وقتی با انبوهی از این گونه گفتارها مواجه می‌شویم، به جای تفریح سبکسرانه با آنها، که نشانه‌ی کوچک شمردن مسئله است، واکنش‌ مهم‌ترمان باید تامل در این پرسش باشد:
نظام فکری-‌فرهنگی-آموزشی‌ای که چنین ذهنی می‌پرورد که چنین روایت‌هایی را مهم بشمرد چه مختصات و سازوکاری دارد و شیوه‌ی برخوردِ معقول با آن چیست؟

#هومن_پناهنده
@gashthaa

پیشنهاد کتاب مقدماتی فلسفه به بهانه تجدیدچاپ:
پرسیدن مهم‌تر از پاسخ‌دادن است

کتابی است مختصر در ۱۴ بخش که در هر بخش درباره یکی از موضوعات مهم فلسفه حرف می‌زند: مکان، زمان، هستی، خدا، ارزش‌ها و ... از اسم کتاب هم می‌شود فهمید که شیوه کارش این است که سوال بیشتری در ذهن خواننده ایچاد کند و نه این‌که پرسش‌هایش را پاسخ بدهد. در واقع سعی می‌کند جوانب مختلف سوال را روشن کند و خواننده را به فکر کردن بیشتر برانگیزد.

ویژگی دیگر کتاب این است که اصلا زبان فنی ندارد و برای خواندن و فهمیدن نیاز به پیش‌نیازی نیست. ضمنا با این‌که مشخصا در هر بخش مهم‌ترین استدلال‌های مربوط به آن بخش از فیلسوفان مختلف را ارائه می‌دهد اما تقریبا هیچ‌جای کتاب از فیلسوفی اسم نمی‌برد و تاکیدش فقط بر استدلال است، نه این‌که این حرف‌ها را کی گفته.

به نظرم خواندنش برای هر کسی که مطالعه فلسفی جدی نداشته جالب است، به‌خصوص برای بچه‌های دبیرستانی و اوایل دانشگاه.

ضمناً ویراستار کتاب هومن پناهنده است که هم ویراستار بسیار خوبی است و هم سال‌ها مباحث مربوط به تفکر انتقادی را تدریس کرده و به موضوع کتاب مسلط است. نتیجه کار مترجم و ویراستار متن روان و دقیق و خوشخوانی شده.

فهرست و مقدمه کتاب (پی‌دی‌اف | صوتی)

پرسیدن مهم‌تر از پاسخ‌دادن است / دنیل کلارک و ریموند مارتین، ترجمه حمیده بحرینی، ویرایش هومن پناهنده / نشر هرمس، ۲۰۰ صفحه، ۸۶ هزار تومن

سفارش به @bahmanbooks یا خرید حضوری از کتابفروشی دماوند
.

🟣

مُطرِب از دَردِ مَحَبَّت عَمَلی می‌پرداخت
که حکیمانِ جهان را مژه خون‌پالا بود

#حافظ
@talar_ayne

🔴علایم خستگی

🔺اعتماد ۱۶ خرداد ۱۴۰۲

✍️عباس عبدی

🔘نقد سیاست‌های جاری را از یک منظر متفاوت نیز می‌توان انجام داد. اقدامات مداخله‌جویانه، متکی بر مجازات، نظارت بیش از اندازه و حتی غیر ضرور و نیز شیوه‌های تقابلی و پرهیز از گفتگو، نخ تسبیح سیاست‌های جاری در بیشتر حوزه‌های اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی و حتی سیاست خارجی است. از صبح که اخبار را پیگیری می‌کنیم در هر زمینه‌ای با مصادیقی از این رویکرد مواجه هستیم.

🔘در اقتصاد قیمت‌گذاری و تعزیرات، دخالت‌های دستوری ارکان اساسی آن هستند، و جالب اینکه همه می‌دانند این سیاست‌ها نه دردی را دوا می‌کند و نه چنان که باید و شاید اجرا می‌شود و از همه بدتر اینکه نتیجه آن توزیع رانت و فساد و ناکارآمدی است. از نرخ سودهای بانکی گرفته تا نرخ ارز، تا سیاست‌های بورسی، و نرخ مرغ و تخم مرغ و آب و برق و گاز و بنزین تا نرخ بلیط هواپیما و نرخ گندم، و جالب‌تر از همه تعیین نرخ برای اجاره و تهدید بنگاه‌های مسکن، نرخ خودرو و شیوه‌های مسخره در فروش آن، تا نرخ مدارس غیر انتفاعی و... در واقع جایی نیست که حکومت محترم دخالت نکند.
🔘این نرخ‌گذاری‌ها به طور طبیعی باید همراه با ضمانت اجرا و تهدید و ارعاب و مجازات باشد و گروه‌های نظارتی متعدد نیز بر آن نظارت کنند، و طبیعی است که لفت و لیس‌های فراوان در اجرای این دو مرحله رخ می‌دهد، و در نهایت هم جز دردسر و گرانی چیز دیگری نصیب مردم نمی‌شود و شاید بتوان گفت که همه اینها نوعی بازی و توزیع رانت است و در پایان هم به سر ملت منت می‌گذارند که اگر ما نبودیم!! قیمت مرغ به جای ۱۰۰ هزار تومان ۱۸۰ هزار تومان می‌شد،. در حالی که اگر آنان نبودند، قیمت مرغ آلان زیر ۲۰ تومان بود!

🔘در حوزه اجتماعیات نیز با همین وضع سر و کار داریم، حجاب و فرزندآوری دو نمونه دم دست آن است و البته در سایر موضوعات هم همین است. مسأله این نیست که حجاب و فرزندآوری خوب یا بد است. مسأله این است که اینها را نمی‌توان با برخورد و نظارت احضار و جریمه و زندان و... حل کرد. اینکه هر کس آزمایش حاملگی او ثبت شود می‌رود در لیست نظارتی که مبادا سقط جنین کند. بله سقط جنین غیر قانونی و بد است، ولی خیلی چیزهای دیگر هم هست که حکومت نمی‌تواند با این شدت وارد آنها شود و عملیات نظارتی را پیش ببرد.

🔘در مورد مواجهه با حجاب نیز هر روز اخباری از بستن اماکن و کافه‌ها و فروشگاه‌ها و ارایه لوایح عجیب و غریب و... می‌شنویم که گویی کل حکومت کار دیگری جز پرداختن به این مسأیل ندارد، و همه توان خود را بسیج کرده که آنها را حل کند، و جالب این که بدتر هم می‌شود.

🔘اگر همین سه مورد فرزندآوری، حجاب و قیمت‌گذاری را در نظر بگیریم، شاید ۹۵ درصد توان فکری و نیروی حکومت را مشغول خود کرده است و هر روز هم باید بودجه و منابع و نیروی بیش‌تری را صرف این کارها کند و تمام حکومت را مستهلک و فرسوده می‌کند، و در پایان هم هیچ، تأکید می‌کنم هیچ دستاوردی ندارد، جز اینکه فاصله خود با مردم را بیش‌تر کرده است.

🔘در حوزه سیاست و رسانه و فرهنگ هم عیناً همین شیوه‌ها رایج است. هر روز اخباری از پرونده‌های جدید برای زنان، وکلا، روزنامه‌نگاران، فشارها به روزنامه‌ها، سانسور کتاب و برخورد با هنرمندان و... می‌شنویم که کل جامعه را تحت تأثیر قرار می‌دهد. آخرش هم نتیجه چه می‌شود؟ اینکه برای مقابله با شادی‌های مردم، جشن‌های مشابه مذهبی راه می‌اندازند و با افتخار می‌گویند که: «ابتکار عمل جریان شادی و نشاط جامعه به دست جبهه انقلاب افتاده است.» یعنی تازه می‌شوند مثل همان‌ها که محکومشان می‌کنند. همه مسأله همین است که کسی از خودشان میدان‌دار باشد.

🔘متأسفانه در حال فرسوده کردن دستگاه قضایی هم هستند، دستگاهی که باید فصل‌الخطاب جامعه باشد، در حال تبدیل شدن به نهادی است که یک طرف منازعه است.

🔘از همه اینها بدتر، برخوردهایی است که در دانشگاه با دانشجویان و اساتید می‌کنند. آیین‌نامه‌های انضباطی نادرست و تضییع‌کننده حقوق دانشجویان و استادان مشکلی را حل نمی‌کند. مقابله با خواست عمومی دانشجویان مثل استفاده از چاقو برای بریدن آهن است که به سرعت آن را از کار می‌اندازد. خودشان ۷۰ تا ۸۰ درصد دانشجویان را معترض می‌دانند بعد در صدد مواجهه سخت‌افزاری با این پدیده هستند!

🔘این وضعیت در آموزش و فرهنگ نیز وجود دارد. فقدان عناصر ایجابی برای محتوای کتاب‌ها، نداشتن آموزگار و استادان مجرب که همسو با ارزش‌های رسمی باشند، آنان را به سوی تخریب هر چه بیش‌تر محتوای کتاب‌ها و یا اخراج و بازنشسته کردن استادان و جذب افراد همسو ولو بی‌سواد واداشته است. که این امر خطرناکی است.

🔘در هر حال این شیوه حکومت‌داری نیست. تمام قدرت حکومت را در تقابل با فرآیندهای اصلی جامعه بسیج و مستهلک و فرسوده می‌کنید. زمانی می‌رسد که خودتان هم خسته خواهید شد. که علایم خستگی هویدا است.

ظلم اسارت

رحیم قمیشی

هر چه سعی کرده‌ام یک بار با قلمم، لحظه‌های اسیر شدنم را به تصویر بکشم، نشده!
زیاد هم تلاش کرده‌ام، اما باز نشده.
دست‌هایت را بسته‌اند، نیروهای خودی کمی آنطرف‌ترند، تنها می‌توانند نگاهت کنند!

تو هر یک قدم که به طرف عراق می‌روی، یک بار سرت را برمی‌گردانی، رفقایم! دیگر برایت فرقی نمی‌کند گلوله توپ و خمپاره یک متری‌ات می‌خورد، نیم متری‌ات، منتظری چند ترکش دقیقا بخورد به سر و گردنت، شاید راحت شوی...

عراقی اصلا درک نمی‌کند چه غصه‌ای روی دلت است، او خوشحال است تو را به اسیری گرفته، قلب تو یک در میان می‌زند، ولی طوری که انگار می‌خواهد سینه‌ات را بشکافد. هیچ چیز خوشحالت نمی‌کند جز آزادی، جز پایان جنگ.

آن‌همه نیرو آماده بودند، چرا نیامدند جلو.
آن‌همه فرماندهان می‌گفتند خدا با ماست.
آن همه گفتند ما تا آخر ایستاده‌ایم، چه شد!؟
نمی‌توانی باور کنی تو تنهایی. خیلی تنها! در دست دشمنت، که اصلا زبانت را هم نمی‌فهمد.
همه رفته‌اند مصاحبه کنند که پیروز شده‌اند!
آن یکی بگوید کربلای ۴ بهترین تدبیر بوده. عملیاتی بوده برای فریب.
عده‌ای باید فریب می‌خوردند...

اما یک بار توانستم همان صحنه اسارتم را باز ببینم. با همان حس و حالش. تنها برای لحظاتی، شاید دقیقه‌ای، که مثل برق گذشت...
زمستان سال ۸۹، بیمارستان بقیة‌الله تهران بستری بودم، به نظرم طبقه ششم آنجا. حوصله‌ام که سر می‌رفت می‌آمدم در پاگرد پله‌های طولانی‌اش، که هیچکس از آن استفاده نمی‌کرد. در خلوتی‌اش می‌نشستم، و با خودم فکر می‌کردم. بیمارستان دلتنگم می‌کرد.
ده‌ها آسانسور بود که می‌رفتند و می‌آمدند و کسی از پله‌های طولانی استفاده نمی‌کرد.
ناگهان دیدم مردی مُسِن را دستبند زده و از پله‌ها بالا می‌آورند. نزدیک‌تر شد، دیدم پیرمرد دستبند خورده با لباس‌های زندان، چقدر شبیه مهندس سحابی است.

تا وقتی که چشم‌هایمان در هم ففل نشده بود، باورم نشده بود او خودِ عزت‌الله سحابی بزرگ است.
دستش در دست نگهبانی هیکل‌دار زنجیر بود، مبادا فرار کند. پیرمردی هشتاد ساله، ولی استوار. ابروهای پرپشت و سفیدش چقدر قشنگ بودند، چشم‌های نافذ و براقش که تا عمق جانم را می‌لرزاند.
خدای من! او سال‌ها در رژیم شاه زندان بوده، حالا هم، باز زندان!
او سال‌ها دور از خانواده بوده، حالا هم دور از خانواده.
او مرا نمی‌شناخت، تنها سلامی کردم، با خوشرویی جواب داد و مأمور محکم‌تر کشاندش که چرا سلام کرده!!
او را می‌برد طبقه هشتم یا نهم، همۀ مسیر را با پله، شاید ناگهان همۀ آسانسورها خراب شده بودند، شاید دستور بوده پیرمردها باید پله نوردی کنند تا سرحال شوند!!
اما دقایقی چشم‌هایمان با هم ماند...
در هر پاگرد نگاهی می‌انداخت به چشم‌هایم! آیا هنوز نگاهش می‌کنم؟
او اسیر شده بود. اسیر.
من نمی‌دانستم تنها دخترش، هاله هم، چند کیلومتر آنطرف‌تر در بند اسارت است.

من یاد اسارتم بودم، دست‌هایم بسته، تنها امیدم به آنها بود که دست‌هایشان باز بود.
و آنها به فکر جان‌شان...
حالا دست‌های من باز بود. پیرمرد بی‌گناه در دست ظالمان اسیر، چشم‌هایش به من بود، به ما، که دست‌هایمان باز بود...

چند ماه نگذشت، که گفتند او دوام نیاورد، تنش آزاد شد! آزاد برای رفتن به‌ زیر خاکِ سرد.
دخترش را هم آزاد کردند، تا او هم کنار پدرش بیارامد...
با ضربه‌ای به پهلویش!
چقدر حق‌گویی سخت است.
چقدر اسارت سخت است.
چقدر در دست ظالمان ماندن دشوار است.
وقتی احساس کنی بعضی دست‌هایشان باز است
و تنها نگاهت می‌کنند...
و تنها نگاهت می‌کنند...
و من تنها نگاهت کردم!

@ghomeishi3

استاد دانشگاه تهران: مقالات اساتید دانشگاه در  آمریکا متاثر از مصرف مشروب است

فواد ایزدی:

🔹اساتید آمریکایی صبح‌ها به کلاس می‌روند و شب‌ها مقالاتشان را بعد از اینکه به خمره سر می‌زنند و بعد از مصرف مشروب نگارش می‌کنند!

🔹همین مقالات در ایران پرستش می‌شود.

🔹من با اساتید آمریکایی زندگی کردم؛ پس خبر دارم.

@chandsanieh

گفتگوی خواندنیِ هومان دوراندیش با ضیاء موحد دربارهٔ دروغ‌ها و اغراق‌هایی که حول محور شخصیت دکتر محمود حسابی در ایرانِ معاصر شکل گرفته است.

📗شعر، فرهنگ و ادبیات
@mohsenahmadvandi

«امتحان ثلث اول که جلالِ[مقدم] ما به کلاس آمد خوب به یادم مانده. با آن قد بلند و نگاهی که از پشت عینک مستقیم رو به رو را می‌دید. برپا را شنیده نشنیده گفت: در حد یک الی دو خط بنویسید از بین پول، ثروت و مال کدام بهتر است. ده دقیقه هم وقت دارید.
همه هاج و واج مانده بودیم و نمی‌دانستیم چه باید بکنیم. جای علم خالی بود. زمان هم به سرعت می‌گذشت. پسری از میان کلاس انگشت اشاره را بالا برد. جلال بدون توجه به او گفت: همان که گفتم. اگر کسی نمی‌داند سفید بدهد پانزده بگیرد.
بچه‌ها نفس آسوده‌ای کشیدند و کاغذ و قلم را روی میز گذاشتند. در زمانی کوتاه ورقه‌ها جمع شد و گذاشته شد روی میز جلال. جلال کاغذهای سفید را جدا کرد و سرسری نظری به بقیه انداخت و گفت: گفته بودم سفید را ۱۵ می‌دهم نه چرند را. اما سگ‌خور، به آن‌ها هم ۱۵ می‌دهم.
از میان ورقه‌ها یکی را جدا کرد و بقیه را گذاشت روی هم. پرسید: این مهدی کیه که نوشته از پول، ثروت، علم، مال، تو و همه متنفرم.
پسرکی از کنار بخاری ذغال سنگی برخاست. صورتش گل انداخته بود. در ریاضیات و فیزیک شاگرد اول بود. حرف که می‌زد دندان‌هایش زیاد باز نمی‌شد، به لب حرف می‌زد. شایع بود که سل دارد و ما فکر می‌کردیم به این دلیل مدام صدایش می‌کنند به دفتر. مهدی چیزی نگفت. ساکت بود. جلال هم چیزی نپرسید. به او هجده داد و گفت:
برای جلسه بعد چیزی بنویس و سرکلاس بخوان. هر چه دلت می‌خواهد، فقط روده‌درازی نکن.
و کلاس را تعطیل کرد و رفت( صص۱۴-۱۵)..... ولیعهد تازه سه سالش شده بود و تنها وقتی در ۱۳۴۹ که ده ساله شد شاه ژست دمکراسی بازی‌اش گل کرد و گاه گاه او را با اتومبیلی به سر پل[تجریش] می‌فرستاد(ص۲۶).....این سو و آن سوی خیابان هیچ نبود مگر راسته‌ی میکده‌ها که تا شب کساد بود. نه هر روز که هفته‌ای چند بار، یک لیموزین سیاه رو به روی نیمکت می‌ایستاد. راننده‌ای با لباس فرم و کلاه پیاده می‌شد و در عقب را برای شاهزاده‌ای ده ساله که کراوات می‌زد باز می‌کرد. پسرک با پای خودش به بستنی‌فروشی نبش خیابان می‌رفت و موسیو ویلا در حالی که دست او را می‌بوسید یک بستنی میوه‌ای به او می‌داد و پولش را هم با احترام از او می‌گرفت. بعد به بدرقه تا پای لیموزین پیش می‌آمد و خم می‌شد.
اواخر زمستان سرد همان سال گروهی ناشناس آمدند و به در و دیوار مغازه‌ها عکسی چسباندند. عکس هفت تن را نشان می‌داد: «فراریان خرابکار» که پاسگاهی در سیاهکل را مصادره کرده بودند. عکسی هم به در همان بستنی فروشی چسباندند. از آن روز به بعد دیگر آن لیموزین دیده نشد و موسیو ویلا دیگر از پشت دخل خود به این سو نیامد.
یکی دو سال بعد آخرین گروه بازمانده‌ی آن عکس در یکی از خیابان‌های تهران در یک جنگ خونین خیابانی کشته شدند. ساواک با شرح و تفسیر نام آن‌ها را اعلام کرد. جلال سرش جای دیگری گرم بود و شاید هرگز ندانست یکی از آن نام‌ها همان مهدی بود» ( صص۱۷-۱۸).

محسن صبا، دوگفتار، تهران، آوانوشت، ۱۳۹۹.

برگرفته از صفحه ع. زندباف

@HistoryandMemory

(تصاویر) گزارش رسانه خارجی از گنجینه نسخ خطی آستان قدس

خبرگزاری آناتولی ترکیه درگزارشی از کتابخانه نسخ خطی آستان قدس رضوی در شهر مشهد نوشت که این کتابخانه با آثار کمیاب خود جهان علم را روشن می‌کند.

https://fararu.com/fa/news/641368

🔴مادران طلایی

🔺اعتماد ۲۹ خرداد ۱۴۰۲

✍️عباس عبدی

🔘از حدود هشت ماه پیش که مادرم درگذشت، تا کنون چند تن از دوستان هم‌نسل من نیز در غم از دست دادن مادر خود نشسته‌اند. از همان زمان قصد داشتم که یادداشتی در باره یکی از مهم‌ترین نسل‌هایی که در شکل‌دهی جامعه جدید ایران نقش بی‌بدیلی داشت بنویسم. شاید هنگامی که این یادداشت را خواندید، تا حدی با من هم‌عقیده شوید که چرا آنان را «مادران طلایی» نامیده‌ام.

🔘مادرانی که حدوداً متولد ۱۳۰۰ تا ۱۳۲۵ هستند و اکنون شاهد خاموشی آخرین‌های این نسل هستیم. آنان در مقطعی مهم از تحول تاریخی ایران به دنیا آمدند، در دوران اولیه گذار از یک جامعه سنتی به سوی جامعه‌ای مدرن، که سیر تحول آن ده‌ها سال طول خواهید کشید. تولد این نسل از مادران در جامعه کاملاً سنتی بود و مرگ آنان در جامعه‌ای بود و هست که کمابیش از سنت گذر کرده است.

🔘آنان شاهد تحولات بسیار بزرگی بودند، بطوری که انطباق دادن خود با این تحولات برایشان سنگین بود ولی تحمل کردند و با آن همراه شدند. نسل امروز نمی‌دانند که این مادران در چه شرایطی رشد کردند؟ و با چه ارزش‌هایی اجتماعی و بزرگ شدند، و اکنون در هنگامه پیری شاهد آن هستند که نوه‌ها و نتیجه‌هایشان چه ارزش‌ها و رفتارهایی دارند؟ طبعاً هر نسل حق خود را دارد ولی تحمل و‌ هضم کردن چنین تحول بسیار بزرگی از عهده هر کسی ساخته نبود.

🔘این مادران در کودکی خود در فضای کاملاً سنتی زندگی کردند. به تعبیری از پدران و مادران خود نیز چیز چندانی جز سلطه ندیدند. در زمانی که سواد، بویژه در روستاها رایج نبود. تعداد باسوادان این نسل مطابق نتایج سرشماری سال ۱۳۴۵. کمتر از ۸ درصد است و آن هم حداکثر سواد خواندن و نوشتن و متمرکز در مناطق شهری است، این رقم در روستاها زیر ۲ درصد بود. در نتیجه بعدها در میانسالی به فکر خواندن و نوشتن هم افتادند که برایشان در آن سن و سال کار پر زحمتی بود.

🔘آنان در جامعه پدرسالار و مردسالار با اختلاف سنی حدود ۱۰ سال ازدواج می‌کردند، لذا غالباً در کودکی و زیر سن قانونی عازم خانه شوهر می‌شدند، آن هم با مردی که بعضا بیش از ۱۰ سال از خودش بزرگ‌تر بود. میانگین تعداد فرزندان زنده آنان ۶، ۷ و ۸ نفر بود که اگر فوتی‌ها را اضافه کنیم، به طور معمول در چارچوب آماری فرزندآوری طبیعی در می‌آیند، یعنی بدون پیشگیری و با بیش از ده فرزند مرده و زنده و سقط شده مواجه می‌شویم.

🔘تسهیلات زندگی و بهداشتی در حداقل‌های خود بود. بسیاری از آنان به شهرها آمدند، و خارج از روستا که تحت پوشش نوعی از همیاری خانوادگی بود، در شهرها به تنهایی بار اداره خانواده را متحمل شدند، در واقع آنان از یک ساختار خانوادگی گسترده در روستا که با پدر و مادر و همسر و اقوام بود به خانوارهایی با ساختار هسته‌ای شامل زن و شوهر و فرزندان و در محیط غریب شعری پرتاب شدند.

🔘گفتن اینها ساده است ولی تحمل و تطبیق‌پذیری با آن، توان فراوانی می‌خواهد.
نقش این کودک مادران بی‌سواد از نظام سنتی رانده در جامعه شهری مانده، چه بود؟ آنان در چنین شرایطی با چند وضعیت دیگر نیز مواجه شدند. اول زنده ماندن بیش‌تر کودکانشان که خبر خوبی بود ولی بار پرورش و تربیت آنها از هر جهت به دوش مادران بود.

🔘دوم و مهم‌تر، رواج آموزش و طولانی شدن حضور فرزندان در خانواده بود. در واقع در قدیم فرزندان از کودکی عضوی فعال از خانواده می‌شدند و سهمی از فعالیت‌های خانواده و اقتصاد خانوار را عهده‌دار می شدند، ولی در این دوران آنان باید درس می‌خواندند، که به نوعی سرمایه‌گذاری بلند مدت بود. سرمایه‌ای که از جان مادر ارتزاق می‌کرد.

🔘کودکی که در ساختار سنتی از ۵ سالگی در انجام کارهای خانه و اقتصاد خانوار نقش داشت، به یک باره تعدادشان زیاد شد و تا ۱۸ سالگی و حتی بیش‌تر در خانه می‌ماندند، بدون اینکه مشارکت چندانی کنند، و کار و زحمت هم ایجاد می‌کردند، و این مادران بودند که برای آینده فرزندانشان در چارچوب الگوی «مادر مهربان» همه گونه فداکاری کردند و در واقع ساختند و سوختند و سرمایه وجودشان را برای فرزندانی صرف کردند که قرار بود بعدها سود آن سرمایه‌گذاری‌ها نصیب آنان شود.

🔘این سرمایه‌گذاری بسیار گران‌قیمتی بود که نسل مادران طلایی برای توسعه و تحول این جامعه هزینه کردند. کدام یک از نسل امروز در ذهنش خطور می‌کند که ۵ تا ۸ فرزند را در چنان شرایطی بزاید و تا ۱۸ سالگی و حتی بیش‌تر تربیت کند و تمامی وجود خود را سرمایه آینده آنان نماید؟ مادران طلایی ما چنین بودند. روحشان شاد.

🔘درباره نقش همسری و اقتصادی آنان باید جداگانه نوشت. آنها زنان صرفه‌جو و مقتصدی بودند که اقتصاد خانوار اغلب به دست آنان مدیریت می‌شد.

🔹ذهنیت «سرنگونی آسان» حکومت

🔹گستردگی و عمر جنبش اعتراضی ۱۴۰۱ ایران و تنوع بی‌سابقه اقشار درگیر در آن، امیدواری مخالفان حکومت را به تغییرات بنیادین به‌شدت افزایش داد. همزمان، طیف وسیعی از این مخالفان در خارج و داخل کشور -با گرایش‌های متنوع یا متضاد- تغییر سیستم را قریب‌الوقوع دانستند و به «ساده گرفتن سرنگونی» پرداختند.

✍️حسین باستانی, بی‌بی‌سی

https://bbc.in/43Mxzua
@BBCPersian

روزنامه هم‌میهن: افزایش زنان و نوجوانان الکلی/ مصرف عرق بالای ۴۰ درصد در ایران/مصرف مشروبات الکلی به سن ۱۰ تا ۱۲ سال رسیده/مصرف الکل در ۱۷ درصد ۱۶ تا ۶۴ ساله‌های تهرانی

♦️۱۴۱ نفر مسموم شدند و ۱۲ نفر جان باختند؛ این خلاصه اتفاقی است که هفته گذشته در اثر مصرف مشروبات الکلی در کرج رخ داد و به گفته کادر درمان بیمارستان کوثر کرج، همچنان این وضعیت ادامه دارد.

♦️سال ۱۴۰۰ معاون وزیر کشور، نرخ شیوع الکل در کشور را بین ۹ تا ۱۰ درصد و افراد بالای ۱۵ تا ۶۴ سال که معادل ۵ میلیون نفر است اعلام کرد.

♦️یک درمانگر: «در یک شیفت کاری از میان ۵۰ مراجعه، ۲۰ نفر دچار مسمومیت‌های ناشی از الکل هستند. اغلب با یک سرم و داروی ضدتهوع مشکل‌شان حل می‌شود. اگر مسمومیت با متانول باشد ماجرایش متفاوت است.»

♦️محمدرضا قدیرزاده درمانگر الکل می‌گوید اتفاقی که در سال‌های اخیر رخ داده، شکسته شدن تابوی مصرف مشروبات الکلی در خانواده‌هاست: «قبلا اینطور نبود که مشروبات الکلی به‌راحتی در مجالس و مهمانی‌ها و عروسی‌ها سرو شود و مردم هم به راحتی آن را بپذیرند، این وضعیت با توجه به الکل‌های موجود در این جمع‌ها خطرناک است. چراکه ما در کشور تولید و توزیع قانونی مشروبات الکلی نداریم.»

♦️در کشورهای اروپایی طی ۱۰ سال اخیر، برنامه‌ جامع کنترل مصرف مشروبات الکلی را اجرا کردند؛ نتیجه این شد که مصرف مشروبات الکلی پرخطر با بالای ۴۰ درصد اتانول مثل ویسکی و ودکا مهار شود و افراد به سمت مصرف مشروبات الکلی کم‌خطرتر مثل آبجو رفته‌اند.

♦️اما در ایران آمارها نشان می‌دهد که بیشترین مصرف مشروبات الکلی عرق بالای ۴۰ درصد است که عوارض بسیار زیادی دارد و نشانه‌های آن در رانندگی‌ها و تصادفات پرخطر دیده می‌شود.

♦️در کشور تولیدکننده رسمی الکل وجود ندارد و این مشروبات به صورت غیرقانونی و غیراستاندارد در منازل یا در کارگاه‌های زیرزمینی تولید می‌شود و به دلیل نداشتن تجهیزات نمی‌توانند الکل با درصد پایین تولید کنند: «یک بار تحقیقی روی الکل مورد استفاده در شهر تهران انجام شد که نشان داد الکلی که به عنوان سه درصد فروخته می‌شود بالای ۴۰ درصد بوده است. به‌هرحال سازندگان این الکل‌ها دستگاهی ندارند که غلظت الکل را بسنجند و بدانند که نسبت مواد چقدر باید باشد.»

♦️قدیرزاده بالای ۱۰ سال است که مرکز ترک اعتیاد به الکل دارد و می‌گوید که در این مدت شاهد روند رو به افزایش مصرف مشروبات الکلی در میان زنان، همچنین پایین رفتن سن مصرف بوده است.

♦️به گفته او تغییرات از حدود ۵ سال پیش شروع شده است: در کنار همه اینها مصرف مشروبات الکلی با غلظت بالا هم در کشور رواج یافته است که خطر بیشتری دارد. بررسی‌ها نشان می‌دهد که مصرف مشروبات الکلی به سن ۱۰ تا ۱۲ سال رسیده است. یعنی شروع مصرف از این سن است، درحالی‌که طبق قانون در بسیاری از کشورها که مصرف مشروبات الکلی آزاد است، هیچ‌کس حق ندارد به کودکان زیر ۱۸ سال مشروبات الکلی بفروشد یا بدهد، حتی پدر و مادر. اما در برخی از خانواده‌ها ما می‌بینیم که پدر و مادر با فرزند ۱۰_۱۲ ساله‌شان می‌نشینند و مشروب مصرف می‌کنند.

♦️رئیس انجمن سم‌شناسی پزشکی آسیا: میزان مرگ‌ومیر ناشی از مصرف الکل، ۲۵ درصد است. یعنی از هر ۴ نفر یک‌نفر جانش را از دست می‌دهد؛ بر اساس آمار موجود هم میزان مرگ‌ومیر در ایران ۱۵ تا ۱۶ درصد است. او این هشدار را می‌دهد که موارد مصرف و در ادامه آن مسمومیت و فوت ناشی از آن افزایش خواهد یافت چراکه تقاضا برای الکل وجود دارد: وزارت بهداشت قرار بود طی ۵ سال، میزان مصرف الکل را به نصف برساند اما نه‌تنها نصف نشده که بالا هم رفته است. در حال حاضر مسئولی که برنامه را اجرا می‌کند هم به کارش اعتقادی ندارد.

♦️هومان نارنجی‌ها؛ پژوهشگر اعتیاد: با توجه به افزایش قیمت دلار، خرید مشروبات الکلی خارجی برای خیلی‌ها امکان‌پذیر نیست، قیمت‌ها ۵ تا ۸ برابر شده و به همین دلیل شاهدیم افراد با افزودنی‌های مختلف، اقدام به شبیه‌سازی مشروبات الکلی داخلی با خارجی می‌کنند. یعنی الکل را با آب مخلوط و رنگ‌آمیزی می‌کنند و با شیشه‌های پلمب‌شده به مردم می‌فروشند. این نوع مشروبات عوارض زیادی دارد.»

گزارش از زهرا جعفرزاده:
https://b2n.ir/d64585

@hammihanonline

♦️داریوش آشوری در این گفتار در خصوصِ سید احمد فردید سخن می‌گوید🔺

مشاهده در یوتیوب

@joreah_journal

www.instagram.com/joreah_journal

✅امام جمعه اراک مردم را ناسپاس خواند

علی حسینی‌پور، امام جمعه اراک، در خطبه‌های نماز جمعه این شهر از عدم صبر و ناسپاسی مردم انتقاد کرده است. او گفته: «ناسپاسی، ناشکری و بی‌صبری غوغا می‌کند و متاسفانه مردم آنگونه که باید شکرگزار نیستند.

📺 فیلم/ نماینده مجلس: پشت سود کلان شرکت فولاد، فساد و رانت و هزینه تبلیغات انتخاباتی است

👤 لطف‌الله سیاهکلی عضو کمیسیون صنایع و معادن مجلس: شرکت فولاد ما امروز ۲۰۰ درصد سود می‌کند که ۱۸۰ درصدش از جیب مردم است، فولاد رسما از جیب مردم دزدی می‌کند.چرا فولاد ما که تمامش داخل ایران تولید می‌شود، اصلا وابستگی ارزی ندارد و انرژی ارزان هم می‌گیرد از همه جای دنیا گران‌تر دست تولیدکنندگان خودمان می‌رسد

✅ کانال آخرین اخبار و تحلیل‌های روز اقتصاد ایران↙️

🆔 https://telegram.me/joinchat/EZnefD9kO8xINJK_Z5xVqQ

طنز دانمارکی
پیرزنی که عصا به دست داشت می‌خواست از خیابانی پر ترافیک بگذرد و جرات نمی‌کرد.
از سر خوش شانسی، سیاستمداری اسم و رسم دار از آنجا می‌گذشت، زیر بغلش را گرفت و کمکش کرد تا پيرزن از خیابان رد شود.
پيرزن خیلی تشکر کرد.
سیاستمدار گفت:
شاید برای جبران خوبی من، دفعه بعد در انتخابات به من رای بدهید.
پیرزن با خنده‌ گفت: گمان نمی‌کنم پسرم!
پاهام مشکل دارد، نه مغزم.