتهی به صورتهای مختلف ظهور و بروز می کرد. مثلاً همین ذهنیت در نخست وزیر بود که دستور میداد تمام کلاسهای زبانهای فرانسه و انگلیسی و آلمانی متعلق به انستیتو فرانسه و بریتیش کانسل و گوته بسته شود؛ و همین ذهنیت بود که اسم یک یک دانشگاهها را برمی میداشتند و به جای آنها می گفتند اسم کسانی را بگذارند که به اندازه یک آجر یا یک کیسه سیمان هم در بنای آن دانشگاه سهم نداشتند واصلا تحصیلات دانشگاهی که هیچ؛ دیپلم دبیرستان هم نگرفته بودند. و نیز همین ذهنیت بود که مقرر میکرد واحد‌های زبان خارجی را برای دانشجویان در دانشگاهها،در همه رشته ها، کم کنند و حد اکثر به جایش عربی بگذارند. همین ذهنیت بود که میخواستند بقبولانند که زبان علم امروز هم باید عربی باشد نه انگلیسی یا فرانسه . در واقع میخواستند به خیال خود زبان علمی را در تمام دنیا عربی کنند تا ثابت کنند که عالم و دانشمند در دنیا کسی است که در حوزه ها به عربی درس خوانده باشد و درس و علم هم برایشان همان فقه و فقه و باز هم فقه بود. و خیال نکنید که این نوع ذهنیت امروزه دیگر وجود ندارد و فقط هاشمی رفسنجانی بود که عمامه به سر ها را عالم و دانشگاهیان را عوام می خواند. این ذهنیت حتی در کسانی هم که عمامه را از سر برداشته، و قبا و لباده را تبدیل به کت و شلوار کرده اند هنوز هم هست. البته نه همه. خوب، حاصل این همه این تلاش ها برای از سکه انداختن زبان انگلیسی و فرانسه و آلمانی چه بود؟ این که رییس جمهور ما که مدعی است از یک دانشگاه اروپایی دکترا گرفته است یک احوالپرسی ساده هم نمی تواند به یک زبان اروپایی با روسای جمهور کشور های دیگر بکند، و وزیر خارجه کشورمان وقتی میخواهد با رییس جمهور ترکیه چاق سلامتی کند به زبان عربی میکند.
خاطره دیگر باز مربوط به یک نوجوان انقلابی دیگر است که قیافه اش شبیه به طلبه ها بود هرچند که عبا و عمامه نداشت. پیراهن آستین بلندی داشت که دامن آنرا روی شلوارش انداخته بود. پیشنهاد این جوان هم این بود که مرکز نشر دانشگاهی بیاید و کتاب های تاریخ را که تاکنون نوشته شده است انقلابی و اسلامی کند. چگونه؟ گفت با تغییر محور تاریخ و توضیح داد که تاریخها تاکنون همه بر محور شاهان و سلسله های شاهی مثل صفویه و زندیه و افشاریه و قاجاریه و پهلوی نوشته شده است و این نگاه به تاریخ طاغوتی است. گفت: حالا که انقلاب شده، آن هم انقلابی اسلامی، ما باید تاریخ را مجتهد محور کنیم یعنی هر دوره را بر اساس زندگی و فعالیت مجتهد زمان و فتواهای او و اتفاق‌هایی که در ارتباط با بیت او رخ داده است تدوین کنیم.
⬇️
@HistoryandMemory
⬆️
وقتی دید من با حیرت به او نگاه میکنم فکر کرد من درست حرف او را نفهمیده ام. لذا شروع کرد به توضیح دادن و من اعتراف می کنم که هم اکنون هیچ چیز از آن توضیحات را به یاد نمی آورم. ولی یادم هست که من نمی‌توانستم حتی تصور بکنم که تاریخ آخوند محور یا مجتهد محور چگونه باید نوشته شود، لذا به جای تکذیب یا تصدیق سخن او فقط می‌توانستم مات و مبهوت به او نگاه کنم.
نسل امروز ما مسلما خیلی چیزها در باره این نیم قرن گذشته خوانده و شنیده و عکس و فیلم هم از آن روزگاران زیاد دیده است. ولی شنیدن خبر و دیدن عکس کجا و بودن در وسط معرکه کجا. نسل امروز هزاری هم که کتاب و مجله خوانده و در اینترنت انواع فیلمها در باره زندگی کردن در بیابان خشک و بی آب و علف مشاهده کرده باشد معادل یک روز زندگی کردن در بیابان برهوت نیست. کسانی که مثل من نیم قرن گذشته را در این آب و خاک زیسته اند همه از این نوع جوانان، با ذهنیتی که گوشه ای از آنرا سعی کردم نشان دهم ، دیده اند و میفهمند که من چه میگویم. این دو جوان که به دفتر من در مرکز نشر آمدند آدمهای استثنایی و عقب افتاده ذهنی نبودند. این ذهنیت در آن روزگار نرمال بود . اگر در مرکز نشر کسی بود که حرف و پیشنهاد آنها را تحویل نمیگرفت در صدا و سیما یا آموزش و پرورش و سازمان کتابهای درسی که برای همین جوانان امروزی کتاب درسی مینوشتند بودند کسانی که آنها را با روی باز تحویل میگرفتند. اصلا خود اینها و همفکران آنها بودند که تمام تشکیلات آموزش و پرورش را در اختیار گرفتند و تاریخ را هر جور که خواستند نوشتند. تاریخ برای ایران نوشتند ولی خود ایران را سعی کردند در سایه شکوه و عظمت فرهنگ و زبان عربی محو کنند، حتی تارخ ایران پیش از اسلام را. و عجبا که حاصل این کتابها چیزی نبود که جوانان انقلابی دیروز در سر می پروراندند. مغز شویی ممکن است در مورد گروهی یا عده ای که تحت عملیات شست و شو هستند موثر واقع شود ولی انقلاب اسلامی نشان داد که شست و شوی مغزی در مورد یک نسل یا یک ملت کارگر نمی افتد. در تربیت نسلهای آینده ما باید عقلانیت و حقیقت یا راستی را معیار آموزشهای خود قرار دهیم نه اعتقاداتی را که گروهی خاص، که از قضا قدرت را به دست گرفته اند، از روی عادت بدانها پای بندند. و فراموش نکنیم که قدرت همیشه ملازم راستی نیست.
منبع: صفحه فیس‌بوک نویسنده
@HistoryandMemory
وقتی دید من با حیرت به او نگاه میکنم فکر کرد من درست حرف او را نفهمیده ام. لذا شروع کرد به توضیح دادن و من اعتراف می کنم که هم اکنون هیچ چیز از آن توضیحات را به یاد نمی آورم. ولی یادم هست که من نمی‌توانستم حتی تصور بکنم که تاریخ آخوند محور یا مجتهد محور چگونه باید نوشته شود، لذا به جای تکذیب یا تصدیق سخن او فقط می‌توانستم مات و مبهوت به او نگاه کنم.
نسل امروز ما مسلما خیلی چیزها در باره این نیم قرن گذشته خوانده و شنیده و عکس و فیلم هم از آن روزگاران زیاد دیده است. ولی شنیدن خبر و دیدن عکس کجا و بودن در وسط معرکه کجا. نسل امروز هزاری هم که کتاب و مجله خوانده و در اینترنت انواع فیلمها در باره زندگی کردن در بیابان خشک و بی آب و علف مشاهده کرده باشد معادل یک روز زندگی کردن در بیابان برهوت نیست. کسانی که مثل من نیم قرن گذشته را در این آب و خاک زیسته اند همه از این نوع جوانان، با ذهنیتی که گوشه ای از آنرا سعی کردم نشان دهم ، دیده اند و میفهمند که من چه میگویم. این دو جوان که به دفتر من در مرکز نشر آمدند آدمهای استثنایی و عقب افتاده ذهنی نبودند. این ذهنیت در آن روزگار نرمال بود . اگر در مرکز نشر کسی بود که حرف و پیشنهاد آنها را تحویل نمیگرفت در صدا و سیما یا آموزش و پرورش و سازمان کتابهای درسی که برای همین جوانان امروزی کتاب درسی مینوشتند بودند کسانی که آنها را با روی باز تحویل میگرفتند. اصلا خود اینها و همفکران آنها بودند که تمام تشکیلات آموزش و پرورش را در اختیار گرفتند و تاریخ را هر جور که خواستند نوشتند. تاریخ برای ایران نوشتند ولی خود ایران را سعی کردند در سایه شکوه و عظمت فرهنگ و زبان عربی محو کنند، حتی تارخ ایران پیش از اسلام را. و عجبا که حاصل این کتابها چیزی نبود که جوانان انقلابی دیروز در سر می پروراندند. مغز شویی ممکن است در مورد گروهی یا عده ای که تحت عملیات شست و شو هستند موثر واقع شود ولی انقلاب اسلامی نشان داد که شست و شوی مغزی در مورد یک نسل یا یک ملت کارگر نمی افتد. در تربیت نسلهای آینده ما باید عقلانیت و حقیقت یا راستی را معیار آموزشهای خود قرار دهیم نه اعتقاداتی را که گروهی خاص، که از قضا قدرت را به دست گرفته اند، از روی عادت بدانها پای بندند. و فراموش نکنیم که قدرت همیشه ملازم راستی نیست.
منبع: صفحه فیس‌بوک نویسنده
@HistoryandMemory
نشر کرگدن
هنر هشیارانه زیستن ناتانیل برندن ترجمهٔ کورش کامیاب ویراستۀ هومن پناهنده مجموعهٔ «خوب زیستن»/ دبیر: بابک عباسی ۲۷۶ صفحه/ قیمت پشت جلد: ۱۵۰۰۰۰ تومان قیمت پس از تخفیف: ۱۲۷۵۰۰ تومان خرید مستقیم در تلگرام با تخفیف ویژه: @kargadanpubBot هنر هشیارانه زیستن دعوتی…
دوستی از من پرسید: نظر خودت درباره‌ی این کتاب چیست؟
گفتم: اگر ویرایشش به من پیشنهاد نمیشد، احتمال کمی داشت که هرگز آن را بخوانم، چون نه از محتوای آن چیزی می‌دانستم، نه نویسنده‌اش را می‌شناختم، و حیف بود که آن را نخوانم.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
گفتم: اگر ویرایشش به من پیشنهاد نمیشد، احتمال کمی داشت که هرگز آن را بخوانم، چون نه از محتوای آن چیزی می‌دانستم، نه نویسنده‌اش را می‌شناختم، و حیف بود که آن را نخوانم.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from سهام نیوز
✅محبوب‌ترین اسامی نوزادان تهرانی در ۱۴۰۱ چه بود؟
محبوب‌ترین نام‌های ایرانی در بین پسران و دختران متولد شده در تهران تا ابتدای زمستان ۱۴۰۱ نشان می‌دهد که نورا و امیرعلی محبوب‌ترین اسامی نوزادان تهرانی در سال ۱۴۰۱ بوده است.
بر اساس اعلام سازمان ثبت احوال استان تهران فراوانی نام‌های نوزادان در تهران در ۹ ماهه اول سال ۱۴۰۱ براین اساس است: نورا، ماهلین، فاطمه، هانا و رستا و امیرعلی، آراد، شاهان، علی و آیهان ۵ اسم دخترانه و پسرانه‌ای هستند که در یک سال اخیر بیشترین فراوانی را در بین متولدین تهرانی داشتند.
@Sahamnewsorg
محبوب‌ترین نام‌های ایرانی در بین پسران و دختران متولد شده در تهران تا ابتدای زمستان ۱۴۰۱ نشان می‌دهد که نورا و امیرعلی محبوب‌ترین اسامی نوزادان تهرانی در سال ۱۴۰۱ بوده است.
بر اساس اعلام سازمان ثبت احوال استان تهران فراوانی نام‌های نوزادان در تهران در ۹ ماهه اول سال ۱۴۰۱ براین اساس است: نورا، ماهلین، فاطمه، هانا و رستا و امیرعلی، آراد، شاهان، علی و آیهان ۵ اسم دخترانه و پسرانه‌ای هستند که در یک سال اخیر بیشترین فراوانی را در بین متولدین تهرانی داشتند.
@Sahamnewsorg
بهاری دیگر آمده است
آری
اما برای آن زمستان‌ها که گذشت
نامی نیست
نامی نیست.
ا. شاملو
#هومن_پناهنده
@gashthaa
آری
اما برای آن زمستان‌ها که گذشت
نامی نیست
نامی نیست.
ا. شاملو
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from حمیدرضا جلائی‌پور (جامعه‌شناس)
#اختصاصی
🔰جلایی پور: ایران در سال ۱۴۰۲ مستعد ظهور وضعیت‌هایی است که انتظار آنرا نداریم
🔺استاد دانشگاه و جامعه شناس در گفت وگو با صبح ما به وقایع اعتراضی سال گذشته اشاره کرده است که متن کامل آن در ادامه می آید:
🔺آقای دکتر، سال سخت و تلخ و دلهره اور ۱۴۰۱ پایان یافت؛ اکنون سوال اینجاست چه کنیم که روزهای سخت ۱۴۰۱ در سال ۱۴۰۲ تکرار نشود؟
🔸کاش اراده‌گرایانه می‌شد به این سوال پاسخ داد. بدین سان که حکومتیان و شهروندان در جامعه مدنی اراده می‌کردند تا کارهای خوب انجام دهند تا اوضاع خوب شود مثلا تورم درمان شود و تولید ارتقا یابد یا جامعه از وضعیت اعتراضی خارج شود.
🔸متاسفانه جامعه ایران دچار وضعیتی شده که در مدیریت جریان امور کشور نقش «اراده‌ها» و حتی نقش «نهادهای اصلی» نقش تعیین کننده و تمام کننده ندارند. همه شاهد بودیم در سال گذشته «حکومت» شش ماه ناخواسته در معرض بزرگترین خیزش اعتراضی بعد از انقلاب قرار گرفت، پانصد جانباخته و بیست‌هزار دستگیری داشت. و در مقابل در جامعه، جوانان معترض هم نتوانستند انقلاب کنند و تغییرات ساختاری را به حکومت تحمیل کنند. این جوانان بیش از صد روز از جمعیت خاکستری دعوت به پیوستن به اعتراضات کردند ولی نپیوستند. متاسفانه ایران آینده هم در ۱۴۰۲ مستعد ظهور وضعیت‌هایی است که انتظار آنرا نداریم.
🔺چه عواملی باعث حوادث و اتفاقات سال ۱۴۰۱ شد؟
🔸عوامل زیادی هست و همه به آنها اشاره کردهاند. ما در ایران مشکل شناخت وضعیت نداریم بلکه مشکل عمل از سوی حکومت داریم. به نظر من مهمترین عامل ایجادکننده چنین وضعیتی «حکومت متوهم با سیاست‌های غلط داخلی و خارجی» در یک دوره طولانی است. چهل و پنج سال پیش بنیان‌گذار ج.ا «حکومت اسلامی» تشکیل نداد چون نمیشد تشکیل داد. مگر می‌شود بر جامعه متکثر ایران یک «امارت اسلامی» غیرانتخاباتی تحمیل کرد. ولی دو دهه هست که حاکمان ایران ج.ا را از جمهوریت (با نظارت استصوابی) دور کردند و حکومتی یک‌دست، با کسری مشروعیت و ناکارامد درست کردند که حتی بیست در صد جامعه را هم نمایندگی نمی‌کند. بوروکراسی ایران را به تدریج از شایستگان خالی کردند. ایران را از حرکت در مسیر توسعه پایدار، همه جانبه، عادلانه و مشارکتی محروم کردند.
🔺مهم ترین نقاط ضعف و قوت در سال ۱۴۰۱ چه بود؟
🔸مهمترین نقطه قوت جامعه ایران در شرایط کنونی این است که جمعیت خاکستری (بین پنجاه تا هفتاد در صد) از حکومت ناراضی‌اند اما تاکنون دنبال انجام «انقلابی دیگر» نبودند. البته این وضعیت تضمین شده و فیکس نیست.
🔸دو نقطه ضعف مهم هم داریم. نقطه ضعف اول اینکه حاکمان فعلی کشور می‌دانند اوضاع خراب است، اما چون کارهایی که کردهاند را جزو «هویت و هستی خود» می‌دانند (مثل حجاب اجباری و آمریکاستیزی) لذا قادر نیستند در مسیر تغییرات و اصلاحات حرکت کنند. تا دقیقه نود حتی تا وقت اضافی در برابر تغییرات مقاومت میکنند. در حالی‌که راه نجات کشور حرکت از «حکومت هدایتی» و انتصابی فعلی به طرف «حکومت رضایتی» و انتخابی است. البته اگر دیر نشده باشد.
🔸نقطه ضعف دوم اینکه نیروهای جامعه مدنی قادر نیستند که معترضین را از «رویکرد انقلابی» دور کنند. رویکرد انقلابی یعنی اینکه پیش شرط هر تغییری ابتدا تغییر رژیم است. به بیان دیگر دو دهه در ایران رویکرد تغییر، تغییرات خشونت‌پرهیز، تدریجی، جنبشی و صنفی و سمنی بود، و حکومت قدر ندانست، اما هم اکنون نیروهای جامعه مدنی جرئت ندارند که در فضای فجازی از تغییرات تدریجی و اصلاحی دفاع کنند. همه دیدیم که شش ماه ایران در اعتراض بود، جمعیت خاکستری و جامعه مدنی به انقلاب نپیوست ولی ایستاد و تماشا کرد. چنین عارضه‌ای (یعنی دوری از تغییرات تدریجی) در ایران پس از انتخابات ۱۴۰۰ در ایران اوج گرفت. وقتی حاکمان «متوهمانه» دست به مهندسی انتخابات زدند و حکومت را بی‌پناه کردند و دولت یک دست هم دستشان را نگرفت و ایران را با بزرگترین اعتراض روبرو کردند. اما حکومت همچنان آن را «اغتشاش» می‌داند!
🔺پیش بینی از سال جدید چیست؟
🔸هر چه حکومت دست به تغییرات بزند ممکن است اوضاع بدتر نشود. اگر تغییرات در سیاست خارجی ادامه پیدا کند و در ادامه گشایش با کشورهای عربی نوعی برجام با کشورهای غربی سروسامان یابد، سایه شر تحریم‌ها از اقتصاد ایران کم شود و وضعیت اقتصادی بهبود پیدا کند ممکن است «جامعه ناراضی» ایران دوباره «جامعه اعتراضی» نشود. اما اگر تندروها در مسیر تغییر سیاست‌ها باز اخلال ایجاد کنند ممکن است اعتراضات بعدی ایران با جرقه وضعیت بد اقتصادی دوباره شعله‌ور شود. ضمن اینکه از توطئه اسرائیلی‌ها (و فرافکنی نتانیاهو که با بحران داخلی روبرو است) در ایجاد ناامنی هم نباید غافل بود.
🔰در لینک زیر بخوانید:
https://sobhema.news/?p=22917
#صبح_ما
@sobhema_ir
@hamidrezajalaeipour
🔰جلایی پور: ایران در سال ۱۴۰۲ مستعد ظهور وضعیت‌هایی است که انتظار آنرا نداریم
🔺استاد دانشگاه و جامعه شناس در گفت وگو با صبح ما به وقایع اعتراضی سال گذشته اشاره کرده است که متن کامل آن در ادامه می آید:
🔺آقای دکتر، سال سخت و تلخ و دلهره اور ۱۴۰۱ پایان یافت؛ اکنون سوال اینجاست چه کنیم که روزهای سخت ۱۴۰۱ در سال ۱۴۰۲ تکرار نشود؟
🔸کاش اراده‌گرایانه می‌شد به این سوال پاسخ داد. بدین سان که حکومتیان و شهروندان در جامعه مدنی اراده می‌کردند تا کارهای خوب انجام دهند تا اوضاع خوب شود مثلا تورم درمان شود و تولید ارتقا یابد یا جامعه از وضعیت اعتراضی خارج شود.
🔸متاسفانه جامعه ایران دچار وضعیتی شده که در مدیریت جریان امور کشور نقش «اراده‌ها» و حتی نقش «نهادهای اصلی» نقش تعیین کننده و تمام کننده ندارند. همه شاهد بودیم در سال گذشته «حکومت» شش ماه ناخواسته در معرض بزرگترین خیزش اعتراضی بعد از انقلاب قرار گرفت، پانصد جانباخته و بیست‌هزار دستگیری داشت. و در مقابل در جامعه، جوانان معترض هم نتوانستند انقلاب کنند و تغییرات ساختاری را به حکومت تحمیل کنند. این جوانان بیش از صد روز از جمعیت خاکستری دعوت به پیوستن به اعتراضات کردند ولی نپیوستند. متاسفانه ایران آینده هم در ۱۴۰۲ مستعد ظهور وضعیت‌هایی است که انتظار آنرا نداریم.
🔺چه عواملی باعث حوادث و اتفاقات سال ۱۴۰۱ شد؟
🔸عوامل زیادی هست و همه به آنها اشاره کردهاند. ما در ایران مشکل شناخت وضعیت نداریم بلکه مشکل عمل از سوی حکومت داریم. به نظر من مهمترین عامل ایجادکننده چنین وضعیتی «حکومت متوهم با سیاست‌های غلط داخلی و خارجی» در یک دوره طولانی است. چهل و پنج سال پیش بنیان‌گذار ج.ا «حکومت اسلامی» تشکیل نداد چون نمیشد تشکیل داد. مگر می‌شود بر جامعه متکثر ایران یک «امارت اسلامی» غیرانتخاباتی تحمیل کرد. ولی دو دهه هست که حاکمان ایران ج.ا را از جمهوریت (با نظارت استصوابی) دور کردند و حکومتی یک‌دست، با کسری مشروعیت و ناکارامد درست کردند که حتی بیست در صد جامعه را هم نمایندگی نمی‌کند. بوروکراسی ایران را به تدریج از شایستگان خالی کردند. ایران را از حرکت در مسیر توسعه پایدار، همه جانبه، عادلانه و مشارکتی محروم کردند.
🔺مهم ترین نقاط ضعف و قوت در سال ۱۴۰۱ چه بود؟
🔸مهمترین نقطه قوت جامعه ایران در شرایط کنونی این است که جمعیت خاکستری (بین پنجاه تا هفتاد در صد) از حکومت ناراضی‌اند اما تاکنون دنبال انجام «انقلابی دیگر» نبودند. البته این وضعیت تضمین شده و فیکس نیست.
🔸دو نقطه ضعف مهم هم داریم. نقطه ضعف اول اینکه حاکمان فعلی کشور می‌دانند اوضاع خراب است، اما چون کارهایی که کردهاند را جزو «هویت و هستی خود» می‌دانند (مثل حجاب اجباری و آمریکاستیزی) لذا قادر نیستند در مسیر تغییرات و اصلاحات حرکت کنند. تا دقیقه نود حتی تا وقت اضافی در برابر تغییرات مقاومت میکنند. در حالی‌که راه نجات کشور حرکت از «حکومت هدایتی» و انتصابی فعلی به طرف «حکومت رضایتی» و انتخابی است. البته اگر دیر نشده باشد.
🔸نقطه ضعف دوم اینکه نیروهای جامعه مدنی قادر نیستند که معترضین را از «رویکرد انقلابی» دور کنند. رویکرد انقلابی یعنی اینکه پیش شرط هر تغییری ابتدا تغییر رژیم است. به بیان دیگر دو دهه در ایران رویکرد تغییر، تغییرات خشونت‌پرهیز، تدریجی، جنبشی و صنفی و سمنی بود، و حکومت قدر ندانست، اما هم اکنون نیروهای جامعه مدنی جرئت ندارند که در فضای فجازی از تغییرات تدریجی و اصلاحی دفاع کنند. همه دیدیم که شش ماه ایران در اعتراض بود، جمعیت خاکستری و جامعه مدنی به انقلاب نپیوست ولی ایستاد و تماشا کرد. چنین عارضه‌ای (یعنی دوری از تغییرات تدریجی) در ایران پس از انتخابات ۱۴۰۰ در ایران اوج گرفت. وقتی حاکمان «متوهمانه» دست به مهندسی انتخابات زدند و حکومت را بی‌پناه کردند و دولت یک دست هم دستشان را نگرفت و ایران را با بزرگترین اعتراض روبرو کردند. اما حکومت همچنان آن را «اغتشاش» می‌داند!
🔺پیش بینی از سال جدید چیست؟
🔸هر چه حکومت دست به تغییرات بزند ممکن است اوضاع بدتر نشود. اگر تغییرات در سیاست خارجی ادامه پیدا کند و در ادامه گشایش با کشورهای عربی نوعی برجام با کشورهای غربی سروسامان یابد، سایه شر تحریم‌ها از اقتصاد ایران کم شود و وضعیت اقتصادی بهبود پیدا کند ممکن است «جامعه ناراضی» ایران دوباره «جامعه اعتراضی» نشود. اما اگر تندروها در مسیر تغییر سیاست‌ها باز اخلال ایجاد کنند ممکن است اعتراضات بعدی ایران با جرقه وضعیت بد اقتصادی دوباره شعله‌ور شود. ضمن اینکه از توطئه اسرائیلی‌ها (و فرافکنی نتانیاهو که با بحران داخلی روبرو است) در ایجاد ناامنی هم نباید غافل بود.
🔰در لینک زیر بخوانید:
https://sobhema.news/?p=22917
#صبح_ما
@sobhema_ir
@hamidrezajalaeipour
صبح ما
جلایی پور: ایران در ۱۴۰۲ مستعد ظهور وضعیت‌هایی است که انتظار آنرا نداریم - صبح ما
حمیدرضا جلایی پور به صبح ما گفت: هرچه حکومت دست به تغییرات بزند ممکن است اوضاع بدتر نشود. اگر تغییرات در سیاست خارجی ادامه پیدا کند و در ادامه گشایش با کشورهای عربی نوعی برجام با کشورهای غربی سروسامان یابد، سایه شر تحریم‌ها از اقتصاد ایران کم شود و وضعیت…
Forwarded from آینده
چرا دوران علم اصول واجتهاد فقهی سپری شده است؟
دکتر محمد مجتهد شبستری:
۱_ در دوران حیات پیامبر اسلام همه ضوابط و احکام زندگی آیینی و اجتماعی پیروان او با امضاء و یا تأسیس او معین می‌شد، اما پس از رحلت او جماعتی از علمای امت که بعداً فقیهان نامیده شدند، به اجتهاد فقهی پرداختند تا در سه قلمرو «عبادات»، «معاملات»، و «سیاسات» ضوابط و حکم‌هایی جدید از کتاب و سنت استنباط کنند.
۲_ این جماعت که به تدریج بر تعداد آنها اضافه می‌شد، در قرون آغازین اسلام تقریباً در همه قلمروهای زندگی آیینی و یا «اجتماعی»، «سیاسی» و «اقتصادی» مسلمانان تکلیف همه مسائل را روشن می‌کردند. همواره، گسترۀ فتواهای فقهی آنان تقریبا به اندازۀ گسترۀ زندگی فردی و اجتماعی مسلمانان در آن قرن‌ها و متناظر با آنها بود.
۳_ شما وقتی یک کتاب توضیح المسائل را باز می‌کنید با حدود پنج هزار مسئله فرعی روبرو می‌شوید که حدود دو هزار عدد از آنها به عبادات اختصاص یافته است و حدود سه هزار مسئله فرعی دیگر به احکام معاملات…در واقع ظرفیت اصلی علم فقه همان است که در کتب فقه و توضیح المسائل‌ها و آن موارد جدید و مانند آنها دیده می‌شود و نه چیزی بیشتر از آن.
۴_ در عصر حاضر ما مسلمانان برای ادامه حیات در جهان حاضر راهی جز این در پیش نداریم که تکلیف هزاران افعال خود را که سرنوشت اکنون و آینده ما را رقم می‌زنند با استفاده از افکار و ایده‌ها و علوم و فلسفه‌های تمدن جدید و تجربه‌های بشری معاصر که پیشرفته و کارامد اند مشخص کنیم و برای معین کردن تکلیف آن افعال هر گونه مراجعه به کتاب و سنت بی ثمر و عقیم و عملی لغو است (چون کتاب و سنت هیچ سخنی درباره آنها ندارد)
۵_ این مدعا که مقتضای علم و حکمت و قدرت خداوند این است که برای همه افعال بندگان در همه عصرها و همه زمان‌ها (الی یوم القیامه) احکام جعل فرماید و او چنین کرده و آنها را باید از طریق کتاب و سنت جستجو کرد و روش آن جستجو هم استفاده از علم اصول و اجتهاد فقهی است کاملا بی اعتبار و سراسر غیر قابل قبول به نظر نمی‌رسد؟!
۶_ وقتی چون روز روشن تجربه می‌کنیم که در جامعه کنونی خودمان برای تعیین تکلیف سرنوشت سازترین افعال و تصمیم گیری‌ها هیچ حکمی نمی‌توان از کتاب وسنت به دست آورد. چگونه می‌توانیم خود را به نادانی بزنیم و باز هم از اعتبار آن تئوری کلامی ـ فلسفی سخن بگوئیم؟!
*منبع: قسمتی از یادداشت: چرا دوران علم اصول واجتهاد فقهی سپری شده است؟ از استاد #محمد_مجتهد_شبستری
@A_pajhohi
دکتر محمد مجتهد شبستری:
۱_ در دوران حیات پیامبر اسلام همه ضوابط و احکام زندگی آیینی و اجتماعی پیروان او با امضاء و یا تأسیس او معین می‌شد، اما پس از رحلت او جماعتی از علمای امت که بعداً فقیهان نامیده شدند، به اجتهاد فقهی پرداختند تا در سه قلمرو «عبادات»، «معاملات»، و «سیاسات» ضوابط و حکم‌هایی جدید از کتاب و سنت استنباط کنند.
۲_ این جماعت که به تدریج بر تعداد آنها اضافه می‌شد، در قرون آغازین اسلام تقریباً در همه قلمروهای زندگی آیینی و یا «اجتماعی»، «سیاسی» و «اقتصادی» مسلمانان تکلیف همه مسائل را روشن می‌کردند. همواره، گسترۀ فتواهای فقهی آنان تقریبا به اندازۀ گسترۀ زندگی فردی و اجتماعی مسلمانان در آن قرن‌ها و متناظر با آنها بود.
۳_ شما وقتی یک کتاب توضیح المسائل را باز می‌کنید با حدود پنج هزار مسئله فرعی روبرو می‌شوید که حدود دو هزار عدد از آنها به عبادات اختصاص یافته است و حدود سه هزار مسئله فرعی دیگر به احکام معاملات…در واقع ظرفیت اصلی علم فقه همان است که در کتب فقه و توضیح المسائل‌ها و آن موارد جدید و مانند آنها دیده می‌شود و نه چیزی بیشتر از آن.
۴_ در عصر حاضر ما مسلمانان برای ادامه حیات در جهان حاضر راهی جز این در پیش نداریم که تکلیف هزاران افعال خود را که سرنوشت اکنون و آینده ما را رقم می‌زنند با استفاده از افکار و ایده‌ها و علوم و فلسفه‌های تمدن جدید و تجربه‌های بشری معاصر که پیشرفته و کارامد اند مشخص کنیم و برای معین کردن تکلیف آن افعال هر گونه مراجعه به کتاب و سنت بی ثمر و عقیم و عملی لغو است (چون کتاب و سنت هیچ سخنی درباره آنها ندارد)
۵_ این مدعا که مقتضای علم و حکمت و قدرت خداوند این است که برای همه افعال بندگان در همه عصرها و همه زمان‌ها (الی یوم القیامه) احکام جعل فرماید و او چنین کرده و آنها را باید از طریق کتاب و سنت جستجو کرد و روش آن جستجو هم استفاده از علم اصول و اجتهاد فقهی است کاملا بی اعتبار و سراسر غیر قابل قبول به نظر نمی‌رسد؟!
۶_ وقتی چون روز روشن تجربه می‌کنیم که در جامعه کنونی خودمان برای تعیین تکلیف سرنوشت سازترین افعال و تصمیم گیری‌ها هیچ حکمی نمی‌توان از کتاب وسنت به دست آورد. چگونه می‌توانیم خود را به نادانی بزنیم و باز هم از اعتبار آن تئوری کلامی ـ فلسفی سخن بگوئیم؟!
*منبع: قسمتی از یادداشت: چرا دوران علم اصول واجتهاد فقهی سپری شده است؟ از استاد #محمد_مجتهد_شبستری
@A_pajhohi
Telegram
آرشیو کانال آینده
چرا دوران علم اصول واجتهاد فقهی سپری شده است؟
Forwarded from 📡خبرستان [دیلی تلگرام] 📡
🔖 چه شد که به اینجا رسیدیم؟
✍🏻محمد طبیبیان، اقتصاددان لیبرال نوشت:
✔️ در دهه ۶۰ فامیلی داشتیم که فرد مسنی بود، تحصیلات چندانی نداشت و به کار کشاورزی هم مشغول بود.
✔️ در ایام نوروز به دیدارش رفتم و مطابق معمول که افراد از اقتصاددانان درباره وضعیت اقتصادی سوال میکنند، ایشان هم پرسید
این تورم و افزایش قیمت که اتفاق می‌افتد چه دلیلی دارد و چرا جلوی آن را نمی‌گیرند؟
✔️ برای ایشان توضیح دادم و مساله را به زبان ساده تشریح کردم که افزایش حجم پول چگونه تورم ایجاد میکند.
✔️ پرسید پس چرا جلویش را نمی‌گیرند.
گفتم لابد تصمیم‌گیرندگان سرشان نمی‌شود و نمی‌فهمند و بلد نیستند چون تازه‌کار هستند.
✔️گفت نه اینکه تو گفتی من هم فهمیدم، چطور ممکن است آنها نفهمند و حتماً دلیل دیگری دارد.
✔️این اظهارنظر ساده از همان سال‌ها در ذهن من باقی ماند و در نهایت به این نتیجه رسیده‌ام که سیاستمداران در کشور ما اصلاً نفهم و ناآگاه نیستند، اتفاقاً خیلی خوب میفهمند اما به روی خودشان نمی‌آورند.
✔️ البته خود را به نفهمی زدن در کشور ما مسبوق به سابقه و رایج است.
✔️زمانی در دوره کارشناسی ارشد، دانشجویی داشتم که در کارخانه‌ای کار کرده بود، در این کارخانه، ضایعات در خط تولید بسیار زیاد و غیرعادی بود و آن دانشجو از سر دلسوزی مدام به مدیران کارخانه تذکر میداد، گزارش تهیه میکرد و راه‌حل پیشنهاد میداد تا ضایعات بخش تولید کاهش پیدا کند.
✔️ چون مدیران میانی توجه نمی‌کردند و فکر میکرد نمی‌فهمند، این موضوع را به جلسه هیات‌مدیره شرکت برد و توضیح داد که چطور می‌توان این معضل ضایعات را حل کرد.
✔️ آن دانشجو بعد از این جلسه به این نتیجه رسیده بود که مدیرعامل و اعضای هیات‌مدیره هم نمی‌فهمند و در نهایت موضوع را رها کرده بود و از آن شرکت بیرون آمده بود.
✔️ یک‌بار که در کلاس همین موضوع را توضیح می‌دادم، گفتم؛ وقتی قیمت نهاده‌ها و محصول کنترل می‌شود، قیمت ضایعات در بازار از قیمت موادی که از دولت با نرخ دولتی میگیرند چند برابر بیشتر می‌شود بنابراین نفع شرکت در این است که ضایعات بیشتری ایجاد کند.
✔️ این قضیه را که تشریح کردم، همان دانشجو گفت من چنین تجربه‌ای داشتم اما فکر می‌کردم مدیران شرکت نمی‌فهمند؛ نگو می‌فهمیدند اما این ضایعات محل درآمدشان بوده است.
✔️ متاسفانه این واقعیت در سیستم سیاسی ما هم به وضوح قابل مشاهده بود و شخصاً بارها و بارها با چنین رویکردهایی مواجه شده‌ام.
✔️ نه اینکه فکر کنید همه سیاستمداران ما آدمهای فاسدی هستند یا اینکه همه آنها نفع شخصی می‌برند. این مشکل بزرگی است که فعالیت سیاسی در کشور ما شفاف نیست و چون سیستم حزبی نداریم، ورود و خروج پول به چرخه سیاست، مفسده‌برانگیز می‌شود.
✔️ شاید اگر سیستم سیاسی مبتنی بر احزاب داشتیم، سیاستمداران ما کمتر در تله فساد گرفتار می‌شدند.
✔️ تمام موضع‌گیری‌های ما در سال‌های گذشته مکتوب و موجود است. ما همواره گفته‌ایم و باز هم می‌گوییم که سیاستمداران از بالا تا پایین نباید شرکت‌داری کنند، زیرا شرکت‌داری کار حکومت نیست.
✔️ مسوولان حکومتی نباید اموال و ثروت‌های کشور را زیر کلید خودشان جمع کنند یا به مالکیت در بیاورند. ما می‌گوییم نیروهای مسلح نباید تجارت، فروش نفت، واردات کالا و اقداماتی از این دست انجام دهند.
✔️این حرف‌هایی است که ما زدیم و به صورت مستند در نشریات مختلف به ثبت رسیده است. اما مخالف ما چه می‌گوید؟
نمی‌تواند بگوید این حرف‌ها منطقی نیست در مقابل می‌گوید اینها طرفدار ملت نیستند، بلکه طرفدار افکار اجنبی‌اند و طرفدار پیشرفت کشور و فقرا نیستند.
✔️ آنها نمی‌گویند که حرف‌های شما علمی و کارشناسی و صادقانه نیست، و پاسخ منطقی هم در مقابل ندارند اما می‌گویند این حرف‌ها را نهادهای بین‌المللی به اینها دیکته کرده و اینها یک مشت انسان بی‌رحم هستند که وقعی به وضعیت مردم نمی‌نهند.
✔️واقعیت این است که در زمینه مبانی منطقی و اصول علم اقتصاد متعارف نمی‌توانند با ما بحث کنند، پس شروع به بی‌اعتبار کردن و انتشار اطلاعات غلط میکنند.
✔️ اما سوال من این است که این کارهایی که در بیشتر این ۴۰ سال شده چه ربطی به آموزه‌های لیبرالیسم دارد؟ آنها می‌گویند این سیاست لیبرالی است و شما طرفدار مستضعفین نیستید و از این دست اتهامات.
✔️ما که مخالف توزیع رانت هستیم و می‌گوییم این سهمیه‌های بزرگ صدها و هزاران میلیاردتومانی که به جیب این صنعت و آن فرد ریخته می‌شود به نفع مستضعفان نیست و باید جلوی آن را بگیرند، بعد ما می‌شویم مخالف مستضعفان و آنها که مدافع پول‌پاشی و توزیع رانت هستند می‌شوند حامی مستضعفان.
خبرستان| دیلی تلگرام
t.me/khabarestan_ir
✍🏻محمد طبیبیان، اقتصاددان لیبرال نوشت:
✔️ در دهه ۶۰ فامیلی داشتیم که فرد مسنی بود، تحصیلات چندانی نداشت و به کار کشاورزی هم مشغول بود.
✔️ در ایام نوروز به دیدارش رفتم و مطابق معمول که افراد از اقتصاددانان درباره وضعیت اقتصادی سوال میکنند، ایشان هم پرسید
این تورم و افزایش قیمت که اتفاق می‌افتد چه دلیلی دارد و چرا جلوی آن را نمی‌گیرند؟
✔️ برای ایشان توضیح دادم و مساله را به زبان ساده تشریح کردم که افزایش حجم پول چگونه تورم ایجاد میکند.
✔️ پرسید پس چرا جلویش را نمی‌گیرند.
گفتم لابد تصمیم‌گیرندگان سرشان نمی‌شود و نمی‌فهمند و بلد نیستند چون تازه‌کار هستند.
✔️گفت نه اینکه تو گفتی من هم فهمیدم، چطور ممکن است آنها نفهمند و حتماً دلیل دیگری دارد.
✔️این اظهارنظر ساده از همان سال‌ها در ذهن من باقی ماند و در نهایت به این نتیجه رسیده‌ام که سیاستمداران در کشور ما اصلاً نفهم و ناآگاه نیستند، اتفاقاً خیلی خوب میفهمند اما به روی خودشان نمی‌آورند.
✔️ البته خود را به نفهمی زدن در کشور ما مسبوق به سابقه و رایج است.
✔️زمانی در دوره کارشناسی ارشد، دانشجویی داشتم که در کارخانه‌ای کار کرده بود، در این کارخانه، ضایعات در خط تولید بسیار زیاد و غیرعادی بود و آن دانشجو از سر دلسوزی مدام به مدیران کارخانه تذکر میداد، گزارش تهیه میکرد و راه‌حل پیشنهاد میداد تا ضایعات بخش تولید کاهش پیدا کند.
✔️ چون مدیران میانی توجه نمی‌کردند و فکر میکرد نمی‌فهمند، این موضوع را به جلسه هیات‌مدیره شرکت برد و توضیح داد که چطور می‌توان این معضل ضایعات را حل کرد.
✔️ آن دانشجو بعد از این جلسه به این نتیجه رسیده بود که مدیرعامل و اعضای هیات‌مدیره هم نمی‌فهمند و در نهایت موضوع را رها کرده بود و از آن شرکت بیرون آمده بود.
✔️ یک‌بار که در کلاس همین موضوع را توضیح می‌دادم، گفتم؛ وقتی قیمت نهاده‌ها و محصول کنترل می‌شود، قیمت ضایعات در بازار از قیمت موادی که از دولت با نرخ دولتی میگیرند چند برابر بیشتر می‌شود بنابراین نفع شرکت در این است که ضایعات بیشتری ایجاد کند.
✔️ این قضیه را که تشریح کردم، همان دانشجو گفت من چنین تجربه‌ای داشتم اما فکر می‌کردم مدیران شرکت نمی‌فهمند؛ نگو می‌فهمیدند اما این ضایعات محل درآمدشان بوده است.
✔️ متاسفانه این واقعیت در سیستم سیاسی ما هم به وضوح قابل مشاهده بود و شخصاً بارها و بارها با چنین رویکردهایی مواجه شده‌ام.
✔️ نه اینکه فکر کنید همه سیاستمداران ما آدمهای فاسدی هستند یا اینکه همه آنها نفع شخصی می‌برند. این مشکل بزرگی است که فعالیت سیاسی در کشور ما شفاف نیست و چون سیستم حزبی نداریم، ورود و خروج پول به چرخه سیاست، مفسده‌برانگیز می‌شود.
✔️ شاید اگر سیستم سیاسی مبتنی بر احزاب داشتیم، سیاستمداران ما کمتر در تله فساد گرفتار می‌شدند.
✔️ تمام موضع‌گیری‌های ما در سال‌های گذشته مکتوب و موجود است. ما همواره گفته‌ایم و باز هم می‌گوییم که سیاستمداران از بالا تا پایین نباید شرکت‌داری کنند، زیرا شرکت‌داری کار حکومت نیست.
✔️ مسوولان حکومتی نباید اموال و ثروت‌های کشور را زیر کلید خودشان جمع کنند یا به مالکیت در بیاورند. ما می‌گوییم نیروهای مسلح نباید تجارت، فروش نفت، واردات کالا و اقداماتی از این دست انجام دهند.
✔️این حرف‌هایی است که ما زدیم و به صورت مستند در نشریات مختلف به ثبت رسیده است. اما مخالف ما چه می‌گوید؟
نمی‌تواند بگوید این حرف‌ها منطقی نیست در مقابل می‌گوید اینها طرفدار ملت نیستند، بلکه طرفدار افکار اجنبی‌اند و طرفدار پیشرفت کشور و فقرا نیستند.
✔️ آنها نمی‌گویند که حرف‌های شما علمی و کارشناسی و صادقانه نیست، و پاسخ منطقی هم در مقابل ندارند اما می‌گویند این حرف‌ها را نهادهای بین‌المللی به اینها دیکته کرده و اینها یک مشت انسان بی‌رحم هستند که وقعی به وضعیت مردم نمی‌نهند.
✔️واقعیت این است که در زمینه مبانی منطقی و اصول علم اقتصاد متعارف نمی‌توانند با ما بحث کنند، پس شروع به بی‌اعتبار کردن و انتشار اطلاعات غلط میکنند.
✔️ اما سوال من این است که این کارهایی که در بیشتر این ۴۰ سال شده چه ربطی به آموزه‌های لیبرالیسم دارد؟ آنها می‌گویند این سیاست لیبرالی است و شما طرفدار مستضعفین نیستید و از این دست اتهامات.
✔️ما که مخالف توزیع رانت هستیم و می‌گوییم این سهمیه‌های بزرگ صدها و هزاران میلیاردتومانی که به جیب این صنعت و آن فرد ریخته می‌شود به نفع مستضعفان نیست و باید جلوی آن را بگیرند، بعد ما می‌شویم مخالف مستضعفان و آنها که مدافع پول‌پاشی و توزیع رانت هستند می‌شوند حامی مستضعفان.
خبرستان| دیلی تلگرام
t.me/khabarestan_ir
Telegram
📡خبرستان [دیلی تلگرام] 📡
𝗞𝗛𝗔𝗕𝗔𝗥𝗘𝗦𝗧𝗔𝗡 | 𝗗𝗔𝗜𝗟𝗬 𝗧𝗘𝗟𝗘𝗚𝗥𝗔𝗠
【 #خبرستان | #دیلی‌تلگرام 】
ماندگاری ما وابسته به همراهی مخاطبانی است که اخبارِ
【 #مستقل | #دقیق | #سریع | #قابل_اعتماد 】
را ارزشمند می‌دانند.
💚🤍❤️
ایران، برای همه ایرانیان
📩 @Bahram_Golzadeh
【 #خبرستان | #دیلی‌تلگرام 】
ماندگاری ما وابسته به همراهی مخاطبانی است که اخبارِ
【 #مستقل | #دقیق | #سریع | #قابل_اعتماد 】
را ارزشمند می‌دانند.
💚🤍❤️
ایران، برای همه ایرانیان
📩 @Bahram_Golzadeh
[مطلب زیر، که نوشته‌ی دوستی است، به نظرم درخور تامل است.خودش خواسته که امضائش محفوظ بماند.]
درباره‌ی برادران لیلا
من از روایت‌های ساده می‌ترسم، گر چه ظاهراً از آنها گریزی نیست. دنیای واقعی پیچیده و پر از ابهام و تناقض است و انگار ما انسان‌ها چاره‌ای نداریم جز آن که واقعیت جهان را به روایت‌های ساده تقلیل دهیم تا آن را قابل فهم کنیم و زمینه را برای کنش مهیا کنیم.
نسل ما می‌پرسید چرا فقر هست؟ و جواب میداد چون قدرت‌های خارجی منابع ما را غارت میکنند. این قدرت‌ها با کودتا فرد فاسد دست نشانده‌ای را به قدرت رساندند تا با کمک دیکتاتوری او ثروت ملی ما را بدزدند و به اهداف پلیدشان برسند. چنین نظامی تنها با اتکا به مثلث زر و زور و تزویر سر پا مانده است. کافی است متحد شویم و با انقلاب این نظام را سرنگون کنیم و دست اجانب را کوتاه کنیم تا ظلم و فساد و فقر ناپدید شود. شاهد بودیم چنین برداشت ساده‌ای در میدان سیاست به چه کنشی ترجمه شد و چه نتایجی به بار آورد. نسل بعد از ما می‌پرسد مشکل کار ما کجاست؟ و ظاهرا یکی از پاسخ‌ها این است که ما اسیر سنت‌های دست و پاگیر پوچ پدرسالارانه مانده‌ایم. کافی است این سنت‌ها را اسقاط کنیم تا به رهایی و بهروزی برسیم.
برادران لیلا فیلم جذابی است. دو ساعت و نیم بیننده را پای تلویزیون میخکوب کردن کار ساده‌ای نیست. اما این فیلم روایتی سطحی و مخدوش از وضعیت ما ارائه میکند. کدام یک از ما آدمهای این فیلم را می شناسد؟ کدام تیره و طایفه‌ای بر چنین رسومی استوار است؟ کدام طایفه است که تماما بر دوز و کلک و تقلب و دزدی باشد و دوام هم بیاورد؟ کدام پدری تا این حد اسیر افتخارات واهی است؟ کدام یک از ما چنین روابطی بین چهار برادر را از نزدیک تجربه کرده است؟
تجربه‌ی من که چنین نیست. در خانواده‌ی ما مادربزرگ‌هایم بسیار قدرتمند بودند. هیچ تصمیم مهمی بدون نظر آنها گرفته نمی شد. معروف بود بزرگترین مانع پیش ِ روی خواستگاران این بود که از سد مادربزرگم رد شوند. سد بعدی خود خواهرها بودند. اگر آنها نمی‌پسندیدند کسی توان تحمیل نظرش به آنها را نداشت. مادرم هم بسیار با قدرت است، گر چه مثل مادرش قلدر نیست. ما بچه‌ها در خانه از او می ترسیدیم، نه از پدر. پدرم و عموهایم هیچگاه پشت هم را خالی نکردند. مناسبات ما فرزندان هم با پدر و مادر و برادر و خواهر شباهتی به روایت این فیلم ندارد. البته مطمئنم همه‌ی خانواده‌ها شبیه ما نیستند، اما مردم‌شناسانی نظیر خانم لوییس بک (Lois Beck) که در میان طوایف ایرانی کار کردهاند می‌گویند بر خلاف تصور رایج، زنان هم در اقتصاد و هم در تصمیم‌گیری‌های ایلات و طوایف نقش مهمی داشته‌اند.
می‌شود گفت، کما این که گفته‌اند، فیلم نمادین است و نویسنده و کارگردان مجازند جهانی خیالی بسازند تا حرف‌هایشان را در قالب استعاره بیان کنند. موضوع اصلی فیلم تجربه‌ی زیسته چهار دهه پس از انقلاب است و قصد آن نشان دادن دلایل افلاس مردمی ثروتمند ولی ترسیده و اسیر توهمات پدری خودخواه است. آن روز که این ترس بریزد یا آن پدر بمیرد روز لبخند و رقص و شادی است.
شخصا با این روایت هم‌دل نیستم. همان طور که در ابتدا گفتم جهان واقعی پیچیده‌تر و پر تناقض‌تر از تصورات ماست. ای کاش کار جهان به همین سادگی‌ها بود. ای کاش عقلمان می‌رسید و همه چیز این جامعه و فرهنگ را بی‌ارزش و بی‌مقدار نمی‌کردیم. ای کاش تصور نمی‌کردیم که با یک کنش یا یک اتفاق همه چیز درست می‌شود و جهان به کام‌مان می‌شود. جهان سرکش‌تر و رام نشدنی‌تر از این حرف‌هاست.
توصیه‌ی من به دوستانی که فیلم برادران لیلا را دیده اند این است که فیلم‌های مستند مربوط به زندگی واقعی ایلات و طوایف را هم ببینند. مردم ما با همین فرهنگ هم‌یاری در این جهان متلاطم دوام آورده‌اند.
#هومن_پناهنده
#برادران_لیلا
@gashthaa
درباره‌ی برادران لیلا
من از روایت‌های ساده می‌ترسم، گر چه ظاهراً از آنها گریزی نیست. دنیای واقعی پیچیده و پر از ابهام و تناقض است و انگار ما انسان‌ها چاره‌ای نداریم جز آن که واقعیت جهان را به روایت‌های ساده تقلیل دهیم تا آن را قابل فهم کنیم و زمینه را برای کنش مهیا کنیم.
نسل ما می‌پرسید چرا فقر هست؟ و جواب میداد چون قدرت‌های خارجی منابع ما را غارت میکنند. این قدرت‌ها با کودتا فرد فاسد دست نشانده‌ای را به قدرت رساندند تا با کمک دیکتاتوری او ثروت ملی ما را بدزدند و به اهداف پلیدشان برسند. چنین نظامی تنها با اتکا به مثلث زر و زور و تزویر سر پا مانده است. کافی است متحد شویم و با انقلاب این نظام را سرنگون کنیم و دست اجانب را کوتاه کنیم تا ظلم و فساد و فقر ناپدید شود. شاهد بودیم چنین برداشت ساده‌ای در میدان سیاست به چه کنشی ترجمه شد و چه نتایجی به بار آورد. نسل بعد از ما می‌پرسد مشکل کار ما کجاست؟ و ظاهرا یکی از پاسخ‌ها این است که ما اسیر سنت‌های دست و پاگیر پوچ پدرسالارانه مانده‌ایم. کافی است این سنت‌ها را اسقاط کنیم تا به رهایی و بهروزی برسیم.
برادران لیلا فیلم جذابی است. دو ساعت و نیم بیننده را پای تلویزیون میخکوب کردن کار ساده‌ای نیست. اما این فیلم روایتی سطحی و مخدوش از وضعیت ما ارائه میکند. کدام یک از ما آدمهای این فیلم را می شناسد؟ کدام تیره و طایفه‌ای بر چنین رسومی استوار است؟ کدام طایفه است که تماما بر دوز و کلک و تقلب و دزدی باشد و دوام هم بیاورد؟ کدام پدری تا این حد اسیر افتخارات واهی است؟ کدام یک از ما چنین روابطی بین چهار برادر را از نزدیک تجربه کرده است؟
تجربه‌ی من که چنین نیست. در خانواده‌ی ما مادربزرگ‌هایم بسیار قدرتمند بودند. هیچ تصمیم مهمی بدون نظر آنها گرفته نمی شد. معروف بود بزرگترین مانع پیش ِ روی خواستگاران این بود که از سد مادربزرگم رد شوند. سد بعدی خود خواهرها بودند. اگر آنها نمی‌پسندیدند کسی توان تحمیل نظرش به آنها را نداشت. مادرم هم بسیار با قدرت است، گر چه مثل مادرش قلدر نیست. ما بچه‌ها در خانه از او می ترسیدیم، نه از پدر. پدرم و عموهایم هیچگاه پشت هم را خالی نکردند. مناسبات ما فرزندان هم با پدر و مادر و برادر و خواهر شباهتی به روایت این فیلم ندارد. البته مطمئنم همه‌ی خانواده‌ها شبیه ما نیستند، اما مردم‌شناسانی نظیر خانم لوییس بک (Lois Beck) که در میان طوایف ایرانی کار کردهاند می‌گویند بر خلاف تصور رایج، زنان هم در اقتصاد و هم در تصمیم‌گیری‌های ایلات و طوایف نقش مهمی داشته‌اند.
می‌شود گفت، کما این که گفته‌اند، فیلم نمادین است و نویسنده و کارگردان مجازند جهانی خیالی بسازند تا حرف‌هایشان را در قالب استعاره بیان کنند. موضوع اصلی فیلم تجربه‌ی زیسته چهار دهه پس از انقلاب است و قصد آن نشان دادن دلایل افلاس مردمی ثروتمند ولی ترسیده و اسیر توهمات پدری خودخواه است. آن روز که این ترس بریزد یا آن پدر بمیرد روز لبخند و رقص و شادی است.
شخصا با این روایت هم‌دل نیستم. همان طور که در ابتدا گفتم جهان واقعی پیچیده‌تر و پر تناقض‌تر از تصورات ماست. ای کاش کار جهان به همین سادگی‌ها بود. ای کاش عقلمان می‌رسید و همه چیز این جامعه و فرهنگ را بی‌ارزش و بی‌مقدار نمی‌کردیم. ای کاش تصور نمی‌کردیم که با یک کنش یا یک اتفاق همه چیز درست می‌شود و جهان به کام‌مان می‌شود. جهان سرکش‌تر و رام نشدنی‌تر از این حرف‌هاست.
توصیه‌ی من به دوستانی که فیلم برادران لیلا را دیده اند این است که فیلم‌های مستند مربوط به زندگی واقعی ایلات و طوایف را هم ببینند. مردم ما با همین فرهنگ هم‌یاری در این جهان متلاطم دوام آورده‌اند.
#هومن_پناهنده
#برادران_لیلا
@gashthaa
Forwarded from حمیدرضا جلائی‌پور (جامعه‌شناس)
۴۴ سالگی جمهوری اسلامی و معضل اذهان یخ‌زده!
نظام جمهوری اسلامی در حیات ۴۴ سالهٔ خود، فراز و فرودهای بسیاری پشت سر گذاشته و اکنون به نقطه عطف تاریخی خود رسیده است.
برخی از سران نظام، ضرورت اصلاح و تحول برای عبور از این نقط عطف را دریافته‌اند و به زبانهای مختلف از آن یاد میکنند.
پرسشی که در شرایط حاضر بسیاری از افراد جامعه مطرح میکنند این است که "آیا اصلاح و تحول از "بالا" در جمهوری اسلامی ممکن است و نطام ظرفیت آن را دارد یا خیر؟"
در واقع تمام صف‌بندی‌های سیاسی امروز ایران، بر اساس نوع پاسخ به این پرسش شکل می‌گیرد.
عده‌ای جمهوری اسلامی را "ذاتاً" اصلاح‌ناپذیر می‌دانند و از همین رو بر ضرورت انقلاب یا براندازی تأکید میکنند.
همانطور که بارها تکرار کرده‌ام من با رویکردهای ذات‌گرایانه چه در مواجهه با افراد و سازمان‌ها و چه در برابر دولت‌ها مخالفم و رفتار افراد و نهادها را عمدتاً بر اساس موقعیتی که در آن قرار میگیرند، تحلیل و تبیین میکنم.
از این رو، از نگاه من، اصلاح و تحول در نظام جمهوری اسلامی به هیچوجه، امری ممتنع و غیرممکن نیست و به لحاظ منطقی، کاملاً امکانپذیر است.
با این حال، واضح است که تحول و اصلاح در نظام جمهوری اسلامی به دلیل جنس انتخاب‌های حکومت در ربع قرن اخیر، به امری بسیار سخت و طاقت‌فرسا تبدیل شده و با موانع پولادینی روبروست. عبور از این موانع، آگاهی و هشیاری عمیقی را از سوی تمام نیروهای خواهان اصلاح در کشور طلب میکند، اما متأسفانه تاریخ معاصر ما به این قبیل آگاهی‌ها بی‌التفات بوده است.
من قبلاً چندین بار گفته‌ام که براندازان یا رادیکال‌ها هیچکدام در موقعیت مسدود کردن راه اصلاح و تحول در جمهوری اسلامی نیستند و از این جهت، خطری متوجه آن نمی‌کنند. از قضا مانع و خطر اصلی در این مسیر، بخشی از حامیان متعصب نطام هستند که اصولاً چه در برداشت‌شان از اسلام و چه در انتطارشان از عملکرد حکومت، ذهنی یخ‌زده دارند.
این طیف به دلیل انجماد ذهنی که در پاره‌‌ای موارد با منافع شخصی و باندی‌شان هم گره خورده است، از هر نوع تغییر و تحول و اصلاح، نه فقط وحشت دارند، بلکه با تمام قوا با آن به مقابله برمی‌خیزند و در مسیر آن نهایت کارشکنی را میکنند.
از آنجا که این طیف همواره به عنوان "نیروی پا به رکاب نظام" معروف بوده است، نظام سیاسی جرأت رنجاندن یا بی‌اعتنایی به مطالبات متصلب آنها را ندارد زیرا بر این گمان است که در صورت از دست دادن این طیف افراطی، با مشکل پایگاه اجتماعی روبرو خواهد شد.
این در حقیقت، مهمترین و بزرگترین پارادوکس نظام برای اصلاح و تغییر از بالاست به طوری که می‌تواند هر تحول مثبتی را خنثی و بی‌اثر کند.
نظام سیاسی برای اصلاح و تحول، به ناگزیر باید بند ناف خود را از این طیف افراطی بگسلد و در صدد گسترش پایگاه اجتماعی خود در بین نیروهای معتدل‌تر جامعه برآید.
طبعاً چنین تغییر پایگاهی دشوار است بخصوص اینکه این ماجرا یکسره در اختیار حکومت نیست و به تصمیم نیروهای میانهٔ جامعه هم بستگی دارد.
در واقع، نیروهای میانهٔ جامعه نیز در معرض انتخابی تاریخی قرار گرفته‌اند. آیا آنها به صراحت و بدون لکنت زبان حاضرند در صورت اصلاح و تحول ملموس و معنادار از سوی نظام با آن همراهی کنند؟ یا اینکه از ترس متهم شدن از سوی حامیان براندازی و انقلاب، ادامهٔ سیاست پرخاش زبانی یا حداکثر سکوت و بی‌تفاوتی را در پیش میگیرند؟
اگر انتخاب آنها مورد دوم باشد، نظام سیاسی خواه ناخواه به پایگاه اجتماعی منجمد و افراطی خود می‌چسبد و تسلیم آنان می‌شود بدین معنا که جرأت و جسارت کوچکترین تغییر و اصلاح و تحول را پیدا نمی‌کند!
نتیجهٔ چنین امری هم روشن‌تر از درخشش آفتاب است. بدون اصلاح ملموس و معنادار، کشور دستخوش بی‌ثباتی و تلاطمی می‌شود که به خلاف نظر برخی خوش‌خیالان، سوریه انگشت کوچک آن هم نخواهد بود!
از من گفتن بود. پناه بر خدا.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
نظام جمهوری اسلامی در حیات ۴۴ سالهٔ خود، فراز و فرودهای بسیاری پشت سر گذاشته و اکنون به نقطه عطف تاریخی خود رسیده است.
برخی از سران نظام، ضرورت اصلاح و تحول برای عبور از این نقط عطف را دریافته‌اند و به زبانهای مختلف از آن یاد میکنند.
پرسشی که در شرایط حاضر بسیاری از افراد جامعه مطرح میکنند این است که "آیا اصلاح و تحول از "بالا" در جمهوری اسلامی ممکن است و نطام ظرفیت آن را دارد یا خیر؟"
در واقع تمام صف‌بندی‌های سیاسی امروز ایران، بر اساس نوع پاسخ به این پرسش شکل می‌گیرد.
عده‌ای جمهوری اسلامی را "ذاتاً" اصلاح‌ناپذیر می‌دانند و از همین رو بر ضرورت انقلاب یا براندازی تأکید میکنند.
همانطور که بارها تکرار کرده‌ام من با رویکردهای ذات‌گرایانه چه در مواجهه با افراد و سازمان‌ها و چه در برابر دولت‌ها مخالفم و رفتار افراد و نهادها را عمدتاً بر اساس موقعیتی که در آن قرار میگیرند، تحلیل و تبیین میکنم.
از این رو، از نگاه من، اصلاح و تحول در نظام جمهوری اسلامی به هیچوجه، امری ممتنع و غیرممکن نیست و به لحاظ منطقی، کاملاً امکانپذیر است.
با این حال، واضح است که تحول و اصلاح در نظام جمهوری اسلامی به دلیل جنس انتخاب‌های حکومت در ربع قرن اخیر، به امری بسیار سخت و طاقت‌فرسا تبدیل شده و با موانع پولادینی روبروست. عبور از این موانع، آگاهی و هشیاری عمیقی را از سوی تمام نیروهای خواهان اصلاح در کشور طلب میکند، اما متأسفانه تاریخ معاصر ما به این قبیل آگاهی‌ها بی‌التفات بوده است.
من قبلاً چندین بار گفته‌ام که براندازان یا رادیکال‌ها هیچکدام در موقعیت مسدود کردن راه اصلاح و تحول در جمهوری اسلامی نیستند و از این جهت، خطری متوجه آن نمی‌کنند. از قضا مانع و خطر اصلی در این مسیر، بخشی از حامیان متعصب نطام هستند که اصولاً چه در برداشت‌شان از اسلام و چه در انتطارشان از عملکرد حکومت، ذهنی یخ‌زده دارند.
این طیف به دلیل انجماد ذهنی که در پاره‌‌ای موارد با منافع شخصی و باندی‌شان هم گره خورده است، از هر نوع تغییر و تحول و اصلاح، نه فقط وحشت دارند، بلکه با تمام قوا با آن به مقابله برمی‌خیزند و در مسیر آن نهایت کارشکنی را میکنند.
از آنجا که این طیف همواره به عنوان "نیروی پا به رکاب نظام" معروف بوده است، نظام سیاسی جرأت رنجاندن یا بی‌اعتنایی به مطالبات متصلب آنها را ندارد زیرا بر این گمان است که در صورت از دست دادن این طیف افراطی، با مشکل پایگاه اجتماعی روبرو خواهد شد.
این در حقیقت، مهمترین و بزرگترین پارادوکس نظام برای اصلاح و تغییر از بالاست به طوری که می‌تواند هر تحول مثبتی را خنثی و بی‌اثر کند.
نظام سیاسی برای اصلاح و تحول، به ناگزیر باید بند ناف خود را از این طیف افراطی بگسلد و در صدد گسترش پایگاه اجتماعی خود در بین نیروهای معتدل‌تر جامعه برآید.
طبعاً چنین تغییر پایگاهی دشوار است بخصوص اینکه این ماجرا یکسره در اختیار حکومت نیست و به تصمیم نیروهای میانهٔ جامعه هم بستگی دارد.
در واقع، نیروهای میانهٔ جامعه نیز در معرض انتخابی تاریخی قرار گرفته‌اند. آیا آنها به صراحت و بدون لکنت زبان حاضرند در صورت اصلاح و تحول ملموس و معنادار از سوی نظام با آن همراهی کنند؟ یا اینکه از ترس متهم شدن از سوی حامیان براندازی و انقلاب، ادامهٔ سیاست پرخاش زبانی یا حداکثر سکوت و بی‌تفاوتی را در پیش میگیرند؟
اگر انتخاب آنها مورد دوم باشد، نظام سیاسی خواه ناخواه به پایگاه اجتماعی منجمد و افراطی خود می‌چسبد و تسلیم آنان می‌شود بدین معنا که جرأت و جسارت کوچکترین تغییر و اصلاح و تحول را پیدا نمی‌کند!
نتیجهٔ چنین امری هم روشن‌تر از درخشش آفتاب است. بدون اصلاح ملموس و معنادار، کشور دستخوش بی‌ثباتی و تلاطمی می‌شود که به خلاف نظر برخی خوش‌خیالان، سوریه انگشت کوچک آن هم نخواهد بود!
از من گفتن بود. پناه بر خدا.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
📡خبرستان [دیلی تلگرام] 📡
🔖 چه شد که به اینجا رسیدیم؟ ✍🏻محمد طبیبیان، اقتصاددان لیبرال نوشت: ✔️ در دهه ۶۰ فامیلی داشتیم که فرد مسنی بود، تحصیلات چندانی نداشت و به کار کشاورزی هم مشغول بود. ✔️ در ایام نوروز به دیدارش رفتم و مطابق معمول که افراد از اقتصاددانان درباره وضعیت اقتصادی…
مطلب زیر عکس‌العملی است به نوشته‌ی آقای محمد طبیبیان که فرسته‌اش در بالا آمده.
مشکلات ِ راه‌حل‌های آسان
🖌 امضا محفوظ
آقای اقتصاددانی که نامش را نمی‌آورم در میزگرد تلویزیونی میگفت "علم اقتصاد هم، مثل فیزیک، علم است و قوانین تخطی‌ناپذیر خودش را دارد". کسانی که مثل من حتی اندک اطلاعی از بحث‌های فلسفه‌ی علم دارند تصدیق میکنند که هیچ علمی مثل فیزیک نیست. یکی از نتایج تلاش‌های فیلسوفان علمی که سعی در استخراج روش علمی از مطالعه‌ی علم فیزیک داشتند این بود که معلوم شد علم فیزیک در میان علوم استثناست و نمی تواند الگوی سایر علوم تجربی باشد. علوم انسانی، مثل اقتصاد و سیاست، که حکایت‌شان جداست.
اگر بخواهم مقایسه کنم، به نظرم علم اقتصاد شبیه پزشکی است. پزشک حاذق به محدودیت‌های علمش و به محدودیت توانش برای درمان واقف است. پزشک خوب می‌داند وقتی مریضی به او رجوع میکند ممکن است مرض صعب‌العلاج یا مهلکی داشته باشد و کار زیادی از دست او ساخته نباشد جز کاستن از درد. پزشک خوب می‌داند که کارش تا حد زیادی بر حدس و گمان استوار است و علی‌رغم آزمایش‌های فراوان ممکن است در تشخیص خطا کند و اگر بدن واکنش مناسب نشان نداد ناچار است تجویزش را عوض کند. پزشک خوب می‌داند که اگر بیماری به سه پزشک مراجعه کند ممکن است سه نظر متفاوت بگیرد. پزشک خوب می‌داند که داروها اثرات جنبی دارند، و مثلا داروی درمان قلب ممکن است کلیه را به هم بریزد یا معده را خراب کند. پزشک خوب می‌داند که کار طبیب کاری مکانیکی نیست و همه چیز در کنترل او نیست و با دارو نمی‌شود همه چیز را درمان کرد. گاهی بیمار باید شیوه‌ی زندگی‌اش را تغییر بدهد، کاری که به هیچ وجه ساده نیست و به نتیجه رسیدن آن هم زمان می‌برد. مثلا پزشک توصیه میکند که بیمار سیگار را ترک کند یا استرس نداشته باشد یا ورزش کند، ولی مریض لجاجت میکند یا به دلایلی امکان کاستن از استرس را ندارد یا فرصت ورزش کردن ندارد. (فروید تنها پزشکی نیست که علی‌رغم علمش تمام عمر سیگار کشید.) پزشک خوب حال مریضی را که در محیط پراسترس کار میکند می‌فهمد و سعی میکند چاره‌ی دیگری پیش پای او بگذارد. پزشک خوب می‌داند که گاهی بیماری جدیدی پیدا می‌شود که درمان آن نیازمند پیشرفت خود علم است که از اراده‌ی او خارج است. خلاصه این که چنین پزشکی می‌داند با انسان و عادت‌ها و خصوصیت‌های او در جهانی دائما در حال تغییر سر و کار دارد و نه با ماشین. بیراه نیست بگویم همه می‌پذیریم علم پزشکی علی‌رغم همه‌ی پیشرفت‌هایش معجزه نمی‌کند.
علم اقتصاد هم از همین جنس است، جز این که در اقتصاد در خیلی از زمینه‌ها به اندازه‌ی پزشکی علم و کنترل نداریم. در اقتصاد مکاتب فکری متعدد داریم که با هم در رقابت‌اند و اجماع اهل علم کمتر است. و اقتصاد علاوه برکمیت های پولی و مالی با متغیرهای فرهنگی و سیاسی و قضایی و بین‌المللی هم پیوند دارد و تعداد متغیرهایی که از کنترل سیاست‌گذار خارج‌اند بیشتر است. اجازه بدهید برای روشن‌تر شدن حرفم به جای ایران به اقتصاد امریکا نگاه کنیم. همه‌ی ما آموخته‌ایم که یکی از ابزارهای دولت‌ها برای مبارزه با تورم بالا بردن نرخ بهره است. اما اثر جانبی این دارو، کُند شدن فعالیت اقتصادی و بالا رفتن نرخ بیکاری و احتمال رکود اقتصادی است. در واقع سیاست‌گذار باید بین این دو شر انتخاب کند. از سال گذشته بانک مرکزی امریکا، فدرال رزرو، از ترس شدت گرفتن تورم نرخ بهره را اندک اندک بالا برده است. با این کار به دوران پول فراوان رایگان (دوران quantitative easing) پایان داده می‌شود. بالا رفتن نرخ بهره به شرکت‌هایی که از سلامت مالی کامل برخوردار نیستند (zombie companies) فشار می‌آورد و آنها را در معرض ورشکستگی قرار می‌دهد (به اصطلاح expose می کند) . شماری از این شرکت‌ها برای پرهیز از ورشکستگی دست به فروش دارایی‌هایشان می‌زنند. اما با بالا رفتن نرخ بهره دسترسی به اعتبارات سخت‌تر شده و خرید و فروش دارایی‌ها کندتر، خصوصا که عرضه‌ی شرکت‌های متعددی که در معرض ورشکستگی هستند بالا رفته است. شرکت‌های زیادی که سلامت مالی نداشتند ورشکست می‌شوند و با غرق شدن آنها موسسات اعتباری که دُمشان را به آنها گره زده اند به زیر آب می‌روند. اما دولت نگران است که موج ورشکستگی از بانک های کوچک نظیر بانک "سیلیکون ولی" به بانک‌های بزرگ سرایت کند و بحران 2008 تکرار شود. بنابراین مجبور است با عجله به همه اطمینان بدهد که سرمایه‌هایشان امن است. از طرفی اگر نرخ بهره را بالا نبرد، این پیام را می‌دهد که خطر جدی است و دولت ترسیده و دست از بالا بردن نرخ کشیده، و همین بازارها را ملتهب‌تر می کند. اگر نرخ بهره را بالا ببرد، ماجرای بانک "سیلیکون ولی" تکرار می‌شود. اگر به نجات بانک‌ها بیاید، به رفتار ریسک‌پذیر پاداش داده است و الگوی مشوق‌ها را تغییر داده است. اگر نجات ندهد، اقتصاد کشور را در معرض خطر قرار داده است. خلاصه دست دولت در پوست گردو است.
#هومن_پناهنده
#محمد_طبیبیان
@gashthaa
ادامه👇
🖌 امضا محفوظ
آقای اقتصاددانی که نامش را نمی‌آورم در میزگرد تلویزیونی میگفت "علم اقتصاد هم، مثل فیزیک، علم است و قوانین تخطی‌ناپذیر خودش را دارد". کسانی که مثل من حتی اندک اطلاعی از بحث‌های فلسفه‌ی علم دارند تصدیق میکنند که هیچ علمی مثل فیزیک نیست. یکی از نتایج تلاش‌های فیلسوفان علمی که سعی در استخراج روش علمی از مطالعه‌ی علم فیزیک داشتند این بود که معلوم شد علم فیزیک در میان علوم استثناست و نمی تواند الگوی سایر علوم تجربی باشد. علوم انسانی، مثل اقتصاد و سیاست، که حکایت‌شان جداست.
اگر بخواهم مقایسه کنم، به نظرم علم اقتصاد شبیه پزشکی است. پزشک حاذق به محدودیت‌های علمش و به محدودیت توانش برای درمان واقف است. پزشک خوب می‌داند وقتی مریضی به او رجوع میکند ممکن است مرض صعب‌العلاج یا مهلکی داشته باشد و کار زیادی از دست او ساخته نباشد جز کاستن از درد. پزشک خوب می‌داند که کارش تا حد زیادی بر حدس و گمان استوار است و علی‌رغم آزمایش‌های فراوان ممکن است در تشخیص خطا کند و اگر بدن واکنش مناسب نشان نداد ناچار است تجویزش را عوض کند. پزشک خوب می‌داند که اگر بیماری به سه پزشک مراجعه کند ممکن است سه نظر متفاوت بگیرد. پزشک خوب می‌داند که داروها اثرات جنبی دارند، و مثلا داروی درمان قلب ممکن است کلیه را به هم بریزد یا معده را خراب کند. پزشک خوب می‌داند که کار طبیب کاری مکانیکی نیست و همه چیز در کنترل او نیست و با دارو نمی‌شود همه چیز را درمان کرد. گاهی بیمار باید شیوه‌ی زندگی‌اش را تغییر بدهد، کاری که به هیچ وجه ساده نیست و به نتیجه رسیدن آن هم زمان می‌برد. مثلا پزشک توصیه میکند که بیمار سیگار را ترک کند یا استرس نداشته باشد یا ورزش کند، ولی مریض لجاجت میکند یا به دلایلی امکان کاستن از استرس را ندارد یا فرصت ورزش کردن ندارد. (فروید تنها پزشکی نیست که علی‌رغم علمش تمام عمر سیگار کشید.) پزشک خوب حال مریضی را که در محیط پراسترس کار میکند می‌فهمد و سعی میکند چاره‌ی دیگری پیش پای او بگذارد. پزشک خوب می‌داند که گاهی بیماری جدیدی پیدا می‌شود که درمان آن نیازمند پیشرفت خود علم است که از اراده‌ی او خارج است. خلاصه این که چنین پزشکی می‌داند با انسان و عادت‌ها و خصوصیت‌های او در جهانی دائما در حال تغییر سر و کار دارد و نه با ماشین. بیراه نیست بگویم همه می‌پذیریم علم پزشکی علی‌رغم همه‌ی پیشرفت‌هایش معجزه نمی‌کند.
علم اقتصاد هم از همین جنس است، جز این که در اقتصاد در خیلی از زمینه‌ها به اندازه‌ی پزشکی علم و کنترل نداریم. در اقتصاد مکاتب فکری متعدد داریم که با هم در رقابت‌اند و اجماع اهل علم کمتر است. و اقتصاد علاوه برکمیت های پولی و مالی با متغیرهای فرهنگی و سیاسی و قضایی و بین‌المللی هم پیوند دارد و تعداد متغیرهایی که از کنترل سیاست‌گذار خارج‌اند بیشتر است. اجازه بدهید برای روشن‌تر شدن حرفم به جای ایران به اقتصاد امریکا نگاه کنیم. همه‌ی ما آموخته‌ایم که یکی از ابزارهای دولت‌ها برای مبارزه با تورم بالا بردن نرخ بهره است. اما اثر جانبی این دارو، کُند شدن فعالیت اقتصادی و بالا رفتن نرخ بیکاری و احتمال رکود اقتصادی است. در واقع سیاست‌گذار باید بین این دو شر انتخاب کند. از سال گذشته بانک مرکزی امریکا، فدرال رزرو، از ترس شدت گرفتن تورم نرخ بهره را اندک اندک بالا برده است. با این کار به دوران پول فراوان رایگان (دوران quantitative easing) پایان داده می‌شود. بالا رفتن نرخ بهره به شرکت‌هایی که از سلامت مالی کامل برخوردار نیستند (zombie companies) فشار می‌آورد و آنها را در معرض ورشکستگی قرار می‌دهد (به اصطلاح expose می کند) . شماری از این شرکت‌ها برای پرهیز از ورشکستگی دست به فروش دارایی‌هایشان می‌زنند. اما با بالا رفتن نرخ بهره دسترسی به اعتبارات سخت‌تر شده و خرید و فروش دارایی‌ها کندتر، خصوصا که عرضه‌ی شرکت‌های متعددی که در معرض ورشکستگی هستند بالا رفته است. شرکت‌های زیادی که سلامت مالی نداشتند ورشکست می‌شوند و با غرق شدن آنها موسسات اعتباری که دُمشان را به آنها گره زده اند به زیر آب می‌روند. اما دولت نگران است که موج ورشکستگی از بانک های کوچک نظیر بانک "سیلیکون ولی" به بانک‌های بزرگ سرایت کند و بحران 2008 تکرار شود. بنابراین مجبور است با عجله به همه اطمینان بدهد که سرمایه‌هایشان امن است. از طرفی اگر نرخ بهره را بالا نبرد، این پیام را می‌دهد که خطر جدی است و دولت ترسیده و دست از بالا بردن نرخ کشیده، و همین بازارها را ملتهب‌تر می کند. اگر نرخ بهره را بالا ببرد، ماجرای بانک "سیلیکون ولی" تکرار می‌شود. اگر به نجات بانک‌ها بیاید، به رفتار ریسک‌پذیر پاداش داده است و الگوی مشوق‌ها را تغییر داده است. اگر نجات ندهد، اقتصاد کشور را در معرض خطر قرار داده است. خلاصه دست دولت در پوست گردو است.
#هومن_پناهنده
#محمد_طبیبیان
@gashthaa
ادامه👇
👆
نتیجه این که در قرن بیست و یکم، دولت به جز تورم و رکود باید نگران ثبات مالی هم باشد. سیاست‌گذاری اقتصادی بسیار دشوارتر شده، و ابزارهای سیاست‌گذاری مثل گذشته عمل نمی کنند.
این را هم اضافه کنم که این مثال تنها در مورد امریکا قابل اطلاق نیست و در مورد کشورهای دیگر هم صادق است. همین چند ماه پیش بود که مروین کینگ، رییس سابق بانک مرکزی انگلستان، در مصاحبه ای گفت: "در مقابله با بحران اقتصادی پیش رو (و خطر تورم فزاینده) ابزار سیاست گذاری مناسب نداریم و نمی‌دانیم چگونه با آن مقابله کنیم". اما نکته مهم‌تر این است که میان اقتصاددان‌ها و سیاستمداران بر سر تک تک این گزاره‌ها بحث و دعواست. آیا خطر تورم واقعا جدی است؟ آیا تورم فعلی درونزاست یا برون زا؟ آیا باید نرخ بهره را بالا برد یا چاره‌ی دیگری اندیشید؟ اگر باید نرخ بهره را بالا برد، با چه سرعتی و تا چه حد؟ تاثیر این کار بر توزیع درآمد چیست؟ بیکاری کارگران مهم‌تر است یا تورم؟ و ده‌ها پرسش دیگر. چنین نیست که این مشکل را مقابل هر اقتصاددانی قرار دهیم، یا هر اقتصاددانی این اقتصاد بیمار را معاینه کند، به نتیجه‌ی واحدی برسد و داروی واحدی تجویز کند.
از سال‌هایی که من اقتصاد می‌خواندم چند دهه گذشته است و دانش اقتصادی من به هیچ وجه به روز نیست. همان سال‌ها هم من شاگرد آقای دکتر طبیبیان محسوب می‌شدم. بی هیچ تعارف، ایشان چون پیل بودند و هستند و بنده چون پشه. ولی توصیه‌ام به شما این است که فریب این نوع ساده سازی‌ها را نخورید. با ادعای مدعیانی که راه‌حل‌های روشن و ساده برای پدیده‌های پیچیده که تمام دنیا را عاجز و سردرگم کرده است – بحران محیط زیست، بحران اقتصادی، بحران اعتیاد، و نظایر آن -- ارایه می کنند با تردید روبرو شوید. شاید همان طور که فردریک فون هایک در سخنرانی جایزه‌ی نوبلش گفت "لاف علم" (the pretense of knowledge) باشد.
#هومن_پناهنده
#محمد_طبیبیان
@gashthaa
نتیجه این که در قرن بیست و یکم، دولت به جز تورم و رکود باید نگران ثبات مالی هم باشد. سیاست‌گذاری اقتصادی بسیار دشوارتر شده، و ابزارهای سیاست‌گذاری مثل گذشته عمل نمی کنند.
این را هم اضافه کنم که این مثال تنها در مورد امریکا قابل اطلاق نیست و در مورد کشورهای دیگر هم صادق است. همین چند ماه پیش بود که مروین کینگ، رییس سابق بانک مرکزی انگلستان، در مصاحبه ای گفت: "در مقابله با بحران اقتصادی پیش رو (و خطر تورم فزاینده) ابزار سیاست گذاری مناسب نداریم و نمی‌دانیم چگونه با آن مقابله کنیم". اما نکته مهم‌تر این است که میان اقتصاددان‌ها و سیاستمداران بر سر تک تک این گزاره‌ها بحث و دعواست. آیا خطر تورم واقعا جدی است؟ آیا تورم فعلی درونزاست یا برون زا؟ آیا باید نرخ بهره را بالا برد یا چاره‌ی دیگری اندیشید؟ اگر باید نرخ بهره را بالا برد، با چه سرعتی و تا چه حد؟ تاثیر این کار بر توزیع درآمد چیست؟ بیکاری کارگران مهم‌تر است یا تورم؟ و ده‌ها پرسش دیگر. چنین نیست که این مشکل را مقابل هر اقتصاددانی قرار دهیم، یا هر اقتصاددانی این اقتصاد بیمار را معاینه کند، به نتیجه‌ی واحدی برسد و داروی واحدی تجویز کند.
از سال‌هایی که من اقتصاد می‌خواندم چند دهه گذشته است و دانش اقتصادی من به هیچ وجه به روز نیست. همان سال‌ها هم من شاگرد آقای دکتر طبیبیان محسوب می‌شدم. بی هیچ تعارف، ایشان چون پیل بودند و هستند و بنده چون پشه. ولی توصیه‌ام به شما این است که فریب این نوع ساده سازی‌ها را نخورید. با ادعای مدعیانی که راه‌حل‌های روشن و ساده برای پدیده‌های پیچیده که تمام دنیا را عاجز و سردرگم کرده است – بحران محیط زیست، بحران اقتصادی، بحران اعتیاد، و نظایر آن -- ارایه می کنند با تردید روبرو شوید. شاید همان طور که فردریک فون هایک در سخنرانی جایزه‌ی نوبلش گفت "لاف علم" (the pretense of knowledge) باشد.
#هومن_پناهنده
#محمد_طبیبیان
@gashthaa