شعری از زنده یاد "اسماعيل خویی"
با آواز ایرج بسطامی و آهنگسازی کیوان ساکت / آلبوم: فسانه

دل را خراب کرد و
به گنجِ هنر رسید ...
عشقِ خرابکا‌رِ تو
آبادی آوَرَد ...

کانال: @makhfigah_channel

دیدگاه یک حیوان فاسد

" کنت از عهد نوجوانی، استعدادِ تکریمِ زن را از دست داده بود و به زن، فقط از دیدگاه یک حیوان فاسد می‌نگریست؛ خطاب به من آهسته گفت:
-‌ چقدر جوان و چه اندامی!
یادم می‌آید که در آن لحظه احساس خوبی در سینه‌ام جان گرفت. آخر من هنوز شاعر بودم و زن را در جمع درخت‌ها و شب بهاری و ستاره‌ی نو دمیده، فقط از دریچه‌ی چشم یک شاعر می‌توانستم تماشا کنم. به دختر سرخپوش با همان عزت و احترام چشم دوخته بودم که عادت داشتم به جنگل‌ها و کوه‌ها و آسمان لاجوردی نگاه کنم. آن روزها هنوز هم یک ذره از رقت قلب و حساسیتی که از مادر آلمانی‌ام به ارث برده بودم، در وجودم باقی مانده بود." *

* مجموعه‌ی آثار چخوف، ترجمه‌ی سروژ استپانیان، ج ۲، ص ۳۹ و ۴۰.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🎥 دزدی نماینده پارلمان نروژ از یک فروشگاه که منجر به استعفای او شد

✅ @akhbare_fouri

آفتابه‌دزد است. تازه بعد هم استعفا کرده. به این هم می‌گویند رجل سیاسی؟!

❗️جزئیات تکان‌دهنده از رانت کنکور

📢 رتبه ۱۷۵ هزار دارد پزشکی می‌خواند ؛ قبولی پزشکی با کارنامه مردود

◀️ علی امرایی، عضو کمیسیون آموزش دیده‌بان عدالت و شفافیت جزئیات جدیدی درباره رانت کنکور افشا کرد.

◀️ وی گفت: کسی که میانگین نمراتش در دروس اختصاصی ۸ درصد بوده الان دارد پزشکی می‌خواند، این‌ها با امضای چه کسانی وارد دانشگاه شدند؟
چه‌کسانی پای آن مصوبه را امضا کردند؟
که الان رتبه ۱۷۵ هزار دارد پزشکی می‌خواند، درحالی‌که سایر داوطلبان باید برای آن جنگ کنند که رتبه‌شان زیر ۵ هزار شوند./خبرآنلاین

@A_pajhohi

سمپوزیوم «دکترفتحی مسکینی» فیلسوف تونسی و مترجمِ عربیِ آثار مهمی از کانت،نیچه و هایدگر در دانشگاه تونس...
👇👇

☝️☝️☝️

«دکتر فتحی مسکینی» در این سمپوزیوم جمله‌ای می‌گوید که خلاصه‌ی قرن‌ها انحطاط سنت ماست:
نحن بضاعة ميتافيزيقيه و اجتماعية لسردِية منهكة لم تعد تسطيع ان تعدنا بشئ.
يعنى ما کالایی متافیزیکی و اجتماعی از یک «روایتِ متلاشی و فرسوده»ایم که دیگر تواناییِ اینکه آورده‌ای برای ما داشته باشد را از دست داده است.
مجری برنامه اضافه می‌کند:(فقدت بریقها)یعنی این روایت، درخشش خودش را هم از دست داده و‌ مسکینی ادامه می‌دهد: یعنی صلاحیت بهره‌وری و استفاده از آن ناممکن شده به طوری که بتوانیم آن را در حد یک پیشنهاد و بدیل به نسل جدید خود ارائه دهیم.
مراکشی‌ها مثلی دارند:
كَمَنْ يريدُ إيصالَ ميِّتٍ إلى الأورجازم!
به این معنا که(روزآمدکردنِ فرسودگیِ چنین روایتی)به تلاش کسی می‌ماند که می‌خواهد مُرده‌ای را به ارگاسم برساند.
اما چرا؟
مسکینی در پاسخ می‌گوید:
بدین دلیل که ما تنها فرهنگی هستیم که قرون وسطای خود را تا به امروز ادامه داده‌ایم.
مسکینی حرف قلندرانه‌ی دیگری هم دارد که سخت وحشتناک است می‌گوید:
اگر به همین روش ادامه دهیم و به زودی به دنبال تغییر نباشیم،فرزندان ما نه تنها برای رهایی از فقر و جنگ، سوار بر قایق‌های مرگ خواهند شد بلکه اینجا را در جستجوی انسان ترک خواهند کرد چرا که اقلیم‌شان به زودی به منطقه‌ای وحشی بدل خواهد شد.
چرا که به باورِ مسکینی که به دنبال پروژه‌ای است که از ایمان،تقریری انقلابی و آزادانه به دست دهد: ایمان و اندیشه‌ای که ما در دست داریم نمی‌تواند زمین قابل سکونتی برای فرزندان‌مان فراهم کند و متاسفانه هستند کسانی که هنوز برای این آموزه‌های غیر قابل سکونت در زمین، جان خود را از دست می‌دهند؛ زیرا هرچقدر زندگی در گذشته هویت‌خواهانه بوده امروزه زیست‌مندانه است.

✅ اسکیزوفرنی فرهنگی

✍مصطفی ملکیان

🔹در ما آدمیان، اسکیزوفرنی فرهنگی یعنی چند پارگی فرهنگی وجود دارد. مثلا من در روز جمعه گذشته در همین قم در جلسه ای سخنرانی داشتم حضار جلسه برخی از دوستان سال های قبل من بودند. همین که جلسه تمام شد رفقا می خواستند بروند و من هم بلند شدم بروم تهران .نزدیک شب شده بود .یکی از رفقایی که خیلی با هم صمیمی هستیم و سالهاست که با هم دوستیم  گفت :آقای ملکیان !!بگذار اینها بروند. ما می خواهیم برگردیم به همان آقای ملکیان عاطفی ای که با هم شعر و غزل و اینها می خواندیم! تا حالا رُل عقلانی بودنت را بازی کردی؛ این نصیب تو بود و این هم نصیب این آقایان بود؛ بس است دیگر! بنشین تا بقیه بروند؛ دیگر می خواهیم بزنیم در عالم شعر و این جور چیزها.

🔹من به نظرم می آید که این اسکیزوفرنی فرهنگی است؛ واقعا یک نوع انشقاق و چند پارگی شخصیت است؛ یعنی آدم مثل اینکه هنوز واقعا یک دله نشده است.

🔹دوستی را می شناسم که نه خدا را قبول دارد و نه پیغمبر را اصلا هیچ چیزی را قبول ندارد ولی می گفت: آقای فلانی! روزهای عاشورا نمی توانم توی خانه بنشینم؛ حتی یکی دو سال هم سعی کردم تلویزیون را روشن کنم تا خودم را با آن سرگرم کنم اما دیدم فایده ندارد باید بروم داخل جمعیت روی دوشم می نشیند، یک اشکی از چشمم جاری می شود بعد برمی گردم می آیم خانه و راحت می نشینم.

🔹من به نظرم می آید در ما یک نوع اسکیزوفرنی فرهنگی وجود دارد. بنده واقعا به شخصه در مورد شخص خودم این را اعتراف می کنم. به نظر خودم در من یک نوع انشقاق شخصیت –به معنای دقیق کلمه– وجود دارد.

➖مصطفی ملکیان،جزوه ایمان و تعقل

@mostafamalekian

⭕️کاری به دبیر ستاد امر به معروف ندارم که درک او همین اندازه است. آن پزشکی که مدیر دولتی است و آن وزارتخانه‌ای که تن به چنین تخلفی ضد انسانی می‌دهد و دولتی که سکوت می‌کند باید پاسخگو باشند.


نمی‌فهمیدم این شصت هزار نفری که در این شهر ساکن بودند چگونه فکر می‌کردند؟
برای چه انجیل می‌خواندند؟
چرا دعا می‌کردند؟
برای چه روزنامه و کتاب می‌خواندند؟
از گفته‌ها و نوشته‌هایی که تا آن روز به آن‌ها رسیده بود چه استفاده‌ای می‌بردند؟
هنوز همان تیره‌گی‌های دماغی و همان دشمنی با آزادی که سیصد سال پیش دیده می‌شده است، در آن‌ها وجود داشت.

📕 زندگی من
👤 #آنتوان_چخوف

#تیکه_کتاب

@Roshanfkrane

♦️محمدعلی امیرمعزی درباره پیدایشِ اسلام از دیدِ تجدیدنظرطلبان سخن می‌گوید🔺

مشاهده در یوتیوب

@joreah_journal

www.instagram.com/joreah_journal

از شما

از شما گرامیانِ ارجُمند
از شما سرآمدانِ سربلند
هر چه بر زبان بیاورم کم است
از لحاظِ چون و از لحاظِ چند

از شما بزرگتان و خردتان
از شما جوانتان و پیرتان
از شما که هر چه فکر می‌کنم
هیچ جا ندیده‌ام نظیرتان

از شما که در تمامِ عرصه‌ها
پیش رفته‌اید و پیش می‌روید
از رقیبِ خویش پیش‌تر که هیچ
گاه پیش‌تر ز خویش می‌روید

از شما که گوشه‌گوشه پُر شده‌ست
از شما و نام و اعتبارتان
از تلاشِ دست‌برندارتان
کارنامهٔ پرافتخارتان

از شما که وصفِ کرد و کارتان
تا کجا و تا کجا رسیده است
از شما که هر که بوده با شما
گفته از شما به ما رسیده است

از شما و اسمتان و رسمتان
از شما و وضعتان و طرزتان
از شما که هیچ گاه تا کنون
مو نرفته است لای درزتان

از شما که این‌چنین و آن‌چنان
از شما که آن‌چنان و این‌چنین
از شما که بارها و بارها
نقطه‌چین و نقطه‌چین و نقطه‌چین

از شما که ناب و نادرید و خاص
در قیاس با دگر نمونه‌ها
از شما که گونه‌تان به راستی
گونه‌ای‌ست ویژه بینِ گونه‌ها

از شما که زیر بارِ درکتان
شانه‌های عقل گشته رگ‌به‌رگ
از شما پناه می‌برم به خوک
از شما پناه می‌برم به سگ

◽️ وحید عیدگاه

#شعر

@vahididgah

فهم دختری ۵-۶ ساله در افغانستان طالبان در دنیایی که متفاوت است و حاکمانی که به این زمانه تعلق ندارند!

فرهنگ عرصۀ آرام‌پزی است:
تغییر و تکانِ فرهنگی

▪️فردین علیخواه
بین «تغییر» و «تکان» فرهنگی تفاوت وجود دارد. تغییر فرهنگی، مسیری تدریجی است. مسافری است که با طمأنینه به‌سوی مقصد نمی‌شتابد بلکه طیِ طریق می‌کند. تغییر فرهنگی آرام‌آرام اتفاق می‌افتد. لاک‌پشت است در مقابل خرگوش چموش! تغییر فرهنگی مانند برخی خورش های ایرانی است که باید روی شعله‌ای ملایم و نه سرکش؛ آرام‌پز شوند. سرعت تغییر فرهنگی آن‌قدر آرام است که حتی ممکن است کسی متوجه آن نشود. مثلاً خانواده هسته‌ای در مقابل خانواده گسترده را در نظر بگیرید. آیا کسی می‌تواند با اطمینان بگوید که برای مثال تغییر از خانوادۀ گسترده به خانواده هسته‌ای در سال 1325 یا پیش از آن در سال 1295 اتفاق افتاد؟ اساساً آیا می‌توان به سال مشخصی اشاره کرد؟ نمی‌توان، چون این تغییر آرام‌آرام اتفاق افتاد و به همین دلیل کسی متوجه آن نشد. شاید گاهی آدم‌ها در دورهمی‌هایشان درباره خانواده در قدیم حرف بزنند ولی تنها پژوهشگران اجتماعی و جامعه‌شناسان به چنین تغییری توجه خاص نشان دادند و علل مختلف آن را در مطالعات خود بررسی کردند.

اهمیت یافتن کودک و دوران کودکی در خانواده ایرانی، و یا تفکیک اتاق والدین از سایر اعضای خانواده را در نظر بگیرید. آیا می‌توان گفت که برجسته‌شدن کودک و کودکی در پاییز 1365 و یا در مرداد سال 1354 اتفاق افتاد؟ نمی‌توان گفت. چون تغییرات اجتماعی و فرهنگی یک‌شبه رخ نمی‌دهند. آهسته‌آهسته زمینه‌های چنین تغییری فراهم می‌شود و آرام‌آرام رخ می‌دهند. به همین دلیل ما وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم، و وقتی زندگی خودمان را با کودکانمان مقایسه می‌کنیم می‌دانیم و می‌بینیم که کودکان امروز در مقایسه با نسل‌های پیشین، قدر و منزلت بهتر و بالاتری دارند ولی حتی جامعه‌شناسان هم نمی‌توانند به‌یقین بگویند که اهمیت یافتن کودکی، برای مثال، در نیمه دوم سال 1270 یا در شهریور 1380 رخ داد. این نوع تغییرات نرم‌نرمک رخ داده‌اند بدون آنکه توجه سریعِ افراد جامعه را جلب کنند.

در مقابل، تکان فرهنگی همراه با شتاب و سرعت است؛ همانند سیل که حاصل طوفانی سهمگین است. سرازیر می‌شود ولی نمی‌ماند. تکان فرهنگی؛ رفتن به‌سوی مقصد با‌شتاب است. تفاوت در اینجا بین شتافتن و رفتن است. گذاشتن همان خورش ایرانی در ماکروویو است که قرار است سریع آماده شود و ما را سیر کند. در اینجا دیگر کیفیت برایمان اهمیت ندارد و ما فقط می‌خواهیم از شرّ گرسنگی خلاص شویم. تکان فرهنگی، پرجوش‌وخروش است. تحقق‌یافتن فراگیرترین رؤیاها در فشرده‌ترین زمان ممکن است. در تکان فرهنگی، بی‌طاقتی برای رسیدن به مقصد وجود دارد و مسیر؛ بی‌اهمیت و بی‌جلوه می‌شود. نسکافه فوری و فوتی در مقابل قهوۀ جاافتاده است. جامعه‌شناسان معتقدند که «فرهنگ ثابت ولی متغیّر است». به این معنا که فرهنگ تغییر می‌کند ولی چون تغییر در فرهنگ بسیار آرام است گویی که ثابت به نظر می‌رسد، همانند ماه که از دور ثابت است ولی به دور خود می‌چرخد.

بر خلاف تغییر فرهنگی که حاصل نوآوری‌های فن‌آوری، گسترش رسانه‌ها، گسترش حیات شهری، و گسترش ارتباطات بین جوامع است، تکان فرهنگی غالباً دستاورد و مقصود برخی حاکمیت‌هاست. منظور آنکه حاکمیت‌ها؛ به‌ویژه آن دست از حاکمیت‌ها که نسبت به تجربه تاریخی جوامع و ماهیت فرهنگ بی‌توجه‌اند معمولاً در پی «تکان فرهنگی» اند. بحث را کمی ملموس‌تر کنم.

وقتی گیرنده‌های ماهواره‌ای به‌عنوان یک فن‌آوری جدید وارد ایران شد جامعه ایرانی به‌تدریج داشت با آزمایش‌وخطا شیوه استفاده از آن را ممارست می‌کرد و می‌آموخت. کارشناسان و نخبگان عرصۀ فرهنگ و رسانه داشتند نحوه استفاده از آن را برای خانواده‌ها توضیح می‌دادند و تشریح می‌کردند. سیاست رسمی به ناگاه مداخله نمود و این فن‌آوری را از مسیر طبیعی خود (تغییر فرهنگی) خارج کرد. در نتیجه ماهواره به عرصه‌ای پنهان و رؤیت‌ناپذیر انتقال یافت و باتوجه‌به ممنوعیت، کارشناسان هم ترجیح دادند تا دیگر درباره آن گفتگو نکنند.
ادامه در صفحه بعد👇🏼

ادامه مطلب: فرهنگ عرصۀ آرام‌پزی است

ویژگی سیاست رسمی در ایران آن است که هم خودش به دنبال تکان فرهنگی است و هم باعث‌وبانی تکان فرهنگی از سوی جامعه می‌شود ولی این دو شکل از تکان فرهنگی با هم تفاوت‌ بسیاری دارند. برای مثال سبک زندگی، زادوولد، جشن، لباس، موسیقی، اعتقاد یا بی‌اعتقادی و پدیدۀ جوانی را در نظر بگیرید. در دهه‌های گذشته در همه این امور ما شاهد تغییر فرهنگی بودیم که ویژگی آن تدریجی‌بودن است، ولی سیاست رسمی به ناگاه و در برهه‌های زمانی مختلف به این امور حساسیت نشان می‌داد و با تعریف «قرارگاه‌های» مختلف در عرصه امور فرهنگی، در پی ایجاد تکان فرهنگی برمی‌آمد. اغلبِ «نقشه‌های راه فرهنگی» که نهادهای رسمی تعریف کردند و تعریف می‌کنند در واقع بازتابی از تکان فرهنگی است یعنی تحقق فراگیرترین رؤیاها در فشرده‌ترین زمان ممکن. حاصل این تکان‌های فرهنگی، خارج‌کردن جامعه از مسیر تغییر فرهنگی، و قراردادن آن در وضعیت لجبازی و مقاومت بوده است. به عبارت دیگر، جامعه از مسیر طبیعی (تغییر فرهنگی) خارج گشته و با لجبازی و مقاومت، از خود «تکان فرهنگی» نشان داده است. به همین دلیل در سطرهای قبل بیان شد که اشتیاق سیاست رسمی به تکان فرهنگی، همواره باعث شکل‌گیری نوعی دیگر از تکان فرهنگی از طرف جامعه شده است.

لایحه حجاب و عفاف و ده‌ها لایحه دیگر را هم از همین منظر می‌توان تحلیل کرد. جامعه ایرانی در قالب تغییر فرهنگی در حال پیمودن مسیری تدریجی بود. افراد جامعه نیز توجه چندانی به این مسیر یا به این تغییر نداشتند همان‌طور که به تغییر خانواده گسترده به هسته‌ای یا اهمیت یافتن کودک و کودکی نیز توجه خاص و ویژه نداشتند. اکنون اما سیاست رسمی به دنبال تکان فرهنگی در این عرصه است. نتیجه آنکه شاهد تکان فرهنگی از طرف جامعه هستیم و خواهیم بود.

استدلال جامعه‌شناسان را جدی بگیرید. فرهنگ ثابت، ولی متغیّر است. عرصه فرهنگ عرصه «تکان فرهنگی» نیست. اساسا انقلاب فرهنگی از منظر جامعه‌شناختی غیرممکن است. تکان فرهنگی می‌آید و می‌رود و فاقد کوچک‌ترین دستاورد ماندگار است. تجربه جهانی این ادعا را تأیید می‌کند.

فرهنگ عرصۀ آرام‌پزی است. فرهنگ عرصه گفتگو، استدلال و اقناع است. «تکان فرهنگی» مانند سیلی است که به ناگاه همه توجهات را به خود جلب می‌کند ولی ویران می‌کند و می‌رود. تکان فرهنگی مانند تصادفی در جاده است که فقط دقایقی سرعت رانندگان را می‌کاهد. اصل؛ تغییر فرهنگی است و کسانی که شایسته آن‌اند تا در این عرصه با جامعه گفتگو کنند نه قرارگاه‌ها یا سیاست‌مداران، که اصحاب فرهنگ‌اند.
کانال تلگرام: @fardinalikhah

https://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/204318/


روزی که مرا به زندان رجایی‌شهر بردند!

از آخرين تماسم با خانواده 50 روز مي‌گذشت. هيچ اطلاعي از وضع يكديگر نداشتيم. خانواده‌ام دلهره‌اي بي‌نهايت پيدا كرده بودند. در همان روزها اعلام شد كه همزمان با تغيير وزير اطلاعات، رييس قوه قضاييه و به تبع آن دادستان تهران نيز عوض شده‌اند.
دادستان جديد در ابتداي كارش تمايلي براي اصلاح برخي رويه‌ها از خود نشان داد، گو اينكه به مرور زمان، به همان نقطه نخست بازگشت. اين هم براي خودش در ايران سنت شده است! هر مقامي در ابتداي كار، دم از تغيير و تحول و اصلاح در حوزه مديريت خود مي‌زند، اما ناگهان مثل فنري كه كشيده شده باشد، به جاي اول خود برمي‌گردد.
عباس جعفري‌دولت‌آبادي در ابتداي كارش كوشيد تا ملاقاتي براي من جفت و جور كند، اما تيغش نمي‌بريد.
همسرم صبح‌ها به دادستاني مي‌رفت و با دريافت مجوزي براي ملاقات، به همراه سه پسربچه‌ام راهي اوين مي‌شد. به‌رغم مجوز دادستاني اما در اوين خبري از ملاقات نمي‌شد. آنها ساعت‌ها در اتاقكي به انتظار مي‌نشستند.
ساعت به ساعت به آنها گفته مي‌شد كه صبر كنند و همچنان منتظر بمانند. نهايتا پاسي گذشته از شب، اعلام مي‌شد كه ملاقاتي در كار نيست و لازم است فورا محل را ترك كنند. اين وضعيت روزهاي پياپي تكرار شد.
يك روز هر سه پسربچه تب داشتند و تن‌شان از داغي آن مي‌سوخت. با اين حال، به همراه مادرشان راهي اوين مي‌شوند. انتظار بيهوده بچه‌هاي صبور و آرام را كلافه و خشمگين مي‌كند. پرهام از شدت بي‌تابي به صورتش مي‌كوبد و پارسا و پويا هم با غيظ فرياد مي‌زنند: اينها به ما ملاقات نمي‌دهند! چرا اينجا منتظر بمانيم؟
جعفري‌دولت‌آبادي نهايتا توانست مرا پس از گذشت 5 ماه از انفرادي به بند عمومي 350 منتقل كند.
هنگامي كه به آنجا منتقل شدم، بند پر از زندانيان مالي بود. فقط پيمان عارف و جهانبخش خانجاني در آنجا برايم آشنا درآمدند.
بند را به تدريج از زندانيان مالي تخليه كردند و متهمان حوادث سال 88 را به آنجا منتقل كردند. دوستان و آشنايان يكي پس از ديگري از راه رسيدند و شور و ولوله‌اي به پا شد. با اين حال تراكم بند رو به افزايش بود و به خصوص پس از عاشوراي 88 حجم ورودي چنان سنگين شد كه در تمام بند جاي سوزن انداختن نبود.
در همان زمان شايعه‌اي پخش شد كه مي‌خواهند مرا به زنداني در كرج تبعيد كنند. اين شايعه را ابراهيم مددي در جريان اعزامش به دادگاه شنيده بود. دليل انتقال چه بود؟ هيچ‌ كس نمي‌دانست! تنها فعاليتي كه در آن دوران كرده بودم، نوشتن پيش‌نويس پيام تسليتي به مناسبت درگذشت زنده‌ياد آيت‌الله منتظري بود كه داود سليماني با اصلاحاتي آن را نهايي كرد. متن تسليت پس از بگو مگوهاي بسيار، نهايتا به نام جمعي از زندانيان سياسي به بيرون درز كرد. اين متن چيزي اضافه بر پيام‌هاي تسليت معمول در آن روزها نداشت.
در روز دوازدهم بهمن، مرا براي انتقال فرا خواندند. رييس بند از ماجرا اظهار بي‌اطلاعي و تاسف بسيار كرد. مدعي بود كه خوش اخلاق‌تر و آرام‌تر از من، زنداني به خود نديده است. مشايعت دوستان بسيار پرشور و در عين حال غم‌انگيز بود.
دردسرتان ندهم. مرا ابتدا سوار بر اتوبوسي كردند كه مقصدش زندانِ قزل‌حصار بود. بيشتر زندانيان ظاهر اسفناكي داشتند و اهل اعتيادهاي سنگين به نظر مي‌رسيدند.
گمانم بر آن شد كه مرا هم به زندان قزل‌حصار مي‌برند، اما اتوبوس در مسيرش در گوشه‌اي از اتوبان كرج توقف كرد. مرا و زنداني متهم به قتلي را از آن پياده كردند تا سوار بر يك پيكان كنند. اما قبل از آن، چند مامور به دست‌مان دستبند و به پاي‌مان هم پا‌بند زدند و به اين نيز اكتفا نكردند و با دستبند ديگري، دستبند و پابند را به هم قفل كردند! فردي را در اين وضعيت تصور كنيد. من با اين وضعيت به زندان ‌رجايي‌شهر تبعيد شدم!
@ahmadzeidabad