🔍 یک نکته از این معنی گفتیم و همین باشد
✍️عباس کاظمی

🔸اگر آدمی موجودی است که در شبکه زیست‌ می‌کند، آن‌وقت خودش نیز بخشی از آن نیروی شبکه‌ساز جامعه خواهد بود. بااین‌حساب، برای فردی که مهاجرت می‌کند، دو پدیدۀ هم‌زمان رخ خواهد داد:
اول اینکه، در کشور جدید، با مبرم‌ترین مشکل خود یعنی ایجاد شبکۀ جدید یا درافکندن خود درون شبکه‌هایی ازپیش‌موجود برای گریز از انزوا مواجه می‌شود.
دوم اینکه، فرد مهاجر، فقط شبکۀ ازپیش‌موجودش را از دست نمی‌دهد، بلکه تکه‌ای از شبکۀ موجود در جامعه را پشت سر خود پاره می‌کند.

🔸اگر هر شبکه را چونان توری فرض کنیم، با سرعت‌گرفتن جریان مهاجرت، ما با تورهایی پاره‌‌شده‌ مواجه می‌شویم که تعاملات ما انسان‌ها در آن گسسته شده است؛ پس مهاجر فقط خود نیست که در مقصد سرگردان می‌شود، بلکه آدمیان جامعۀ مبدأ نیز از پی او به سرگردانی دچار می‌شوند.
👌چه بسیار از ما که در کشور ماندیم، با مهاجرت دوستان و همکاران و همکلاسی‌های خود، دچار تنهایی و انزوای بیشتر شده‌ایم؛ بدین‌طریق، بسیاری از حلقه‌های ارتباطی‌مان تخریب شده‌اند و اگر این تورهای تخریب‌شده به جمعیت میان‌سال برگردند، تا اندازۀ زیادی ترمیم‌ناپذیر باقی می‌مانند
(این روزها جمعیت میان‌سالان و جمعیت در سن شغل، بیشترین جمعیت مهاجر را تشکیل می‌دهند؛ پس بخشی از نارضایتی، درون جمعیت برجای‌مانده در همین بازۀ سنی تولید می‌شود).

🔹وقتی‌که به ۱۵ سال قبل خود برمی‌گردم، کنار خود دوستانی داشتم که تعاملاتم را غنی می‌کردند (در فراغت، مهمانی، ورزش، سفر و در محل کار). اکنون اغلب آن دوستان هریک از روی اجبار یا ناامیدی به کشوری سفر کردند (و من بر این مؤلفۀ اجبار یا ناامیدی تأکید می‌کنم). با رفتن هریک از آنها، شبکۀ تعاملات قوی من نیز بیشتر ویران شده‌است و علی‌رغم تعاملات گسترده‌ام (به‌دلیل شغل معلمی‌ام) به‌شدت بخشی از تعاملات زندگی‌ام غیرقابل ترمیم شده‌است؛ برای‌آنکه شبکه‌های تعاملی‌مان، فقط ما را به هم وصل نمی‌کنند، بلکه پشت سرخود تاریخی را شکل می‌دهند که با تخریب آنها، بازماند‌گان را نیز با حسی مستمر از غریبگی و تنهایی روبرو می‌سازند.
تا همین چندی پیش فکر می‌کردم که رفتن یعنی گسستن از شبکۀ نیرومند تاریخ‌سازمان، حالا فکر می‌کنم رفتن هریک از آدم‌ها یعنی تخریب شبکه‌های بازماندگان؛ بدین‌شکل، با حسی از تنهایی در هر دو سو روبرو می‌شویم‌.

✅ اما آنانی از طبقۀ حاکم که می‌گویند اگر از ما یا نظاممان خوشتان نمی‌آید آزادید که بروید، نه‌تنها بر مهاجران، بلکه با برجای‌ماندگان نیز جفا می‌کنند. چرا‌که این «باقی‌ماندگان» در نهایت، چیزی جز «پسماند (left-over)» از شبکه‌‌ای ویران نخواهند بود.

✅ مهاجرت فقط گسستن از شبکۀ خود نیست، بلکه «شبکه‌گسستن» نیز است. اگر این‌طور باشد، نیروهایی که به تسریع مهاجرت و محوکردن افق‌های امید، و واپس‌روی بیشتر کشور دامن می‌زنند، درواقع مسئول ویرانی جامعه‌اند. آنها که با سرخوشی و تبختر، رفتن مردم را به جشن می‌نشینند، روزگاری در مقابل خود، به‌جای تورهای برسازندۀ جامعه، با رسن‌ها و دام‌های ویرانگر و کشنده‌ روبرو خواهند شد. پیامد جامعۀ گسسته، لرزش‌ها‌ی بیشتر و زلزله‌های ویرانگرتر خواهد بود.

#مهاجرت #یادداشت

۱۱ آذر ۱۴۰۲

https://t.me/Varijkazemi

"هدیه‌ی استاد غلامحسینِ یوسفی به چوبک"

چوبک داستان‌نویس شاخصی است. براهنی قصه‌نویسی‌اش را برپایه‌ی تحلیل آثارِ او نوشته. البته چوبک نیز هم‌چون اغلبِ داستان‌نویسان ایرانی، آغازی درخشان‌تر داشته. چراغِ آخر و روزِ اول قبرِ او، گرچه قابلِ قبول اند اما هرگز ستایش‌برانگیز نیستند.

تنگسیرِ چوبک، قصه‌ی عصیانِ شیرمحمد علیهِ نظامِ سرکوب‌گرانه‌ی حاکم بر جامعه‌ی ایرانی (در اواخرِ عهد قاجار و سیطره‌ی انگلیس بر جنوب ایران) است. قصه‌ی مردی دچارِ فقر و فاقه‌ و دستخوشِ ناملایمات و بی‌عدالتی‌ها؛ کسی که بازاریِ فرصت‌طلبی داروندارش را بالاکشیده. پیگیری‌ها واصرارهایش (و نه التماس‌هایش) کارگر نمی‌افتد. او اما نه‌تنها مقابلِ نیرنگ و تزویر و زر و زور، زانونمی‌زند، که حتی حاضر نیست حق‌اش را از مجاریِ قانونی پیگیری‌کند. سر به عصیان‌می‌زند، کینه‌می‌کشد تا آرام بگیرد.

واکنش‌ها علیهِ این داستانِ واقع‌گرایانه و قهرمان‌پرورانه متفاوت بوده. اغلب، به‌خصوص در سنجشِ با خیمه‌شب‌بازی و انتری که لوطی‌اش مرده‌بود، آن را اثری شکست‌خورده یا دست‌کم عقبگردی درکارِ چوبک ارزیابی‌کرده‌اند. اندک‌شمار اند کسانی هم‌چون نجف دریابندری (شاید در تقابلِ با بوف کور) که داستان را ستوده‌اند.
تنگسیر قصه‌ای است که طرح‌واره‌ای از آن را پیش‌تر رسولِ پرویزی نیز منتشرکرده‌بود. چندی بعد، امیرِ نادری از روی قصه‌ی چوبک، فیلم نیز ساخت.

استاد غلامحسینِ یوسفی از معدود استادانِ ادبیات بودند که درکنارِ شعرِ فارسی، به نثرِ دیروز و امروز نیز توجهی جدی داشتند. در کتاب برگ‌هایی در آغوش باد (مجموعه مقالات، منتشرشده در سال۲۵۳۶) استاد یوسفی تنگسیر را نیز نقد و بررسی‌کرده‌اند. نگاه ایشان به اثر ستایش‌آمیز است. ایشان چوبک را "نویسنده‌ی نامدار و چیره‌دستِ معاصر" خوانده‌اند. شخصیت‌پردازی بیرونی و درونیِ آدم‌ها، فضاسازی و جزیی‌نگری واقع‌گرایانه‌ی اثر را ستوده‌اند. وجوهِ نمادپردازانه و اشاراتِ آن را نیز موفق‌آمیز ارزیابی‌‌کرده‌اند. در نگاه ایشان تنگسیر اثری است که هیچ‌چیز، اعم از وقایع و گفتگوها در آن زائد نیست. طنزها و شیرینی‌های پیدا و پنهانِ داستان نیز بجا و بسنده است. دنباله‌ی نوشته‌ی استاد یوسفی نیز تحلیلِ درخششِ نثر داستان و بهره‌گیری نویسنده از زبانِ محاوره و بومی است.
در پایان نیز آورده‌اند:
"نویسنده‌ی این سطور کتاب تنگسیر را از آثار ارجمند ادب فارسیِ معاصر می‌شمارد" (انتشارات توس، ۲۵۳۶، ج اول، صص ۴۱۵_۴۰۵).

صدرالدین الهی گزارشی از دیدارِ خود را با چوبک در هفتادوهفت سالگی‌ِ او منتشرکرده‌است. جایی از استاد غلامحسینِ یوسفی نیز سخن به‌میان‌می‌آید. طبیعی است که چوبک ایشان را بستاید و نقدشان را "جالب‌ترین و کامل‌ترین نقدها بر تنگسیر" بداند؛ اما جالب آن‌ است که چوبک خلق و خوی ایشان را نیز می‌ستاید و به ماجرایی خصوصی از دیدارشان نیز اشاره‌می‌کند.
ماجرا از زبان صدرالدین الهی:
"با همه‌ی ورع و زهدِ واقعی، چون به دیدنِ چوبک آمده، مشروب گران‌قیمتی برایش آورده که نویسنده به یاد او هرگز آن را نگشوده و چون یادگاری نگه‌داشته‌است. و به‌یادمی‌آورد که دکتر یوسفی تمام شب بی‌آن‌که شریکِ جامِ او باشد در مجلسِ وی نشسته و مستمعِ نقطه‌نظرهای خاص چوبک درباره‌ی مذهب و دین بوده و با بزرگواری گوش‌داده و گذشته است" (یاد صادق چوبک، به کوشش علی دهباشی، نشر ثالث، ۱۳۷۱، ص ۱۲۱).

@azgozashtevaaknoon

یکی از دوستان، موردی از خطای نویسنده‌ی یادداشت بالا را به من یادآوری کرده است:
نجف دریابندری تنگسیر را از آثار دوران انحطاط نویسندگی صادق چوبک می‌داند.👇👇👇

در عین حال (مجموعه مقالات)، نجف دریابندری، صفحه‌ی ۹۶، چاپ ۱۳۶۷.

زلزلۀ فرهنگی؟

ساسی مانکن ترانه‌ای خوانده است از همان جنسی که از او انتظار می‌رود! مشابه این ترانه و بسیار غلیظ‌تر از آن، در جوامع مختلف دنیا روزانه د‌ه‌ها مورد ساخته و خوانده می‌شود، بدون آنکه توجه خاصی از سوی دستگاه‌های دولتی و مراکز فرهنگی و محافل مذهبی و حامیان خانواده و سنت‌های اجتماعی و اخلاقی برانگیزد.
در کشور ما اما با پخش این ترانه، گویی زلزلۀ فرهنگی 9 ریشتری به وقوع پیوسته است! خب، این چه فرهنگی است که یک نفر با یک ترانه می‌تواند چهارستون آن را به لرزه در آورد؟
روشن است که مشکل در جای دیگری است. جامعۀ ما با بحران فرهنگی روبرو است. عوامل اصلی ایجاد این بحران، همان‌هایی هستند که در بازی قدرت سیاسی، و با استفاده از تریبون‌های انحصاری و یک‌سویه، از یک طرف تمام مواریث و استوانه‌های علمی و فرهنگی و اخلاقی این جامعه را ملکوک و یا منزوی کردند و از طرف دیگر، با ترویج انواع و اقسام خرافات عقل‌ستیز و ستایش از هیجان هیستریک و تقلید کورکورانه و سرسپردگی اعتقادی و سیاسی، جوانان را از اندیشه‌ورزی و تعقل و نقد و صراحت و انتخاب بازداشتند. نتیجۀ این ایلغار فرهنگی، وضعیتی شده است که امثال ساسی مانکن با یک ترانه قادرند در این جامعه زلزله به پا کنند. شگفت اینکه، آنان که مسئول این وضع هستند به جای آنکه پاسخگو باشند، طلبکار هم شده‌اند!
آنها که برای کسب ثروت و قدرت و منافع دنیوی، تمام برج و باروهای فرهنگی و اخلاقی این جامعه را ویران کرده‌اند، مسئول رواج ابتذال در این کشورند نه آن خواننده‌ای که کارش اساساً همین است و اصلاً در سبک زندگی خود چیزی به عنوان ابتذال را به رسمیت نمی‌شناسد که بخواهد از ترویج آن خودداری کند!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad

♦️محمدعلی موحد در خصوص شرح مثنوی در ایران سخن می‌گوید🔺

مشاهده در یوتیوب

@joreah_journal

www.instagram.com/joreah_journal

✍️گزارش مالی ۲۰۲۲ شرکت نیسان

محمدرضا اسلامی

🔵 شرکت نیسان گزارشهای مالی سال ۲۰۲۲ را منتشر کرده است (لینک گزارش). همچنین ویدئوی تبلیغاتی زیر را نیز در زمینه نسل جدید خودرو نیسان JUKE 🔻منتشر کرده است. مطالعه گزارش مالی و مشاهده این ویدئو، گویی که شنیده شدنِ یک حرف است با دو بیان مختلف: نهایت تلاش مدیران و هزاران مهندس با تجربه شرکت نیسان بر این است که این برندِ ارزشمند سرپا و زنده باقی بماند!

🔵ابتدا مروری داشته باشیم بر گزارش مالی سال گذشته نیسان و سپس بحثی درباره هزاردستان خودرو یعنی عالیجناب کارلوس گون و صنعت خودرو ژاپن.

گزارش مالی نیسان چه می گوید:

1️⃣- در سال مالی گذشته نیسان 3 میلیون و 250 هزار دستگاه خودرو تولید کرده است.
برای داشتن مقیاسی برای این تیراژ، تولید ایران خودرو در سال 1401 معادل 585هزار دستگاه خودرو بوده است. (نیسان 89 سال پیش تاسیس شده و ایران خودرو 61 سال پیش. یعنی شرکت ایران خودرو فقط 28 سال جوان تر از نیسان است).

به بیان دیگر، در ژاپن فقط نیسان به تنهایی حدود 5.5 برابرِ ایران خودرو تولید داشته است. (ابعاد صنعتی کشور ژاپن با لحاظ تولیدات تویوتا که 9 میلیون و 400هزار دستگاه بوده(+) و هوندا که 3 میلیون و 800هزار خودرو بوده(+) قابل تصور است)

2️⃣- طبق این گزارش «گردش مالی» نیسان طی سال گذشته بیش از 10هزارمیلیارد ین بوده است. با تبدیل ین به دلار عملا می توان گفت که گردش مالی شرکت حدود 78 میلیارد دلار بوده است. برای یک مقیاس ذهنی درباره ابعاد این گردش مالی، بودجه ساخت برج خلیفه دوبی 1.5 میلیارد دلار بوده است که با لحاظ تورم، در حال حاضر با بودجه ای حدود 2 میلیارد دلار می توان مگاپروژه ای در حد برج خلیفه را ساخت (یعنی 39 برج خلیفه). باز برای یک مقیاس ذهنی، کل بودجه وزارت نیرو ایران در سال گذشته 1.6 میلیارد دلار بوده است (+). یعنی شرکت نیسان در یک سال مالی پولی بیش از 48 برابر کل بودجه وزارت نیرو ایران را جابجا کرده است.

3️⃣- تعداد پرسنل نیسان در سال گذشته 131,461 نفر قید شده. نکته جالب آن 1 نفری است که در این رقم قید شده! بدیهی است که ژاپنی ها به شدت نسبت به استخدام منابع انسانی حساس هستند و سعی می کنند که «استخدام بی دلیل» رخ ندهد. بله! آن یک نفر هم یک نفر است؛ و لذا عدد کل پرسنل شرکت رُند نمی شود به 131,460 نفر.

4️⃣- نکته دیگر مرکز تحقیق و توسعه نیسان است: لینک. در این مرکز تحقیقات تعداد نه هزار و پانصد مهندس و پژوهشگر حوزه مهندسی مکانیک/الکترونیک/کامپیوتر… و فارغ التحصیلانِ برترین دانشگاههای ژاپن مشغول به کار هستند.

5️⃣- نکته جالب دیگر در این گزارش «سود خالص نیسان» است. رقم سود خالص نیسان معادل 221 میلیارد ین ذکر شده است. (با قیمت فعلی ین یعنی سودی معادل 1.4 میلیارد دلار)

اعداد دارند سخن می گویند! حیرت آور است. یعنی با وجود یک گردش مالی 78میلیارد دلاری، میزان سود خالص حتی کمتر از 1.5 میلیارد دلار بوده است. پس اینهمه دردسر برای چه؟ حاصل تلاش بیش از 131 هزار مهندس و مدیر با تجربه، منجر چنین سود اندکی شده (کمتر از دو درصد سود)؛ در حالی که در سال گذشته، شرکت نفت آرامکوی عربستان «فقط در یک ماه» حدوداً «ده برابر سود یک سال نیسان» سود خالص داشته است! (لینک)

6️⃣- نکته در همین جاست. سودِ آنهمه تلاش و پرکاری «یک سال نیسان» در خاک ژاپن، در عربستان معادل 4 روز استخراج نفت از زمین و فروش آن است. تفاوتِ کشوری که متکی به بهره وری از منابع انسانی است با کشوری که متکی به بهره وری از منابع زیرزمینی است. اولی ویدیوی زیر را تولید می کند و دومی درباره شهر رویایی نیوم که محصول رویاپردازیهای شاهزاده است ویدئو تولید می کند.

کدام بالنده باقی خواهد ماند؟

7️⃣- اما نگاهی هم داشته باشیم به این ویدئوی تبلیغاتی. شاید شرکت پیمانکار تبلیغات خواسته که نوآوری کند، ولی واقعیت این است که شرایط مدیران نیسان بی شباهت نیست به این فردی که از درگاه یک هواپیما و از فراز آسمان خود را به بیرون پرت می کند! در دنیایی که رقابت در حوزه صنعت و بازرگانی اینقدر میلیمتری شده، شاید این ویدیو «ترجمان دیگری» باشد از احوال و شرایط مدیرانی که چنین بنگاه عظیمی را اداره می کنند.

8️⃣- صحبت آخر درباره کارلوس گون.
بسیاری تحلیلگران معتقد بودند که پس از ماجرای تلخ کارلوس گون (که درباره اش اینجا و اینجا صحبت شد) نیسان به شدت به زمین خواهد خورد. اما گذر زمان بعد از رفتنِ آن عالیجناب پدرخوانده نشان داد که ساختارهای ژاپنی قوی تر از آن است که به راحتی منهدم شود. عملا نیسان به رغم هیولای چین، و به رغم جنگل آمریکا (که از‌ دلش تسلا و ایلان ماسک بیرون می زند) و حتی به رغم تویوتا و هوندا همچنان برپاست. گزارش مالی 2022 نیسان و این ویدئو، حکایت سکانس انتهایی فیلم پاپیون است؛ آنجا که فریاد می زند: حرامزاده ها من هنوز زنده ام!

https://t.me/solseghalam/2237

‍ 🔸اسفند ماه سال ۱۳۷۶ بود. مسابقه‌های جام «جهان‌پهلوان تختی» در تهران برگزار می‌شد. بلندگوی ورزشگاه ورود «علی‌اکبر ناطق نوری» را به جایگاه ویژه اعلام کرد. او در خرداد ماه همان سال انتخابات ریاست جمهوری را به «خاتمی» باخته بود. اما در واکنشی غیرمنتظره تماشاگران روی پای خود ایستادند و فریاد زدند؛ «خاتمی دوسِت داریم».

ناطق نوری چند لحظه‌ای برای مردم دست تکان داد، اما به سرعت متعجب شد و نشست. جامعه در سال ۱۳۷۶ به پیام‌های رسمی دستگاه قدرت واکنش نشان می‌داد. لحظاتی بعد ورود یک نفر دیگر به ورزشگاه همهمه‌ای در سالن ایجاد کرد. زمزمه‌ی ورود «محمدعلی فردین» به سالن کُشتی می‌آمد. طولی نکشید که مردم از ورود او به سالن مطمئن شدند و یک‌صدا شعار دادند؛ «علی‌ی‌ی‌ی فردین» و «فردین دوسِت داریم».

من در کنار تشک در حال عکاسی از مسابقه‌ها بودم که به ناگهان تصمیم گرفتم خودم را به او برسانم و حضورش در سالن را عکاسی کنم. حاصل این وقت‌شناسی عکسی است که در اینجا می‌بینید. هنوز به کنار تشک برنگشته بودم که دوباره در سالن همهمه‌ای بر پا شد. مسئولان ورزشگاه تصمیم گرفته بودند تا «فردین» را به خارج از سالن هدایت کنند. هر آنچه در مورد «غلامرضا تختی» و ممنوعیت ورود او به سالن‌های کشتی شنیده بودم، اینجا در مقابل چشمانم برای «محمدعلی فردین» اتفاق افتاد. خروج او از سالن در میان تشویق مردم به احترام او اتفاق افتاد و دو سال پس از این بی‌مِهری، او روی شانه‌ها‌ی مردم از میان ما رفت.

✍️نادر داودی - عکاس
@sahandiranmehr

⭕️ دکتر حسین راغفر:دولت حاضر به افزایش مالیات شرکت‌های خصولتی نیست

🔸پس از تحولات منطقه‌ای، روس‌ها قیمت نفت را به شدت پایین آوردند تا فروش بیشتری داشته باشند و ایران هم برای اینکه بتوان توان فروش نفت در این شرایط را داشته باشد، قیمت نفت خود را از قیمت روسیه هم پایین‌تر آورده‌است. بنابراین درآمدی که در بودجه 1402 پیش‌بینی می‌کردند، محقق نشد.

🔸به نظر می‌رسد که در حال حاضر هم این وابستگی به نفت و فروش منابع زیرزمینی را باید کاهش دهند و جایگزین این کاهش درآمدها را هم مالیات می‌دانند اما راهکار جایگزین درآمدهای مالیاتی این است که به تدریج معافیت‌های مالیاتی را حذف کنند و همزمان یارانه‌های بسیار بزرگی که در اختیار صنایع خصولتی قرار می‌گیرد باید کاهش پیدا کند. باید یک نظارت جدی از سوی دولت وجود داشته باشد تا صنایع‌های خصولتی بخشی از این سودهای بزرگی را که به دلیل اخذ یارانه‌های قابل توجه به دست می‌آورند، به دولت برگرداند.



#تحلیل_زمانه
🌍 @TahlilZamane

آرام من
خواننده: محمد معتمدی

جایزۀ صلح نوبل و محدودیت‌های آن


خانوادۀ نرگس محمدی امروز جایزۀ صلح نوبل او را طی مراسمی در اسلو دریافت خواهند کرد. حضور نرگس در زندان، بر فضای اعطای جایزه سایه خواهد انداخت و آن را غمگین و اثرگذار خواهد کرد.
خب، این هم از کرامات جمهوری اسلامی است که به بهانۀ جلوگیری از تأثیرگذاری شهروندان، آنها را به زندان می‌اندازد اما با این کارش عملاً دامنۀ تأثیرگذاری آنها را افزایش می‌دهد.
اندرز دادن به جمهوری اسلامی در این مورد قطعاً ره به جایی نمی‌برد. بارها و بارها گفته شده است که زندانی کردن فعالان سیاسی و اجتماعی، نتیجۀ معکوسِ آنچه حکومت در پی آن است، به بار می‌آورد، اما پاره‌ای محافل امنیتی و قضایی و دولتی گویی اگر در این کشور زندانی سیاسی و عقیدتی وجود نداشته باشد، فلسفۀ وجودی خود را از دست می‌دهند حتی اگر به قیمت تضعیف اصل نظام‌شان تمام شود.
به هر حال، به قول قدیمی‌ها، خودکرده را تدبیر نیست!
باری، در پیام تبریکی که برای نرگس به مناسبت دریافت جایزۀ صلح نوبل منتشر کردم، یادآور شدم که این جایزه امکانات و در عین حال محدودیت‌هایی دارد و او باید مواظب باشد که در دام محدودیت‌های آن گرفتار نشود.
از قضا محدودیت‌های جایزه صلح نوبل برای نرگس محمدی به سرعت خود را نشان داد. متأسفانه بلافاصله بعد از اعلام نام او به عنوان برندۀ جایزه، جنگ خونینی بین اسرائیل و حماس در نوارغزه آغاز شد. طبعاً وقتی جنگی با این کیفیت بین اسرائیل و فلسطینی‌ها رخ می‌دهد، هر کدام از گرایش‌های سیاسی و عقیدتی در سطح داخلی و بین‌المللی علاقمندند که بر اساس نگاه آنان در بارۀ جنگ داوری شود و گرنه داوری‌کننده را به حمایت از طرف مقابل و توجیه اعمال آن متهم می‌کنند.
یک شهروند آزاد از اینکه توسط عده‌ای متهم به جانبداری از یک طرف جنگ شود، بیم و نگرانی عمده‌ای ندارد، اما برای یک برندۀ جایزۀ صلح نوبل داستان به این سادگی نیست! او به جز کسانی که با آنها اعلام مبارزه کرده است، معمولاً خود را مجبور به جلب رضایت همۀ نیروهای ناراضی و مخالف می‌بیند و آنها هم اشتراکات نگرشی و بینشی و منشی زیادی ندارند و معمولاً هم به چیزی کمتر از حمایت کامل از موضع خود قناعت نمی‌کنند.
در واقع نخستین محدودیت جایزۀ صلح نوبل در همین نقطه ظاهر می‌شود. همین محدودیت سبب سکوت نرگس محمدی در برابر جنگ غزه و صدور بیانیه‌ای کلی از سوی او شد. بیانیۀ کلی‌گویانۀ او اما نه فقط هیچ طرفی را راضی نکرد، بلکه زمینه‌ساز متهم کردن او از هر دو سوی ماجرا به جانبداری تلویحی از طرف مقابل شد.
نخستین محدودیت جایزۀ صلح نوبل اما مشکل‌ترین بخش محدودیت‌های آن نیست. محدودیت واقعی آن در حوزۀ عمل نمایان می‌شود.
بسیاری از افراد تصورشان بر این است که جایزۀ صلح نوبل به خودی خود معجزه می‌کند و امکانات لایزالی در اختیار برندۀ آن قرار می دهد. از همین رو، سطح توقع و انتظارشان از برندۀ جایزه این است که در برابر هر مانعی سد شکنی کند! واقعیت این است که جایزۀ صلح نوبل مثل هر جایزۀ دیگری، چیزی بر استعدادهای شخصِ برندۀ آن نمی‌افزاید. فقط صدایش را در سطح بین‌المللی رساتر می‌کند. صدای بلند اما جای دیگر ملزومات یک کار سخت و طاقت‌فرسا را نمی‌گیرد. از همین رو، پس از آنکه فریادها نتیجۀ ملموسی به بار نیاورد، اظهار سرخوردگی آغاز می‌شود.
در کشورهای توسعه یافته، ظاهراً افراد به دلیل کارهای گذشته‌شان جایزۀ صلح نوبل را دریافت می‌کنند و از همین رو، پس از دریافت جایزه، قرار نیست باری اضافه بر توان خود بر دوش گیرند. در کشورهای توسعه نیافته اما تصور بر این است که برندۀ جایزۀ صلح نوبل به دلیل کارهایی که در آینده باید انجام دهد، مستحق دریافت جایزه شناخته شده است. این تصور می‌تواند برای برندۀ جایزه طاقت‌فرسا باشد و حتی روال فعالیت عادی او را به کلی مختل کند.
خلاصه آنکه جایزۀ صلح نوبل به رغم امکانات آن، جایزۀ بدون دردسر و مشکلی هم نیست. امیدوارم نرگس نسبت به این دردسرها خودآگاه باشد و در دام آنها گرفتار نشود.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad

بانو دلکش
یاد من کن


https://t.me/delnaavazan

به فکر دیگران باش (فكّر بغيرك)
شعر و صدای محمود درویش
‌
هنگامی که صبحانه‌ت را حاضر می‌کنی،
به دیگران فکر کن
(غذای کبوتران را از یاد مبر)

هنگامی که به جنگ می‌روی،
به دیگران فکر کن
(از یاد مبر آنان را که در جست‌وجوی صلح‌ اند)

هنگامی که قبض آب را می‌پردازی،
به دیگران فکر کن
(آنانی که برای نوشیدن تنها ابرها را دارند)

هنگامی که به خانه، خانۀ خود، برمی‌گردی،
به دیگران فکر کن
(از یاد مبر مردمانی را که خانه در خیمه‌ها دارند)

هنگام خوابیدن و شمردن ستاره‌ها،
به دیگران فکر کن
(مردمانی که جایی برای خواب ندارند)

هنگامی که خود را با استعاره‌ها رهایی می‌بخشی،
به دیگران فکر کن
(کسانی که حق سخن گفتن از آنان گرفته شده)

هنگامی که به دیگرانِ دور فکر می‌کنی،
به خویشتن فکر کن
(و بگو: ای کاش شمعی باشم در تاریکی)
‌

وی پرژنز، از محسن تا گلشیفته!
از شاه و شاه‌بازی خوشمان بیاید یا نه، قواعدی وجود دارد که وقتی شما در مراسمی مهمان رسمی شاه و ملکه هستید، یا آنها مهمان شما هستند باید رعایت کنید. در ضیافتی در اسلو با حضور شاه و ملکه، به خانم گلشیفته فراهانی قبلا تذکر داده می‌شود که جنگولک‌بازی درنیاورد. می‌رود آن جلو که «می‌دانم شما نروژی‌ها خیلی اهل قواعد و پروتکل هستید... ولی وی پرشنز، ما ایرانی‌ها دوست داریم آنها را بشکنیم...» بعد هم بشکن و بالابنداز و قند مکرر.
پیشتر هم وقتی آقای نامجو مجبور شد برای آزار جنسی‌اش عذرخواهی کند (بعد از بار اول که همه چیز را منکر شد، و قبل از حالا که طلبکار هم هست) فرهنگ مردسالار ایرانی را مقصر دانست. نمی‌دانستیم فرهنگ مردسالار ایرانی می‌گوید نیمه شب برو بالا سر مهمان...
حالا خانم فراهانی هوس دارد وایرال شود حرفیست ولی واقعا یک رفتار خلاف شان و پروتکل چه ربطی به فرهنگ ایرانی دارد؟ چرا همیشه گوشت قربانی و وسیله بازی و اسباب آبروریزی فرهنگ ایرانی‌ست؟ باور کنید این چیزی که با شوق و ذوق دست‌بدست می‌شود چیز قشنگی نیست، یک بی‌نزاکتی فردیست که به یک ملت تعمیم داده می‌شود. کسی متوجه هست؟
@FatjamiMahmud

🔴درسی که صادق بوقی داد

🔺اعتماد ۲۱ آذر ۱۴۰۲

✍️عباس عبدی

🔘ماجرای صادق بوقی در رشت می‌تواند درسی آموزنده برای سیاست‌گذاران باشد و اتفاقاً همین درس را می‌توانند به مسأله حجاب نیز تسری دهند. درس این است که ممنوعیت رسمی یا حقوقی یک رفتار، هنگامی کارساز و عملی و نتیجه‌بخش است که آن رفتار ابتدا در ذهن و ضمیر مردم و جامه مذموم باشد.

🔘اگر کسی عمل مذمومی را انجام دهد، ابتدا این مردم هستند که آن فرد را محکوم می‌کنند، و خواهان برخورد حکومت و مسئولین با عامل آن رفتار می‌شوند، سپس مأموران حکومتی به تبع این رویکردِ مردم، می‌توانند وارد ماجرا شده و با آن عمل برخورد کنند.در این صورت از سوی مردم نیز تشویق و تأیید می‌شوند.

🔘حالا اگر مردم عملی را مذموم ندانند بلکه از آن استقبال کنند، در این صورت هر گونه مواجهه رسمی و انتظامی با آن عمل نه تنها موجب خشنودی و حمایت مردم نمی‌شود، سهل است که موجب انزجار عمومی و حتی واکنش عملی نیز خواهد شد. چنین مواجهه‌ای، آن فرد را محبوب می‌کند و مردم نیز با او همراهی خواهند کرد.

🔘مورد صادق بوقی به خوبی نشان داد که این قاعده برقرار است، و نه تنها مردم از برخورد با او حمایت نکردند، حتی در خیلی از جاهای دیگر در همراهی با آن ابراز شادی و نشاط و آن را در جاهای گوناگون تکرار کردند.

🔘آیا پلیس می‌خواهد با همه اینها برخورد کند؟ در این صورت واکنش‌ها تشدید خواهد شد. باید توجه کرد که واکنش‌های مردم، طیف وسیعی از رفتارها را شامل می‌شود، که هیچ نیروی انتظامی با هر اندازه توان و امکانات قادر به مقابله با آنها نیست. مهم‌تر از همه اینکه نیروی انتظامی در این برخوردها مستهلک و فرسوده می‌شود.

🔘مسأله حجاب هم از همین نوع است. از ابتدای انقلاب تا سال گذشته مسأله حجاب حداقل در فضای عمومی کمابیش رعایت می‌شد. علت آن فقط برخوردهای قانونی نبود، بلکه در درجه اول نگاه غالب جامعه بود که موجب رعایت نسبی این رفتار می‌شد. به عبارت دقیق‌تر اکثریتی بودند که از این پوشش دفاع می‌کردند، ولی به مرور زمان این وضع تغییر کرد.

🔘ابتدا در اماکن غیر عمومی مثل نشست‌های محدود، عروسی‌ها و جشن‌ها و مهمانی‌ها و دورهمی‌های دوستانه و خانوادگی، حجاب به امری اختیاری تبدیل شد. این فرآیند چند سال ادامه داشت. ولی از آنجا که این رفتار در میان قشر بزرگی از مردم پذیرفته شده بود، آمادگی ذهنی برای پذیرش آن در فضای عمومی هم وجود داشت در نتیجه بحران ناشی از مسأله خانم مهسا امینی و اتفاقات پس از آن فرصتی بود برای بروز این رفتار در فضای عمومی.

🔘اکنون با قاطعیت می‌توان گفت که بازگرداندن حجاب به شکل سابق بدون فشار حداکثری که موثر هم باشد، مستلزم تغییر نگاه مردم است. آیا چنین هدفی قابل تحقق است؟ قطعاً خیر. اگر نتوان این نگاه را نسبت به حجاب ایجاد کرد، فقط یک راه می‌ماند، آن هم افزایش شدید هزینه‌های تخطی از حجاب است.

🔘ولی این راه دو مشکل دارد. اول؛ افزایش تنش میان مردم با حکومت و نیروی انتظامی و سایر مأموران دولتی است. چنین تنشی بسیار زیان‌بار است و مستعد انفجار خواهد بود. ضمن اینکه نیروهای پلیس را از انجام دیگر وظایف خود و به طور مشخص تأمین امنیت بازمی‌دارد و این امر به نارضایتی بیش‌تر مردم منجر خواهد شد.

🔘مشکل دوم؛ تنوع واکنش‌های مردم است، بویژه زنان که به راحتی می‌توانند مأموران را مچل کنند. آنها اگر تحت فشار قرار گیرند، حجابی را انتخاب خواهند کرد که خواهید گفت صد رحمت به بی‌حجابی! میلیون‌ها نفر در حال فکر کردن برای بروز واکنش‌های مناسب در برابر مأموران خواهند بود، و هیچ دولتی و حکومتی قادر به مقابله با این افراد نخواهد بود.

🔘به همین دلیل است که سیاست رسمی در برابر بی‌حجابی دچار سردرگمی شده است چون نمی‌توانند در برابر افکار عمومی که مخالف این نوع برخوردها هستند، شفاف و روشن موضع‌گیری کنند لذا روزی حجاب‌بان می‌گذارند روز دیگر مسئولیت آن را نمی‌پذیرند، روز بعد حرف دیگری می‌زنند و طبعأ مردم هم بحق هیچکدام را نمی‌پذیرند. چون این برخوردها همسو با افکار عمومی نیست و نمی‌توانند هم رسماً در برابر این افکار بایستند.

🔘شاید سخت باشد که حکومت از سیاست‌های خود عقب‌نشینی کند. قطعاً سخت است ولی سیاست‌مداران واقعی و معتبر فقط آنانی نیستند که مرغ‌شان یک پا دارد و تا آخرین لحظه و با هر قیمتی راه خود را ادامه می‌دهند. چه بسا عقب‌نشینی یا بهتر بگوییم اصلاح سیاست‌ها نیز ویژگی بارز سیاست‌مداران معتبر است.

🔘🔘اگر قرار باشد یک درس از صادق بوقی گرفته شود، همین است که آقا جان! مردم را رها کنید، از پشت سر مردم، امنیت را برقرار کنید و نه از روبروی آنان.