فقط 44 درصد از زبان‌های دنیا جنس دستوری دارند. 56 درصد باقی مانده مثل فارسی فاقد جنس دستوری هستند.
زبان‌هایی مثل ترکی، ارمنی، ژاپنی، چینی، کره‌ای، بنگالی، فنلادی، ویتنامی و ... مثل فارسی جنس دستوری ندارند.

پ.ن.: درصدها از ص 97 این کتاب نقل شده‌اند.
Ayatto

@filsoufidan

which language has no gender:

Languages such as Finnish, Hungarian, Estonian, Turkish, Indonesian and Vietnamese (to name just a few) do not have grammatical genders at all. Other languages have a gender distinction based on 'animacy', the distinction between animate beings (humans and animals of both sexes) and inanimate objects.

https://en.wikipedia.org/wiki/Gender_neutrality_in_genderless_languages

🔻علم‌ الهدی: بعد از حجاب که در راس مسائل است، مساله فسلطین باید مورد توجه باشد

▫️ سید احمد علم‌الهدی ظهر امروز ۵ آبان در خطبه‌های نماز جمعه مشهد در حرم مطهر رضوی(ع) با اشاره به سخنان دو روز گذشته رهبر انقلاب مبنی بر اینکه حضور روسای کشورهای غربی در سرزمین‌های اشغالی نشانه نگرانی آنها از متلاشی شدن اسرائیل است، اظهار کرد: در کنار تمام مسائل زندگی اجتماعی خودمان که حجاب در راس آنها قرار دارد و همچنین مشکلات اقتصادی، رهبری فرمودند امروز مسئله اول اسلام، فلسطین است. لذا امروز باید عمده توجه ما فلسطین باشد./ عصرایران

@RaaviOnline1
🌐 raavi.news

گفت‌و‌گوی جنجالیِ ملیحه محمدی با منشه امیر؛ ۷۰۰ هزار نفر آمدید در میان ۲ میلیون عرب و گفتید که اینجا سرزمین ماست!

«ملیحه محمدی» فعال و تحلیلگر سیاسی:
از زمانی که خودم را شناختم ذره به ذره و نسل به نسل شکنجه شدن فلسطینیان به دست اسرائیلی‌ها را به یاد دارم.

ستم بر مردم فلسطین هر روز بیشتر می‌شود؛ شما راشل کوری این دختر آمریکایی که فقط می‌خواست مانع تخریب خانه فلسطینیان شود را با بولدوزر از رویش رد شدید!
تمام مدیای دنیا برای اسرائیلی‌هاست؛ ما در آلمان حق تظاهرات در حمایت از فلسطین را نداریم!


@tahlilvarasad

امروز متوجه شدم که خانم دکتر فریبا اصغری، استاد تمام دانشگاه علوم پزشکی تهران، به دنبال نوشتن و نشر سرمقاله ای در مجله اخلاق و تاریخ پزشکی در اسفند ۱۴۰۱، (لینک)، با عنوان «با حجاب یا بی حجاب مسئله این نیست»، از سردبیری این مجله برکنار شده اند.

مقاله که فایل پی دی اف آن در انتهای پست قرار دارد، با مقدمه‌ای درباره مخالفت مردم با دخالت دولت در امر حجاب و تشدید این مخالفت به دنبال مرگ مهسا امینی شروع شده و به دوقطبی شدن جامعه و خطر محدودیت ارائه مراقبت سلامت بر اساس حجاب پرداخته است.

در ادامه، موضوع اصلی مقاله یعنی وظیفه اخلاقی کادر درمان به ارائه خدمات پزشکی صرف نظر از نوع پوشش آنها (با حجاب یا بی حجاب) مطرح می‌شود و سعی می‌شود تا به سوالات زیر از نظر تعهد حرفه‌اي پزشکي پاسخ داده شود:

١. آيـا پزشــکـان حق انتخـاب ارائه يـا عدم ارائه خدمت به بيماران بر اســاس پايبنـدي به عقـايد مذهبي يا نوع پوشش بيمار را دارند؟

٢. آيا پزشکان اخلاقا مجاز به امتناع از درمان هستند؟

٣. آيا حکمرانان مجازند به پزشـکان و مراکز درماني امر کنند که گروهي را به دليل نوع پوشـش از دریافت خدمات محروم سازند؟

این اولین مقاله ای است که حداقل من در مورد اعتراضات و یا وقایع بعد از مرگ مهسا امینی از یک عضو هیئت علمی در داخل کشور می‌بینم که در یک مجله علمی منتشر شده است. مقاله مربوطه در اسفند ۱۴۰۱ منتشر شده است. (لینک)

دکتر اصغری در آذر 1400 سردبیر مجله اخلاق و تاریخ پزشکی شده بودند. (لینک). مدیر مسئول مجله دکتر باقر لاریجانی می‌باشند که در حال حاضر همزمان سردبیر مجله هم هستند و دکتر فرزانه زاهدی، معاون سردبیر می‌باشند. البته عجیب است که نسخه های انگلیسی و فارسی وبسایت مجله با هم اختلاف دارند و در نسخه انگلیسی، دکتر زاهدی سردبیر هستند.

متاسفانه جامعه، هنوز درگیر موضوع مورد اشاره در مقاله خانم دکتر اصغری است. امروز تصویری را در ایکس (توئیتر ) دیدم که گفته می‌شود مربوط به بیمارستان خانواده است (تاریخ آن را نمی‌دانم) و در آن نوشته شده که «این مرکز از ارائه خدمات‌ درمانی⁩ به افراد‌ بدحجاب⁩ معذور است».

پیشنهاد پایانی مقاله در مورد دخالت نظام پزشکی در این مورد را اینجا قرار می‌دهم:

«به این لحاظ وظیفه جمعی پزشکان و بخصوص نظام پزشــکی اســت کـه بـا هر گونـه مقرراتی کـه موجـب محرومیـت گروهی از افراد از خـدمـات ســلامـت، بـه دلیـل پوشــششــان میشـود، مخالفت کنند.
پیشـنهاد میکنم نظام پزشـکی براي حفظ اعتماد عمومی به حرفه پزشــکی، حفظ نظم در ارائه خدمات و رعایت حقوق حرفه مندان سـلامت، و نیز بهبود دسـترسـی به خدمات ســلامـت براي عموم مردم، از مجـاري قـانونی از مـداخلـه و قانونگذاري نهادهاي غیر مرتبط در این حوزه جلوگیري نماید»

خوشبختانه دکتر رییس‌زاده (رییس‌کل نظام پزشکی کشور) نیز در اردیبهشت ۱۴۰۲ تاکید کردند که هیچ پزشکی حق خودداری از ارایه خدمات به افراد محجبه و یا بدون حجاب را ندارد و این موضع رسمی نظام پزشکی در این مورد است.

(توضیح تکمیلی این که این اتفاق مربوط به الان نیست. همان طور که نوشته‌ام مقاله هم در اسفند ۱۴۰۱ منتشر شده بوده است. من اما امروز از طریق منابع قابل اعتماد و جداگانه متوجه آن شدم و به خاطر اهمیت موضوع و همین طور خود مقاله آن را در کانال قرار دادم)

@Scientometric

‌
ویدیویی از نماینده تبریز و رئیس کمیسیون آموزش مجلس ایران منتشر شده است که موجب واکنش‌های انتقادی بسیاری در شبکه‌های اجتماعی شده است. ‌
علیرضا منادی به عنوان رئیس کمیسیون آموزش مجلس با شماری از معلمان معترض از خوزستان جلسه دارد. اما در حالیکه تعدادی از معلمان در حال صحبت کردن با او هستند و مشکلات خود را مطرح می‌کنند، آقای منادی در حال تمیز کردن دندان‌ها خود با ناخن است، سپس از زیر میز مشتی تنقلات برمی‌دارد و شروع به خوردن می‌کند و بعد صندلی خود را به چپ و راست می‌چرخاند. ‌
بسیاری از کاربران اکس (توییتر) رفتار او را «بی‌احترامی» به معلمانی می‌دانند که در حال صحبت با او و طرح مشکلات خود هستند. ‌‌
کاربری با «زننده»‌ توصیف کردن رفتار او گفته است «انگار حرف‌های معلم برایش هیچ ارزشی ندارد.»
عده‌ای دیگر این برخورد را نشان دهنده نگاه از بالا به پایین مسئولین می‌دانند: «نشان‌دهنده رفتار ارباب منشانه مسئولین است که مردم را رعیت خود می‌انگارند.»

🔺از تبریز تقی زاده تا تبریز منادی سفیدان!

تبریز، مجلس و حکومت قانون را با سید حسن تقی زاده آغاز کرد و پس از صد سال به علیرضا منادی رسید:
نمایندەی تبریز، رئیس کمیسیون آموزش مجلس و دارندەی دهها عنوان و منصب گوناگون!
در بالا حرکات موهن او را در دیدار با معلمان ببینید!
تقی زادە از رجال نامدار علم و فرهنگ - فارغ از ارزیابی کارنامەاش- و از رهبران فکری و سیاسی انقلاب مشروطه بود که دهەها پس از مرگ هنوز در حیات فکری و فرهنگی جامعه حاضر است.
منادی بر خلاف تقی زاده که صرفا تحصیلات سنتی داشت، بنا به بیوگرافی رسمی اش، دارندەی سە مدرک دکتری در سه حوزەی به کلی متفاوت است. توفیقی که در دنیا نصیب کمتر کسی می شود!
از قضا همین نکته کافیست تا به راز این قهقرا پی برد: کالایی شدن مفسده آمیز دین، علم و فرهنگ و اخلاق!
دین داری و انقلابی گری نمایشی و ثروت و قدرت همگی کالاهایی اقتصادی هستند که قابلیت تبدیل به هم را دارند.
وقتی بتوان با نردبان نظارت استصوابی به مجلس رفت، حتما می توان مدرک دکتری هم اخذ و کرسی های هیات علمی را فتح کرد.
این قسمی نظم اقتصادی معین است که از طریق آن می توان تا بی نهایت ترقی کرد!
#صلاح‌الدین_خدیو
@sharname1

🔴خالص‌سازی؛ گریزناپذیر

🔺اعتماد ۸ آبان ۱۴۰۲

✍️عباس عبدی

🔘این روزها مجموعه‌ای از اقدامات در حوزه‌های گوناگون به اجرا در می‌آید که از نظر ناظران سیاسی و اجتماعی تعجب‌آور است. رفتار با دانشگاهیان و اخراج استادان، پذیرش نیروهایی جدید برای دانشگاه که از مسیر متعارف قبلی انجام نمی‌شود. انتصابات و استخدام‌های عجیب و غریب در نظام اداری و آموزش و پرورش و دانشگاه‌ها اقدامات مشابه در حوزه‌های فرهنگی و رسانه‌ای، تداوم فضای ناکارآمد رسانه‌ای و سیاسی جملگی نشان‌دهنده تسریع حرکت به سوی آنچه که خودشان خالص‌سازی نامیده‌اند است. این مجموعه اقدامات چه معنایی دارد؟ آیا تهاجمی است یا تدافعی؟ نتیجه آن چه خواهد بود؟

🔘برخی از تحلیل‌گران این اقدامات را نابخردانه و بی‌نتیجه می‌دانند. شاید بتوان در میان‌مدت با این برداشت موافق بود که بنده هم اینگونه فکر می‌کنم. ولی مسأله قدری پیچیده‌تر است. این ساختار چاره‌ای جز در پیش گیری این سیاست‌ها ندارد، مگر اینکه تغییرات جدی را بپذیرد. چرا؟

🔘پذیرش «دیگری» در جامعه و سهیم دانستن آنان در قدرت، نیازمند وجود مقدماتی است، بویژه صیانت ذات و حفظ بقا، موتور اصلی این پذیرش است. به عبارت دیگر نیروی سیاسی هنگامی «دیگری» را می‌پذیرد که پذیرش او را برای صیانت ذات خود موثرتر از عدم پذیرش او بداند. بر این اساس رفتار «دیگری» نیز در این ماجرا نقش دارد.

🔘با این توضیح فرآیند خالص‌سازی تصوری است که جناح غالب از موقعیت «دیگری» و پذیرش آن دارد. جناح غالب در کمتر زمینه‌ای قادر به رقابت با «دیگری» است. هم‌چنین نمی‌تواند حداقلی از انتظارات عمومی جامعه و مردم را برآورده کند. مهم‌ترین جایی که این واقعیت خود را بازتاب می‌دهد رسانه است.

🔘جناحی که بیش از ۹۵ درصد رسانه‌های داخلی را در اختیار دارد، و قوی‌ترین نیروهای خود را در این بخش متمرکز کرده و پیش از این هم در انحصار رسانه‌ای کوشا بوده، اکنون با وضعیت فاجعه‌بار مخاطب و اقناع آن مواجه است. این وضع محصول شکست انحصار رسانه‌ای و ناتوانی آنان در دفاع از ارزش‌ها و عملکردهای خود است.

🔘کار آنان به جایی رسیده که می‌گویند چرا چند رسانه محدود و مستقل اقدامات مفید این جناح را بازتاب نمی‌دهند، و اگر زورشان برسد، این رفتار رسانه‌ها را جرم‌انگاری خواهند کرد. همچنان که فشارها به این رسانه‌ها و روزنامه‌نگاران روند افزایشی دارد. از بد روزگار آنان قادر به حذف رسانه‌های فرامرزی نیستند، بنابراین اقداماتشان علیه اینترنت، فضای مجازی، مطبوعات مستقل گر چه براساس همان قاعده پیش‌گفته گریزناپذیر است ولی ناخواسته تیغه رسانه را علیه خود تیزتر می‌کنند.

🔘علت دیگر خالص‌سازی، پاسخ مادی به طرفداران یا خرید طرفدار از این طریق است. این جریان در عمل دچار بحران طرفدار شده است، به همان دلیل بالا که روزنه‌ای باز برای دفاع از اقدامات خود ندارد، در نتیجه نیروهایش را جز با انگیزه‌های مادی و پُست و مقام نمی‌تواند حفظ کند یا در صورت امکان افزایش دهد.

🔘ولی این شیوه نیز ظرفیت بسیار محدود و البته زیان‌باری دارد. آنان برای حفظ این نیروها مجبورند چشم بر هر خطا و فساد آنان ببندند، نمونه‌اش توزیع خودروی رانتی میان نمایندگان یا استفاده از مواردی از وقف و... است که همه را با سکوت و حمایت رد کردند و قطعاً عوارض آن بسیار سنگین است، بویژه در شرایطی که مردم هر روز با مشکلات بیش‌تری مواجه می‌شوند.
https://telegra.ph/%D8%AE%D8%A7%D9%84%D8%B5%E2%80%8C%D8%B3%D8%A7%D8%B2%DB%8C-%DA%AF%D8%B1%DB%8C%D8%B2%D9%86%D8%A7%D9%BE%D8%B0%DB%8C%D8%B1-10-29

🔸کارشناسان توصیه می‌کنند در دوربرگردان‌ها سرعت‌تان را کم کنید.🔸

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔴جامعۀ انشقاقی
  
شرق ۱۴۰۲/۸/۹
  
نویسنده: کامبیز نوروزی

هرکس که تسبیح به دست گرفته باشد تجربۀ پاره شدن نخ تسبیح هم داشته است. تا وقتی نخ تسبیح سالم است تمام دانه های تسبیح منظم و مرتب در کنار هم نشسته اند. با پاره شدن نخ، دانه ها هر کدام به سمتی پراکنده می شوند و به سویی می روند و دیگر تسبیحی باقی نمی ماند.
  
حقوق در کنار اخلاق، یکی از عوامل پیوندهای اجتماعی است. دستورهایی که قوانین و عرفها می دهند در واقع قواعد رفتاری ما را تعریف و تعیین می کنند. همۀ آدمها و سازمانهای عمومی و خصوصی می دانند در هر موردی باید چه کنند. تکلیفشان چیست و اختیاراتشان کدام است. قواعد رفتاری در همۀ امور از ازدواج گرفته تا روابط کار و فعالیتهای کوچک و بزرگ عمرانی و رفتارهای تجاری و هر چیز دیگری در قوانین، قواعد و اصول حقوقی، و عرفها شکل گرفته و انجام می شود. همۀ اشخاص بصورت فراگیر مشمول این دستورات اند و همه باید بدون هر نوع تبعیض از این دستورات تبعیت کنند.
   این مجموعۀ عظیم و متنوع حقوقی مانند یک نخ نامرئی اجزا و عناصر کوچک و بزرگ جامعه را به شکلی منظم و مفید و بهره ور در کنار هم نگه می دارد.
  
با قانون و عرف و اصول و قواعد حقوقی پیوندهای اجتماعی برقرار و تثبیت می شوند.  وقتی همگان، اعم از حکومت و مردم مطابق طبق آن قواعد رفتاری عمل کنند که در منابع حقوق آمده اند دیگر جای چندانی نمی ماند برای بروز نزاعها و عهدشکنی و سوءاستفاده از قدرت و منفعت طلبی های نامشروع و امثال اینها که موجب گسستن  پیوندهای اجتماعی اند.
  
حقوق با ایجاد قواعد رفتاری واحد و همسان همه را ملزم می کند که در هرکجا و در هر پست و مقام که هستند رفتار مشابهی داشته باشند. مثلا در معاملات تجاری یا مناقصه های دولتی آنچه باید انجام شود معلوم و مشخص است. به این ترتیب دایره ای پنهان شکل می گیرد که همه را در خود فراگرفته و بر همه چیز محیط است.
 
هراندازه میزان نقض قانون افزایش یابد، اصول و قواعد حقوقی به فراموشی سپرده شوند، و عرفها با مداخله های سازمان قدرت مختل گردند،  پیوندهای اجتماعی رو به سستی رفته و از هم می گسلند.
  
در چنین شرایطی قدرت متکی به قانون که با تعریف قواعد رفتاری واحد، پیوند اجتماعی می سازد جای خود را به زور متکی به ارادۀ افراد می دهد. در این وضعیت آنچه باید انجام شود براساس منافعی تعریف می شود که صاحبان قدرت می طلبند. صاحب قدرت ممکن است کسی باشد که خانه ای دارد و می خواهد اجاره بدهد. یا صاحب منصبان متعدد سازمان سیاسی حاکم باشند که منابعی مانند اطلاعات، پول و قدرتهای دیگر را دراختیار دارند. 
   هرکس آنگونه عمل می کند که می پسندد نه آنگونه که در نظم حقوقی و عرفی گفته شده است.
  
به عنوان مثال شاید تا حدود کمتر از دو دهه پیش در تمدید اجاره  افزایش 10 تا 15 درصدی اجاره بها عرف بود و تقریباً همه به آن عمل می کردند. اما در سالهای اخیر براثر بحرانهای اقتصادی گسترده می شود گفت هیچ عرفی در این زمینه وجود ندارد و مالکان به میزان قدرتی که احساس می کنند خواهان اقزایش اجاره بها هستند.
  
اما در مثالی دیگر در سطح کلان معاملات دولتی و شرکتهای دولتی دارای قوانین و مقررات و تشریفات خاصی است که در قانون معلوم شده است و همۀ سازمانها و شرکتها و وزارتخانه ها باید به آن عمل کنند. اما به عنوان "مولدسازی دارایی ها" ناگهان مقرراتی را اعلام می کنند که بی آنکه در مجلس تصویب شده باشد، با نقض همۀ قوانین مجوز فروش انبوهی از املاک و دارایی های دولت را می دهد.
  
در هردو مثالی که گفته شد آن قواعد فراگیر و عمومی رفتاری که باید طبق قانون و عرف حاکم باشد تا نظم عمومی و نظم اجتماعی را شکل دهد کنار گذاشته شده و  شیوه هایی از رفتار تولید می شود که نسبتی با قانون و عرف ندارند. از این دست مثالها بسیار بسیار زیاد است.
  
دایرۀ بزرگ نظم حقوقی می شکند. دایره های متعدد کوچک و بزرگی شکل می گیرند که هرکدام براساس میزان قدرتی که دارند مطابق میل خود، نه دستور قانون و حقوق و عرف عمل می کنند.
  
آن پیوند به هم می ریزد و می گسلد. انشقاق روز به روز بیشتر و عمیق تر می شود.  دایره های متنوع و متعارض قدرت که متکی به اراده های افرادند جانشین دایرۀ بزرگ حقوق متکی به ارادۀ عمومی می شوند و نظم واحد به تدریج کمتر و کمتر می شود. انشقاق جای پیوند را می گیرد.
  
در حالی که در حاکمیت حقوق(عمدتاً شامل اصول و قواعد، قانون و عرف) همگان در پیوندی پنهان به سمت و سوهای نسبتاً واحدی حرکت می کنند، در وضعیت انشقاقی هر دایرۀ قدرت به جانبی می رود و چه بسا که با دیگر دایره های قدرت به نزاع و کشمکش برخیزد. این منازعۀ دشوار منابع مادی و انسانی را مضمحل می کند و آنچه از منابع باقی می ماند سهم الارث دوایر قدرت می شود.
  
جامعۀ انشقاقی همان تسبیحی می شود که نخ آن از هم گسسته است و هر دانه اش به جایی پرتاب و شاید هم گم شده است.

بحران در نوارغزه و دنیای اسلام

در جریان هر بحران بین‌المللی و منطقه‌ای، وقتی قرار بر این می‌شود که "دنیای اسلام" دست به اقدام زند، یعنی قرار نیست کوچکترین اتفاقی رخ دهد! در واقع چیزی به اسم "دنیای اسلام" به عنوان مجموعه‌ای از ملت‌های همفکر و همسود و همبسته وجود خارجی ندارد. "دنیای اسلام" ترکیبی از کشورهای مختلف با رویکردهای مخصوص به خود است که هر کدام منافع ملی خود را دنبال می‌کنند و به ندرت در بارۀ موضوعی خاص مواضع و منافع مشترک دارند. از همین رو، اقدامِ جمعی "دنیای اسلام" در برابر جنگ اسرائیل و حماس در نوارغزه، جز صدور احتمالی بیانیه‌های کلی و فاقد محتوای دقیق، قابل انتظار نیست.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad