♦️محمدعلی امیرمعزی درباره پیدایشِ اسلام از دیدِ تجدیدنظرطلبان سخن می‌گوید🔺

مشاهده در یوتیوب

@joreah_journal

www.instagram.com/joreah_journal

از شما

از شما گرامیانِ ارجُمند
از شما سرآمدانِ سربلند
هر چه بر زبان بیاورم کم است
از لحاظِ چون و از لحاظِ چند

از شما بزرگتان و خردتان
از شما جوانتان و پیرتان
از شما که هر چه فکر می‌کنم
هیچ جا ندیده‌ام نظیرتان

از شما که در تمامِ عرصه‌ها
پیش رفته‌اید و پیش می‌روید
از رقیبِ خویش پیش‌تر که هیچ
گاه پیش‌تر ز خویش می‌روید

از شما که گوشه‌گوشه پُر شده‌ست
از شما و نام و اعتبارتان
از تلاشِ دست‌برندارتان
کارنامهٔ پرافتخارتان

از شما که وصفِ کرد و کارتان
تا کجا و تا کجا رسیده است
از شما که هر که بوده با شما
گفته از شما به ما رسیده است

از شما و اسمتان و رسمتان
از شما و وضعتان و طرزتان
از شما که هیچ گاه تا کنون
مو نرفته است لای درزتان

از شما که این‌چنین و آن‌چنان
از شما که آن‌چنان و این‌چنین
از شما که بارها و بارها
نقطه‌چین و نقطه‌چین و نقطه‌چین

از شما که ناب و نادرید و خاص
در قیاس با دگر نمونه‌ها
از شما که گونه‌تان به راستی
گونه‌ای‌ست ویژه بینِ گونه‌ها

از شما که زیر بارِ درکتان
شانه‌های عقل گشته رگ‌به‌رگ
از شما پناه می‌برم به خوک
از شما پناه می‌برم به سگ

◽️ وحید عیدگاه

#شعر

@vahididgah

فهم دختری ۵-۶ ساله در افغانستان طالبان در دنیایی که متفاوت است و حاکمانی که به این زمانه تعلق ندارند!

فرهنگ عرصۀ آرام‌پزی است:
تغییر و تکانِ فرهنگی

▪️فردین علیخواه
بین «تغییر» و «تکان» فرهنگی تفاوت وجود دارد. تغییر فرهنگی، مسیری تدریجی است. مسافری است که با طمأنینه به‌سوی مقصد نمی‌شتابد بلکه طیِ طریق می‌کند. تغییر فرهنگی آرام‌آرام اتفاق می‌افتد. لاک‌پشت است در مقابل خرگوش چموش! تغییر فرهنگی مانند برخی خورش های ایرانی است که باید روی شعله‌ای ملایم و نه سرکش؛ آرام‌پز شوند. سرعت تغییر فرهنگی آن‌قدر آرام است که حتی ممکن است کسی متوجه آن نشود. مثلاً خانواده هسته‌ای در مقابل خانواده گسترده را در نظر بگیرید. آیا کسی می‌تواند با اطمینان بگوید که برای مثال تغییر از خانوادۀ گسترده به خانواده هسته‌ای در سال 1325 یا پیش از آن در سال 1295 اتفاق افتاد؟ اساساً آیا می‌توان به سال مشخصی اشاره کرد؟ نمی‌توان، چون این تغییر آرام‌آرام اتفاق افتاد و به همین دلیل کسی متوجه آن نشد. شاید گاهی آدم‌ها در دورهمی‌هایشان درباره خانواده در قدیم حرف بزنند ولی تنها پژوهشگران اجتماعی و جامعه‌شناسان به چنین تغییری توجه خاص نشان دادند و علل مختلف آن را در مطالعات خود بررسی کردند.

اهمیت یافتن کودک و دوران کودکی در خانواده ایرانی، و یا تفکیک اتاق والدین از سایر اعضای خانواده را در نظر بگیرید. آیا می‌توان گفت که برجسته‌شدن کودک و کودکی در پاییز 1365 و یا در مرداد سال 1354 اتفاق افتاد؟ نمی‌توان گفت. چون تغییرات اجتماعی و فرهنگی یک‌شبه رخ نمی‌دهند. آهسته‌آهسته زمینه‌های چنین تغییری فراهم می‌شود و آرام‌آرام رخ می‌دهند. به همین دلیل ما وقتی به گذشته نگاه می‌کنیم، و وقتی زندگی خودمان را با کودکانمان مقایسه می‌کنیم می‌دانیم و می‌بینیم که کودکان امروز در مقایسه با نسل‌های پیشین، قدر و منزلت بهتر و بالاتری دارند ولی حتی جامعه‌شناسان هم نمی‌توانند به‌یقین بگویند که اهمیت یافتن کودکی، برای مثال، در نیمه دوم سال 1270 یا در شهریور 1380 رخ داد. این نوع تغییرات نرم‌نرمک رخ داده‌اند بدون آنکه توجه سریعِ افراد جامعه را جلب کنند.

در مقابل، تکان فرهنگی همراه با شتاب و سرعت است؛ همانند سیل که حاصل طوفانی سهمگین است. سرازیر می‌شود ولی نمی‌ماند. تکان فرهنگی؛ رفتن به‌سوی مقصد با‌شتاب است. تفاوت در اینجا بین شتافتن و رفتن است. گذاشتن همان خورش ایرانی در ماکروویو است که قرار است سریع آماده شود و ما را سیر کند. در اینجا دیگر کیفیت برایمان اهمیت ندارد و ما فقط می‌خواهیم از شرّ گرسنگی خلاص شویم. تکان فرهنگی، پرجوش‌وخروش است. تحقق‌یافتن فراگیرترین رؤیاها در فشرده‌ترین زمان ممکن است. در تکان فرهنگی، بی‌طاقتی برای رسیدن به مقصد وجود دارد و مسیر؛ بی‌اهمیت و بی‌جلوه می‌شود. نسکافه فوری و فوتی در مقابل قهوۀ جاافتاده است. جامعه‌شناسان معتقدند که «فرهنگ ثابت ولی متغیّر است». به این معنا که فرهنگ تغییر می‌کند ولی چون تغییر در فرهنگ بسیار آرام است گویی که ثابت به نظر می‌رسد، همانند ماه که از دور ثابت است ولی به دور خود می‌چرخد.

بر خلاف تغییر فرهنگی که حاصل نوآوری‌های فن‌آوری، گسترش رسانه‌ها، گسترش حیات شهری، و گسترش ارتباطات بین جوامع است، تکان فرهنگی غالباً دستاورد و مقصود برخی حاکمیت‌هاست. منظور آنکه حاکمیت‌ها؛ به‌ویژه آن دست از حاکمیت‌ها که نسبت به تجربه تاریخی جوامع و ماهیت فرهنگ بی‌توجه‌اند معمولاً در پی «تکان فرهنگی» اند. بحث را کمی ملموس‌تر کنم.

وقتی گیرنده‌های ماهواره‌ای به‌عنوان یک فن‌آوری جدید وارد ایران شد جامعه ایرانی به‌تدریج داشت با آزمایش‌وخطا شیوه استفاده از آن را ممارست می‌کرد و می‌آموخت. کارشناسان و نخبگان عرصۀ فرهنگ و رسانه داشتند نحوه استفاده از آن را برای خانواده‌ها توضیح می‌دادند و تشریح می‌کردند. سیاست رسمی به ناگاه مداخله نمود و این فن‌آوری را از مسیر طبیعی خود (تغییر فرهنگی) خارج کرد. در نتیجه ماهواره به عرصه‌ای پنهان و رؤیت‌ناپذیر انتقال یافت و باتوجه‌به ممنوعیت، کارشناسان هم ترجیح دادند تا دیگر درباره آن گفتگو نکنند.
ادامه در صفحه بعد👇🏼

ادامه مطلب: فرهنگ عرصۀ آرام‌پزی است

ویژگی سیاست رسمی در ایران آن است که هم خودش به دنبال تکان فرهنگی است و هم باعث‌وبانی تکان فرهنگی از سوی جامعه می‌شود ولی این دو شکل از تکان فرهنگی با هم تفاوت‌ بسیاری دارند. برای مثال سبک زندگی، زادوولد، جشن، لباس، موسیقی، اعتقاد یا بی‌اعتقادی و پدیدۀ جوانی را در نظر بگیرید. در دهه‌های گذشته در همه این امور ما شاهد تغییر فرهنگی بودیم که ویژگی آن تدریجی‌بودن است، ولی سیاست رسمی به ناگاه و در برهه‌های زمانی مختلف به این امور حساسیت نشان می‌داد و با تعریف «قرارگاه‌های» مختلف در عرصه امور فرهنگی، در پی ایجاد تکان فرهنگی برمی‌آمد. اغلبِ «نقشه‌های راه فرهنگی» که نهادهای رسمی تعریف کردند و تعریف می‌کنند در واقع بازتابی از تکان فرهنگی است یعنی تحقق فراگیرترین رؤیاها در فشرده‌ترین زمان ممکن. حاصل این تکان‌های فرهنگی، خارج‌کردن جامعه از مسیر تغییر فرهنگی، و قراردادن آن در وضعیت لجبازی و مقاومت بوده است. به عبارت دیگر، جامعه از مسیر طبیعی (تغییر فرهنگی) خارج گشته و با لجبازی و مقاومت، از خود «تکان فرهنگی» نشان داده است. به همین دلیل در سطرهای قبل بیان شد که اشتیاق سیاست رسمی به تکان فرهنگی، همواره باعث شکل‌گیری نوعی دیگر از تکان فرهنگی از طرف جامعه شده است.

لایحه حجاب و عفاف و ده‌ها لایحه دیگر را هم از همین منظر می‌توان تحلیل کرد. جامعه ایرانی در قالب تغییر فرهنگی در حال پیمودن مسیری تدریجی بود. افراد جامعه نیز توجه چندانی به این مسیر یا به این تغییر نداشتند همان‌طور که به تغییر خانواده گسترده به هسته‌ای یا اهمیت یافتن کودک و کودکی نیز توجه خاص و ویژه نداشتند. اکنون اما سیاست رسمی به دنبال تکان فرهنگی در این عرصه است. نتیجه آنکه شاهد تکان فرهنگی از طرف جامعه هستیم و خواهیم بود.

استدلال جامعه‌شناسان را جدی بگیرید. فرهنگ ثابت، ولی متغیّر است. عرصه فرهنگ عرصه «تکان فرهنگی» نیست. اساسا انقلاب فرهنگی از منظر جامعه‌شناختی غیرممکن است. تکان فرهنگی می‌آید و می‌رود و فاقد کوچک‌ترین دستاورد ماندگار است. تجربه جهانی این ادعا را تأیید می‌کند.

فرهنگ عرصۀ آرام‌پزی است. فرهنگ عرصه گفتگو، استدلال و اقناع است. «تکان فرهنگی» مانند سیلی است که به ناگاه همه توجهات را به خود جلب می‌کند ولی ویران می‌کند و می‌رود. تکان فرهنگی مانند تصادفی در جاده است که فقط دقایقی سرعت رانندگان را می‌کاهد. اصل؛ تغییر فرهنگی است و کسانی که شایسته آن‌اند تا در این عرصه با جامعه گفتگو کنند نه قرارگاه‌ها یا سیاست‌مداران، که اصحاب فرهنگ‌اند.
کانال تلگرام: @fardinalikhah

https://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/204318/


روزی که مرا به زندان رجایی‌شهر بردند!

از آخرين تماسم با خانواده 50 روز مي‌گذشت. هيچ اطلاعي از وضع يكديگر نداشتيم. خانواده‌ام دلهره‌اي بي‌نهايت پيدا كرده بودند. در همان روزها اعلام شد كه همزمان با تغيير وزير اطلاعات، رييس قوه قضاييه و به تبع آن دادستان تهران نيز عوض شده‌اند.
دادستان جديد در ابتداي كارش تمايلي براي اصلاح برخي رويه‌ها از خود نشان داد، گو اينكه به مرور زمان، به همان نقطه نخست بازگشت. اين هم براي خودش در ايران سنت شده است! هر مقامي در ابتداي كار، دم از تغيير و تحول و اصلاح در حوزه مديريت خود مي‌زند، اما ناگهان مثل فنري كه كشيده شده باشد، به جاي اول خود برمي‌گردد.
عباس جعفري‌دولت‌آبادي در ابتداي كارش كوشيد تا ملاقاتي براي من جفت و جور كند، اما تيغش نمي‌بريد.
همسرم صبح‌ها به دادستاني مي‌رفت و با دريافت مجوزي براي ملاقات، به همراه سه پسربچه‌ام راهي اوين مي‌شد. به‌رغم مجوز دادستاني اما در اوين خبري از ملاقات نمي‌شد. آنها ساعت‌ها در اتاقكي به انتظار مي‌نشستند.
ساعت به ساعت به آنها گفته مي‌شد كه صبر كنند و همچنان منتظر بمانند. نهايتا پاسي گذشته از شب، اعلام مي‌شد كه ملاقاتي در كار نيست و لازم است فورا محل را ترك كنند. اين وضعيت روزهاي پياپي تكرار شد.
يك روز هر سه پسربچه تب داشتند و تن‌شان از داغي آن مي‌سوخت. با اين حال، به همراه مادرشان راهي اوين مي‌شوند. انتظار بيهوده بچه‌هاي صبور و آرام را كلافه و خشمگين مي‌كند. پرهام از شدت بي‌تابي به صورتش مي‌كوبد و پارسا و پويا هم با غيظ فرياد مي‌زنند: اينها به ما ملاقات نمي‌دهند! چرا اينجا منتظر بمانيم؟
جعفري‌دولت‌آبادي نهايتا توانست مرا پس از گذشت 5 ماه از انفرادي به بند عمومي 350 منتقل كند.
هنگامي كه به آنجا منتقل شدم، بند پر از زندانيان مالي بود. فقط پيمان عارف و جهانبخش خانجاني در آنجا برايم آشنا درآمدند.
بند را به تدريج از زندانيان مالي تخليه كردند و متهمان حوادث سال 88 را به آنجا منتقل كردند. دوستان و آشنايان يكي پس از ديگري از راه رسيدند و شور و ولوله‌اي به پا شد. با اين حال تراكم بند رو به افزايش بود و به خصوص پس از عاشوراي 88 حجم ورودي چنان سنگين شد كه در تمام بند جاي سوزن انداختن نبود.
در همان زمان شايعه‌اي پخش شد كه مي‌خواهند مرا به زنداني در كرج تبعيد كنند. اين شايعه را ابراهيم مددي در جريان اعزامش به دادگاه شنيده بود. دليل انتقال چه بود؟ هيچ‌ كس نمي‌دانست! تنها فعاليتي كه در آن دوران كرده بودم، نوشتن پيش‌نويس پيام تسليتي به مناسبت درگذشت زنده‌ياد آيت‌الله منتظري بود كه داود سليماني با اصلاحاتي آن را نهايي كرد. متن تسليت پس از بگو مگوهاي بسيار، نهايتا به نام جمعي از زندانيان سياسي به بيرون درز كرد. اين متن چيزي اضافه بر پيام‌هاي تسليت معمول در آن روزها نداشت.
در روز دوازدهم بهمن، مرا براي انتقال فرا خواندند. رييس بند از ماجرا اظهار بي‌اطلاعي و تاسف بسيار كرد. مدعي بود كه خوش اخلاق‌تر و آرام‌تر از من، زنداني به خود نديده است. مشايعت دوستان بسيار پرشور و در عين حال غم‌انگيز بود.
دردسرتان ندهم. مرا ابتدا سوار بر اتوبوسي كردند كه مقصدش زندانِ قزل‌حصار بود. بيشتر زندانيان ظاهر اسفناكي داشتند و اهل اعتيادهاي سنگين به نظر مي‌رسيدند.
گمانم بر آن شد كه مرا هم به زندان قزل‌حصار مي‌برند، اما اتوبوس در مسيرش در گوشه‌اي از اتوبان كرج توقف كرد. مرا و زنداني متهم به قتلي را از آن پياده كردند تا سوار بر يك پيكان كنند. اما قبل از آن، چند مامور به دست‌مان دستبند و به پاي‌مان هم پا‌بند زدند و به اين نيز اكتفا نكردند و با دستبند ديگري، دستبند و پابند را به هم قفل كردند! فردي را در اين وضعيت تصور كنيد. من با اين وضعيت به زندان ‌رجايي‌شهر تبعيد شدم!
@ahmadzeidabad

🔴 عباس عبدی: حاکمیت قانون متأثر از فضای بیرون از قانون است متأثر از موازنه بین کانونهای قدرت بیرون از قانون است.

🔸 من معتقد نیستم مشکل اصلی ما قانون اساسی است.

🔸 اینکه باید قانون اساسی را تغییر دهیم دقیقا بازی کردن در زمین قدرت رسمی است.

🔸اگر آنچه که در عمل اجرا میشود ربطی به قانون اساسی ندارد یعنی ما حاکمیت قانون نداریم.

🔸توسعه اروپا از قانون اساسی نیامده از حاکمیت قانون آمده.

🔸اصلا به حرف‌های شما گوش نمیدهند شما یک قانون عادی را نمی‌توانی مثل آئین دادرسی الان پیاده کنی می‌خواهی با قانون‌اساسی که تغییر دادی اما نمی‌توانی پیاده کنی چه کار کنی؟

🔸رکن اساسی سیاست در موازنه قواست. قانون اساسی بازتاب دهنده این قدرت است، ابتدای انقلاب قشر خاصی قدرت داشتند همان برون داده شد در قانون اساسی، الان اگر مردم قدرتمند شوند همین قانون اساسی را که کلا کنار گذاشته شده می‌توانند اجرا کنند.

آنچه امروز اجرا می‌شود قانون نیست و مشکل در عدم اجرای قانون است.

https://t.me/virayeshe_zehn

‍ 🔺مارکسیسم ایرانی و مسالەی "حجاب بانی "

حدود صد سال از "مساله" شدن حجاب در جامعەی ایرانی می گذرد. قدمت تکاپوهای زنانه از این هم بیشتر است و به پیش از مشروطه باز می گردد.
اما در اصل این رضاشاه بود که با فرمان کشف حجاب قدم در راه "مستبدان مصلح" نظیر پطر کبیر و آتاترک گذاشت.
با روی کار آمدن جمهوری اسلامی بلافاصله حجاب اجباری در دستور کار قرار گرفت و نقطەی پایانی بر نوسازی اجتماعی پهلوی ها گذاشته شد.

میان این دو نقطه عطف، میان پردەهای جالبی وجود دارد که مستند پایین به بیان آن می پردازد.
یک کانال تلویزیونی آلمانی در سال 1358 به ایران می آید و پای صحبت چند زن طبقەی متوسط اعم از چپ و مذهبی می نشیند.

از اوایل دهەی 50 موج محجبه شدن دختران در دانشگاه ها و فضاهای عمومی شدت گرفت.
این تحول حاصل زوال هنجارهای مشروعیت بخش رژیم بود و حجاب اسلامی قسمی گفتمان مقاومت در برابر مدرنیسم پهلوی و گرایش های فرهنگی آن به شمار می رفت.
زنان مارکسیست هم در این زمینه در یک اتحاد عمل به زنان مسلمان پیوسته بودند.
زنان حاضر در این مستند می گویند که حجاب ضرورتی سیاسی است︔مسالەی اصلی جامعه مبارزه با امپریالیسم است و حجاب اسلامی یکی از سنگرهای این نبرد است.
بخشی از زنان چپ گرا ضمن اذعان به تاکتیکی بودن مواجهەی خود با حجاب اسلامی، خود را بر سر یک دوراهی می بینند︔بیم از‌ دست دادن قلمروهای اجتماعی و کنترل آن توسط حکومت به خاطر عقب نشینی در مسالەی پوشش زنان،
از سویی هم نگرانند که از کف رفتن وحدت مبارزاتی به خاطر مسالەی حجاب‌ به بازگشت امپریالیسم آمریکا به کشور بینجامد!
امروز ممکن است پیوند میان پوشش زنان و نظریەی امپریالیسم عجیب و حتی مضحک به نظر بیاید.
اما پنجاه سال قبل نظریەی دستەچپی امپریالیسم گفتمان اصلی بود و قالب های تفسیری آمادەی آن، مهیای پاسخ به تمام چالش ها و پرسش ها بود.
"اسلام انقلابی" دهەی پنجاە در این زمینه کاملا وامدار نظریەی مارکسیستی امپریالیسم و خواهر خواندەهای آن در ایدئولوژی های انقلابی دیگر چون بومی گرایی، جهان سوم گرایی و مارکسیسم خلقی بود.
بخشی از هنجارمندی حجاب اسلامی هم در چارچوب انگاره های گفتمانی چپی صورت پذیرفت.
بعنوان نمونه اگر برخی رگه های محافظەکارانە اجتماعی  در اندیشەی اسلامی رایج آن روزگار را نادیده بگیریم، شاهد وجهە نظری یکسان با چپ مارکسیستی آن دوران در مواجهە با پوشش بانوان خواهیم بود.
چپ ها مطالبەی آزادی پوشش را با انحراف بورژوایی خواندن آن تخطئه می کردند. از دید آنان، زنان طبقەی متوسط که دغدغەی حقوق اجتماعی خود را دارند، پادوهای امپریالیسم در داخل محسوب می شوند.
از نگاه مسلمانان انقلابی هم این دسته از زنان طاغوتی، مرفه و وابستگان رژیم سابق بودند که ابزار بازگشت آمریکا را فراهم می کردند.
این نگاه های ایدئولوژیک که در صدر انقلاب با هم تلاقی پیدا کرده بودند، اصالتی برای آزادی های فردی و اجتماعی قائل نبودند.
از نگاه آنان آزادی صرفا در رهایی از استعمار و امپریالیسم معنادار می شود و طرح دستور کارهای فردی و زنانه به انحراف از آن می انجامد.
این مستند تاریخی را حتما ببینید و با گفتمان های رایج دورانی نه چندان دور آشنا شوید.
#صلاح_الدین_خدیو
@sharname1

امین معلوف نویسنده لبنانی،رمانی دارد به نام بندرهای شرق،معطوف به این ایده که چرا جوامع سنتیِ توتالیتر در برابر رنج افراد و شهروندان خود، واکنش مثبت و مؤثرى نشان نمي‌دهند و با افزایش فقر و فساد و اشکال متنوعی از بزهکاری نه تنها دچار تحول نمی‌شوند بلکه احساس ندامت و نشانگانِ تقصیر هم در آنها پدیدار نمی‌شود؟
معلوف برای چنین پدیده‌ای،پاسخی بیوهیستریک در نظر گرفته و می‌نویسد:
افکارعمومی به سان یک فرد تنومند و درشت اندامی که مفعول و تسلیم بی قید وشرط خواب گشته وتنها در برابر ضربه‌ای ناگهانی که خوابش را برآشوبد،هر ازگاهی سر از خواب برمی‌دارد؛شما تنها درچنین لحظاتی است که می‌توانید وباید ازفرصت استفاده کرده و با یک ایده‌ی بسیار ساده ومختصر متقاعدش کنید_که چشم بر رنج شما بگشاید-وگرنه او به سرعت دراز خواهد کشید و غلتی خورده و با خمیازه‌ای دوباره به استقبال خواب می‌رود وشما نمی‌توانید مانع خوابش شوید یا به زودی بیدارش کنید.
این که کدام کنش مؤثر می‌تواند رگ خواب این هیولای درشت اندام را کز فرط خواب،پیکرش از فساد بویناک گشته،بجنباند و اورا از تباهیِ کرم‌هایی که به جانش افتاده‌اند آگاه کند؟دقیقا پرسش بی‌پاسخ این جوامع است.

♦️طبقه، بهار عربی و جنبش زن، زندگی، آزادی

📌آصف بیات در گفت‌وگو با تورج اتابکی

آصف بیات: «اگر فرض بر این است که جامعه در «مسیر انقلابی»، به مفهومی که من به کار می‌برم، باشد و باز هم پاسخی به درخواست‌های مردم داده نشود، سناریوی‌ای که ممکن است اتفاق بیفتد حکومت‌ناپذیری جامعه است. در این صورت بحران پشت بحران خواهد آمد و... نمی‌دانیم که پایان چه خواهد شد.»

📌رسانه تحلیلی _خبری تحکیم ملت👇

🆔️@tahkimmelat

این جلسه لغو شد.

🔵  گذری به معنویت

"ناتانیل برندن"، فصل آخر کتاب خود را ("هنر هشیارانه زیستن")، به ربط و نسبت میان هشیاری و معنویت اختصاص داده است. نویسنده در ابتدا و به‌قصد روشن شدن مفهوم معنویت، به سه برداشت  از این مفهوم می‌پردازد و در نهایت مقصود خود را بیان می‌کند.

✅ اولین معنای معنویت را معادل "روح یا معنا" (spirit) می‌گیرد. روح به‌معنای نَفَس و آن قوه‌ی حیات که موجود زنده به واسطه‌ی آن، زنده است. در این جا معنویت، همان نیروی حیات است. نیرویی که اگر در کسی زایل گردد، روحیه‌اش در هم می‌شکند.

در معنای دوم از معنویت، به نسبت میان انسان و خدا می‌پردازد؛ و این یعنی "معنویت، دل‌مشغولی عمیق به شناختن و عشق ورزیدن به خدا".

اما مراد "برندن" دو معنای پیش گفته از معنویت نیست. از نظر وی، "معنویت، مربوط است به هشیاری و مربوط به مقتضیات و رشد هشیاری. از این نظر، کسانی که پایبند آگاهی و رشد خود و فهم راه و رسم زندگی هستند، در مسیر معنویت قرار دارند. " هر کس که پیوسته می‌کوشد به بینشی هرچه شفاف‌تر از واقعیت و جایگاه خود در آن دست یابد،... زندگی معنوی را پیشه کرده است".
در این دیدگاه، معنویت اصیل، خودش را در چگونه زیستن و چگونه رفتار کردن نشان می‌دهد معنویت یعنی این‌که افراد چگونه وجود را تجربه می‌کنند و چه نسبتی با واقعیت و هستی برقرار می‌کنند.

✅ در رویکرد ناتانیل برندن، فرق است میان معنویت و مذهب. مذهب، ساحت اعتقادها، آیین‌ها و مناسک است. درحالی که معنویت، یک تجربه‌ی شخصی در مواجهه‌ی با هستی است و "نه در چیزهایی که مدعی اعتقاد به آن‌هاست".
هم‌چنین "برندن" بر این باور است که از طریق باور اشخاص، نمی‌توان تشخیص داد که چه رفتاری دارند؛ زیرا در این دیدگاه، میان باور و رفتار، نسبت وثیق و محکمی وجود ندارد. "صرفا با دانستن این‌که فلان کس ادعا می‌کند به خدا اعتقاد دارد یا ندارد نمی‌توانم حتی یک کار او را پیش‌بینی کنم." نمی‌توان پیش‌بینی کرد که در برخورد با دیگران چقدر با انصاف، عادل و خیرخواه، و در مواجهه با بحث منطقی، چقدر ذهن‌اش باز است. "حرفم این است که این اعتقاد(یا فقدان اعتقاد)، به خودی خود راجع به رشد معنوی، اخلاقی یا روانی یک آدم چیزی به ما نمی‌گوید." 

در دیدگاه نویسنده، چه‌بسا گاهی مذهب، نقطه مقابل معنویت قرار می‌گیرد؛ زیرا مذهب، آدمی را پای ایمان، قربانی می‌کند. در نظر برندن، انسان معنوی، نه خود را فدای دیگران می‌کند و نه دیگران را فدای خود. او به فدا کردن انسان اعتقاد ندارد." نویسنده توضیح می‌دهد که اعتقاد و باور، الزاما در خصلت و رفتار افراد سرریز نمی‌کند. به همین سبب است که "اعتقاد (یا فقدان آن)، به خودی خود راجع به رشد معنوی، اخلاقی، یا روانی یک آدم چیزی به ما نمی‌گوید."

✅ "ناتانیل برندن" به تفاوت، تمایز و مرزگذاری میان دین، عرفان و معنویت، قائل است و این سه را پدیده‌هایی متمایز می‌داند. همان‌گونه که پیش‌تر اشاره شد، دین را مجموعه‌ای از سه عنصر اعتقاد، آیین و مناسک معرفی می‌کند. عرفان را درنهایت، درمان فراق و جدایی انسان از هستی می‌یابد. از نظر او، درحقیقت، عرفان می‌خواهد تمایز میان "خود" را با معشوق رازگونه بزداید و آدمی را با هستی به وحدت برساند. برای این هدف، "خود" باید از میان برود.
همان که حافظ می‌گفت:
میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

"برندن" مدعی است که عرفان نیز مانند دین، هیچ به‌معنای این نیست که الزاما و ضرورتا معتقد را به انسان بهتری تبدیل کند.
از نظر برندن، مرز میان عرفان و معنویت، فردیت و تشخص انسان است. در عرفان، کمال مطلوب، یگانگی با الوهیت یا شالوده‌ی غایی هستی است؛ اما در معنویت، برخلاف عرفان، تمایز، فردیت و تشخص انسان مهم است. در این رویکرد "هیچ‌یک از خصوصیات نوع بشر، به‌اندازه‌ی توانایی تمایز نهادن برای بقای او ضروری نیست". به سخن دیگر، از صغارت درآمدن آدمی (به‌تعبیر کانت)، از درک واقعیت جدا بودن و برپای خود ایستادن، آغاز می‌گردد.

درنهایت، برندن معتقد است عرفان نیز مانند دین، ضرورتا سبب خوب‌تر شدن انسان نمی‌گردد.
"آیا عارفان از غیر عارفان آرامش بیشتری دارند؟ بعضی وقت‌ها، اما نه لزوما. آیا عارفان مهربانتر، بخشنده‌تر و دل‌رحم‌ترند؟ گاهی، و نه لزوما. آیا عارفان در تسکین درد و رنج‌های نوع بشر، بر غیر عارفان ترجیح دارند؟ به‌ندرت.... آیا عمری که وقف سلوک در طریق معنوی به‌معنای عرفانی آن شده باشد شخصیت اخلاقی‌تری پدید می‌آورد؟ نه لزوما"

✔️ هنر هشیارانه زیستن، ناتانیل برندن، ترجمه‌ی کورش کامیاب، ویراسته‌ی هومن پناهنده، نشر کرگدن، ۱۴۰۱


✍️  علی زمانیان.......۱۴۰۲/۰۲/۱۹

@kherade_montaghed

🔻 شجاعت دیدنی یک کودک در حادثه شاهچراغ (ع)

▫️ دیشب در جریان حمله به شاهچراغ، در یکی از فیلم‌های مداربسته شاهد شجاعت یکی از کودکان سرزمینمان بودیم.
▫️ این کودک درحالیکه تنها چند قدم با مهاجم فاصله داشت و زمانی که دیگران در حال نجات جان خود بودند، برای نجات یک مرد که روی زمین افتاده، به سوی اومد می‌دود.

@RaaviOnline1
🌐 raavi.news

🔴محمدمبین ۷ ساله از ماجرای جوان‌مردی‌اش می گوید:

🔹پدرم افتاد روی زمین و من رفتم دستش را بگیرم بلندش کنم، گفت فرار کن؛ ولی من میخواستم کمکش کنم!

نگفتی خودت تیر میخوری؟

دوسش داشتم!

@IrannNews

بهترین جواب را داد.

خالص یعنی این!

آن "نیروی خالص انقلابی" که ورد زبان تعدادی از اهل حکومت شده و قرار است با اشغال تمام پست‌های حکومتی، ملت ایران را به "سعادت کامل دنیوی و اخروی" برسانند، از جنس همین آقای کوشکی و طرزفکر وی است.
به یاد داشته باشیم که آقای کوشکی با این طرزفکر به عنوان "استاد" در دانشکدۀ حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران به کار گرفته شده و سمتی هم در مدیریت دانشکده به عهده دارد!
کدام دستگاه و نهاد پشت این افراد است؟ هر دستگاه و نهادی که باشد، همه‌کارۀ مملکت همان است و باقی، حکم دکوراسیون را دارند!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad

آهوی وحشی در نزدیکی خانه‌ی یکی از دوستان، شش و نیم صبح امروز در آمریکا، ایالت ماساچوست.

#هومن_پناهنده
@gashthaa