Forwarded from احمد میدری
⭕️ گامی برای خنثی‌سازی یک بمب اقتصادی
🔹 فیلم مستندی که در مورد وضعیت صندوقهای بازنشستگی در دولت روحانی ساختیم، نامش «بمب ساعتی» بود.
ورشکستگی صندوقهای بازنشستگی مانند ورشکستگی بانک‌ها یک بمب بزرگ است که
فقط خود را نابود نمی‌کند، بلکه همه بخشهای اقتصادی و به دنبال آن نظام اجتماعی را تخریب خواهد کرد.
اگر یک کارخانه خودرو سازی ورشکست شود، فقط آن کارخانه و صنایع مرتبط با آن تعطیل می‌شوند یا آسیب می‌بینند، اما اگر نیروگاه برق تعطیل شود همه شهر خاموش می‌شود.
بانک و صندوقهای بازنشستگی مانند نیروگاه برق هستند. ضریب تکاثرِ ورشکستگی بانک‌ها و صندوقهای بازنشستگی وحشتناک است.
یادداشت کامل را اینجا بخوانید.
@payamema
@meidari
🔹 فیلم مستندی که در مورد وضعیت صندوقهای بازنشستگی در دولت روحانی ساختیم، نامش «بمب ساعتی» بود.
ورشکستگی صندوقهای بازنشستگی مانند ورشکستگی بانک‌ها یک بمب بزرگ است که
فقط خود را نابود نمی‌کند، بلکه همه بخشهای اقتصادی و به دنبال آن نظام اجتماعی را تخریب خواهد کرد.
اگر یک کارخانه خودرو سازی ورشکست شود، فقط آن کارخانه و صنایع مرتبط با آن تعطیل می‌شوند یا آسیب می‌بینند، اما اگر نیروگاه برق تعطیل شود همه شهر خاموش می‌شود.
بانک و صندوقهای بازنشستگی مانند نیروگاه برق هستند. ضریب تکاثرِ ورشکستگی بانک‌ها و صندوقهای بازنشستگی وحشتناک است.
یادداشت کامل را اینجا بخوانید.
@payamema
@meidari
Forwarded from عکس نگار
🩸دختر کشی
دو سال پیش یک آپارتمان کوچک خریدم که دفتر کارم بشود؛ اما جناب بنگاهی بدون هماهنگی با من برای آپارتمان مستاجری پیدا کرد و قرار دادی بست.
به بنگاهی اعتراض کردم که من اصلا مستاجر نمی خواستم و چرا بی اجازه چنین کردی!
با مستاجر قرار گذاشتم که قرار داد را فسخ کنم؛ اما دیدم مستاجر خانم جوان فرهیخته سی ساله ای است که مدرس تاریخ است و پسر شش ساله ای دارد و دو روز در تهران تدریس می کند و دو روز در شهرستان.
از ملاقاتش خوشحال شدم و گفتم شما همین جا باش ولی خیلی مراقبت کن از همه چیز چون اینجا دفتر انتشارات من است و بعد از یکسال به آن احتیاج دارم و نمی توانم قرارداد را تمدید کنم.
دختر هم قبول کرد و ماجرا ختم به خیر شد.
پنج ماه بعد دختر پیش پدرم آمد که همسر سابقم که پسر دایی ام است مرا اذیت و آزار می کند و من می ترسم و می خواهم خانه را عوض کنم یا بروم شهرستان پیش پدرم.
پدرم می گوید باشد من اول با شوهر سابقت صحبت می کنم و اتمام حجت می کنم اما اگر فایده نداشت پول تو آماده است، شاید صلاح این باشد که به خانواده ات پناه ببری.
چند روز گذشت و دیگر از دختر خبری نشد تا اینکه پلیس با پدرم تماس گرفت و گفت که مستاجرتان را کشته اند و معلوم نیست قاتل کیست.
اینکه بر سر شاعری که از نَفَس فرشته ها ملول می شود و از مرگ پروانه ای بیمار، با چنین فاجعه ای چه آمد؛ بگذریم.
اما آپارتمان پلمپ شد و ما یقین داشتیم که زن جوان را شوهر سابقش کشته است تا اینکه بعدها معلوم شد پدر و برادرش با اسلحه او را جلوی چشم پسر کوچکش کشته اند و جرمش این بوده که چرا درس خوانده، چرا به تهران آمده، چرا تدریس می کرده و چرا از پسر عمه معتادش جدا شده است.
پدری که قاتل بود از ما شکایت کرد و افراد قبیله به آپارتمانم حمله کردند و پلمپ را شکستند وسایل مقتول را بردند. دیوارها را تخریب کردند و هنوز که هنوز است ما در گیر دادگاه قاتلانیم و همچنان ما را تهدید می کنند و آزار می دهند.
روزی مادرم به پدر دختر مقتول گفت: این دختر چند قرن برای شما زود بود شما لیاقت چنان دختری را نداشتید، او را کشتید تا دیگر نبینیدش تا نفهمید چقدر متعصب و جاهل و بی لیاقتید.
نه آن پدر هرگز مجازات شد نه آن برادر نه آن شوهر سابق.
نه می دانم قبر آن دختر کجاست و نه می دانم روی سنگ قبرش چه نوشته اند.
دختر هم استاد تاریخ بود و هم قربانی تاریخ سرزمینش.
من هر روز به مظلومیت چشم های آن پسرک معصوم فکر می کنم که به دیوار اتاقم تکیه داده بود؛ من از او پرسیدم اسمت چیه و کلاس چندمی؟
گفت: اسمم سروش است و سال دیگر به کلاس اول می روم.
آن روز او نمی دانست که اسم خودش مظلوم است اسم مادرش مقتول و اسم پدر و پدربزرگ و دایی اش قاتل...
پسر بچه را به روستا بردند؛ او هرگز به کلاس اول نرفت.
✍️#عرفان_نظرآهاری
@erfannazarahari🩸
دو سال پیش یک آپارتمان کوچک خریدم که دفتر کارم بشود؛ اما جناب بنگاهی بدون هماهنگی با من برای آپارتمان مستاجری پیدا کرد و قرار دادی بست.
به بنگاهی اعتراض کردم که من اصلا مستاجر نمی خواستم و چرا بی اجازه چنین کردی!
با مستاجر قرار گذاشتم که قرار داد را فسخ کنم؛ اما دیدم مستاجر خانم جوان فرهیخته سی ساله ای است که مدرس تاریخ است و پسر شش ساله ای دارد و دو روز در تهران تدریس می کند و دو روز در شهرستان.
از ملاقاتش خوشحال شدم و گفتم شما همین جا باش ولی خیلی مراقبت کن از همه چیز چون اینجا دفتر انتشارات من است و بعد از یکسال به آن احتیاج دارم و نمی توانم قرارداد را تمدید کنم.
دختر هم قبول کرد و ماجرا ختم به خیر شد.
پنج ماه بعد دختر پیش پدرم آمد که همسر سابقم که پسر دایی ام است مرا اذیت و آزار می کند و من می ترسم و می خواهم خانه را عوض کنم یا بروم شهرستان پیش پدرم.
پدرم می گوید باشد من اول با شوهر سابقت صحبت می کنم و اتمام حجت می کنم اما اگر فایده نداشت پول تو آماده است، شاید صلاح این باشد که به خانواده ات پناه ببری.
چند روز گذشت و دیگر از دختر خبری نشد تا اینکه پلیس با پدرم تماس گرفت و گفت که مستاجرتان را کشته اند و معلوم نیست قاتل کیست.
اینکه بر سر شاعری که از نَفَس فرشته ها ملول می شود و از مرگ پروانه ای بیمار، با چنین فاجعه ای چه آمد؛ بگذریم.
اما آپارتمان پلمپ شد و ما یقین داشتیم که زن جوان را شوهر سابقش کشته است تا اینکه بعدها معلوم شد پدر و برادرش با اسلحه او را جلوی چشم پسر کوچکش کشته اند و جرمش این بوده که چرا درس خوانده، چرا به تهران آمده، چرا تدریس می کرده و چرا از پسر عمه معتادش جدا شده است.
پدری که قاتل بود از ما شکایت کرد و افراد قبیله به آپارتمانم حمله کردند و پلمپ را شکستند وسایل مقتول را بردند. دیوارها را تخریب کردند و هنوز که هنوز است ما در گیر دادگاه قاتلانیم و همچنان ما را تهدید می کنند و آزار می دهند.
روزی مادرم به پدر دختر مقتول گفت: این دختر چند قرن برای شما زود بود شما لیاقت چنان دختری را نداشتید، او را کشتید تا دیگر نبینیدش تا نفهمید چقدر متعصب و جاهل و بی لیاقتید.
نه آن پدر هرگز مجازات شد نه آن برادر نه آن شوهر سابق.
نه می دانم قبر آن دختر کجاست و نه می دانم روی سنگ قبرش چه نوشته اند.
دختر هم استاد تاریخ بود و هم قربانی تاریخ سرزمینش.
من هر روز به مظلومیت چشم های آن پسرک معصوم فکر می کنم که به دیوار اتاقم تکیه داده بود؛ من از او پرسیدم اسمت چیه و کلاس چندمی؟
گفت: اسمم سروش است و سال دیگر به کلاس اول می روم.
آن روز او نمی دانست که اسم خودش مظلوم است اسم مادرش مقتول و اسم پدر و پدربزرگ و دایی اش قاتل...
پسر بچه را به روستا بردند؛ او هرگز به کلاس اول نرفت.
✍️#عرفان_نظرآهاری
@erfannazarahari🩸
Forwarded from مجتبی لشکربلوکی
🔲⭕️برای دختری که هم استاد تاریخ بود و هم قربانی تاریخ!
مجتبی لشکربلوکی
دو سال پیش یک آپارتمان کوچک خریدم که دفتر کارم بشود؛ اما جناب بنگاهی بدون هماهنگی با من برای آپارتمان مستاجری پیدا کرد و قراردادی بست. به بنگاهی اعتراض کردم که من اصلا مستاجر نمی خواستم و چرا بی اجازه چنین کردی!
با مستاجر قرار گذاشتم که قرار داد را فسخ کنم؛ اما دیدم مستاجر خانم جوان فرهیخته سی ساله ای است که مدرس تاریخ است و پسر شش ساله ای دارد و دو روز در تهران تدریس می کند و دو روز در شهرستان. از ملاقاتش خوشحال شدم و گفتم شما همین جا باش ولی خیلی مراقبت کن از همه چیز چون اینجا دفتر انتشارات من است و بعد از یکسال به آن احتیاج دارم و نمی توانم قرارداد را تمدید کنم. دختر هم قبول کرد و ماجرا ختم به خیر شد.
پنج ماه بعد دختر پیش پدرم آمد که همسر سابقم مرا اذیت و آزار می کند و من می ترسم و می خواهم خانه را عوض کنم یا بروم شهرستان پیش پدرم. پدرم می گوید باشد من اول با شوهر سابقت صحبت می کنم و اتمام حجت می کنم اما اگر فایده نداشت پول تو آماده است، شاید صلاح این باشد که به خانواده ات پناه ببری. چند روز گذشت و دیگر از دختر خبری نشد تا اینکه پلیس با پدرم تماس گرفت و گفت که مستاجرتان را کشته اند و معلوم نیست قاتل کیست.
آپارتمان پلمپ شد و ما یقین داشتیم که زن جوان را شوهر سابقش کشته است تا اینکه بعدها معلوم شد پدر و برادرش با اسلحه او را جلوی چشم پسر کوچکش کشته اند و جرمش این بوده که چرا درس خوانده، چرا به تهران آمده، چرا تدریس می کرده و چرا از شوهر معتادش جدا شده است.
پدری که قاتل بود از ما شکایت کرد و افراد قبیله به آپارتمانم حمله کردند و پلمپ را شکستند وسایل مقتول را بردند. دیوارها را تخریب کردند و هنوز که هنوز است ما در گیر دادگاه قاتلانیم و همچنان ما را تهدید می کنند و آزار می دهند.
روزی مادرم به پدر دختر گفت: این دختر چند قرن برای شما زود بود شما لیاقت چنان دختری را نداشتید، او را کشتید تا دیگر نبینیدش تا نفهمید چقدر متعصب و جاهل و بی لیاقتید. نه آن پدر هرگز مجازات شد نه آن برادر نه آن شوهر سابق.
نه می دانم قبر آن دختر کجاست و نه می دانم روی سنگ قبرش چه نوشته اند.
دختر هم استاد تاریخ بود و هم قربانی تاریخ سرزمینش. من هر روز به مظلومیت چشم های آن پسرک معصوم فکر می کنم که به دیوار اتاقم تکیه داده بود؛ من از او پرسیدم اسمت چیه و کلاس چندمی؟ گفت: اسمم [...] است و سال دیگر به کلاس اول می روم. آن روز او نمی دانست که اسم خودش مظلوم است اسم مادرش مقتول و اسم پدر و پدربزرگ و دایی اش قاتل. پسر بچه را به روستا بردند؛ او هرگز به کلاس اول نرفت (بر اساس روایتی واقعی از عرفان نظرآهاری؛ نویسنده و شاعره معاصر)
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی
این فاجعه نه اولین بار است که رخ می دهد و نه آخرین بار. آیا بدان معناست که تمام مسوولیت این عمل زشت بر عهده پدر و برداران مقتول است؟ قطعا نه! همه ما مسوولیم. مسوولیم و باید کاری کنیم. اخلاقی زیستن فقط به معنای دروغ نگفتن و دزدی نکردن نیست (اخلاق منفی گریز). بلکه اخلاقی زیستن یعنی آگاهی بخشی، مبارزه، روشن کردن و روشن نگاه داشتن چراغ های عقلانیت، عاطفه، امید و آگاهی در جان خویشتن و سپس دیگران (اخلاق مثبت گرا).
از امروز به بعد هر دختری که از حق خود محروم می شود، هر زنی که مورد سوء‌نیت و سوء‌رفتار قرار می گیرد، هر بانویی که در زندان بی شعوری مردان زندانی می‌شود، من و شما مسوولیم. ما مسوولیم که بنوییسم، بگوییم، فریاد بزنیم، آگاهی ببخشیم، نجات بدهیم، پشتیبانی کنیم. و اگر ننویسیم، نگوییم، فریاد نزنیم، آگاهی نبخشیم، نجات ندهیم و پشتیبانی نکنیم پاسخی در برابر وجدان و جامعه و جهان و خدا نخواهیم داشت. و قطعا اینگونه زندگی هیچگاه اخلاقی نخواهد بود حتی اگر یک دروغ در طول زندگی نگفته باشیم. صرفا با اخلاقی منفی گریز نمی توان اخلاقی زیست.
اصلا بگذارید از منظری دیگر نگاه کنیم: توسعه وابسته است به جمع عملکرد ما انسان ها. عملکرد ما انسان ها در دو ساحت بیرونی خود را نشان می دهد: رفتار و گفتار. این دو ساحت کاملا وابسته است به سه ساحت درونی: باورها، احساسات و تمایلات. اگر توسعه می خواهیم باید گذر کنیم از باورهای نادرست، احساسات نابالغ و تمایلات نامطلوب و این مبارزه می خواهد. صرفا با «زندگی پاکیزه شخصی» نمی توان به توسعه دست یافت. توسعه یعنی یادگیری عمیق جمعی. باید باورهای درست، احساسات بجا و تمایلات عقلایی را ترویج و تمرین و گفتگو کنیم. اینجاست که توسعه، مسوولیت اجتماعی و اخلاق مثبت گرا کنار هم قرار می گیرند.
@Dr_Lashkarbolouki
مجتبی لشکربلوکی
دو سال پیش یک آپارتمان کوچک خریدم که دفتر کارم بشود؛ اما جناب بنگاهی بدون هماهنگی با من برای آپارتمان مستاجری پیدا کرد و قراردادی بست. به بنگاهی اعتراض کردم که من اصلا مستاجر نمی خواستم و چرا بی اجازه چنین کردی!
با مستاجر قرار گذاشتم که قرار داد را فسخ کنم؛ اما دیدم مستاجر خانم جوان فرهیخته سی ساله ای است که مدرس تاریخ است و پسر شش ساله ای دارد و دو روز در تهران تدریس می کند و دو روز در شهرستان. از ملاقاتش خوشحال شدم و گفتم شما همین جا باش ولی خیلی مراقبت کن از همه چیز چون اینجا دفتر انتشارات من است و بعد از یکسال به آن احتیاج دارم و نمی توانم قرارداد را تمدید کنم. دختر هم قبول کرد و ماجرا ختم به خیر شد.
پنج ماه بعد دختر پیش پدرم آمد که همسر سابقم مرا اذیت و آزار می کند و من می ترسم و می خواهم خانه را عوض کنم یا بروم شهرستان پیش پدرم. پدرم می گوید باشد من اول با شوهر سابقت صحبت می کنم و اتمام حجت می کنم اما اگر فایده نداشت پول تو آماده است، شاید صلاح این باشد که به خانواده ات پناه ببری. چند روز گذشت و دیگر از دختر خبری نشد تا اینکه پلیس با پدرم تماس گرفت و گفت که مستاجرتان را کشته اند و معلوم نیست قاتل کیست.
آپارتمان پلمپ شد و ما یقین داشتیم که زن جوان را شوهر سابقش کشته است تا اینکه بعدها معلوم شد پدر و برادرش با اسلحه او را جلوی چشم پسر کوچکش کشته اند و جرمش این بوده که چرا درس خوانده، چرا به تهران آمده، چرا تدریس می کرده و چرا از شوهر معتادش جدا شده است.
پدری که قاتل بود از ما شکایت کرد و افراد قبیله به آپارتمانم حمله کردند و پلمپ را شکستند وسایل مقتول را بردند. دیوارها را تخریب کردند و هنوز که هنوز است ما در گیر دادگاه قاتلانیم و همچنان ما را تهدید می کنند و آزار می دهند.
روزی مادرم به پدر دختر گفت: این دختر چند قرن برای شما زود بود شما لیاقت چنان دختری را نداشتید، او را کشتید تا دیگر نبینیدش تا نفهمید چقدر متعصب و جاهل و بی لیاقتید. نه آن پدر هرگز مجازات شد نه آن برادر نه آن شوهر سابق.
نه می دانم قبر آن دختر کجاست و نه می دانم روی سنگ قبرش چه نوشته اند.
دختر هم استاد تاریخ بود و هم قربانی تاریخ سرزمینش. من هر روز به مظلومیت چشم های آن پسرک معصوم فکر می کنم که به دیوار اتاقم تکیه داده بود؛ من از او پرسیدم اسمت چیه و کلاس چندمی؟ گفت: اسمم [...] است و سال دیگر به کلاس اول می روم. آن روز او نمی دانست که اسم خودش مظلوم است اسم مادرش مقتول و اسم پدر و پدربزرگ و دایی اش قاتل. پسر بچه را به روستا بردند؛ او هرگز به کلاس اول نرفت (بر اساس روایتی واقعی از عرفان نظرآهاری؛ نویسنده و شاعره معاصر)
☑️⭕️تحلیل و تجویز راهبردی
این فاجعه نه اولین بار است که رخ می دهد و نه آخرین بار. آیا بدان معناست که تمام مسوولیت این عمل زشت بر عهده پدر و برداران مقتول است؟ قطعا نه! همه ما مسوولیم. مسوولیم و باید کاری کنیم. اخلاقی زیستن فقط به معنای دروغ نگفتن و دزدی نکردن نیست (اخلاق منفی گریز). بلکه اخلاقی زیستن یعنی آگاهی بخشی، مبارزه، روشن کردن و روشن نگاه داشتن چراغ های عقلانیت، عاطفه، امید و آگاهی در جان خویشتن و سپس دیگران (اخلاق مثبت گرا).
از امروز به بعد هر دختری که از حق خود محروم می شود، هر زنی که مورد سوء‌نیت و سوء‌رفتار قرار می گیرد، هر بانویی که در زندان بی شعوری مردان زندانی می‌شود، من و شما مسوولیم. ما مسوولیم که بنوییسم، بگوییم، فریاد بزنیم، آگاهی ببخشیم، نجات بدهیم، پشتیبانی کنیم. و اگر ننویسیم، نگوییم، فریاد نزنیم، آگاهی نبخشیم، نجات ندهیم و پشتیبانی نکنیم پاسخی در برابر وجدان و جامعه و جهان و خدا نخواهیم داشت. و قطعا اینگونه زندگی هیچگاه اخلاقی نخواهد بود حتی اگر یک دروغ در طول زندگی نگفته باشیم. صرفا با اخلاقی منفی گریز نمی توان اخلاقی زیست.
اصلا بگذارید از منظری دیگر نگاه کنیم: توسعه وابسته است به جمع عملکرد ما انسان ها. عملکرد ما انسان ها در دو ساحت بیرونی خود را نشان می دهد: رفتار و گفتار. این دو ساحت کاملا وابسته است به سه ساحت درونی: باورها، احساسات و تمایلات. اگر توسعه می خواهیم باید گذر کنیم از باورهای نادرست، احساسات نابالغ و تمایلات نامطلوب و این مبارزه می خواهد. صرفا با «زندگی پاکیزه شخصی» نمی توان به توسعه دست یافت. توسعه یعنی یادگیری عمیق جمعی. باید باورهای درست، احساسات بجا و تمایلات عقلایی را ترویج و تمرین و گفتگو کنیم. اینجاست که توسعه، مسوولیت اجتماعی و اخلاق مثبت گرا کنار هم قرار می گیرند.
@Dr_Lashkarbolouki
Forwarded from تحلیل و رصد
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
.
داریوش: زبان ما زبانِ اسلحه نبود؛ زبانِ اعتراضِ با عشق بود!
خاطره جالب بهروز وثوقی و داریوش اقبالی از ترفندهای ساواک برای از میان‌بدر کردنِ دگراندیشان و حتا انذار هنرمندانِ معترض.
@tahlilvarasad
داریوش: زبان ما زبانِ اسلحه نبود؛ زبانِ اعتراضِ با عشق بود!
خاطره جالب بهروز وثوقی و داریوش اقبالی از ترفندهای ساواک برای از میان‌بدر کردنِ دگراندیشان و حتا انذار هنرمندانِ معترض.
@tahlilvarasad
Forwarded from هم‌میهن
عباس عبدی: پاسخ ساسی مانکن به دست‌اندرکاران برنامه خاله لیلا، ویرانگرتر از کلیپ او بود.
موفقیت و شکست هر ساختاری در رسانه رسمی آن دیده می‌شود.
@hammihanonline
موفقیت و شکست هر ساختاری در رسانه رسمی آن دیده می‌شود.
@hammihanonline
Forwarded from آرشیو عبدی مدیا
🔴 پاسخ ساسی مانکن به عمو پورنگ
💢 داریوش فرضیایی، مجری برنامه‌های کودکان در صدا و سیما که به عنوان «عمو پورنگ» شناخته می‌شود در یک پست اینستاگرامی از ترانه تازه منتشر شده ساسی مانکن به نام «برادران لیلا» انتقاد کرد. آقای فرضیایی نوشته است «نمی‌دانم چه در سر آنها می‌گذرد. امیدوارم لااقل به بچه‌های بی‌گناه و معصوم رحم کنند...
📌من خودم عاشق شادی و ترانه های شادِ کودکانه هستم ولی نه به این قیمت؛ به بهانه شادی چنین آثار بی‌محتوایی را به خورد این فرشته های معصوم ندهید.»
📌در کامنت‌های زیر پست آقای فرضیایی، ساسان حیدری معروف به ساسی مانکن پاسخ داده است که این ترانه همانطور که قبلا گفته است برای سن ۱۸ سال به بالاست و برای بچه‌ها نیست. ساسی مانکن نوشته است که از وقتی او بچه بوده عمو پورنگ در صدا و سیما برای بچه‌ها برنامه اجرا می‌کرده هر روز و چطور نتوانسته است کودکان را طوری تربیت کند که این طور ترانه‌ها را گوش ندهند.
📌او نوشته است عمو پورنگ هر روز برنامه دارد و ساسی مانکن سالی یک کلیپ منتشر می‌کند.
#عبدی_مدیا
🆔 @AbdiMedia
💢 داریوش فرضیایی، مجری برنامه‌های کودکان در صدا و سیما که به عنوان «عمو پورنگ» شناخته می‌شود در یک پست اینستاگرامی از ترانه تازه منتشر شده ساسی مانکن به نام «برادران لیلا» انتقاد کرد. آقای فرضیایی نوشته است «نمی‌دانم چه در سر آنها می‌گذرد. امیدوارم لااقل به بچه‌های بی‌گناه و معصوم رحم کنند...
📌من خودم عاشق شادی و ترانه های شادِ کودکانه هستم ولی نه به این قیمت؛ به بهانه شادی چنین آثار بی‌محتوایی را به خورد این فرشته های معصوم ندهید.»
📌در کامنت‌های زیر پست آقای فرضیایی، ساسان حیدری معروف به ساسی مانکن پاسخ داده است که این ترانه همانطور که قبلا گفته است برای سن ۱۸ سال به بالاست و برای بچه‌ها نیست. ساسی مانکن نوشته است که از وقتی او بچه بوده عمو پورنگ در صدا و سیما برای بچه‌ها برنامه اجرا می‌کرده هر روز و چطور نتوانسته است کودکان را طوری تربیت کند که این طور ترانه‌ها را گوش ندهند.
📌او نوشته است عمو پورنگ هر روز برنامه دارد و ساسی مانکن سالی یک کلیپ منتشر می‌کند.
#عبدی_مدیا
🆔 @AbdiMedia
Forwarded from عباس وریج کاظمی
🔍 یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد
✍️عباس کاظمی
🔸اگر آدمی موجودی است که در شبکه زیست می‌کند، آن‌وقت خودش نیز بخشی از آن نیروی شبکه‌ساز جامعه خواهد بود. بااین‌حساب، برای فردی که مهاجرت می‌کند، دو پدیدۀ همزمان رخ خواهد داد:
اول اینکه، در کشور جدید، با مبرم‌ترین مشکل خود یعنی ایجاد شبکۀ جدید یا درافکندن خود درون شبکه‌هایی ازپیش‌موجود برای گریز از انزوا مواجه می‌شود.
دوم اینکه، فرد مهاجر، فقط شبکۀ ازپیش‌موجودش را از دست نمی‌دهد، بلکه تکه‌ای از شبکۀ موجود در جامعه را پشت سر خود پاره می‌کند.
🔸اگر هر شبکه را چونان توری فرض کنیم، با سرعت‌گرفتن جریان مهاجرت، ما با تورهایی پاره‌‌شده مواجه می‌شویم که تعاملات ما انسان‌ها در آن گسسته شده است؛ پس مهاجر فقط خود نیست که در مقصد سرگردان می‌شود، بلکه آدمیان جامعۀ مبدأ نیز از پی او به سرگردانی دچار می‌شوند.
👌چه بسیار از ما که در کشور ماندیم، با مهاجرت دوستان و همکاران و همکلاسی‌های خود، دچار تنهایی و انزوای بیشتر شده‌ایم؛ بدین‌طریق، بسیاری از حلقه‌های ارتباطی‌مان تخریب شده‌اند و اگر این تورهای تخریب‌شده به جمعیت میان‌سال برگردند، تا اندازۀ زیادی ترمیم‌ناپذیر باقی می‌مانند
(این روزها جمعیت میان‌سالان و جمعیت در سن شغل، بیشترین جمعیت مهاجر را تشکیل می‌دهند؛ پس بخشی از نارضایتی، درون جمعیت برجای‌مانده در همین بازۀ سنی تولید می‌شود).
🔹وقتی‌که به ۱۵ سال قبل خود برمی‌گردم، کنار خود دوستانی داشتم که تعاملاتم را غنی می‌کردند (در فراغت، مهمانی، ورزش، سفر و در محل کار). اکنون اغلب آن دوستان هریک از روی اجبار یا ناامیدی به کشوری سفر کردند (و من بر این مؤلفۀ اجبار یا ناامیدی تأکید می‌کنم). با رفتن هریک از آنها، شبکۀ تعاملات قوی من نیز بیشتر ویران شده‌است و علی‌رغم تعاملات گسترده‌ام (به‌دلیل شغل معلمی‌ام) به‌شدت بخشی از تعاملات زندگی‌ام غیرقابل ترمیم شده‌است؛ برای‌آنکه شبکه‌های تعاملی‌مان، فقط ما را به هم وصل نمی‌کنند، بلکه پشت سرخود تاریخی را شکل می‌دهند که با تخریب آنها، بازماندگان را نیز با حسی مستمر از غریبگی و تنهایی روبرو می‌سازند.
تا همین چندی پیش فکر می‌کردم که رفتن یعنی گسستن از شبکۀ نیرومند تاریخ‌سازمان، حالا فکر می‌کنم رفتن هریک از آدم‌ها یعنی تخریب شبکه‌های بازماندگان؛ بدین‌شکل، با حسی از تنهایی در هر دو سو روبرو می‌شویم.
✅ اما آنانی از طبقۀ حاکم که می‌گویند اگر از ما یا نظاممان خوشتان نمی‌آید آزادید که بروید، نه‌تنها بر مهاجران، بلکه با برجای‌ماندگان نیز جفا می‌کنند. چرا‌که این «باقی‌ماندگان» در نهایت، چیزی جز «پسماند (left-over)» از شبکه‌‌ای ویران نخواهند بود.
✅ مهاجرت فقط گسستن از شبکۀ خود نیست، بلکه «شبکه‌گسستن» نیز است. اگر این‌طور باشد، نیروهایی که به تسریع مهاجرت و محوکردن افق‌های امید، و واپس‌روی بیشتر کشور دامن می‌زنند، درواقع مسئول ویرانی جامعه‌اند. آنها که با سرخوشی و تبختر، رفتن مردم را به جشن می‌نشینند، روزگاری در مقابل خود، به‌جای تورهای برسازندۀ جامعه، با رسن‌ها و دام‌های ویرانگر و کشنده روبرو خواهند شد. پیامد جامعۀ گسسته، لرزش‌ها‌ی بیشتر و زلزله‌های ویرانگرتر خواهد بود.
#مهاجرت #یادداشت
۱۱ آذر ۱۴۰۲
https://t.me/Varijkazemi
✍️عباس کاظمی
🔸اگر آدمی موجودی است که در شبکه زیست می‌کند، آن‌وقت خودش نیز بخشی از آن نیروی شبکه‌ساز جامعه خواهد بود. بااین‌حساب، برای فردی که مهاجرت می‌کند، دو پدیدۀ همزمان رخ خواهد داد:
اول اینکه، در کشور جدید، با مبرم‌ترین مشکل خود یعنی ایجاد شبکۀ جدید یا درافکندن خود درون شبکه‌هایی ازپیش‌موجود برای گریز از انزوا مواجه می‌شود.
دوم اینکه، فرد مهاجر، فقط شبکۀ ازپیش‌موجودش را از دست نمی‌دهد، بلکه تکه‌ای از شبکۀ موجود در جامعه را پشت سر خود پاره می‌کند.
🔸اگر هر شبکه را چونان توری فرض کنیم، با سرعت‌گرفتن جریان مهاجرت، ما با تورهایی پاره‌‌شده مواجه می‌شویم که تعاملات ما انسان‌ها در آن گسسته شده است؛ پس مهاجر فقط خود نیست که در مقصد سرگردان می‌شود، بلکه آدمیان جامعۀ مبدأ نیز از پی او به سرگردانی دچار می‌شوند.
👌چه بسیار از ما که در کشور ماندیم، با مهاجرت دوستان و همکاران و همکلاسی‌های خود، دچار تنهایی و انزوای بیشتر شده‌ایم؛ بدین‌طریق، بسیاری از حلقه‌های ارتباطی‌مان تخریب شده‌اند و اگر این تورهای تخریب‌شده به جمعیت میان‌سال برگردند، تا اندازۀ زیادی ترمیم‌ناپذیر باقی می‌مانند
(این روزها جمعیت میان‌سالان و جمعیت در سن شغل، بیشترین جمعیت مهاجر را تشکیل می‌دهند؛ پس بخشی از نارضایتی، درون جمعیت برجای‌مانده در همین بازۀ سنی تولید می‌شود).
🔹وقتی‌که به ۱۵ سال قبل خود برمی‌گردم، کنار خود دوستانی داشتم که تعاملاتم را غنی می‌کردند (در فراغت، مهمانی، ورزش، سفر و در محل کار). اکنون اغلب آن دوستان هریک از روی اجبار یا ناامیدی به کشوری سفر کردند (و من بر این مؤلفۀ اجبار یا ناامیدی تأکید می‌کنم). با رفتن هریک از آنها، شبکۀ تعاملات قوی من نیز بیشتر ویران شده‌است و علی‌رغم تعاملات گسترده‌ام (به‌دلیل شغل معلمی‌ام) به‌شدت بخشی از تعاملات زندگی‌ام غیرقابل ترمیم شده‌است؛ برای‌آنکه شبکه‌های تعاملی‌مان، فقط ما را به هم وصل نمی‌کنند، بلکه پشت سرخود تاریخی را شکل می‌دهند که با تخریب آنها، بازماندگان را نیز با حسی مستمر از غریبگی و تنهایی روبرو می‌سازند.
تا همین چندی پیش فکر می‌کردم که رفتن یعنی گسستن از شبکۀ نیرومند تاریخ‌سازمان، حالا فکر می‌کنم رفتن هریک از آدم‌ها یعنی تخریب شبکه‌های بازماندگان؛ بدین‌شکل، با حسی از تنهایی در هر دو سو روبرو می‌شویم.
✅ اما آنانی از طبقۀ حاکم که می‌گویند اگر از ما یا نظاممان خوشتان نمی‌آید آزادید که بروید، نه‌تنها بر مهاجران، بلکه با برجای‌ماندگان نیز جفا می‌کنند. چرا‌که این «باقی‌ماندگان» در نهایت، چیزی جز «پسماند (left-over)» از شبکه‌‌ای ویران نخواهند بود.
✅ مهاجرت فقط گسستن از شبکۀ خود نیست، بلکه «شبکه‌گسستن» نیز است. اگر این‌طور باشد، نیروهایی که به تسریع مهاجرت و محوکردن افق‌های امید، و واپس‌روی بیشتر کشور دامن می‌زنند، درواقع مسئول ویرانی جامعه‌اند. آنها که با سرخوشی و تبختر، رفتن مردم را به جشن می‌نشینند، روزگاری در مقابل خود، به‌جای تورهای برسازندۀ جامعه، با رسن‌ها و دام‌های ویرانگر و کشنده روبرو خواهند شد. پیامد جامعۀ گسسته، لرزش‌ها‌ی بیشتر و زلزله‌های ویرانگرتر خواهد بود.
#مهاجرت #یادداشت
۱۱ آذر ۱۴۰۲
https://t.me/Varijkazemi
Telegram
عباس وریج کاظمی
عباس کاظمی هستم پژوهشگر حوزهٔ مطالعات فرهنگی. می‌توانید با لینک زیر با من در تماس باشید
@Abbasvarijkazemi
@Abbasvarijkazemi
Forwarded from از گذشته و اکنون (احمدرضا بهرامپور عمران)
"هدیه‌ی استاد غلامحسینِ یوسفی به چوبک"
چوبک داستان‌نویس شاخصی است. براهنی قصه‌نویسی‌اش را برپایه‌ی تحلیل آثارِ او نوشته. البته چوبک نیز هم‌چون اغلبِ داستان‌نویسان ایرانی، آغازی درخشان‌تر داشته. چراغِ آخر و روزِ اول قبرِ او، گرچه قابلِ قبول اند اما هرگز ستایش‌برانگیز نیستند.
تنگسیرِ چوبک، قصه‌ی عصیانِ شیرمحمد علیهِ نظامِ سرکوب‌گرانه‌ی حاکم بر جامعه‌ی ایرانی (در اواخرِ عهد قاجار و سیطره‌ی انگلیس بر جنوب ایران) است. قصه‌ی مردی دچارِ فقر و فاقه و دستخوشِ ناملایمات و بی‌عدالتی‌ها؛ کسی که بازاریِ فرصت‌طلبی داروندارش را بالاکشیده. پیگیری‌ها واصرارهایش (و نه التماس‌هایش) کارگر نمی‌افتد. او اما نه‌تنها مقابلِ نیرنگ و تزویر و زر و زور، زانونمی‌زند، که حتی حاضر نیست حق‌اش را از مجاریِ قانونی پیگیری‌کند. سر به عصیان‌می‌زند، کینه‌می‌کشد تا آرام بگیرد.
واکنش‌ها علیهِ این داستانِ واقع‌گرایانه و قهرمان‌پرورانه متفاوت بوده. اغلب، به‌خصوص در سنجشِ با خیمه‌شب‌بازی و انتری که لوطی‌اش مرده‌بود، آن را اثری شکست‌خورده یا دست‌کم عقبگردی درکارِ چوبک ارزیابیکردهاند. اندک‌شمار اند کسانی هم‌چون نجف دریابندری (شاید در تقابلِ با بوف کور) که داستان را ستوده‌اند.
تنگسیر قصه‌ای است که طرح‌واره‌ای از آن را پیش‌تر رسولِ پرویزی نیز منتشرکرده‌بود. چندی بعد، امیرِ نادری از روی قصه‌ی چوبک، فیلم نیز ساخت.
استاد غلامحسینِ یوسفی از معدود استادانِ ادبیات بودند که درکنارِ شعرِ فارسی، به نثرِ دیروز و امروز نیز توجهی جدی داشتند. در کتاب برگ‌هایی در آغوش باد (مجموعه مقالات، منتشرشده در سال۲۵۳۶) استاد یوسفی تنگسیر را نیز نقد و بررسی‌کرده‌اند. نگاه ایشان به اثر ستایش‌آمیز است. ایشان چوبک را "نویسنده‌ی نامدار و چیره‌دستِ معاصر" خوانده‌اند. شخصیت‌پردازی بیرونی و درونیِ آدم‌ها، فضاسازی و جزیی‌نگری واقع‌گرایانه‌ی اثر را ستوده‌اند. وجوهِ نمادپردازانه و اشاراتِ آن را نیز موفق‌آمیز ارزیابیکردهاند. در نگاه ایشان تنگسیر اثری است که هیچ‌چیز، اعم از وقایع و گفتگوها در آن زائد نیست. طنزها و شیرینی‌های پیدا و پنهانِ داستان نیز بجا و بسنده است. دنباله‌ی نوشته‌ی استاد یوسفی نیز تحلیلِ درخششِ نثر داستان و بهره‌گیری نویسنده از زبانِ محاوره و بومی است.
در پایان نیز آورده‌اند:
"نویسنده‌ی این سطور کتاب تنگسیر را از آثار ارجمند ادب فارسیِ معاصر می‌شمارد" (انتشارات توس، ۲۵۳۶، ج اول، صص ۴۱۵_۴۰۵).
صدرالدین الهی گزارشی از دیدارِ خود را با چوبک در هفتادوهفت سالگی‌ِ او منتشرکرده‌است. جایی از استاد غلامحسینِ یوسفی نیز سخن به‌میان‌می‌آید. طبیعی است که چوبک ایشان را بستاید و نقدشان را "جالب‌ترین و کامل‌ترین نقدها بر تنگسیر" بداند؛ اما جالب آن است که چوبک خلق و خوی ایشان را نیز می‌ستاید و به ماجرایی خصوصی از دیدارشان نیز اشاره‌می‌کند.
ماجرا از زبان صدرالدین الهی:
"با همه‌ی ورع و زهدِ واقعی، چون به دیدنِ چوبک آمده، مشروب گران‌قیمتی برایش آورده که نویسنده به یاد او هرگز آن را نگشوده و چون یادگاری نگه‌داشته‌است. و به‌یادمی‌آورد که دکتر یوسفی تمام شب بی‌آن‌که شریکِ جامِ او باشد در مجلسِ وی نشسته و مستمعِ نقطه‌نظرهای خاص چوبک درباره‌ی مذهب و دین بوده و با بزرگواری گوش‌داده و گذشته است" (یاد صادق چوبک، به کوشش علی دهباشی، نشر ثالث، ۱۳۷۱، ص ۱۲۱).
@azgozashtevaaknoon
چوبک داستان‌نویس شاخصی است. براهنی قصه‌نویسی‌اش را برپایه‌ی تحلیل آثارِ او نوشته. البته چوبک نیز هم‌چون اغلبِ داستان‌نویسان ایرانی، آغازی درخشان‌تر داشته. چراغِ آخر و روزِ اول قبرِ او، گرچه قابلِ قبول اند اما هرگز ستایش‌برانگیز نیستند.
تنگسیرِ چوبک، قصه‌ی عصیانِ شیرمحمد علیهِ نظامِ سرکوب‌گرانه‌ی حاکم بر جامعه‌ی ایرانی (در اواخرِ عهد قاجار و سیطره‌ی انگلیس بر جنوب ایران) است. قصه‌ی مردی دچارِ فقر و فاقه و دستخوشِ ناملایمات و بی‌عدالتی‌ها؛ کسی که بازاریِ فرصت‌طلبی داروندارش را بالاکشیده. پیگیری‌ها واصرارهایش (و نه التماس‌هایش) کارگر نمی‌افتد. او اما نه‌تنها مقابلِ نیرنگ و تزویر و زر و زور، زانونمی‌زند، که حتی حاضر نیست حق‌اش را از مجاریِ قانونی پیگیری‌کند. سر به عصیان‌می‌زند، کینه‌می‌کشد تا آرام بگیرد.
واکنش‌ها علیهِ این داستانِ واقع‌گرایانه و قهرمان‌پرورانه متفاوت بوده. اغلب، به‌خصوص در سنجشِ با خیمه‌شب‌بازی و انتری که لوطی‌اش مرده‌بود، آن را اثری شکست‌خورده یا دست‌کم عقبگردی درکارِ چوبک ارزیابیکردهاند. اندک‌شمار اند کسانی هم‌چون نجف دریابندری (شاید در تقابلِ با بوف کور) که داستان را ستوده‌اند.
تنگسیر قصه‌ای است که طرح‌واره‌ای از آن را پیش‌تر رسولِ پرویزی نیز منتشرکرده‌بود. چندی بعد، امیرِ نادری از روی قصه‌ی چوبک، فیلم نیز ساخت.
استاد غلامحسینِ یوسفی از معدود استادانِ ادبیات بودند که درکنارِ شعرِ فارسی، به نثرِ دیروز و امروز نیز توجهی جدی داشتند. در کتاب برگ‌هایی در آغوش باد (مجموعه مقالات، منتشرشده در سال۲۵۳۶) استاد یوسفی تنگسیر را نیز نقد و بررسی‌کرده‌اند. نگاه ایشان به اثر ستایش‌آمیز است. ایشان چوبک را "نویسنده‌ی نامدار و چیره‌دستِ معاصر" خوانده‌اند. شخصیت‌پردازی بیرونی و درونیِ آدم‌ها، فضاسازی و جزیی‌نگری واقع‌گرایانه‌ی اثر را ستوده‌اند. وجوهِ نمادپردازانه و اشاراتِ آن را نیز موفق‌آمیز ارزیابیکردهاند. در نگاه ایشان تنگسیر اثری است که هیچ‌چیز، اعم از وقایع و گفتگوها در آن زائد نیست. طنزها و شیرینی‌های پیدا و پنهانِ داستان نیز بجا و بسنده است. دنباله‌ی نوشته‌ی استاد یوسفی نیز تحلیلِ درخششِ نثر داستان و بهره‌گیری نویسنده از زبانِ محاوره و بومی است.
در پایان نیز آورده‌اند:
"نویسنده‌ی این سطور کتاب تنگسیر را از آثار ارجمند ادب فارسیِ معاصر می‌شمارد" (انتشارات توس، ۲۵۳۶، ج اول، صص ۴۱۵_۴۰۵).
صدرالدین الهی گزارشی از دیدارِ خود را با چوبک در هفتادوهفت سالگی‌ِ او منتشرکرده‌است. جایی از استاد غلامحسینِ یوسفی نیز سخن به‌میان‌می‌آید. طبیعی است که چوبک ایشان را بستاید و نقدشان را "جالب‌ترین و کامل‌ترین نقدها بر تنگسیر" بداند؛ اما جالب آن است که چوبک خلق و خوی ایشان را نیز می‌ستاید و به ماجرایی خصوصی از دیدارشان نیز اشاره‌می‌کند.
ماجرا از زبان صدرالدین الهی:
"با همه‌ی ورع و زهدِ واقعی، چون به دیدنِ چوبک آمده، مشروب گران‌قیمتی برایش آورده که نویسنده به یاد او هرگز آن را نگشوده و چون یادگاری نگه‌داشته‌است. و به‌یادمی‌آورد که دکتر یوسفی تمام شب بی‌آن‌که شریکِ جامِ او باشد در مجلسِ وی نشسته و مستمعِ نقطه‌نظرهای خاص چوبک درباره‌ی مذهب و دین بوده و با بزرگواری گوش‌داده و گذشته است" (یاد صادق چوبک، به کوشش علی دهباشی، نشر ثالث، ۱۳۷۱، ص ۱۲۱).
@azgozashtevaaknoon
از گذشته و اکنون
"هدیه‌ی استاد غلامحسینِ یوسفی به چوبک" چوبک داستان‌نویس شاخصی است. براهنی قصه‌نویسی‌اش را برپایه‌ی تحلیل آثارِ او نوشته. البته چوبک نیز هم‌چون اغلبِ داستان‌نویسان ایرانی، آغازی درخشان‌تر داشته. چراغِ آخر و روزِ اول قبرِ او، گرچه قابلِ قبول اند اما هرگز ستایش‌برانگیز…
یکی از دوستان، موردی از خطای نویسنده‌ی یادداشت بالا را به من یادآوری کرده است:
نجف دریابندری تنگسیر را از آثار دوران انحطاط نویسندگی صادق چوبک می‌داند.👇👇👇
نجف دریابندری تنگسیر را از آثار دوران انحطاط نویسندگی صادق چوبک می‌داند.👇👇👇
Forwarded from نگاه متفاوت (احمد زیدآبادی)
زلزلۀ فرهنگی؟
ساسی مانکن ترانه‌ای خوانده است از همان جنسی که از او انتظار می‌رود! مشابه این ترانه و بسیار غلیظ‌تر از آن، در جوامع مختلف دنیا روزانه د‌ه‌ها مورد ساخته و خوانده می‌شود، بدون آنکه توجه خاصی از سوی دستگاه‌های دولتی و مراکز فرهنگی و محافل مذهبی و حامیان خانواده و سنت‌های اجتماعی و اخلاقی برانگیزد.
در کشور ما اما با پخش این ترانه، گویی زلزلۀ فرهنگی 9 ریشتری به وقوع پیوسته است! خب، این چه فرهنگی است که یک نفر با یک ترانه می‌تواند چهارستون آن را به لرزه در آورد؟
روشن است که مشکل در جای دیگری است. جامعۀ ما با بحران فرهنگی روبرو است. عوامل اصلی ایجاد این بحران، همان‌هایی هستند که در بازی قدرت سیاسی، و با استفاده از تریبون‌های انحصاری و یک‌سویه، از یک طرف تمام مواریث و استوانه‌های علمی و فرهنگی و اخلاقی این جامعه را ملکوک و یا منزوی کردند و از طرف دیگر، با ترویج انواع و اقسام خرافات عقل‌ستیز و ستایش از هیجان هیستریک و تقلید کورکورانه و سرسپردگی اعتقادی و سیاسی، جوانان را از اندیشه‌ورزی و تعقل و نقد و صراحت و انتخاب بازداشتند. نتیجۀ این ایلغار فرهنگی، وضعیتی شده است که امثال ساسی مانکن با یک ترانه قادرند در این جامعه زلزله به پا کنند. شگفت اینکه، آنان که مسئول این وضع هستند به جای آنکه پاسخگو باشند، طلبکار هم شده‌اند!
آنها که برای کسب ثروت و قدرت و منافع دنیوی، تمام برج و باروهای فرهنگی و اخلاقی این جامعه را ویران کرده‌اند، مسئول رواج ابتذال در این کشورند نه آن خواننده‌ای که کارش اساساً همین است و اصلاً در سبک زندگی خود چیزی به عنوان ابتذال را به رسمیت نمی‌شناسد که بخواهد از ترویج آن خودداری کند!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
ساسی مانکن ترانه‌ای خوانده است از همان جنسی که از او انتظار می‌رود! مشابه این ترانه و بسیار غلیظ‌تر از آن، در جوامع مختلف دنیا روزانه د‌ه‌ها مورد ساخته و خوانده می‌شود، بدون آنکه توجه خاصی از سوی دستگاه‌های دولتی و مراکز فرهنگی و محافل مذهبی و حامیان خانواده و سنت‌های اجتماعی و اخلاقی برانگیزد.
در کشور ما اما با پخش این ترانه، گویی زلزلۀ فرهنگی 9 ریشتری به وقوع پیوسته است! خب، این چه فرهنگی است که یک نفر با یک ترانه می‌تواند چهارستون آن را به لرزه در آورد؟
روشن است که مشکل در جای دیگری است. جامعۀ ما با بحران فرهنگی روبرو است. عوامل اصلی ایجاد این بحران، همان‌هایی هستند که در بازی قدرت سیاسی، و با استفاده از تریبون‌های انحصاری و یک‌سویه، از یک طرف تمام مواریث و استوانه‌های علمی و فرهنگی و اخلاقی این جامعه را ملکوک و یا منزوی کردند و از طرف دیگر، با ترویج انواع و اقسام خرافات عقل‌ستیز و ستایش از هیجان هیستریک و تقلید کورکورانه و سرسپردگی اعتقادی و سیاسی، جوانان را از اندیشه‌ورزی و تعقل و نقد و صراحت و انتخاب بازداشتند. نتیجۀ این ایلغار فرهنگی، وضعیتی شده است که امثال ساسی مانکن با یک ترانه قادرند در این جامعه زلزله به پا کنند. شگفت اینکه، آنان که مسئول این وضع هستند به جای آنکه پاسخگو باشند، طلبکار هم شده‌اند!
آنها که برای کسب ثروت و قدرت و منافع دنیوی، تمام برج و باروهای فرهنگی و اخلاقی این جامعه را ویران کرده‌اند، مسئول رواج ابتذال در این کشورند نه آن خواننده‌ای که کارش اساساً همین است و اصلاً در سبک زندگی خود چیزی به عنوان ابتذال را به رسمیت نمی‌شناسد که بخواهد از ترویج آن خودداری کند!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
Forwarded from جرعه
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
♦️محمدعلی موحد در خصوص شرح مثنوی در ایران سخن می‌گوید🔺
مشاهده در یوتیوب
@joreah_journal
www.instagram.com/joreah_journal
مشاهده در یوتیوب
@joreah_journal
www.instagram.com/joreah_journal
Forwarded from ارزیابی شتابزده (Mohammadreza Eslami)
✍️گزارش مالی ۲۰۲۲ شرکت نیسان
محمدرضا اسلامی
🔵 شرکت نیسان گزارشهای مالی سال ۲۰۲۲ را منتشر کرده است (لینک گزارش). همچنین ویدئوی تبلیغاتی زیر را نیز در زمینه نسل جدید خودرو نیسان JUKE 🔻منتشر کرده است. مطالعه گزارش مالی و مشاهده این ویدئو، گویی که شنیده شدنِ یک حرف است با دو بیان مختلف: نهایت تلاش مدیران و هزاران مهندس با تجربه شرکت نیسان بر این است که این برندِ ارزشمند سرپا و زنده باقی بماند!
🔵ابتدا مروری داشته باشیم بر گزارش مالی سال گذشته نیسان و سپس بحثی درباره هزاردستان خودرو یعنی عالیجناب کارلوس گون و صنعت خودرو ژاپن.
گزارش مالی نیسان چه می گوید:
1️⃣- در سال مالی گذشته نیسان 3 میلیون و 250 هزار دستگاه خودرو تولید کرده است.
برای داشتن مقیاسی برای این تیراژ، تولید ایران خودرو در سال 1401 معادل 585هزار دستگاه خودرو بوده است. (نیسان 89 سال پیش تاسیس شده و ایران خودرو 61 سال پیش. یعنی شرکت ایران خودرو فقط 28 سال جوان تر از نیسان است).
به بیان دیگر، در ژاپن فقط نیسان به تنهایی حدود 5.5 برابرِ ایران خودرو تولید داشته است. (ابعاد صنعتی کشور ژاپن با لحاظ تولیدات تویوتا که 9 میلیون و 400هزار دستگاه بوده(+) و هوندا که 3 میلیون و 800هزار خودرو بوده(+) قابل تصور است)
2️⃣- طبق این گزارش «گردش مالی» نیسان طی سال گذشته بیش از 10هزارمیلیارد ین بوده است. با تبدیل ین به دلار عملا می توان گفت که گردش مالی شرکت حدود 78 میلیارد دلار بوده است. برای یک مقیاس ذهنی درباره ابعاد این گردش مالی، بودجه ساخت برج خلیفه دوبی 1.5 میلیارد دلار بوده است که با لحاظ تورم، در حال حاضر با بودجه ای حدود 2 میلیارد دلار می توان مگاپروژه ای در حد برج خلیفه را ساخت (یعنی 39 برج خلیفه). باز برای یک مقیاس ذهنی، کل بودجه وزارت نیرو ایران در سال گذشته 1.6 میلیارد دلار بوده است (+). یعنی شرکت نیسان در یک سال مالی پولی بیش از 48 برابر کل بودجه وزارت نیرو ایران را جابجا کرده است.
3️⃣- تعداد پرسنل نیسان در سال گذشته 131,461 نفر قید شده. نکته جالب آن 1 نفری است که در این رقم قید شده! بدیهی است که ژاپنی ها به شدت نسبت به استخدام منابع انسانی حساس هستند و سعی می کنند که «استخدام بی دلیل» رخ ندهد. بله! آن یک نفر هم یک نفر است؛ و لذا عدد کل پرسنل شرکت رُند نمی شود به 131,460 نفر.
4️⃣- نکته دیگر مرکز تحقیق و توسعه نیسان است: لینک. در این مرکز تحقیقات تعداد نه هزار و پانصد مهندس و پژوهشگر حوزه مهندسی مکانیک/الکترونیک/کامپیوتر… و فارغ التحصیلانِ برترین دانشگاههای ژاپن مشغول به کار هستند.
5️⃣- نکته جالب دیگر در این گزارش «سود خالص نیسان» است. رقم سود خالص نیسان معادل 221 میلیارد ین ذکر شده است. (با قیمت فعلی ین یعنی سودی معادل 1.4 میلیارد دلار)
اعداد دارند سخن می گویند! حیرت آور است. یعنی با وجود یک گردش مالی 78میلیارد دلاری، میزان سود خالص حتی کمتر از 1.5 میلیارد دلار بوده است. پس اینهمه دردسر برای چه؟ حاصل تلاش بیش از 131 هزار مهندس و مدیر با تجربه، منجر چنین سود اندکی شده (کمتر از دو درصد سود)؛ در حالی که در سال گذشته، شرکت نفت آرامکوی عربستان «فقط در یک ماه» حدوداً «ده برابر سود یک سال نیسان» سود خالص داشته است! (لینک)
6️⃣- نکته در همین جاست. سودِ آنهمه تلاش و پرکاری «یک سال نیسان» در خاک ژاپن، در عربستان معادل 4 روز استخراج نفت از زمین و فروش آن است. تفاوتِ کشوری که متکی به بهره وری از منابع انسانی است با کشوری که متکی به بهره وری از منابع زیرزمینی است. اولی ویدیوی زیر را تولید می کند و دومی درباره شهر رویایی نیوم که محصول رویاپردازیهای شاهزاده است ویدئو تولید می کند.
کدام بالنده باقی خواهد ماند؟
7️⃣- اما نگاهی هم داشته باشیم به این ویدئوی تبلیغاتی. شاید شرکت پیمانکار تبلیغات خواسته که نوآوری کند، ولی واقعیت این است که شرایط مدیران نیسان بی شباهت نیست به این فردی که از درگاه یک هواپیما و از فراز آسمان خود را به بیرون پرت می کند! در دنیایی که رقابت در حوزه صنعت و بازرگانی اینقدر میلیمتری شده، شاید این ویدیو «ترجمان دیگری» باشد از احوال و شرایط مدیرانی که چنین بنگاه عظیمی را اداره می کنند.
8️⃣- صحبت آخر درباره کارلوس گون.
بسیاری تحلیلگران معتقد بودند که پس از ماجرای تلخ کارلوس گون (که درباره اش اینجا و اینجا صحبت شد) نیسان به شدت به زمین خواهد خورد. اما گذر زمان بعد از رفتنِ آن عالیجناب پدرخوانده نشان داد که ساختارهای ژاپنی قوی تر از آن است که به راحتی منهدم شود. عملا نیسان به رغم هیولای چین، و به رغم جنگل آمریکا (که از دلش تسلا و ایلان ماسک بیرون می زند) و حتی به رغم تویوتا و هوندا همچنان برپاست. گزارش مالی 2022 نیسان و این ویدئو، حکایت سکانس انتهایی فیلم پاپیون است؛ آنجا که فریاد می زند: حرامزاده ها من هنوز زنده ام!
https://t.me/solseghalam/2237
محمدرضا اسلامی
🔵 شرکت نیسان گزارشهای مالی سال ۲۰۲۲ را منتشر کرده است (لینک گزارش). همچنین ویدئوی تبلیغاتی زیر را نیز در زمینه نسل جدید خودرو نیسان JUKE 🔻منتشر کرده است. مطالعه گزارش مالی و مشاهده این ویدئو، گویی که شنیده شدنِ یک حرف است با دو بیان مختلف: نهایت تلاش مدیران و هزاران مهندس با تجربه شرکت نیسان بر این است که این برندِ ارزشمند سرپا و زنده باقی بماند!
🔵ابتدا مروری داشته باشیم بر گزارش مالی سال گذشته نیسان و سپس بحثی درباره هزاردستان خودرو یعنی عالیجناب کارلوس گون و صنعت خودرو ژاپن.
گزارش مالی نیسان چه می گوید:
1️⃣- در سال مالی گذشته نیسان 3 میلیون و 250 هزار دستگاه خودرو تولید کرده است.
برای داشتن مقیاسی برای این تیراژ، تولید ایران خودرو در سال 1401 معادل 585هزار دستگاه خودرو بوده است. (نیسان 89 سال پیش تاسیس شده و ایران خودرو 61 سال پیش. یعنی شرکت ایران خودرو فقط 28 سال جوان تر از نیسان است).
به بیان دیگر، در ژاپن فقط نیسان به تنهایی حدود 5.5 برابرِ ایران خودرو تولید داشته است. (ابعاد صنعتی کشور ژاپن با لحاظ تولیدات تویوتا که 9 میلیون و 400هزار دستگاه بوده(+) و هوندا که 3 میلیون و 800هزار خودرو بوده(+) قابل تصور است)
2️⃣- طبق این گزارش «گردش مالی» نیسان طی سال گذشته بیش از 10هزارمیلیارد ین بوده است. با تبدیل ین به دلار عملا می توان گفت که گردش مالی شرکت حدود 78 میلیارد دلار بوده است. برای یک مقیاس ذهنی درباره ابعاد این گردش مالی، بودجه ساخت برج خلیفه دوبی 1.5 میلیارد دلار بوده است که با لحاظ تورم، در حال حاضر با بودجه ای حدود 2 میلیارد دلار می توان مگاپروژه ای در حد برج خلیفه را ساخت (یعنی 39 برج خلیفه). باز برای یک مقیاس ذهنی، کل بودجه وزارت نیرو ایران در سال گذشته 1.6 میلیارد دلار بوده است (+). یعنی شرکت نیسان در یک سال مالی پولی بیش از 48 برابر کل بودجه وزارت نیرو ایران را جابجا کرده است.
3️⃣- تعداد پرسنل نیسان در سال گذشته 131,461 نفر قید شده. نکته جالب آن 1 نفری است که در این رقم قید شده! بدیهی است که ژاپنی ها به شدت نسبت به استخدام منابع انسانی حساس هستند و سعی می کنند که «استخدام بی دلیل» رخ ندهد. بله! آن یک نفر هم یک نفر است؛ و لذا عدد کل پرسنل شرکت رُند نمی شود به 131,460 نفر.
4️⃣- نکته دیگر مرکز تحقیق و توسعه نیسان است: لینک. در این مرکز تحقیقات تعداد نه هزار و پانصد مهندس و پژوهشگر حوزه مهندسی مکانیک/الکترونیک/کامپیوتر… و فارغ التحصیلانِ برترین دانشگاههای ژاپن مشغول به کار هستند.
5️⃣- نکته جالب دیگر در این گزارش «سود خالص نیسان» است. رقم سود خالص نیسان معادل 221 میلیارد ین ذکر شده است. (با قیمت فعلی ین یعنی سودی معادل 1.4 میلیارد دلار)
اعداد دارند سخن می گویند! حیرت آور است. یعنی با وجود یک گردش مالی 78میلیارد دلاری، میزان سود خالص حتی کمتر از 1.5 میلیارد دلار بوده است. پس اینهمه دردسر برای چه؟ حاصل تلاش بیش از 131 هزار مهندس و مدیر با تجربه، منجر چنین سود اندکی شده (کمتر از دو درصد سود)؛ در حالی که در سال گذشته، شرکت نفت آرامکوی عربستان «فقط در یک ماه» حدوداً «ده برابر سود یک سال نیسان» سود خالص داشته است! (لینک)
6️⃣- نکته در همین جاست. سودِ آنهمه تلاش و پرکاری «یک سال نیسان» در خاک ژاپن، در عربستان معادل 4 روز استخراج نفت از زمین و فروش آن است. تفاوتِ کشوری که متکی به بهره وری از منابع انسانی است با کشوری که متکی به بهره وری از منابع زیرزمینی است. اولی ویدیوی زیر را تولید می کند و دومی درباره شهر رویایی نیوم که محصول رویاپردازیهای شاهزاده است ویدئو تولید می کند.
کدام بالنده باقی خواهد ماند؟
7️⃣- اما نگاهی هم داشته باشیم به این ویدئوی تبلیغاتی. شاید شرکت پیمانکار تبلیغات خواسته که نوآوری کند، ولی واقعیت این است که شرایط مدیران نیسان بی شباهت نیست به این فردی که از درگاه یک هواپیما و از فراز آسمان خود را به بیرون پرت می کند! در دنیایی که رقابت در حوزه صنعت و بازرگانی اینقدر میلیمتری شده، شاید این ویدیو «ترجمان دیگری» باشد از احوال و شرایط مدیرانی که چنین بنگاه عظیمی را اداره می کنند.
8️⃣- صحبت آخر درباره کارلوس گون.
بسیاری تحلیلگران معتقد بودند که پس از ماجرای تلخ کارلوس گون (که درباره اش اینجا و اینجا صحبت شد) نیسان به شدت به زمین خواهد خورد. اما گذر زمان بعد از رفتنِ آن عالیجناب پدرخوانده نشان داد که ساختارهای ژاپنی قوی تر از آن است که به راحتی منهدم شود. عملا نیسان به رغم هیولای چین، و به رغم جنگل آمریکا (که از دلش تسلا و ایلان ماسک بیرون می زند) و حتی به رغم تویوتا و هوندا همچنان برپاست. گزارش مالی 2022 نیسان و این ویدئو، حکایت سکانس انتهایی فیلم پاپیون است؛ آنجا که فریاد می زند: حرامزاده ها من هنوز زنده ام!
https://t.me/solseghalam/2237
Telegram
ارزیابی شتابزده
ویدئوی معرفی نسل جدید نیسان: JUKE
BUILT TO THRILL🔻
BUILT TO THRILL🔻
Forwarded from سهند ایرانمهر
🔸اسفند ماه سال ۱۳۷۶ بود. مسابقه‌های جام «جهان‌پهلوان تختی» در تهران برگزار می‌شد. بلندگوی ورزشگاه ورود «علی‌اکبر ناطق نوری» را به جایگاه ویژه اعلام کرد. او در خرداد ماه همان سال انتخابات ریاست جمهوری را به «خاتمی» باخته بود. اما در واکنشی غیرمنتظره تماشاگران روی پای خود ایستادند و فریاد زدند؛ «خاتمی دوسِت داریم».
ناطق نوری چند لحظه‌ای برای مردم دست تکان داد، اما به سرعت متعجب شد و نشست. جامعه در سال ۱۳۷۶ به پیام‌های رسمی دستگاه قدرت واکنش نشان می‌داد. لحظاتی بعد ورود یک نفر دیگر به ورزشگاه همهمه‌ای در سالن ایجاد کرد. زمزمه‌ی ورود «محمدعلی فردین» به سالن کُشتی می‌آمد. طولی نکشید که مردم از ورود او به سالن مطمئن شدند و یک‌صدا شعار دادند؛ «علی‌ی‌ی‌ی فردین» و «فردین دوسِت داریم».
من در کنار تشک در حال عکاسی از مسابقه‌ها بودم که به ناگهان تصمیم گرفتم خودم را به او برسانم و حضورش در سالن را عکاسی کنم. حاصل این وقت‌شناسی عکسی است که در اینجا می‌بینید. هنوز به کنار تشک برنگشته بودم که دوباره در سالن همهمه‌ای بر پا شد. مسئولان ورزشگاه تصمیم گرفته بودند تا «فردین» را به خارج از سالن هدایت کنند. هر آنچه در مورد «غلامرضا تختی» و ممنوعیت ورود او به سالن‌های کشتی شنیده بودم، اینجا در مقابل چشمانم برای «محمدعلی فردین» اتفاق افتاد. خروج او از سالن در میان تشویق مردم به احترام او اتفاق افتاد و دو سال پس از این بی‌مِهری، او روی شانه‌ها‌ی مردم از میان ما رفت.
✍️نادر داودی - عکاس
@sahandiranmehr
ناطق نوری چند لحظه‌ای برای مردم دست تکان داد، اما به سرعت متعجب شد و نشست. جامعه در سال ۱۳۷۶ به پیام‌های رسمی دستگاه قدرت واکنش نشان می‌داد. لحظاتی بعد ورود یک نفر دیگر به ورزشگاه همهمه‌ای در سالن ایجاد کرد. زمزمه‌ی ورود «محمدعلی فردین» به سالن کُشتی می‌آمد. طولی نکشید که مردم از ورود او به سالن مطمئن شدند و یک‌صدا شعار دادند؛ «علی‌ی‌ی‌ی فردین» و «فردین دوسِت داریم».
من در کنار تشک در حال عکاسی از مسابقه‌ها بودم که به ناگهان تصمیم گرفتم خودم را به او برسانم و حضورش در سالن را عکاسی کنم. حاصل این وقت‌شناسی عکسی است که در اینجا می‌بینید. هنوز به کنار تشک برنگشته بودم که دوباره در سالن همهمه‌ای بر پا شد. مسئولان ورزشگاه تصمیم گرفته بودند تا «فردین» را به خارج از سالن هدایت کنند. هر آنچه در مورد «غلامرضا تختی» و ممنوعیت ورود او به سالن‌های کشتی شنیده بودم، اینجا در مقابل چشمانم برای «محمدعلی فردین» اتفاق افتاد. خروج او از سالن در میان تشویق مردم به احترام او اتفاق افتاد و دو سال پس از این بی‌مِهری، او روی شانه‌ها‌ی مردم از میان ما رفت.
✍️نادر داودی - عکاس
@sahandiranmehr
Forwarded from تحلیل زمانه
⭕️ دکتر حسین راغفر:دولت حاضر به افزایش مالیات شرکت‌های خصولتی نیست
🔸پس از تحولات منطقه‌ای، روس‌ها قیمت نفت را به شدت پایین آوردند تا فروش بیشتری داشته باشند و ایران هم برای اینکه بتوان توان فروش نفت در این شرایط را داشته باشد، قیمت نفت خود را از قیمت روسیه هم پایین‌تر آورده‌است. بنابراین درآمدی که در بودجه 1402 پیش‌بینی می‌کردند، محقق نشد.
🔸به نظر می‌رسد که در حال حاضر هم این وابستگی به نفت و فروش منابع زیرزمینی را باید کاهش دهند و جایگزین این کاهش درآمدها را هم مالیات می‌دانند اما راهکار جایگزین درآمدهای مالیاتی این است که به تدریج معافیت‌های مالیاتی را حذف کنند و همزمان یارانه‌های بسیار بزرگی که در اختیار صنایع خصولتی قرار می‌گیرد باید کاهش پیدا کند. باید یک نظارت جدی از سوی دولت وجود داشته باشد تا صنایع‌های خصولتی بخشی از این سودهای بزرگی را که به دلیل اخذ یارانه‌های قابل توجه به دست می‌آورند، به دولت برگرداند.
#تحلیل_زمانه
🌍 @TahlilZamane
🔸پس از تحولات منطقه‌ای، روس‌ها قیمت نفت را به شدت پایین آوردند تا فروش بیشتری داشته باشند و ایران هم برای اینکه بتوان توان فروش نفت در این شرایط را داشته باشد، قیمت نفت خود را از قیمت روسیه هم پایین‌تر آورده‌است. بنابراین درآمدی که در بودجه 1402 پیش‌بینی می‌کردند، محقق نشد.
🔸به نظر می‌رسد که در حال حاضر هم این وابستگی به نفت و فروش منابع زیرزمینی را باید کاهش دهند و جایگزین این کاهش درآمدها را هم مالیات می‌دانند اما راهکار جایگزین درآمدهای مالیاتی این است که به تدریج معافیت‌های مالیاتی را حذف کنند و همزمان یارانه‌های بسیار بزرگی که در اختیار صنایع خصولتی قرار می‌گیرد باید کاهش پیدا کند. باید یک نظارت جدی از سوی دولت وجود داشته باشد تا صنایع‌های خصولتی بخشی از این سودهای بزرگی را که به دلیل اخذ یارانه‌های قابل توجه به دست می‌آورند، به دولت برگرداند.
#تحلیل_زمانه
🌍 @TahlilZamane
Forwarded from نگاه متفاوت (احمد زیدآبادی)
جایزۀ صلح نوبل و محدودیت‌های آن
خانوادۀ نرگس محمدی امروز جایزۀ صلح نوبل او را طی مراسمی در اسلو دریافت خواهند کرد. حضور نرگس در زندان، بر فضای اعطای جایزه سایه خواهد انداخت و آن را غمگین و اثرگذار خواهد کرد.
خب، این هم از کرامات جمهوری اسلامی است که به بهانۀ جلوگیری از تأثیرگذاری شهروندان، آنها را به زندان می‌اندازد اما با این کارش عملاً دامنۀ تأثیرگذاری آنها را افزایش می‌دهد.
اندرز دادن به جمهوری اسلامی در این مورد قطعاً ره به جایی نمی‌برد. بارها و بارها گفته شده است که زندانی کردن فعالان سیاسی و اجتماعی، نتیجۀ معکوسِ آنچه حکومت در پی آن است، به بار می‌آورد، اما پاره‌ای محافل امنیتی و قضایی و دولتی گویی اگر در این کشور زندانی سیاسی و عقیدتی وجود نداشته باشد، فلسفۀ وجودی خود را از دست می‌دهند حتی اگر به قیمت تضعیف اصل نظام‌شان تمام شود.
به هر حال، به قول قدیمی‌ها، خودکرده را تدبیر نیست!
باری، در پیام تبریکی که برای نرگس به مناسبت دریافت جایزۀ صلح نوبل منتشر کردم، یادآور شدم که این جایزه امکانات و در عین حال محدودیت‌هایی دارد و او باید مواظب باشد که در دام محدودیت‌های آن گرفتار نشود.
از قضا محدودیت‌های جایزه صلح نوبل برای نرگس محمدی به سرعت خود را نشان داد. متأسفانه بلافاصله بعد از اعلام نام او به عنوان برندۀ جایزه، جنگ خونینی بین اسرائیل و حماس در نوارغزه آغاز شد. طبعاً وقتی جنگی با این کیفیت بین اسرائیل و فلسطینی‌ها رخ می‌دهد، هر کدام از گرایش‌های سیاسی و عقیدتی در سطح داخلی و بین‌المللی علاقمندند که بر اساس نگاه آنان در بارۀ جنگ داوری شود و گرنه داوری‌کننده را به حمایت از طرف مقابل و توجیه اعمال آن متهم می‌کنند.
یک شهروند آزاد از اینکه توسط عده‌ای متهم به جانبداری از یک طرف جنگ شود، بیم و نگرانی عمده‌ای ندارد، اما برای یک برندۀ جایزۀ صلح نوبل داستان به این سادگی نیست! او به جز کسانی که با آنها اعلام مبارزه کرده است، معمولاً خود را مجبور به جلب رضایت همۀ نیروهای ناراضی و مخالف می‌بیند و آنها هم اشتراکات نگرشی و بینشی و منشی زیادی ندارند و معمولاً هم به چیزی کمتر از حمایت کامل از موضع خود قناعت نمی‌کنند.
در واقع نخستین محدودیت جایزۀ صلح نوبل در همین نقطه ظاهر می‌شود. همین محدودیت سبب سکوت نرگس محمدی در برابر جنگ غزه و صدور بیانیه‌ای کلی از سوی او شد. بیانیۀ کلی‌گویانۀ او اما نه فقط هیچ طرفی را راضی نکرد، بلکه زمینه‌ساز متهم کردن او از هر دو سوی ماجرا به جانبداری تلویحی از طرف مقابل شد.
نخستین محدودیت جایزۀ صلح نوبل اما مشکل‌ترین بخش محدودیت‌های آن نیست. محدودیت واقعی آن در حوزۀ عمل نمایان می‌شود.
بسیاری از افراد تصورشان بر این است که جایزۀ صلح نوبل به خودی خود معجزه می‌کند و امکانات لایزالی در اختیار برندۀ آن قرار می دهد. از همین رو، سطح توقع و انتظارشان از برندۀ جایزه این است که در برابر هر مانعی سد شکنی کند! واقعیت این است که جایزۀ صلح نوبل مثل هر جایزۀ دیگری، چیزی بر استعدادهای شخصِ برندۀ آن نمی‌افزاید. فقط صدایش را در سطح بین‌المللی رساتر می‌کند. صدای بلند اما جای دیگر ملزومات یک کار سخت و طاقت‌فرسا را نمی‌گیرد. از همین رو، پس از آنکه فریادها نتیجۀ ملموسی به بار نیاورد، اظهار سرخوردگی آغاز می‌شود.
در کشورهای توسعه یافته، ظاهراً افراد به دلیل کارهای گذشته‌شان جایزۀ صلح نوبل را دریافت می‌کنند و از همین رو، پس از دریافت جایزه، قرار نیست باری اضافه بر توان خود بر دوش گیرند. در کشورهای توسعه نیافته اما تصور بر این است که برندۀ جایزۀ صلح نوبل به دلیل کارهایی که در آینده باید انجام دهد، مستحق دریافت جایزه شناخته شده است. این تصور می‌تواند برای برندۀ جایزه طاقت‌فرسا باشد و حتی روال فعالیت عادی او را به کلی مختل کند.
خلاصه آنکه جایزۀ صلح نوبل به رغم امکانات آن، جایزۀ بدون دردسر و مشکلی هم نیست. امیدوارم نرگس نسبت به این دردسرها خودآگاه باشد و در دام آنها گرفتار نشود.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
خانوادۀ نرگس محمدی امروز جایزۀ صلح نوبل او را طی مراسمی در اسلو دریافت خواهند کرد. حضور نرگس در زندان، بر فضای اعطای جایزه سایه خواهد انداخت و آن را غمگین و اثرگذار خواهد کرد.
خب، این هم از کرامات جمهوری اسلامی است که به بهانۀ جلوگیری از تأثیرگذاری شهروندان، آنها را به زندان می‌اندازد اما با این کارش عملاً دامنۀ تأثیرگذاری آنها را افزایش می‌دهد.
اندرز دادن به جمهوری اسلامی در این مورد قطعاً ره به جایی نمی‌برد. بارها و بارها گفته شده است که زندانی کردن فعالان سیاسی و اجتماعی، نتیجۀ معکوسِ آنچه حکومت در پی آن است، به بار می‌آورد، اما پاره‌ای محافل امنیتی و قضایی و دولتی گویی اگر در این کشور زندانی سیاسی و عقیدتی وجود نداشته باشد، فلسفۀ وجودی خود را از دست می‌دهند حتی اگر به قیمت تضعیف اصل نظام‌شان تمام شود.
به هر حال، به قول قدیمی‌ها، خودکرده را تدبیر نیست!
باری، در پیام تبریکی که برای نرگس به مناسبت دریافت جایزۀ صلح نوبل منتشر کردم، یادآور شدم که این جایزه امکانات و در عین حال محدودیت‌هایی دارد و او باید مواظب باشد که در دام محدودیت‌های آن گرفتار نشود.
از قضا محدودیت‌های جایزه صلح نوبل برای نرگس محمدی به سرعت خود را نشان داد. متأسفانه بلافاصله بعد از اعلام نام او به عنوان برندۀ جایزه، جنگ خونینی بین اسرائیل و حماس در نوارغزه آغاز شد. طبعاً وقتی جنگی با این کیفیت بین اسرائیل و فلسطینی‌ها رخ می‌دهد، هر کدام از گرایش‌های سیاسی و عقیدتی در سطح داخلی و بین‌المللی علاقمندند که بر اساس نگاه آنان در بارۀ جنگ داوری شود و گرنه داوری‌کننده را به حمایت از طرف مقابل و توجیه اعمال آن متهم می‌کنند.
یک شهروند آزاد از اینکه توسط عده‌ای متهم به جانبداری از یک طرف جنگ شود، بیم و نگرانی عمده‌ای ندارد، اما برای یک برندۀ جایزۀ صلح نوبل داستان به این سادگی نیست! او به جز کسانی که با آنها اعلام مبارزه کرده است، معمولاً خود را مجبور به جلب رضایت همۀ نیروهای ناراضی و مخالف می‌بیند و آنها هم اشتراکات نگرشی و بینشی و منشی زیادی ندارند و معمولاً هم به چیزی کمتر از حمایت کامل از موضع خود قناعت نمی‌کنند.
در واقع نخستین محدودیت جایزۀ صلح نوبل در همین نقطه ظاهر می‌شود. همین محدودیت سبب سکوت نرگس محمدی در برابر جنگ غزه و صدور بیانیه‌ای کلی از سوی او شد. بیانیۀ کلی‌گویانۀ او اما نه فقط هیچ طرفی را راضی نکرد، بلکه زمینه‌ساز متهم کردن او از هر دو سوی ماجرا به جانبداری تلویحی از طرف مقابل شد.
نخستین محدودیت جایزۀ صلح نوبل اما مشکل‌ترین بخش محدودیت‌های آن نیست. محدودیت واقعی آن در حوزۀ عمل نمایان می‌شود.
بسیاری از افراد تصورشان بر این است که جایزۀ صلح نوبل به خودی خود معجزه می‌کند و امکانات لایزالی در اختیار برندۀ آن قرار می دهد. از همین رو، سطح توقع و انتظارشان از برندۀ جایزه این است که در برابر هر مانعی سد شکنی کند! واقعیت این است که جایزۀ صلح نوبل مثل هر جایزۀ دیگری، چیزی بر استعدادهای شخصِ برندۀ آن نمی‌افزاید. فقط صدایش را در سطح بین‌المللی رساتر می‌کند. صدای بلند اما جای دیگر ملزومات یک کار سخت و طاقت‌فرسا را نمی‌گیرد. از همین رو، پس از آنکه فریادها نتیجۀ ملموسی به بار نیاورد، اظهار سرخوردگی آغاز می‌شود.
در کشورهای توسعه یافته، ظاهراً افراد به دلیل کارهای گذشته‌شان جایزۀ صلح نوبل را دریافت می‌کنند و از همین رو، پس از دریافت جایزه، قرار نیست باری اضافه بر توان خود بر دوش گیرند. در کشورهای توسعه نیافته اما تصور بر این است که برندۀ جایزۀ صلح نوبل به دلیل کارهایی که در آینده باید انجام دهد، مستحق دریافت جایزه شناخته شده است. این تصور می‌تواند برای برندۀ جایزه طاقت‌فرسا باشد و حتی روال فعالیت عادی او را به کلی مختل کند.
خلاصه آنکه جایزۀ صلح نوبل به رغم امکانات آن، جایزۀ بدون دردسر و مشکلی هم نیست. امیدوارم نرگس نسبت به این دردسرها خودآگاه باشد و در دام آنها گرفتار نشود.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad