Forwarded from BEST SHOW™
🌿 @BestShortFilm
به هنگام بازدید از یک بیمارستان روانى، از روان پزشک پرسیدم:
شما چطور می‌فهمید که یک بیمار روانى به بسترى شدن در بیمارستان نیاز دارد یا نه؟ روان‌پزشک گفت: ما وان حمام را پر از آب می‌کنیم و یک قاشق چایخورى، یک فنجان و یک سطل جلوى بیمار می‌گذاریم و از او می‌خواهیم که وان را خالى کند. من گفتم: آهان، فهمیدم. آدم عادى باید سطل را بردارد چون بزرگ‌تر است. روان‌پزشک گفت: نه! آدم عادى درپوش زیر آب وان را بر می‌دارد. حالا شما هم می‌خواهید تخت‌تان کنار پنجره باشد؟
نتیجه:
1- راه حل همیشه در گزینه های پیشنهادی نیست.
2- در حل مشکل و در هنگام تصمیم گیری هدفمان یادمان نرود . در حکایت فوق هدف خالی کردن آب وان است نه استفاده از ابزار پیشنهادی
3- راه حل همیشه جلوی چشم نیست. مغز ما یک دینام هزار ولتی است که متاسفانه اکثرمان بیش از یک لامپ از آن استفاده نمی کنیم.
🌿 @BestShortFilm
به هنگام بازدید از یک بیمارستان روانى، از روان پزشک پرسیدم:
شما چطور می‌فهمید که یک بیمار روانى به بسترى شدن در بیمارستان نیاز دارد یا نه؟ روان‌پزشک گفت: ما وان حمام را پر از آب می‌کنیم و یک قاشق چایخورى، یک فنجان و یک سطل جلوى بیمار می‌گذاریم و از او می‌خواهیم که وان را خالى کند. من گفتم: آهان، فهمیدم. آدم عادى باید سطل را بردارد چون بزرگ‌تر است. روان‌پزشک گفت: نه! آدم عادى درپوش زیر آب وان را بر می‌دارد. حالا شما هم می‌خواهید تخت‌تان کنار پنجره باشد؟
نتیجه:
1- راه حل همیشه در گزینه های پیشنهادی نیست.
2- در حل مشکل و در هنگام تصمیم گیری هدفمان یادمان نرود . در حکایت فوق هدف خالی کردن آب وان است نه استفاده از ابزار پیشنهادی
3- راه حل همیشه جلوی چشم نیست. مغز ما یک دینام هزار ولتی است که متاسفانه اکثرمان بیش از یک لامپ از آن استفاده نمی کنیم.
🌿 @BestShortFilm
Forwarded from |Swallow English|اینجا زبان رو قورت بده
Forwarded from قفسه کتاب (Admin1)
نابینا: مگر شرط نکردیم از گیلاس های این سبد، یکی یکی بخوریم؟
بینا: آری.
نابینا: پس تو با چه عذری سه تا سه تا می خوری؟
بینا: تو حقیقتا نابینایی؟!
نابینا: مادرزاد!
بینا: چگونه دریافتی من سه تا سه تا میخورم؟
نابینا: آن گونه که من دو تا دوتا می خوردم و تو هیچ معترض نمی شدی!
تنها کسانی در مقابل فساد و بی قانونی می ایستند که خود فاسد نباشند!
📗 @BooksCase 📗
بینا: آری.
نابینا: پس تو با چه عذری سه تا سه تا می خوری؟
بینا: تو حقیقتا نابینایی؟!
نابینا: مادرزاد!
بینا: چگونه دریافتی من سه تا سه تا میخورم؟
نابینا: آن گونه که من دو تا دوتا می خوردم و تو هیچ معترض نمی شدی!
تنها کسانی در مقابل فساد و بی قانونی می ایستند که خود فاسد نباشند!
📗 @BooksCase 📗
Forwarded from Ingmar Bergman
■ دو گونه سادگی وجود دارد.
● گونه‌ی بد: سادگی در آغازِ کار، که زودتر از وقتش حاصل شده.
● گونه‌ی خوب: سادگی در انتها، که پاداشِ سال‌ها تلاش است.
👤 #روبر_برسون
■ #دیالوگ
@Ingmar_Bergman_7
● گونه‌ی بد: سادگی در آغازِ کار، که زودتر از وقتش حاصل شده.
● گونه‌ی خوب: سادگی در انتها، که پاداشِ سال‌ها تلاش است.
👤 #روبر_برسون
■ #دیالوگ
@Ingmar_Bergman_7
Forwarded from فرهیختگان
کنکور: ماشین تولید آلزایمر فرهنگی و انسانی
✅ چهارده سال قبل پرسشنامه‌ای را برای انجام پژوهشی، میان ۶۸۳ نفر از داوطلبان کنکور دانشگاه آزاد اجرا کردیم. من از داوطلبان پرسیده بودم چقدر هزینه برای کلاس کنکور پرداخته بودند و بر اساس میانگین پولی که این نمونه ۶۸۳ نفری پرداخت کرده بودند و تعمیم آن به کل جمعیت شرکت‌کننده در کنکور آن سال، برآورد کردم که مردم سالیانه ۲۸۴ میلیون دلار فقط به کلاس‌های کنکور می‌پرداختند.
✅ صنعت «کلاس کنکور» از آن زمان رواج بیشتری یافته و می‌شود نتیجه گرفت صنعت کلاس کنکور امروز بیش از ۲۸۴ میلیون دلار (معادل ۲۸۴۰ میلیارد تومان امروز با دلار ۱۰ هزار تومانی) گردش مالی دارد. اگر هزینه کتاب‌های کمک‌آموزشی کنکور را هم لحاظ کنیم، چیزی نزدیک به همان ۸ هزار میلیارد تومانی که این روزها برای گردش مالی کنکور ذکر می‌شود به دست می‌آید. سؤال مهم این است: ما ملت ایران ۸ هزار میلیارد تومان برای چه صرف می‌کنیم؟
✅ فرزند من کلاس دهم است و چند سالی است به ناچار در همین نظام آموزشی کنکورمحور، به ناچار، در میان چرخ‌دنده‌های نظام آموزش و پرورشی که تست زدن و کتاب کمک‌آموزشی کنکور خواندن به سال‌های ابتدایی آن کشیده شده است، دست و پا می‌زند. بهترین سال‌های آمادگی برای یادگیری را که باید صرف آموختن خلاقیت، توسعه شوق علم‌آموزی، یاد گرفتن مهارت‌های زندگی، ورزش کردن و درونی کردن عادت به سبک زندگی سالم، شجاعت پرسشگری، شناخت و کسب ادراک فرهنگی از وطنش، کسب احساس درست نسبت به محیط‌زیست، و شناخت شیوه‌های انسان بودن و درونی کردن اخلاق انسانی کند؛ وسط کتاب‌های کمک‌آموزشی سر می‌کند. من که خود منتقد این وضع هستم، ناچار به آن تن می‌دهم زیرا می‌دانم باید با آن‌ها که از همین نظام برمی‌آیند رقابت کند.
✅ ما پدر و مادرها با هزار زحمت، فرزندان‌مان را برای قربانی کردن مناسب‌ترین سال‌های عمرشان، آماده می‌کنیم. آن‌ها را به قربانگاه صنعت کتاب‌های کمک‌درسی می‌فرستیم، صنعت کلاس کنکور، معلم خصوصی، و درگیر شدن در رقابتی که حاصل آن شاید هیچ است. من امروز خود شاهد خروجی‌های این نظام آموزشی در برترین دانشگاه‌های کشور هستم. نظامی که حتی قادر نیست اندکی عشق به میهن، خرده‌ای درک از محیط‌زیست، جرعه‌ای علاقه به فرهنگ و هنر، و شمه‌ای از خلاقیت را نهادینه کند اما تست‌زن‌های قهار، المپیادی‌های بسیار و البته داوطلبان پرشمار صف‌کشیده و منتظر برای دریافت دعوتنامه از دانشگاه‌های خارجی و آماده مهاجرت به آن سوی مرزها تربیت می‌کند.
✅ هری لوئیس رئیس پیشین دانشگاه هاروارد در نقد فرهنگ آموزشی این دانشگاه در دوره کارشناسی معتقد است دانشجویان این دانشگاه چند سال پس از فارغ‌التحصیلی وقتی می‌خواهند به یاد بیاورند که از دانشگاه چه میراثی با خود دارند و چه آموخته‌اند، هیچ چیزی یادشان نمی‌آید. نظام آموزشی کنکورمحور، تست‌پرست و پولی‌شده ما هم همین وضع را دارد: دانش‌آموزان چند سال پس از دیپلم وقتی می‌خواهند به یاد بیاورند که از دوازده سال دوران مدرسه چه به یاد دارند، کثیری از ایشان جز الفبا و جدول ضرب چیزی برای ذکر کردن نخواهند داشت.
✅ عبارتی جعلی از قول یک برنده جایزه نوبل پزشکی موهومی وجود دارد که برای این بحث به‌کار می‌آید. دکتر دراوزیو وارلا برنده جایزه نوبل (چنین کسی وجود خارجی ندارد) گفته است: در دنیای کنونی سرمایه‌گذاری برای داروهای مخصوص قدرت جنسی مرد و سیلیکون برای (سینه) زن پنج برابر سرمایه‌گذاری برای درمان آلزایمر است و تا چند سال دیگر با پیرزنانی با سینه‌های بزرگ و پیرمردانی با آلت سفت روبرو خواهیم شد که هیچ‌کدام به یاد ندارند که از آن‌ها چه استفاده‌ای می‌توانند بکنند.
✅ منطق این عبارت جعلی درست است. اگر سرمایه‌گذاری روی داروهای جنسی بیشتر از سرمایه‌گذاری روی درمان آلزایمر باشد همان خواهد شد که دراوزیو وارلا موهومی بیان کرده است.
✅ واقعیت این است که اگر در نظام آموزشی ما هم همین وضع موجود سرمایه‌گذاری روی کتب کمک‌آموزشی، کلاس کنکور، تست زدن و رقابت فزاینده برای آموختنی‌های بی‌حاصل ادامه یابد، سالیان آینده شاهد نسلی خواهیم بود که محفوظات بسیار خواهند داشت، به سرعت تست می‌زنند، در المپیادهای بسیاری رتبه می‌آورند، اما فقط نمی‌آموزند که قرار است برای کدام میهن، در خدمت کدام ارزش‌ها، برای کاستن از کدام درد بشر، بر اساس کدام خلاقیت، و معطوف به چه درکی از انسان یا جهت حفظ کدام محیط‌زیست اندوخته‌های‌شان را به‌کار بگیرند. آن‌ها فقط تست می‌زنند، امتحان می‌دهند و عمر را سپری می‌کنند؛ و میلیون‌ها پدر و مادر که با چشمانی نگران به عزیزان دلبند خود می‌نگرند.
#محمدفاضلی
جان آگه با #فرهیختگان
t.me/IRANIntellectuals
✅ چهارده سال قبل پرسشنامه‌ای را برای انجام پژوهشی، میان ۶۸۳ نفر از داوطلبان کنکور دانشگاه آزاد اجرا کردیم. من از داوطلبان پرسیده بودم چقدر هزینه برای کلاس کنکور پرداخته بودند و بر اساس میانگین پولی که این نمونه ۶۸۳ نفری پرداخت کرده بودند و تعمیم آن به کل جمعیت شرکت‌کننده در کنکور آن سال، برآورد کردم که مردم سالیانه ۲۸۴ میلیون دلار فقط به کلاس‌های کنکور می‌پرداختند.
✅ صنعت «کلاس کنکور» از آن زمان رواج بیشتری یافته و می‌شود نتیجه گرفت صنعت کلاس کنکور امروز بیش از ۲۸۴ میلیون دلار (معادل ۲۸۴۰ میلیارد تومان امروز با دلار ۱۰ هزار تومانی) گردش مالی دارد. اگر هزینه کتاب‌های کمک‌آموزشی کنکور را هم لحاظ کنیم، چیزی نزدیک به همان ۸ هزار میلیارد تومانی که این روزها برای گردش مالی کنکور ذکر می‌شود به دست می‌آید. سؤال مهم این است: ما ملت ایران ۸ هزار میلیارد تومان برای چه صرف می‌کنیم؟
✅ فرزند من کلاس دهم است و چند سالی است به ناچار در همین نظام آموزشی کنکورمحور، به ناچار، در میان چرخ‌دنده‌های نظام آموزش و پرورشی که تست زدن و کتاب کمک‌آموزشی کنکور خواندن به سال‌های ابتدایی آن کشیده شده است، دست و پا می‌زند. بهترین سال‌های آمادگی برای یادگیری را که باید صرف آموختن خلاقیت، توسعه شوق علم‌آموزی، یاد گرفتن مهارت‌های زندگی، ورزش کردن و درونی کردن عادت به سبک زندگی سالم، شجاعت پرسشگری، شناخت و کسب ادراک فرهنگی از وطنش، کسب احساس درست نسبت به محیط‌زیست، و شناخت شیوه‌های انسان بودن و درونی کردن اخلاق انسانی کند؛ وسط کتاب‌های کمک‌آموزشی سر می‌کند. من که خود منتقد این وضع هستم، ناچار به آن تن می‌دهم زیرا می‌دانم باید با آن‌ها که از همین نظام برمی‌آیند رقابت کند.
✅ ما پدر و مادرها با هزار زحمت، فرزندان‌مان را برای قربانی کردن مناسب‌ترین سال‌های عمرشان، آماده می‌کنیم. آن‌ها را به قربانگاه صنعت کتاب‌های کمک‌درسی می‌فرستیم، صنعت کلاس کنکور، معلم خصوصی، و درگیر شدن در رقابتی که حاصل آن شاید هیچ است. من امروز خود شاهد خروجی‌های این نظام آموزشی در برترین دانشگاه‌های کشور هستم. نظامی که حتی قادر نیست اندکی عشق به میهن، خرده‌ای درک از محیط‌زیست، جرعه‌ای علاقه به فرهنگ و هنر، و شمه‌ای از خلاقیت را نهادینه کند اما تست‌زن‌های قهار، المپیادی‌های بسیار و البته داوطلبان پرشمار صف‌کشیده و منتظر برای دریافت دعوتنامه از دانشگاه‌های خارجی و آماده مهاجرت به آن سوی مرزها تربیت می‌کند.
✅ هری لوئیس رئیس پیشین دانشگاه هاروارد در نقد فرهنگ آموزشی این دانشگاه در دوره کارشناسی معتقد است دانشجویان این دانشگاه چند سال پس از فارغ‌التحصیلی وقتی می‌خواهند به یاد بیاورند که از دانشگاه چه میراثی با خود دارند و چه آموخته‌اند، هیچ چیزی یادشان نمی‌آید. نظام آموزشی کنکورمحور، تست‌پرست و پولی‌شده ما هم همین وضع را دارد: دانش‌آموزان چند سال پس از دیپلم وقتی می‌خواهند به یاد بیاورند که از دوازده سال دوران مدرسه چه به یاد دارند، کثیری از ایشان جز الفبا و جدول ضرب چیزی برای ذکر کردن نخواهند داشت.
✅ عبارتی جعلی از قول یک برنده جایزه نوبل پزشکی موهومی وجود دارد که برای این بحث به‌کار می‌آید. دکتر دراوزیو وارلا برنده جایزه نوبل (چنین کسی وجود خارجی ندارد) گفته است: در دنیای کنونی سرمایه‌گذاری برای داروهای مخصوص قدرت جنسی مرد و سیلیکون برای (سینه) زن پنج برابر سرمایه‌گذاری برای درمان آلزایمر است و تا چند سال دیگر با پیرزنانی با سینه‌های بزرگ و پیرمردانی با آلت سفت روبرو خواهیم شد که هیچ‌کدام به یاد ندارند که از آن‌ها چه استفاده‌ای می‌توانند بکنند.
✅ منطق این عبارت جعلی درست است. اگر سرمایه‌گذاری روی داروهای جنسی بیشتر از سرمایه‌گذاری روی درمان آلزایمر باشد همان خواهد شد که دراوزیو وارلا موهومی بیان کرده است.
✅ واقعیت این است که اگر در نظام آموزشی ما هم همین وضع موجود سرمایه‌گذاری روی کتب کمک‌آموزشی، کلاس کنکور، تست زدن و رقابت فزاینده برای آموختنی‌های بی‌حاصل ادامه یابد، سالیان آینده شاهد نسلی خواهیم بود که محفوظات بسیار خواهند داشت، به سرعت تست می‌زنند، در المپیادهای بسیاری رتبه می‌آورند، اما فقط نمی‌آموزند که قرار است برای کدام میهن، در خدمت کدام ارزش‌ها، برای کاستن از کدام درد بشر، بر اساس کدام خلاقیت، و معطوف به چه درکی از انسان یا جهت حفظ کدام محیط‌زیست اندوخته‌های‌شان را به‌کار بگیرند. آن‌ها فقط تست می‌زنند، امتحان می‌دهند و عمر را سپری می‌کنند؛ و میلیون‌ها پدر و مادر که با چشمانی نگران به عزیزان دلبند خود می‌نگرند.
#محمدفاضلی
جان آگه با #فرهیختگان
t.me/IRANIntellectuals
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
صورت‌پرستیِ دینی
(جویا جهانبخش)
اگَر هوشمَندی به مَعنیٰ گرای
که مَعنیٰ بمانَد ز صورت به جای (بوستانِ سَعدی)
چندسال پیش در مجلسی از مَجالِسِ پُرجَمعیَّتِ روضه دَر اصفَهان، کنارِ دَستِ "آقا"یِ صاحِبِ مَجلِس نشسته بودَم. یکی از مَدّاحانِ سُنَّتی که پیرمَردی خوش‌نیَّت و از گویَندگانِ هَمیشگیِ آن مَجلِس بود ـ و امیدوارَم هَنوز از نِعمَتِ حیات بَرخوردار باشَد ـ، روضه‌خوانی می‌کَرد. بُلَندگو تَنظیم نَبود و به‌واسِطۀ پَژواکِ آواها، بسیاری از واژه‌هایِ مَرد نامَفهوم می‌شُد. ... به "آقا"یِ صاحِبِ مَجلِس عَرض کَردَم: مَردُم سُخَنانِ ایشان را نَمی‌شنَوَند؛ مَفهوم نیست! ... شانه‌ای بالا انداخت و گُفت: فَرمایِش هایِ ایشان را نَشنَوَند، بهتَر است!
آشکارا دیدَم که:
صاحِبِ مَجلِس هیچ أَهَمّیَّتی بَرایِ اِنتِقالِ کَلِمات و مَفاهیم قائِل نیست. به أَهلیَّتِ آن روضه‌خوان نیز برایِ دَستیازی بدین کار، اِعتِقادی نَدارَد. او و دیگَری و دیگَری را فَرامی‌خوانَد تا به قولِ خودشان "مَجلِسِ إِمام حُسَین بَرپا شَوَد". هَمین صورَتِ مَجلِس، بَرایش کافی است. مَجلِسِ إِمام حُسَین ـ عَلَیهِ السَّلام ـ، به باوَرِ هَمۀ ما، مُقَدَّس و آگَنده از بَرَکات است؛ و او و أَمثالِ او، هَمین "صورَت" را از بَرایِ حُصولِ قَداسَت و بَرَکَتِ موردِ نَظَر کافی می‌بینَند.
چُنین رویکَرد، به "آقا"یِ صاحِبِ مَجلِسِ یادشُده اختِصاصی نَدارَد. نوعی فَرهَنگِ صورَت۟گرایی و صورَت۟پرستی است که دَر میانِ بسیاری از ما جا اُفتاده و مَظاهِرِ آن به نامِ "دین" نوشته می‌شَوَد!
گَهگاه می‌شنیدیم دَر بَعضی خانه‌ها که نَذر یا به هَر روی۟ تَعَهُّدی به روضۀ هَفتگی یا ماهانه داشته‌اند، روضه‌خوان می‌آمَده و صاحِبخانه از او پَذیرایی هَم می‌کَرده و سپَس دُنبالِ کارِ خود می‌رَفته؛ روضه‌خوان هَم دَر اُتاقِ خالی روضه‌اش را می‌خوانده است؛ صاحِبخانه هَم وَظیفۀ خویش را گُزارده و ذِمَّتِ خویش را بَری می‌شمرده است!... البَتّه یکی از ناموَران تَعریف می‌کَرد که: روضه‌خوان دَر اُتاقِ خالی روضه‌اش را می‌خوان۟د و مادَرِ مَن دَر آشپَزخانه ظَرفهایش را می‌شُست و به صدایِ روضه‌خوان گوش می داد و ـ به قولِ یکی از ظُرَفا ـ به مَثابَتِ "رادیو" از او اِستِفاده می‌کَرد!
باری، هرچه پیش می‌رَویم به نَظَر می‌رَسَد این "صورَت۟گرایی" و "صورَت۟پرستی" فَزایَنده‌تر می‌گَردَد و فِراق و فَراغِ زیانبارِ جامعه از "مَعانی" و "مَقاصِدِ" شَریعَت و دیانَت بیشتَر می‌شَوَد.
از فُزونیِ شِعارنویسی و شیشه‌نویسیِ اُتومُبیل‌ها دَر أَیّامِ سوکواری‌هایِ حُسَی۟نی بگیرید تا تَبلیغِ گِردهمایی‌هایِ مادَران و کودکانِ شیرخواره‌شان به یادِ فَرزندِ شیرخوارۀ سَیِّدالشُّهَداء ـ عَلَی۟هِ السَّلام ـ و دَغدَغۀ اَفزایشِ جَمعیَّتِ راه۟پیمایانِ أَربَعین دَر عِراق (که دَر چَندسالِ أَخیر با مَقاصِدِ خاص تَرویج گَردید)، هَمه و هَمه، کوشِش‌هایِ صورَت۟گرایانۀ فَزایَنده‌ای است که اَگَر دَر جایِ خود خوب و دُرُست هَم باشَد، جایِ خالیِ تَرویجِ "مَعانی" و "مَقاصِد" را پُر نَمی‌کُنَد.
دِریغ است فُرصَتِ بی‌بَدیلِ تَبلیغِ حَقائِقِ دینِ مُبین دَر مَجالِسِ حُسَی۟نی و مَجالِ إِحیایِ أَمرِ آلِ مُحَمَّد ـ عَلَی۟هِمُ السَّلام ـ، این‌گونه گُشاده‌دَستانه زیرِ أَقدامِ أَمیالِ صورَت۟گرایان لَگَدکوب گَردَد!
راستی که بَر مَظلومیَّت و مَهجوریَّتِ "مَعانی" و "مَقاصِدِ" شَریعَت و دیانَت و آرمانها و چَشم۟داشتهایِ حُسَی۟ن و یارانِ حُسَی۟ن ـ صَلَواتُ اللهِ وَ سَلامُهُ عَلَی۟هِ و عَلَی۟هِم أَجمَعین ـ قَرن‌ها بایَد گریست!
(جویا جهانبخش)
اگَر هوشمَندی به مَعنیٰ گرای
که مَعنیٰ بمانَد ز صورت به جای (بوستانِ سَعدی)
چندسال پیش در مجلسی از مَجالِسِ پُرجَمعیَّتِ روضه دَر اصفَهان، کنارِ دَستِ "آقا"یِ صاحِبِ مَجلِس نشسته بودَم. یکی از مَدّاحانِ سُنَّتی که پیرمَردی خوش‌نیَّت و از گویَندگانِ هَمیشگیِ آن مَجلِس بود ـ و امیدوارَم هَنوز از نِعمَتِ حیات بَرخوردار باشَد ـ، روضه‌خوانی می‌کَرد. بُلَندگو تَنظیم نَبود و به‌واسِطۀ پَژواکِ آواها، بسیاری از واژه‌هایِ مَرد نامَفهوم می‌شُد. ... به "آقا"یِ صاحِبِ مَجلِس عَرض کَردَم: مَردُم سُخَنانِ ایشان را نَمی‌شنَوَند؛ مَفهوم نیست! ... شانه‌ای بالا انداخت و گُفت: فَرمایِش هایِ ایشان را نَشنَوَند، بهتَر است!
آشکارا دیدَم که:
صاحِبِ مَجلِس هیچ أَهَمّیَّتی بَرایِ اِنتِقالِ کَلِمات و مَفاهیم قائِل نیست. به أَهلیَّتِ آن روضه‌خوان نیز برایِ دَستیازی بدین کار، اِعتِقادی نَدارَد. او و دیگَری و دیگَری را فَرامی‌خوانَد تا به قولِ خودشان "مَجلِسِ إِمام حُسَین بَرپا شَوَد". هَمین صورَتِ مَجلِس، بَرایش کافی است. مَجلِسِ إِمام حُسَین ـ عَلَیهِ السَّلام ـ، به باوَرِ هَمۀ ما، مُقَدَّس و آگَنده از بَرَکات است؛ و او و أَمثالِ او، هَمین "صورَت" را از بَرایِ حُصولِ قَداسَت و بَرَکَتِ موردِ نَظَر کافی می‌بینَند.
چُنین رویکَرد، به "آقا"یِ صاحِبِ مَجلِسِ یادشُده اختِصاصی نَدارَد. نوعی فَرهَنگِ صورَت۟گرایی و صورَت۟پرستی است که دَر میانِ بسیاری از ما جا اُفتاده و مَظاهِرِ آن به نامِ "دین" نوشته می‌شَوَد!
گَهگاه می‌شنیدیم دَر بَعضی خانه‌ها که نَذر یا به هَر روی۟ تَعَهُّدی به روضۀ هَفتگی یا ماهانه داشته‌اند، روضه‌خوان می‌آمَده و صاحِبخانه از او پَذیرایی هَم می‌کَرده و سپَس دُنبالِ کارِ خود می‌رَفته؛ روضه‌خوان هَم دَر اُتاقِ خالی روضه‌اش را می‌خوانده است؛ صاحِبخانه هَم وَظیفۀ خویش را گُزارده و ذِمَّتِ خویش را بَری می‌شمرده است!... البَتّه یکی از ناموَران تَعریف می‌کَرد که: روضه‌خوان دَر اُتاقِ خالی روضه‌اش را می‌خوان۟د و مادَرِ مَن دَر آشپَزخانه ظَرفهایش را می‌شُست و به صدایِ روضه‌خوان گوش می داد و ـ به قولِ یکی از ظُرَفا ـ به مَثابَتِ "رادیو" از او اِستِفاده می‌کَرد!
باری، هرچه پیش می‌رَویم به نَظَر می‌رَسَد این "صورَت۟گرایی" و "صورَت۟پرستی" فَزایَنده‌تر می‌گَردَد و فِراق و فَراغِ زیانبارِ جامعه از "مَعانی" و "مَقاصِدِ" شَریعَت و دیانَت بیشتَر می‌شَوَد.
از فُزونیِ شِعارنویسی و شیشه‌نویسیِ اُتومُبیل‌ها دَر أَیّامِ سوکواری‌هایِ حُسَی۟نی بگیرید تا تَبلیغِ گِردهمایی‌هایِ مادَران و کودکانِ شیرخواره‌شان به یادِ فَرزندِ شیرخوارۀ سَیِّدالشُّهَداء ـ عَلَی۟هِ السَّلام ـ و دَغدَغۀ اَفزایشِ جَمعیَّتِ راه۟پیمایانِ أَربَعین دَر عِراق (که دَر چَندسالِ أَخیر با مَقاصِدِ خاص تَرویج گَردید)، هَمه و هَمه، کوشِش‌هایِ صورَت۟گرایانۀ فَزایَنده‌ای است که اَگَر دَر جایِ خود خوب و دُرُست هَم باشَد، جایِ خالیِ تَرویجِ "مَعانی" و "مَقاصِد" را پُر نَمی‌کُنَد.
دِریغ است فُرصَتِ بی‌بَدیلِ تَبلیغِ حَقائِقِ دینِ مُبین دَر مَجالِسِ حُسَی۟نی و مَجالِ إِحیایِ أَمرِ آلِ مُحَمَّد ـ عَلَی۟هِمُ السَّلام ـ، این‌گونه گُشاده‌دَستانه زیرِ أَقدامِ أَمیالِ صورَت۟گرایان لَگَدکوب گَردَد!
راستی که بَر مَظلومیَّت و مَهجوریَّتِ "مَعانی" و "مَقاصِدِ" شَریعَت و دیانَت و آرمانها و چَشم۟داشتهایِ حُسَی۟ن و یارانِ حُسَی۟ن ـ صَلَواتُ اللهِ وَ سَلامُهُ عَلَی۟هِ و عَلَی۟هِم أَجمَعین ـ قَرن‌ها بایَد گریست!
Forwarded from هفت اقلیم (A.Samiei)
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
❌ مجله‌ی «داستان» به آخر رسید
نسیم مرعشی:
۱- مجله‌ی همشهری داستان را همراه هفت مجله‌ی دیگر همشهری داده‌اند به جوانی به نام رزاقی بهار که از صنعت پوشاک آمده. چرا؟ چون پول و رانت دارد.
آقای رزاقی بهار دلش نخواسته با بچه‌های تحریریه‌ی فعلی کار کند. چرا؟ چون نمی‌داند تحریریه در مجله چیز مهمی است. چیزهای دیگری برایش مهم است.
ما می‌خواهیم مجله داشته باشیم و آن‌ها می‌خواهند به کثیف‌ترین شکل ممکن سیاسی‌بازی کنند. نتیجه چیست؟ اخراج بچه‌ها و آمدن آدم جدید که با رزاقی رانت دارد و قرار است با یکی دو نفر مجله‌ی داستان را درآورد.
از هم پاشیدن تحریریه‌ای که شبیه خانواده است و بیکار شدن عده‌ای در این وضع اقتصادی بماند، هشت سال است که در مجله‌ی داستان حتی اگر کسی رفته و کسی آمده نرم و آرام این کار انجام شده تا مجله ضرر واضحی نکند و خواننده درگیر مسایل داخلی نشود. ولی این فقط برای تحریریه مهم بود.
تحریریه‌ای که حقوق پایین، عوض شدن سردبیرها، زجر قلع‌وقمع شدن مطالب با نظارت، قطع شدن بیمه و دو سال یک‌شماره یک‌شماره احتمال بسته شدن را تحمل کرده فقط به خاطر مجله. چون محصول شخصی است. مهم است. حیثیتی است. کار و شغل و درآمد نیست. چیزی که خیلی‌ها آن را نمی‌فهمند.
۲- یک سال بود با فاصله‌ی بیشتری با تحریریه‌ی داستان کار می‌کردم و این اولین و دومین بار نیست که از مجله‌ای که در آن کار می‌کنم می‌آیم بیرون. اما این بار تجربه‌ی رانت، فساد، لابی‌گری، بی‌تدبیری دولتی‌ها و بی‌اخلاقی دوستان همکار آنقدر غمگینم کرده که دیگر حاضر نیستم عشقم را بگذارم برای این کار. همکارانی که درک‌شان آنقدر نیست که بفهمند دامن زدن به فساد سیستم یک روز یقه‌ی خودشان را می‌گیرد.
شبیه اوضاع این روزهای کشور است. نگاه می‌کنی و می‌بینی دارد از دستت می‌رود. بله، ما صاحب حقوقی مجله‌ی داستان نبودیم و به قول سانسورچی مجلات، مجله ارث پدرمان نیست اما مجله‌ی داستان را تک‌تک ما داستان کرده‌ایم و اگر حق معنوی در این روزگار سیاه موضوعیت داشته باشد ما صاحبان حقیقی داستان هستیم. درد توقیف مجله خیلی کمتر از این انتقال کثیف است.
۳- مجله‌ی شماره‌ی ۹۲، مهر ۹۷، که امروز فرستادیم چاپخانه آخرین شماره‌ی مجله‌ی داستان است برای من و بچه‌های مجله. بعد از این شماره داستان چیزی نیست که امروز هست. باور کنید یا نه، مجله‌ی داستان بدون عشق درنمی‌آید.
اینستاگرام نسیم مرعشی:
instagram.com/p/BnjRPWVgwbn
نسیم مرعشی:
۱- مجله‌ی همشهری داستان را همراه هفت مجله‌ی دیگر همشهری داده‌اند به جوانی به نام رزاقی بهار که از صنعت پوشاک آمده. چرا؟ چون پول و رانت دارد.
آقای رزاقی بهار دلش نخواسته با بچه‌های تحریریه‌ی فعلی کار کند. چرا؟ چون نمی‌داند تحریریه در مجله چیز مهمی است. چیزهای دیگری برایش مهم است.
ما می‌خواهیم مجله داشته باشیم و آن‌ها می‌خواهند به کثیف‌ترین شکل ممکن سیاسی‌بازی کنند. نتیجه چیست؟ اخراج بچه‌ها و آمدن آدم جدید که با رزاقی رانت دارد و قرار است با یکی دو نفر مجله‌ی داستان را درآورد.
از هم پاشیدن تحریریه‌ای که شبیه خانواده است و بیکار شدن عده‌ای در این وضع اقتصادی بماند، هشت سال است که در مجله‌ی داستان حتی اگر کسی رفته و کسی آمده نرم و آرام این کار انجام شده تا مجله ضرر واضحی نکند و خواننده درگیر مسایل داخلی نشود. ولی این فقط برای تحریریه مهم بود.
تحریریه‌ای که حقوق پایین، عوض شدن سردبیرها، زجر قلع‌وقمع شدن مطالب با نظارت، قطع شدن بیمه و دو سال یک‌شماره یک‌شماره احتمال بسته شدن را تحمل کرده فقط به خاطر مجله. چون محصول شخصی است. مهم است. حیثیتی است. کار و شغل و درآمد نیست. چیزی که خیلی‌ها آن را نمی‌فهمند.
۲- یک سال بود با فاصله‌ی بیشتری با تحریریه‌ی داستان کار می‌کردم و این اولین و دومین بار نیست که از مجله‌ای که در آن کار می‌کنم می‌آیم بیرون. اما این بار تجربه‌ی رانت، فساد، لابی‌گری، بی‌تدبیری دولتی‌ها و بی‌اخلاقی دوستان همکار آنقدر غمگینم کرده که دیگر حاضر نیستم عشقم را بگذارم برای این کار. همکارانی که درک‌شان آنقدر نیست که بفهمند دامن زدن به فساد سیستم یک روز یقه‌ی خودشان را می‌گیرد.
شبیه اوضاع این روزهای کشور است. نگاه می‌کنی و می‌بینی دارد از دستت می‌رود. بله، ما صاحب حقوقی مجله‌ی داستان نبودیم و به قول سانسورچی مجلات، مجله ارث پدرمان نیست اما مجله‌ی داستان را تک‌تک ما داستان کرده‌ایم و اگر حق معنوی در این روزگار سیاه موضوعیت داشته باشد ما صاحبان حقیقی داستان هستیم. درد توقیف مجله خیلی کمتر از این انتقال کثیف است.
۳- مجله‌ی شماره‌ی ۹۲، مهر ۹۷، که امروز فرستادیم چاپخانه آخرین شماره‌ی مجله‌ی داستان است برای من و بچه‌های مجله. بعد از این شماره داستان چیزی نیست که امروز هست. باور کنید یا نه، مجله‌ی داستان بدون عشق درنمی‌آید.
اینستاگرام نسیم مرعشی:
instagram.com/p/BnjRPWVgwbn
Instagram
نسیم مرعشی
خروجی مجله‌ی داستان، شماره‌ی آخر 1- مجله‌ی همشهری داستان را همراه هفت مجله‌ی دیگر همشهری داده‌اند به جوانی به نام رزاقی بهار که از صنعت پوشاک آمده. چرا؟ چون پول و رانت دارد. آقای رزاقی بهار دلش نخواسته با بچه‌های تحریریه‌ی فعلی کار کند. چرا؟ چون نمی‌داند…
( اشنایی با مغالطه تکرار )
مغالطه ایی است در منطق، بر این پایه استوار است که مغالطه‌کار به جای آوردن دلیل برای اثبات یک مدعا ، تنها به تکرار مدعا بپردازد.
تکرار، جای‌گزین دلیل نمی‌شود؛ اما ازنظر روان شناسی تبلیغ ، تکرار تأثیر روانی دارد ، زیرا به تدریج این احساس را در مخاطب شکل می دهد که گویا دلیل این مدعا در جای دیگری عرضه شده است و مقبول هم بوده است.
هم چنین تکرار باعث تداعی معانی می‌شود؛ از این رو به ویژه در تبلیغات کالاهای تجاری به آن توجه می‌شود. سوم این که تکرار، مخاطب را خسته می‌کند و باعث تسلیم وی می شود.
تکرار ، در صورتی مغالطه تکرار نامیده می‌شود که مدعایی بی‌دلیل در کار باشد؛ وگرنه هرگز مغالطه به شمار نمی‌آید زیرا می‌تواند ابزاری با بهتر پذیرفته شدن و کامل‌تر مقبول افتادن مطلبی باشد که جداگانه دلیلی بر آن ارائه گشته است.
مغالطه ایی است در منطق، بر این پایه استوار است که مغالطه‌کار به جای آوردن دلیل برای اثبات یک مدعا ، تنها به تکرار مدعا بپردازد.
تکرار، جای‌گزین دلیل نمی‌شود؛ اما ازنظر روان شناسی تبلیغ ، تکرار تأثیر روانی دارد ، زیرا به تدریج این احساس را در مخاطب شکل می دهد که گویا دلیل این مدعا در جای دیگری عرضه شده است و مقبول هم بوده است.
هم چنین تکرار باعث تداعی معانی می‌شود؛ از این رو به ویژه در تبلیغات کالاهای تجاری به آن توجه می‌شود. سوم این که تکرار، مخاطب را خسته می‌کند و باعث تسلیم وی می شود.
تکرار ، در صورتی مغالطه تکرار نامیده می‌شود که مدعایی بی‌دلیل در کار باشد؛ وگرنه هرگز مغالطه به شمار نمی‌آید زیرا می‌تواند ابزاری با بهتر پذیرفته شدن و کامل‌تر مقبول افتادن مطلبی باشد که جداگانه دلیلی بر آن ارائه گشته است.