Forwarded from نگاه متفاوت (احمد زیدآبادی)
جایزۀ صلح نوبل و محدودیت‌های آن
خانوادۀ نرگس محمدی امروز جایزۀ صلح نوبل او را طی مراسمی در اسلو دریافت خواهند کرد. حضور نرگس در زندان، بر فضای اعطای جایزه سایه خواهد انداخت و آن را غمگین و اثرگذار خواهد کرد.
خب، این هم از کرامات جمهوری اسلامی است که به بهانۀ جلوگیری از تأثیرگذاری شهروندان، آنها را به زندان می‌اندازد اما با این کارش عملاً دامنۀ تأثیرگذاری آنها را افزایش می‌دهد.
اندرز دادن به جمهوری اسلامی در این مورد قطعاً ره به جایی نمی‌برد. بارها و بارها گفته شده است که زندانی کردن فعالان سیاسی و اجتماعی، نتیجۀ معکوسِ آنچه حکومت در پی آن است، به بار می‌آورد، اما پاره‌ای محافل امنیتی و قضایی و دولتی گویی اگر در این کشور زندانی سیاسی و عقیدتی وجود نداشته باشد، فلسفۀ وجودی خود را از دست می‌دهند حتی اگر به قیمت تضعیف اصل نظام‌شان تمام شود.
به هر حال، به قول قدیمی‌ها، خودکرده را تدبیر نیست!
باری، در پیام تبریکی که برای نرگس به مناسبت دریافت جایزۀ صلح نوبل منتشر کردم، یادآور شدم که این جایزه امکانات و در عین حال محدودیت‌هایی دارد و او باید مواظب باشد که در دام محدودیت‌های آن گرفتار نشود.
از قضا محدودیت‌های جایزه صلح نوبل برای نرگس محمدی به سرعت خود را نشان داد. متأسفانه بلافاصله بعد از اعلام نام او به عنوان برندۀ جایزه، جنگ خونینی بین اسرائیل و حماس در نوارغزه آغاز شد. طبعاً وقتی جنگی با این کیفیت بین اسرائیل و فلسطینی‌ها رخ می‌دهد، هر کدام از گرایش‌های سیاسی و عقیدتی در سطح داخلی و بین‌المللی علاقمندند که بر اساس نگاه آنان در بارۀ جنگ داوری شود و گرنه داوری‌کننده را به حمایت از طرف مقابل و توجیه اعمال آن متهم می‌کنند.
یک شهروند آزاد از اینکه توسط عده‌ای متهم به جانبداری از یک طرف جنگ شود، بیم و نگرانی عمده‌ای ندارد، اما برای یک برندۀ جایزۀ صلح نوبل داستان به این سادگی نیست! او به جز کسانی که با آنها اعلام مبارزه کرده است، معمولاً خود را مجبور به جلب رضایت همۀ نیروهای ناراضی و مخالف می‌بیند و آنها هم اشتراکات نگرشی و بینشی و منشی زیادی ندارند و معمولاً هم به چیزی کمتر از حمایت کامل از موضع خود قناعت نمی‌کنند.
در واقع نخستین محدودیت جایزۀ صلح نوبل در همین نقطه ظاهر می‌شود. همین محدودیت سبب سکوت نرگس محمدی در برابر جنگ غزه و صدور بیانیه‌ای کلی از سوی او شد. بیانیۀ کلی‌گویانۀ او اما نه فقط هیچ طرفی را راضی نکرد، بلکه زمینه‌ساز متهم کردن او از هر دو سوی ماجرا به جانبداری تلویحی از طرف مقابل شد.
نخستین محدودیت جایزۀ صلح نوبل اما مشکل‌ترین بخش محدودیت‌های آن نیست. محدودیت واقعی آن در حوزۀ عمل نمایان می‌شود.
بسیاری از افراد تصورشان بر این است که جایزۀ صلح نوبل به خودی خود معجزه می‌کند و امکانات لایزالی در اختیار برندۀ آن قرار می دهد. از همین رو، سطح توقع و انتظارشان از برندۀ جایزه این است که در برابر هر مانعی سد شکنی کند! واقعیت این است که جایزۀ صلح نوبل مثل هر جایزۀ دیگری، چیزی بر استعدادهای شخصِ برندۀ آن نمی‌افزاید. فقط صدایش را در سطح بین‌المللی رساتر می‌کند. صدای بلند اما جای دیگر ملزومات یک کار سخت و طاقت‌فرسا را نمی‌گیرد. از همین رو، پس از آنکه فریادها نتیجۀ ملموسی به بار نیاورد، اظهار سرخوردگی آغاز می‌شود.
در کشورهای توسعه یافته، ظاهراً افراد به دلیل کارهای گذشته‌شان جایزۀ صلح نوبل را دریافت می‌کنند و از همین رو، پس از دریافت جایزه، قرار نیست باری اضافه بر توان خود بر دوش گیرند. در کشورهای توسعه نیافته اما تصور بر این است که برندۀ جایزۀ صلح نوبل به دلیل کارهایی که در آینده باید انجام دهد، مستحق دریافت جایزه شناخته شده است. این تصور می‌تواند برای برندۀ جایزه طاقت‌فرسا باشد و حتی روال فعالیت عادی او را به کلی مختل کند.
خلاصه آنکه جایزۀ صلح نوبل به رغم امکانات آن، جایزۀ بدون دردسر و مشکلی هم نیست. امیدوارم نرگس نسبت به این دردسرها خودآگاه باشد و در دام آنها گرفتار نشود.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
خانوادۀ نرگس محمدی امروز جایزۀ صلح نوبل او را طی مراسمی در اسلو دریافت خواهند کرد. حضور نرگس در زندان، بر فضای اعطای جایزه سایه خواهد انداخت و آن را غمگین و اثرگذار خواهد کرد.
خب، این هم از کرامات جمهوری اسلامی است که به بهانۀ جلوگیری از تأثیرگذاری شهروندان، آنها را به زندان می‌اندازد اما با این کارش عملاً دامنۀ تأثیرگذاری آنها را افزایش می‌دهد.
اندرز دادن به جمهوری اسلامی در این مورد قطعاً ره به جایی نمی‌برد. بارها و بارها گفته شده است که زندانی کردن فعالان سیاسی و اجتماعی، نتیجۀ معکوسِ آنچه حکومت در پی آن است، به بار می‌آورد، اما پاره‌ای محافل امنیتی و قضایی و دولتی گویی اگر در این کشور زندانی سیاسی و عقیدتی وجود نداشته باشد، فلسفۀ وجودی خود را از دست می‌دهند حتی اگر به قیمت تضعیف اصل نظام‌شان تمام شود.
به هر حال، به قول قدیمی‌ها، خودکرده را تدبیر نیست!
باری، در پیام تبریکی که برای نرگس به مناسبت دریافت جایزۀ صلح نوبل منتشر کردم، یادآور شدم که این جایزه امکانات و در عین حال محدودیت‌هایی دارد و او باید مواظب باشد که در دام محدودیت‌های آن گرفتار نشود.
از قضا محدودیت‌های جایزه صلح نوبل برای نرگس محمدی به سرعت خود را نشان داد. متأسفانه بلافاصله بعد از اعلام نام او به عنوان برندۀ جایزه، جنگ خونینی بین اسرائیل و حماس در نوارغزه آغاز شد. طبعاً وقتی جنگی با این کیفیت بین اسرائیل و فلسطینی‌ها رخ می‌دهد، هر کدام از گرایش‌های سیاسی و عقیدتی در سطح داخلی و بین‌المللی علاقمندند که بر اساس نگاه آنان در بارۀ جنگ داوری شود و گرنه داوری‌کننده را به حمایت از طرف مقابل و توجیه اعمال آن متهم می‌کنند.
یک شهروند آزاد از اینکه توسط عده‌ای متهم به جانبداری از یک طرف جنگ شود، بیم و نگرانی عمده‌ای ندارد، اما برای یک برندۀ جایزۀ صلح نوبل داستان به این سادگی نیست! او به جز کسانی که با آنها اعلام مبارزه کرده است، معمولاً خود را مجبور به جلب رضایت همۀ نیروهای ناراضی و مخالف می‌بیند و آنها هم اشتراکات نگرشی و بینشی و منشی زیادی ندارند و معمولاً هم به چیزی کمتر از حمایت کامل از موضع خود قناعت نمی‌کنند.
در واقع نخستین محدودیت جایزۀ صلح نوبل در همین نقطه ظاهر می‌شود. همین محدودیت سبب سکوت نرگس محمدی در برابر جنگ غزه و صدور بیانیه‌ای کلی از سوی او شد. بیانیۀ کلی‌گویانۀ او اما نه فقط هیچ طرفی را راضی نکرد، بلکه زمینه‌ساز متهم کردن او از هر دو سوی ماجرا به جانبداری تلویحی از طرف مقابل شد.
نخستین محدودیت جایزۀ صلح نوبل اما مشکل‌ترین بخش محدودیت‌های آن نیست. محدودیت واقعی آن در حوزۀ عمل نمایان می‌شود.
بسیاری از افراد تصورشان بر این است که جایزۀ صلح نوبل به خودی خود معجزه می‌کند و امکانات لایزالی در اختیار برندۀ آن قرار می دهد. از همین رو، سطح توقع و انتظارشان از برندۀ جایزه این است که در برابر هر مانعی سد شکنی کند! واقعیت این است که جایزۀ صلح نوبل مثل هر جایزۀ دیگری، چیزی بر استعدادهای شخصِ برندۀ آن نمی‌افزاید. فقط صدایش را در سطح بین‌المللی رساتر می‌کند. صدای بلند اما جای دیگر ملزومات یک کار سخت و طاقت‌فرسا را نمی‌گیرد. از همین رو، پس از آنکه فریادها نتیجۀ ملموسی به بار نیاورد، اظهار سرخوردگی آغاز می‌شود.
در کشورهای توسعه یافته، ظاهراً افراد به دلیل کارهای گذشته‌شان جایزۀ صلح نوبل را دریافت می‌کنند و از همین رو، پس از دریافت جایزه، قرار نیست باری اضافه بر توان خود بر دوش گیرند. در کشورهای توسعه نیافته اما تصور بر این است که برندۀ جایزۀ صلح نوبل به دلیل کارهایی که در آینده باید انجام دهد، مستحق دریافت جایزه شناخته شده است. این تصور می‌تواند برای برندۀ جایزه طاقت‌فرسا باشد و حتی روال فعالیت عادی او را به کلی مختل کند.
خلاصه آنکه جایزۀ صلح نوبل به رغم امکانات آن، جایزۀ بدون دردسر و مشکلی هم نیست. امیدوارم نرگس نسبت به این دردسرها خودآگاه باشد و در دام آنها گرفتار نشود.
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad
Forwarded from قدح‌های نهانی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
به فکر دیگران باش (فكّر بغيرك)
شعر و صدای محمود درویش
هنگامی که صبحانه‌ت را حاضر می‌کنی،
به دیگران فکر کن
(غذای کبوتران را از یاد مبر)
هنگامی که به جنگ می‌روی،
به دیگران فکر کن
(از یاد مبر آنان را که در جست‌وجوی صلح اند)
هنگامی که قبض آب را می‌پردازی،
به دیگران فکر کن
(آنانی که برای نوشیدن تنها ابرها را دارند)
هنگامی که به خانه، خانۀ خود، برمی‌گردی،
به دیگران فکر کن
(از یاد مبر مردمانی را که خانه در خیمه‌ها دارند)
هنگام خوابیدن و شمردن ستاره‌ها،
به دیگران فکر کن
(مردمانی که جایی برای خواب ندارند)
هنگامی که خود را با استعاره‌ها رهایی می‌بخشی،
به دیگران فکر کن
(کسانی که حق سخن گفتن از آنان گرفته شده)
هنگامی که به دیگرانِ دور فکر می‌کنی،
به خویشتن فکر کن
(و بگو: ای کاش شمعی باشم در تاریکی)
شعر و صدای محمود درویش
هنگامی که صبحانه‌ت را حاضر می‌کنی،
به دیگران فکر کن
(غذای کبوتران را از یاد مبر)
هنگامی که به جنگ می‌روی،
به دیگران فکر کن
(از یاد مبر آنان را که در جست‌وجوی صلح اند)
هنگامی که قبض آب را می‌پردازی،
به دیگران فکر کن
(آنانی که برای نوشیدن تنها ابرها را دارند)
هنگامی که به خانه، خانۀ خود، برمی‌گردی،
به دیگران فکر کن
(از یاد مبر مردمانی را که خانه در خیمه‌ها دارند)
هنگام خوابیدن و شمردن ستاره‌ها،
به دیگران فکر کن
(مردمانی که جایی برای خواب ندارند)
هنگامی که خود را با استعاره‌ها رهایی می‌بخشی،
به دیگران فکر کن
(کسانی که حق سخن گفتن از آنان گرفته شده)
هنگامی که به دیگرانِ دور فکر می‌کنی،
به خویشتن فکر کن
(و بگو: ای کاش شمعی باشم در تاریکی)
Forwarded from محمود فرجامی (Mahmud)
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
وی پرژنز، از محسن تا گلشیفته !
از شاه و شاه‌بازی خوشمان بیاید یا نه، قواعدی وجود دارد که وقتی شما در مراسمی مهمان رسمی شاه و ملکه هستید، یا آنها مهمان شما هستند باید رعایت کنید. در ضیافتی در اسلو با حضور شاه و ملکه، به خانم گلشیفته فراهانی قبلا تذکر داده می‌شود که جنگولک‌بازی درنیاورد. می‌رود آن جلو که «می‌دانم شما نروژی‌ها خیلی اهل قواعد و پروتکل هستید... ولی وی پرشنز، ما ایرانی‌ها دوست داریم آنها را بشکنیم...» بعد هم بشکن و بالابنداز و قند مکرر.
پیشتر هم وقتی آقای نامجو مجبور شد برای آزار جنسی‌اش عذرخواهی کند (بعد از بار اول که همه چیز را منکر شد، و قبل از حالا که طلبکار هم هست) فرهنگ مردسالار ایرانی را مقصر دانست. نمی‌دانستیم فرهنگ مردسالار ایرانی میگوید نیمه شب برو بالا سر مهمان...
حالا خانم فراهانی هوس دارد وایرال شود حرفیست ولی واقعا یک رفتار خلاف شان و پروتکل چه ربطی به فرهنگ ایرانی دارد؟ چرا همیشه گوشت قربانی و وسیله بازی و اسباب آبروریزی فرهنگ ایرانی‌ست؟ باور کنید این چیزی که با شوق و ذوق دست‌بدست می‌شود چیز قشنگی نیست، یک بی‌نزاکتی فردیست که به یک ملت تعمیم داده می‌شود. کسی متوجه هست؟
@FatjamiMahmud
از شاه و شاه‌بازی خوشمان بیاید یا نه، قواعدی وجود دارد که وقتی شما در مراسمی مهمان رسمی شاه و ملکه هستید، یا آنها مهمان شما هستند باید رعایت کنید. در ضیافتی در اسلو با حضور شاه و ملکه، به خانم گلشیفته فراهانی قبلا تذکر داده می‌شود که جنگولک‌بازی درنیاورد. می‌رود آن جلو که «می‌دانم شما نروژی‌ها خیلی اهل قواعد و پروتکل هستید... ولی وی پرشنز، ما ایرانی‌ها دوست داریم آنها را بشکنیم...» بعد هم بشکن و بالابنداز و قند مکرر.
پیشتر هم وقتی آقای نامجو مجبور شد برای آزار جنسی‌اش عذرخواهی کند (بعد از بار اول که همه چیز را منکر شد، و قبل از حالا که طلبکار هم هست) فرهنگ مردسالار ایرانی را مقصر دانست. نمی‌دانستیم فرهنگ مردسالار ایرانی میگوید نیمه شب برو بالا سر مهمان...
حالا خانم فراهانی هوس دارد وایرال شود حرفیست ولی واقعا یک رفتار خلاف شان و پروتکل چه ربطی به فرهنگ ایرانی دارد؟ چرا همیشه گوشت قربانی و وسیله بازی و اسباب آبروریزی فرهنگ ایرانی‌ست؟ باور کنید این چیزی که با شوق و ذوق دست‌بدست می‌شود چیز قشنگی نیست، یک بی‌نزاکتی فردیست که به یک ملت تعمیم داده می‌شود. کسی متوجه هست؟
@FatjamiMahmud
Forwarded from آینده (عباس عبدی)
🔴درسی که صادق بوقی داد
🔺اعتماد ۲۱ آذر ۱۴۰۲
✍️عباس عبدی
🔘ماجرای صادق بوقی در رشت می‌تواند درسی آموزنده برای سیاست‌گذاران باشد و اتفاقاً همین درس را می‌توانند به مسأله حجاب نیز تسری دهند. درس این است که ممنوعیت رسمی یا حقوقی یک رفتار، هنگامی کارساز و عملی و نتیجه‌بخش است که آن رفتار ابتدا در ذهن و ضمیر مردم و جامه مذموم باشد.
🔘اگر کسی عمل مذمومی را انجام دهد، ابتدا این مردم هستند که آن فرد را محکوم می‌کنند، و خواهان برخورد حکومت و مسئولین با عامل آن رفتار می‌شوند، سپس مأموران حکومتی به تبع این رویکردِ مردم، می‌توانند وارد ماجرا شده و با آن عمل برخورد کنند.در این صورت از سوی مردم نیز تشویق و تأیید می‌شوند.
🔘حالا اگر مردم عملی را مذموم ندانند بلکه از آن استقبال کنند، در این صورت هر گونه مواجهه رسمی و انتظامی با آن عمل نه تنها موجب خشنودی و حمایت مردم نمی‌شود، سهل است که موجب انزجار عمومی و حتی واکنش عملی نیز خواهد شد. چنین مواجهه‌ای، آن فرد را محبوب می‌کند و مردم نیز با او همراهی خواهند کرد.
🔘مورد صادق بوقی به خوبی نشان داد که این قاعده برقرار است، و نه تنها مردم از برخورد با او حمایت نکردند، حتی در خیلی از جاهای دیگر در همراهی با آن ابراز شادی و نشاط و آن را در جاهای گوناگون تکرار کردند.
🔘آیا پلیس می‌خواهد با همه اینها برخورد کند؟ در این صورت واکنش‌ها تشدید خواهد شد. باید توجه کرد که واکنش‌های مردم، طیف وسیعی از رفتارها را شامل می‌شود، که هیچ نیروی انتظامی با هر اندازه توان و امکانات قادر به مقابله با آنها نیست. مهم‌تر از همه اینکه نیروی انتظامی در این برخوردها مستهلک و فرسوده می‌شود.
🔘مسأله حجاب هم از همین نوع است. از ابتدای انقلاب تا سال گذشته مسأله حجاب حداقل در فضای عمومی کمابیش رعایت می‌شد. علت آن فقط برخوردهای قانونی نبود، بلکه در درجه اول نگاه غالب جامعه بود که موجب رعایت نسبی این رفتار می‌شد. به عبارت دقیق‌تر اکثریتی بودند که از این پوشش دفاع میکردند، ولی به مرور زمان این وضع تغییر کرد.
🔘ابتدا در اماکن غیر عمومی مثل نشست‌های محدود، عروسی‌ها و جشن‌ها و مهمانی‌ها و دورهمی‌های دوستانه و خانوادگی، حجاب به امری اختیاری تبدیل شد. این فرآیند چند سال ادامه داشت. ولی از آنجا که این رفتار در میان قشر بزرگی از مردم پذیرفته شده بود، آمادگی ذهنی برای پذیرش آن در فضای عمومی هم وجود داشت در نتیجه بحران ناشی از مسأله خانم مهسا امینی و اتفاقات پس از آن فرصتی بود برای بروز این رفتار در فضای عمومی.
🔘اکنون با قاطعیت می‌توان گفت که بازگرداندن حجاب به شکل سابق بدون فشار حداکثری که موثر هم باشد، مستلزم تغییر نگاه مردم است. آیا چنین هدفی قابل تحقق است؟ قطعاً خیر. اگر نتوان این نگاه را نسبت به حجاب ایجاد کرد، فقط یک راه می‌ماند، آن هم افزایش شدید هزینه‌های تخطی از حجاب است.
🔘ولی این راه دو مشکل دارد. اول؛ افزایش تنش میان مردم با حکومت و نیروی انتظامی و سایر مأموران دولتی است. چنین تنشی بسیار زیان‌بار است و مستعد انفجار خواهد بود. ضمن اینکه نیروهای پلیس را از انجام دیگر وظایف خود و به طور مشخص تأمین امنیت بازمی‌دارد و این امر به نارضایتی بیشتر مردم منجر خواهد شد.
🔘مشکل دوم؛ تنوع واکنش‌های مردم است، بویژه زنان که به راحتی می‌توانند مأموران را مچل کنند. آنها اگر تحت فشار قرار گیرند، حجابی را انتخاب خواهند کرد که خواهید گفت صد رحمت به بی‌حجابی! میلیون‌ها نفر در حال فکر کردن برای بروز واکنش‌های مناسب در برابر مأموران خواهند بود، و هیچ دولتی و حکومتی قادر به مقابله با این افراد نخواهد بود.
🔘به همین دلیل است که سیاست رسمی در برابر بی‌حجابی دچار سردرگمی شده است چون نمی‌توانند در برابر افکار عمومی که مخالف این نوع برخوردها هستند، شفاف و روشن موضع‌گیری کنند لذا روزی حجاب‌بان می‌گذارند روز دیگر مسئولیت آن را نمی‌پذیرند، روز بعد حرف دیگری می‌زنند و طبعأ مردم هم بحق هیچکدام را نمی‌پذیرند. چون این برخوردها همسو با افکار عمومی نیست و نمی‌توانند هم رسماً در برابر این افکار بایستند.
🔘شاید سخت باشد که حکومت از سیاست‌های خود عقب‌نشینی کند. قطعاً سخت است ولی سیاست‌مداران واقعی و معتبر فقط آنانی نیستند که مرغ‌شان یک پا دارد و تا آخرین لحظه و با هر قیمتی راه خود را ادامه می‌دهند. چه بسا عقب‌نشینی یا بهتر بگوییم اصلاح سیاست‌ها نیز ویژگی بارز سیاست‌مداران معتبر است.
🔘🔘اگر قرار باشد یک درس از صادق بوقی گرفته شود، همین است که آقا جان! مردم را رها کنید، از پشت سر مردم، امنیت را برقرار کنید و نه از روبروی آنان.
🔺اعتماد ۲۱ آذر ۱۴۰۲
✍️عباس عبدی
🔘ماجرای صادق بوقی در رشت می‌تواند درسی آموزنده برای سیاست‌گذاران باشد و اتفاقاً همین درس را می‌توانند به مسأله حجاب نیز تسری دهند. درس این است که ممنوعیت رسمی یا حقوقی یک رفتار، هنگامی کارساز و عملی و نتیجه‌بخش است که آن رفتار ابتدا در ذهن و ضمیر مردم و جامه مذموم باشد.
🔘اگر کسی عمل مذمومی را انجام دهد، ابتدا این مردم هستند که آن فرد را محکوم می‌کنند، و خواهان برخورد حکومت و مسئولین با عامل آن رفتار می‌شوند، سپس مأموران حکومتی به تبع این رویکردِ مردم، می‌توانند وارد ماجرا شده و با آن عمل برخورد کنند.در این صورت از سوی مردم نیز تشویق و تأیید می‌شوند.
🔘حالا اگر مردم عملی را مذموم ندانند بلکه از آن استقبال کنند، در این صورت هر گونه مواجهه رسمی و انتظامی با آن عمل نه تنها موجب خشنودی و حمایت مردم نمی‌شود، سهل است که موجب انزجار عمومی و حتی واکنش عملی نیز خواهد شد. چنین مواجهه‌ای، آن فرد را محبوب می‌کند و مردم نیز با او همراهی خواهند کرد.
🔘مورد صادق بوقی به خوبی نشان داد که این قاعده برقرار است، و نه تنها مردم از برخورد با او حمایت نکردند، حتی در خیلی از جاهای دیگر در همراهی با آن ابراز شادی و نشاط و آن را در جاهای گوناگون تکرار کردند.
🔘آیا پلیس می‌خواهد با همه اینها برخورد کند؟ در این صورت واکنش‌ها تشدید خواهد شد. باید توجه کرد که واکنش‌های مردم، طیف وسیعی از رفتارها را شامل می‌شود، که هیچ نیروی انتظامی با هر اندازه توان و امکانات قادر به مقابله با آنها نیست. مهم‌تر از همه اینکه نیروی انتظامی در این برخوردها مستهلک و فرسوده می‌شود.
🔘مسأله حجاب هم از همین نوع است. از ابتدای انقلاب تا سال گذشته مسأله حجاب حداقل در فضای عمومی کمابیش رعایت می‌شد. علت آن فقط برخوردهای قانونی نبود، بلکه در درجه اول نگاه غالب جامعه بود که موجب رعایت نسبی این رفتار می‌شد. به عبارت دقیق‌تر اکثریتی بودند که از این پوشش دفاع میکردند، ولی به مرور زمان این وضع تغییر کرد.
🔘ابتدا در اماکن غیر عمومی مثل نشست‌های محدود، عروسی‌ها و جشن‌ها و مهمانی‌ها و دورهمی‌های دوستانه و خانوادگی، حجاب به امری اختیاری تبدیل شد. این فرآیند چند سال ادامه داشت. ولی از آنجا که این رفتار در میان قشر بزرگی از مردم پذیرفته شده بود، آمادگی ذهنی برای پذیرش آن در فضای عمومی هم وجود داشت در نتیجه بحران ناشی از مسأله خانم مهسا امینی و اتفاقات پس از آن فرصتی بود برای بروز این رفتار در فضای عمومی.
🔘اکنون با قاطعیت می‌توان گفت که بازگرداندن حجاب به شکل سابق بدون فشار حداکثری که موثر هم باشد، مستلزم تغییر نگاه مردم است. آیا چنین هدفی قابل تحقق است؟ قطعاً خیر. اگر نتوان این نگاه را نسبت به حجاب ایجاد کرد، فقط یک راه می‌ماند، آن هم افزایش شدید هزینه‌های تخطی از حجاب است.
🔘ولی این راه دو مشکل دارد. اول؛ افزایش تنش میان مردم با حکومت و نیروی انتظامی و سایر مأموران دولتی است. چنین تنشی بسیار زیان‌بار است و مستعد انفجار خواهد بود. ضمن اینکه نیروهای پلیس را از انجام دیگر وظایف خود و به طور مشخص تأمین امنیت بازمی‌دارد و این امر به نارضایتی بیشتر مردم منجر خواهد شد.
🔘مشکل دوم؛ تنوع واکنش‌های مردم است، بویژه زنان که به راحتی می‌توانند مأموران را مچل کنند. آنها اگر تحت فشار قرار گیرند، حجابی را انتخاب خواهند کرد که خواهید گفت صد رحمت به بی‌حجابی! میلیون‌ها نفر در حال فکر کردن برای بروز واکنش‌های مناسب در برابر مأموران خواهند بود، و هیچ دولتی و حکومتی قادر به مقابله با این افراد نخواهد بود.
🔘به همین دلیل است که سیاست رسمی در برابر بی‌حجابی دچار سردرگمی شده است چون نمی‌توانند در برابر افکار عمومی که مخالف این نوع برخوردها هستند، شفاف و روشن موضع‌گیری کنند لذا روزی حجاب‌بان می‌گذارند روز دیگر مسئولیت آن را نمی‌پذیرند، روز بعد حرف دیگری می‌زنند و طبعأ مردم هم بحق هیچکدام را نمی‌پذیرند. چون این برخوردها همسو با افکار عمومی نیست و نمی‌توانند هم رسماً در برابر این افکار بایستند.
🔘شاید سخت باشد که حکومت از سیاست‌های خود عقب‌نشینی کند. قطعاً سخت است ولی سیاست‌مداران واقعی و معتبر فقط آنانی نیستند که مرغ‌شان یک پا دارد و تا آخرین لحظه و با هر قیمتی راه خود را ادامه می‌دهند. چه بسا عقب‌نشینی یا بهتر بگوییم اصلاح سیاست‌ها نیز ویژگی بارز سیاست‌مداران معتبر است.
🔘🔘اگر قرار باشد یک درس از صادق بوقی گرفته شود، همین است که آقا جان! مردم را رها کنید، از پشت سر مردم، امنیت را برقرار کنید و نه از روبروی آنان.
در مکزیکو سیتی، دسته‌ای از زنان در اعتراض به آزار جنسی زنان در وسائل نقلیه‌ی عمومی، با چادرهای مشکی بلند و برقع، سوار اتوبوس و مترو شدند و تابلوهایی را به دست گرفتند که روی آن نوشته:
"مترو جزء اموال عمومی است، اما بدن من نه."
#هومن_پناهنده
@gashthaa
"مترو جزء اموال عمومی است، اما بدن من نه."
#هومن_پناهنده
@gashthaa
پروتکل شکنی بی ادبی است!
نصرالله پورجوادی
واژه فرنگی «پروتکل» که به معنای قواعد و دستورالعمل رفتار و کردار اجتماعی به کار برده می شود معادل همان چیزی است که در فارسی به آن«آداب» میگوییم و مفرد آن هم «ادب» است. ایرانیان از قدیم برای هر چیزی و هر کاری آدابی داشتند و در تربیت فرزندان خود هم مهمترین چیزی که به ایشان می آموختند ادب بود. ادب نشستن و برخاستن ، ادب غذا خوردن، ادب رفتار با دیگران ، با خردسالان و با بزرگسالان...بیست و اندی سال پیش در مجله نشر دانش من مقاله ای نوشتم با عنوان «ما به مجلس مهتران سخن نگوییم». این عنوان قدیم ترین جمله شناخته شده به زبان فارسی تا آن زمان بود. گوینده آن هم عبدالله مبارک مروزی است که در قرن دوم هجری یا هشتم میلادی زندگی می‌کرد. در مقاله خود گفتم که عبدالله مروزی در واقع یک اصل اخلاقی و تربیتی را که متعلق به فرهنگ و تمدن ایرانی بوده بیان کرده ، آن هم به فارسی دری که زبان مردم خراسان بوده است. عبدالله وقتی در جمله خود میگوید «ما»، یعنی ما ایرانیان، چه ایرانیان وارث تمدنی بودند که در آن مردم از کوچکی می آموختند که چگونه با بزرگان رفتار کنند و حرمت آنان را حفظ کنند. عربها در زمان پیغمبر چنین آدابی نداشتند. در حضور پیغمبر با هم دعوا میکردند و صدایشان را بلند میکردند. به همین جهت آیه نازل شد و به عربها گفته شد که در حضور سرور و سالار خود بلند حرف نزنید و مؤدب باشید. اگر حضرت محمد ایرانی بود هرگز چنین چیزی در محضر او رخ نمی داد، چون ایرانیان آموخته بودند که در مجلس مهتران بدون اجازه سخن نگویند. برای من غیر قابل تصور است که مثلاً شخصی در حضور کوروش و داریوش یا اردشیر و انوشیروان گستاخانه برخیزد و آواز بخواند و بشکن بزند. آدابی که ایرانیان در قدیم داشتند کم و بیش به دوره اسلامی منتقل گردید. کتابهایی که در باره ادب در دوره اسلامی نوشته شده یا به قلم ایرانیان بوده یا متاثر از آثار قدیم ایرانی بوده است. از همین عبدالله مبارک نقل کرده‌اند که گفت: ما به ادب بیشتر احتیاج داریم تا به علم. یا در جایی دیگر گفته است : منظور از ادب که مردم این همه در باره اش سخن میگویند چیزی جز «خود شناسی» (معرفة النفس) نیست.
نصرالله پورجوادی
واژه فرنگی «پروتکل» که به معنای قواعد و دستورالعمل رفتار و کردار اجتماعی به کار برده می شود معادل همان چیزی است که در فارسی به آن«آداب» میگوییم و مفرد آن هم «ادب» است. ایرانیان از قدیم برای هر چیزی و هر کاری آدابی داشتند و در تربیت فرزندان خود هم مهمترین چیزی که به ایشان می آموختند ادب بود. ادب نشستن و برخاستن ، ادب غذا خوردن، ادب رفتار با دیگران ، با خردسالان و با بزرگسالان...بیست و اندی سال پیش در مجله نشر دانش من مقاله ای نوشتم با عنوان «ما به مجلس مهتران سخن نگوییم». این عنوان قدیم ترین جمله شناخته شده به زبان فارسی تا آن زمان بود. گوینده آن هم عبدالله مبارک مروزی است که در قرن دوم هجری یا هشتم میلادی زندگی می‌کرد. در مقاله خود گفتم که عبدالله مروزی در واقع یک اصل اخلاقی و تربیتی را که متعلق به فرهنگ و تمدن ایرانی بوده بیان کرده ، آن هم به فارسی دری که زبان مردم خراسان بوده است. عبدالله وقتی در جمله خود میگوید «ما»، یعنی ما ایرانیان، چه ایرانیان وارث تمدنی بودند که در آن مردم از کوچکی می آموختند که چگونه با بزرگان رفتار کنند و حرمت آنان را حفظ کنند. عربها در زمان پیغمبر چنین آدابی نداشتند. در حضور پیغمبر با هم دعوا میکردند و صدایشان را بلند میکردند. به همین جهت آیه نازل شد و به عربها گفته شد که در حضور سرور و سالار خود بلند حرف نزنید و مؤدب باشید. اگر حضرت محمد ایرانی بود هرگز چنین چیزی در محضر او رخ نمی داد، چون ایرانیان آموخته بودند که در مجلس مهتران بدون اجازه سخن نگویند. برای من غیر قابل تصور است که مثلاً شخصی در حضور کوروش و داریوش یا اردشیر و انوشیروان گستاخانه برخیزد و آواز بخواند و بشکن بزند. آدابی که ایرانیان در قدیم داشتند کم و بیش به دوره اسلامی منتقل گردید. کتابهایی که در باره ادب در دوره اسلامی نوشته شده یا به قلم ایرانیان بوده یا متاثر از آثار قدیم ایرانی بوده است. از همین عبدالله مبارک نقل کرده‌اند که گفت: ما به ادب بیشتر احتیاج داریم تا به علم. یا در جایی دیگر گفته است : منظور از ادب که مردم این همه در باره اش سخن میگویند چیزی جز «خود شناسی» (معرفة النفس) نیست.
Forwarded from سیاست‌گذاری اجتماعی
🔹وضعیت فقر در ایران: مروری بر گزارش بانک جهانی
براساس گزارش اخیر بانک جهانی طی سال‌های ۲۰۲۰-۲۰۱۱ جمعیت زیر خط فقر مطلق در ایران از حدود ۲۰ درصد به ۲۸.۱ درصد رسیده، و ۴۰ درصد خانوارها نیز در معرض افتادن به زیر خط فقر هستند. طی این دوره ۱۰ میلیون نفر دیگر از جمعیت ایران زیر خط فقر رفته‌اند و نابرابری‌های اجتماعی هم تشدید شده است. خانوارهای زن‌سرپرست، خانوارهای روستایی، و خانوارهای پرجمعیت بیشتر در معرض فقر قرار دارند. همچنین نیروی کار شاغل در بخش کشاورزی بیشتر در معرض فقر قرار دارند. علاوه‌بر افزايش جمعيت فقیر، شكاف و شدت فقر نيز به ميزان معناداري طي اين دوره افزايش يافته است. ایران در مقایسه با کشورهای هم‌سطح خود به‌لحاظ درآمد سرانه، جمعیت فقیر بیشتری دارد. نکتۀ دیگر این است که برآورد خط فقر ملی براساس برابری قدرت خرید با خط فقر ۶.۸۵ دلار در ازای هر نفر در روز منطبق شده است. در ادامه برخی از یافته‌های این گزارش را که در روزنامۀ شرق منتشر شده می‌خوانید:
🔸طی این دوره در مناطق شمال‌غربی جمعیت فقیر از ۱۶ به ۳۶ درصد و در مناطق جنوب‌شرقی از ۴۳ به ۵۲ درصد رسیده است. طی این دهه جمعیت زیرخط فقر در آذربایجان غربی ۳ برابر شده؛ از ۱۳.۶ به ۴۴ درصد. نرخ فقر در تهران و مناطق مرکزی کشور که ۴۰ درصد جمعیت را دارند، حدود ۲۴ درصد است.
🔸در بخشی از گزارش وضعیت فقر در سه برش زمانی براساس برجام تحلیل شده است. در فاصلۀ ۲۰۱۷-۲۰۱۴ و در نتیجۀ برجام فقر تا اندازه‌ای کاهش یافته، اما منافع برجام بیشتر به نفع طبقات بالا توزیع شده و در دورۀ رونق نسبی در سیاست‌گذاری‌ها نسبت به بازتوزیع بی‌توجهی شده است. براساس این گزارش ۴۰ درصد پایین‌درآمدی در این دوره، منافع کمتری به‌دست آورده‌اند. درمجموع طبقۀ پایین طی دورۀ رکود بیشترین آسیب را متحمل می‌شود و در دورۀ رونق کمترین بهره را می‌برد.
🔸آموزش همچنان نقش مهمی در تفاوت وضعیت خانوارهای فقیر و غیرفقیر دارد. خانوارهایی که سطح تحصیلات سرپرست آنها بالاتر است، کمتر در معرض فقر قرار دارند و برای خانوارهایی که سرپرست تحصیلات عالی دارد این تفاوت بیشتر است. خانوارهایی که تحصیلات سرپرست آنها در سطح ابتدایی است تا ۳ برابر بیشتر از خانوارهایی که تحصیلات سرپرست آنها از دیپلم به بالا است، در معرض فقر قرار دارند.
🔸براساس این گزارش وجود نابرابری‌های ساختاری بین شهر/روستا، زن/مرد، افراد با/بدون تحصیلات متوسطه تأثیر زیادی بر وضعیت فقر خانوارها دارد و حتی در دورۀ رشد و رونق اقتصادی نیز این نابرابری‌های ساختاری رفع نمی‌شود. افزایش دسترسی به آموزش باکیفیت و فراهم‌کردن شرایط مناسب برای ورود زنان به بازار کار رسمی ازجمله سیاست‌هایی است که باید به آنها توجه کرد. گرچه در سال‌های پس از انقلاب یک قرارداد اجتماعی قوی برای مقابله با نابرابری‌های اجتماعی در کشور شکل گرفت، اما این قرارداد در طول زمان فرسوده شده است.
🔸 در بخش پیشنهادات گزارش یکی از پیشنهادها پرداخت مستقیم یارانۀ انرژی است، اما توضیح داده نشده که اگر بنا بود چنین سیاستی تأثیری بر کاهش فقر داشته باشد چرا اعمال آن در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ در ایران نه‌تنها به کاهش فقر کمک نکرده، بلکه براساس یافته‌های گزارش پس از اجرای این سیاست‌ها نیز روند فقر افزایشی بوده است. در سال ۲۰۱۸ منابع حاصل از افزایش قیمت حامل‌های انرژی در برخی صنایع انرژی‌بر نظیر پالایشگاه‌ها به‌طور هدفمند بین ۱۱ میلیون خانوار توزیع شد و در سال ۲۰۱۹ نیز منابع حاصل از افزایش قیمت بنزین تقریباً به همۀ خانوارها پرداخت شد. براساس برآوردهای رسمی حذف ارز ترجیحی کالاهای اساسی در سال ۲۰۲۲ و توزیع مابه‌ازای نقدی بین خانوارها نیز در افزایش حدود ۷۰ درصدی سرانۀ خط فقر نقش اصلی را داشته است.
متن کامل یادداشت در روزنامۀ شرق
متن گزارش بانک جهانی
@omidi_reza
براساس گزارش اخیر بانک جهانی طی سال‌های ۲۰۲۰-۲۰۱۱ جمعیت زیر خط فقر مطلق در ایران از حدود ۲۰ درصد به ۲۸.۱ درصد رسیده، و ۴۰ درصد خانوارها نیز در معرض افتادن به زیر خط فقر هستند. طی این دوره ۱۰ میلیون نفر دیگر از جمعیت ایران زیر خط فقر رفته‌اند و نابرابری‌های اجتماعی هم تشدید شده است. خانوارهای زن‌سرپرست، خانوارهای روستایی، و خانوارهای پرجمعیت بیشتر در معرض فقر قرار دارند. همچنین نیروی کار شاغل در بخش کشاورزی بیشتر در معرض فقر قرار دارند. علاوه‌بر افزايش جمعيت فقیر، شكاف و شدت فقر نيز به ميزان معناداري طي اين دوره افزايش يافته است. ایران در مقایسه با کشورهای هم‌سطح خود به‌لحاظ درآمد سرانه، جمعیت فقیر بیشتری دارد. نکتۀ دیگر این است که برآورد خط فقر ملی براساس برابری قدرت خرید با خط فقر ۶.۸۵ دلار در ازای هر نفر در روز منطبق شده است. در ادامه برخی از یافته‌های این گزارش را که در روزنامۀ شرق منتشر شده می‌خوانید:
🔸طی این دوره در مناطق شمال‌غربی جمعیت فقیر از ۱۶ به ۳۶ درصد و در مناطق جنوب‌شرقی از ۴۳ به ۵۲ درصد رسیده است. طی این دهه جمعیت زیرخط فقر در آذربایجان غربی ۳ برابر شده؛ از ۱۳.۶ به ۴۴ درصد. نرخ فقر در تهران و مناطق مرکزی کشور که ۴۰ درصد جمعیت را دارند، حدود ۲۴ درصد است.
🔸در بخشی از گزارش وضعیت فقر در سه برش زمانی براساس برجام تحلیل شده است. در فاصلۀ ۲۰۱۷-۲۰۱۴ و در نتیجۀ برجام فقر تا اندازه‌ای کاهش یافته، اما منافع برجام بیشتر به نفع طبقات بالا توزیع شده و در دورۀ رونق نسبی در سیاست‌گذاری‌ها نسبت به بازتوزیع بی‌توجهی شده است. براساس این گزارش ۴۰ درصد پایین‌درآمدی در این دوره، منافع کمتری به‌دست آورده‌اند. درمجموع طبقۀ پایین طی دورۀ رکود بیشترین آسیب را متحمل می‌شود و در دورۀ رونق کمترین بهره را می‌برد.
🔸آموزش همچنان نقش مهمی در تفاوت وضعیت خانوارهای فقیر و غیرفقیر دارد. خانوارهایی که سطح تحصیلات سرپرست آنها بالاتر است، کمتر در معرض فقر قرار دارند و برای خانوارهایی که سرپرست تحصیلات عالی دارد این تفاوت بیشتر است. خانوارهایی که تحصیلات سرپرست آنها در سطح ابتدایی است تا ۳ برابر بیشتر از خانوارهایی که تحصیلات سرپرست آنها از دیپلم به بالا است، در معرض فقر قرار دارند.
🔸براساس این گزارش وجود نابرابری‌های ساختاری بین شهر/روستا، زن/مرد، افراد با/بدون تحصیلات متوسطه تأثیر زیادی بر وضعیت فقر خانوارها دارد و حتی در دورۀ رشد و رونق اقتصادی نیز این نابرابری‌های ساختاری رفع نمی‌شود. افزایش دسترسی به آموزش باکیفیت و فراهم‌کردن شرایط مناسب برای ورود زنان به بازار کار رسمی ازجمله سیاست‌هایی است که باید به آنها توجه کرد. گرچه در سال‌های پس از انقلاب یک قرارداد اجتماعی قوی برای مقابله با نابرابری‌های اجتماعی در کشور شکل گرفت، اما این قرارداد در طول زمان فرسوده شده است.
🔸 در بخش پیشنهادات گزارش یکی از پیشنهادها پرداخت مستقیم یارانۀ انرژی است، اما توضیح داده نشده که اگر بنا بود چنین سیاستی تأثیری بر کاهش فقر داشته باشد چرا اعمال آن در سال‌های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ در ایران نه‌تنها به کاهش فقر کمک نکرده، بلکه براساس یافته‌های گزارش پس از اجرای این سیاست‌ها نیز روند فقر افزایشی بوده است. در سال ۲۰۱۸ منابع حاصل از افزایش قیمت حامل‌های انرژی در برخی صنایع انرژی‌بر نظیر پالایشگاه‌ها به‌طور هدفمند بین ۱۱ میلیون خانوار توزیع شد و در سال ۲۰۱۹ نیز منابع حاصل از افزایش قیمت بنزین تقریباً به همۀ خانوارها پرداخت شد. براساس برآوردهای رسمی حذف ارز ترجیحی کالاهای اساسی در سال ۲۰۲۲ و توزیع مابه‌ازای نقدی بین خانوارها نیز در افزایش حدود ۷۰ درصدی سرانۀ خط فقر نقش اصلی را داشته است.
متن کامل یادداشت در روزنامۀ شرق
متن گزارش بانک جهانی
@omidi_reza
شرق
وضعیت فقر در ایران
اخیرا بانک جهانی گزارشی درباره وضعیت فقر در ایران منتشر کرده که در رسانه‌های ایران نیز کم‌وبیش به آن پرداخته شده است. براساس این گزارش طی سال‌های 2020-2011 جمعیت زیر خط فقر مطلق از حدود 20 درصد به 28.1 درصد رسیده و 40 درصد خانوارها نیز در معرض افتادن به…
نامه به خدا- نصرالله پورجوادی.pdf
392.3 KB
نامه سرگشاده به خدا- نصرالله پورجوادی
Forwarded from سهام نیوز
✅دانشگاه جای افرادی که در کنکور تقلب می‌کنند نیست
علی شریفی زارچی: رای #دیوان_عدالت_اداری مبنی بر بازگشت متقلبان به دانشگاه، که موجب استعفای رییس #سازمان_سنجش شد، باعث گسترش فساد است و باید لغو شود
@Sahamnewsorg
علی شریفی زارچی: رای #دیوان_عدالت_اداری مبنی بر بازگشت متقلبان به دانشگاه، که موجب استعفای رییس #سازمان_سنجش شد، باعث گسترش فساد است و باید لغو شود
@Sahamnewsorg
Forwarded from خبرهای فوری مهم 🔖
بازگشت ۳۵ داوطلب شبهه‌دار کنکور به دانشگاه
🔹دیوان عدالت اداری در ارتباط با ۳۵ داوطلب که در آزمون مجدد موفق به حداقل نمره قابل قبول نشده‌اند رای بازگشت به دانشگاه را صادر کرد.
🔹رئیس سازمان سنجش آموزش کشور در واکنش به انتشار خبر بازگشت ۳۵ داوطلبان شبهه‌دار کنکور سراسری به دانشگاه‌ها با رای دیوان عدالت اداری استعفاء کرد.
🔹این گروه از داوطلبان می‌توانند از ترم آتی تحصیلی در کلاس‌های درس حاضر شوند.
✅ @Khabar_Fouri
🔹دیوان عدالت اداری در ارتباط با ۳۵ داوطلب که در آزمون مجدد موفق به حداقل نمره قابل قبول نشده‌اند رای بازگشت به دانشگاه را صادر کرد.
🔹رئیس سازمان سنجش آموزش کشور در واکنش به انتشار خبر بازگشت ۳۵ داوطلبان شبهه‌دار کنکور سراسری به دانشگاه‌ها با رای دیوان عدالت اداری استعفاء کرد.
🔹این گروه از داوطلبان می‌توانند از ترم آتی تحصیلی در کلاس‌های درس حاضر شوند.
✅ @Khabar_Fouri
Forwarded from تَلخندسیاسی اجتماعی
📛رئیس دانشگاه شهید بهشتی: حاضرم از سمتم کناره‌گیری کنم اما داوطلب مشکوک به تقلب کنکور را در دانشگاه نپذیرم
روز شنبه ۲۵ آذر در پی دستور دیوان عدالت اداری حکم بازگشت به تحصیل ۳۵ داوطلب مشکوک به تقلب در کنکور صادر شد.
در پی این حکم، سیدمحمود آقامیری، رئیس دانشگاه شهید بهشتی نیز با بیان اینکه تا این لحظه دانشجویی به دانشگاه شهید بهشتی معرفی نشده، گفت: واقعاً برای آموزش عالی کشور متأسفم که مجبور است این شرایط را بپذیرد، دانشجویانی که می‌خواستند با تقلب وارد دانشگاه شوند، امروز بتوانند با حکم قضایی وارد دانشگاه شوند. این موضوع با هیچ منطق جهانی، علمی و آموزشی سازگار نیست.
وی با تاکید بر اینکه اعتقاد دارم این موضوع دقیقاً تشویق متخلفین و متقلبین برای ورود به دانشگاه است، گفت: متأسفانه این افراد تقلب و تخلف کرده‌اند و بنده با اصل قضیه مخالف هستم. اگر این افراد به دانشگاه شهید بهشتی معرفی شوند، بنده نمی‌توانم این دانشجویان را بپذیرم. قطعاً از سمتی که دارم کناره‌گیری می‌کنم ولی چنین دانشجویانی را نمی‌پذیرم./ فارس
🙈 #تلخندسیاسی 👇
@Talkhand_Siyasi2
روز شنبه ۲۵ آذر در پی دستور دیوان عدالت اداری حکم بازگشت به تحصیل ۳۵ داوطلب مشکوک به تقلب در کنکور صادر شد.
در پی این حکم، سیدمحمود آقامیری، رئیس دانشگاه شهید بهشتی نیز با بیان اینکه تا این لحظه دانشجویی به دانشگاه شهید بهشتی معرفی نشده، گفت: واقعاً برای آموزش عالی کشور متأسفم که مجبور است این شرایط را بپذیرد، دانشجویانی که می‌خواستند با تقلب وارد دانشگاه شوند، امروز بتوانند با حکم قضایی وارد دانشگاه شوند. این موضوع با هیچ منطق جهانی، علمی و آموزشی سازگار نیست.
وی با تاکید بر اینکه اعتقاد دارم این موضوع دقیقاً تشویق متخلفین و متقلبین برای ورود به دانشگاه است، گفت: متأسفانه این افراد تقلب و تخلف کرده‌اند و بنده با اصل قضیه مخالف هستم. اگر این افراد به دانشگاه شهید بهشتی معرفی شوند، بنده نمی‌توانم این دانشجویان را بپذیرم. قطعاً از سمتی که دارم کناره‌گیری می‌کنم ولی چنین دانشجویانی را نمی‌پذیرم./ فارس
@Talkhand_Siyasi2
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from 🎬 بیسیمچی مدیا
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
مجری الجزیره خطاب به عضو دفتر سیاسی انصارالله:
درحالی که وزیردفاع آمریکا در اسرائیل حضور دارد به کشتی های اسرائیلی حمله کردید، این اقدام چه معنایی دارد و نگران پیامدهای آن نیستید؟
عملیات نظامی ما ادامه خواهد داشت و توجهی به پیامدهای آن نخواهیم داشت زیرا خاستگاه تمام اقدامات ما، عمل به دستورات الهی است و لله عاقبة الامور!
@BisimchiMedia
درحالی که وزیردفاع آمریکا در اسرائیل حضور دارد به کشتی های اسرائیلی حمله کردید، این اقدام چه معنایی دارد و نگران پیامدهای آن نیستید؟
عملیات نظامی ما ادامه خواهد داشت و توجهی به پیامدهای آن نخواهیم داشت زیرا خاستگاه تمام اقدامات ما، عمل به دستورات الهی است و لله عاقبة الامور!
@BisimchiMedia
Forwarded from هم‌میهن
دین، روحانیت و اغواگری انقلاب
جواد کاشی
روحانیت با پیروزی انقلاب به میدان پرمخاطره یک آزمون تاریخی قدم گذاشت: پیوند میان معنویت و سلطه سیاسی. امروز نتایج این آزمون هویدا گشته و در ترسیم سرنوشت سیاسی نقش‌آفرین خواهد بود.
لیبرالیسم سیاسی بر جدایی قلمرو سیاست از امر معنوی استوار شده است. اما هم در نظر و هم در عمل، سودای این پیوند وجود داشته است. دولت مدرن در اروپا حاصل عقب نشینی کلیسا از سازمان سیاسی بود.
رویدادهای سیاسی، آثار بزرگ فیلسوفان مغرب زمین و فرهنگ مردم غرب، دست در دست هم دادند تا به نحوی تازه سازمان قدرت را با الگویی تازه از معنویت آشتی دهند. هابز دولت مدرن را لویاتان یا خدای میرا نامید. فرض بر این است که فرد هبوط کرده به زمین، الوهیت مبتنی بر وجود خداوند را از دست داده و با همیاری دیگران تلاش می کند یک الوهیت تصنعی بنا کند. دولت الوهیت تصنعی و انسان ساخت است. باید آن را پاس داشت و به مثابه خدای روی زمین آن را محترم شمرد. روسو اراده عمومی را جانشین الوهیت از دست رفته کرد. از یک دین مدنی سخن گفت و سازمان سیاسی را به یک بارگاه قدسی تشبیه کرد. قوانین جانشین شریعت شدند و صدای مردم به مثابه صدای خداوند دائر مدار حیات سیاسی شد.
سلطه مشروع به شرط جمع میان معنویت و سلطه اقتدار آفرین است. این اتفاق در مغرب زمین نیز چندان نپایید. در قرن نوزده با ظهور ناسیونالیسم و شکل‌گیری دولت ملت‌ها به اوج خود رسید اما تا نیمه‌های قرن بیستم بیشتر دوام نیاورد.
در ایران اما دولت مدرن نتوانست سلطه را با معنویت جمع کند. از مشروطه به اینسو، با دو قطب مواجه بودیم: اول پادشاه که امکان اعمال سلطه داشت اما بهره‌ای از معنویت نداشت دوم روحانیون که واجد معنویت بودند اما امکان اعمال سلطه دست‌کم به شکل سیاسی آن را نداشتند.
روحانیون دهه‌های متمادی، پناهگاه معنوی مردم شدند. توسعه بی‌توازن و شتاب‌ناک دوران پهلوی، گرداگرد روحانیون هاله‌ای از معنویت و اصالت نقش زد. مساجد و حسینه‌ها مثل بناهایی امن در طوفان بلا به مردم پناه می‌دادند. روحانیون در جایگاه قدیس نشسته بودند. آنها در متن زندگی مردم حاضر بودند و تکاپوهای روزمره آنها را با حس معنوی توام میکردند. اغلب بی‌اعتنا به سیاست بودند، از حوادث روزمره جهان مادی بی‌خبر بودند.
دقیقاً همین ویژگی آنها را نزد مردم به کانون‌های معنویت تبدیل کرده بود.
ظهور اسلام سیاسی ذهنیت جمعی مردم ما را از اواخر دهه 30 تحت تاثیر قرار داد. رویای پیوند میان سلطه و معنویت جان گرفت. این رویا تنها منحصر به مخالفین نظام پهلوی نبود. از اوایل دهه پنجاه مشاوران دربار نیز تلاش کردند این امکان را بیازمایند. انقلاب اما آزمون این امکان را به مخالفین و بخصوص به روحانیت سپرد.
حاصل این آزمون پس از چهل و اندی سال نشان می‌دهد پیوند میان معنویت و سلطه سیاسی در این دیار ناممکن است. چهره کاریزماتیک آیه‌الله خمینی برای مدت معدود این امکان را به وجود آورد، اما تاریخ نشان داد سلطه سیاسی در این دیار معنویت‌پذیر نیست. سازمان سلطه معنویت زداست. امر معنوی را دود می‌کند به هوا می‌فرستد.
تاریخ اغواگر بود. آزمون شگفتی پیش پای روحانیت و مردم قرار داده بود.
معدود روحانیونی متوجه وجه اغواگر تاریخ شدند. آیه‌الله منتظری در این شمار بود. آنها با شعار لزوم استقلال روحانیت سعی کردند پای از این اغوای پرمخاطره تاریخی بیرون بکشند و خود و نظام روحانیت را نجات دهند. اما موفق نشدند. روحانیت خود و تا حد فراوانی دین را به خواست سلطه سیاسی سپرد و از ایفای نقش به مثابه کانون معنویت عاری از سلطه بازماند.
امروز با یک قدرت سیاسی نیرومند مواجهیم که دست‌اش از معنویت تهی است و مردمانی که در آشوب حوادث و قدرت بلامنازع سیاسی، پناهگاهی برای کسب معنا و معنویت ندارند.
منبع: کانال تلگرامی نویسنده
@hammihanonline
جواد کاشی
روحانیت با پیروزی انقلاب به میدان پرمخاطره یک آزمون تاریخی قدم گذاشت: پیوند میان معنویت و سلطه سیاسی. امروز نتایج این آزمون هویدا گشته و در ترسیم سرنوشت سیاسی نقش‌آفرین خواهد بود.
لیبرالیسم سیاسی بر جدایی قلمرو سیاست از امر معنوی استوار شده است. اما هم در نظر و هم در عمل، سودای این پیوند وجود داشته است. دولت مدرن در اروپا حاصل عقب نشینی کلیسا از سازمان سیاسی بود.
رویدادهای سیاسی، آثار بزرگ فیلسوفان مغرب زمین و فرهنگ مردم غرب، دست در دست هم دادند تا به نحوی تازه سازمان قدرت را با الگویی تازه از معنویت آشتی دهند. هابز دولت مدرن را لویاتان یا خدای میرا نامید. فرض بر این است که فرد هبوط کرده به زمین، الوهیت مبتنی بر وجود خداوند را از دست داده و با همیاری دیگران تلاش می کند یک الوهیت تصنعی بنا کند. دولت الوهیت تصنعی و انسان ساخت است. باید آن را پاس داشت و به مثابه خدای روی زمین آن را محترم شمرد. روسو اراده عمومی را جانشین الوهیت از دست رفته کرد. از یک دین مدنی سخن گفت و سازمان سیاسی را به یک بارگاه قدسی تشبیه کرد. قوانین جانشین شریعت شدند و صدای مردم به مثابه صدای خداوند دائر مدار حیات سیاسی شد.
سلطه مشروع به شرط جمع میان معنویت و سلطه اقتدار آفرین است. این اتفاق در مغرب زمین نیز چندان نپایید. در قرن نوزده با ظهور ناسیونالیسم و شکل‌گیری دولت ملت‌ها به اوج خود رسید اما تا نیمه‌های قرن بیستم بیشتر دوام نیاورد.
در ایران اما دولت مدرن نتوانست سلطه را با معنویت جمع کند. از مشروطه به اینسو، با دو قطب مواجه بودیم: اول پادشاه که امکان اعمال سلطه داشت اما بهره‌ای از معنویت نداشت دوم روحانیون که واجد معنویت بودند اما امکان اعمال سلطه دست‌کم به شکل سیاسی آن را نداشتند.
روحانیون دهه‌های متمادی، پناهگاه معنوی مردم شدند. توسعه بی‌توازن و شتاب‌ناک دوران پهلوی، گرداگرد روحانیون هاله‌ای از معنویت و اصالت نقش زد. مساجد و حسینه‌ها مثل بناهایی امن در طوفان بلا به مردم پناه می‌دادند. روحانیون در جایگاه قدیس نشسته بودند. آنها در متن زندگی مردم حاضر بودند و تکاپوهای روزمره آنها را با حس معنوی توام میکردند. اغلب بی‌اعتنا به سیاست بودند، از حوادث روزمره جهان مادی بی‌خبر بودند.
دقیقاً همین ویژگی آنها را نزد مردم به کانون‌های معنویت تبدیل کرده بود.
ظهور اسلام سیاسی ذهنیت جمعی مردم ما را از اواخر دهه 30 تحت تاثیر قرار داد. رویای پیوند میان سلطه و معنویت جان گرفت. این رویا تنها منحصر به مخالفین نظام پهلوی نبود. از اوایل دهه پنجاه مشاوران دربار نیز تلاش کردند این امکان را بیازمایند. انقلاب اما آزمون این امکان را به مخالفین و بخصوص به روحانیت سپرد.
حاصل این آزمون پس از چهل و اندی سال نشان می‌دهد پیوند میان معنویت و سلطه سیاسی در این دیار ناممکن است. چهره کاریزماتیک آیه‌الله خمینی برای مدت معدود این امکان را به وجود آورد، اما تاریخ نشان داد سلطه سیاسی در این دیار معنویت‌پذیر نیست. سازمان سلطه معنویت زداست. امر معنوی را دود می‌کند به هوا می‌فرستد.
تاریخ اغواگر بود. آزمون شگفتی پیش پای روحانیت و مردم قرار داده بود.
معدود روحانیونی متوجه وجه اغواگر تاریخ شدند. آیه‌الله منتظری در این شمار بود. آنها با شعار لزوم استقلال روحانیت سعی کردند پای از این اغوای پرمخاطره تاریخی بیرون بکشند و خود و نظام روحانیت را نجات دهند. اما موفق نشدند. روحانیت خود و تا حد فراوانی دین را به خواست سلطه سیاسی سپرد و از ایفای نقش به مثابه کانون معنویت عاری از سلطه بازماند.
امروز با یک قدرت سیاسی نیرومند مواجهیم که دست‌اش از معنویت تهی است و مردمانی که در آشوب حوادث و قدرت بلامنازع سیاسی، پناهگاهی برای کسب معنا و معنویت ندارند.
منبع: کانال تلگرامی نویسنده
@hammihanonline
Forwarded from تحلیل زمانه
✳️شوتی ها، آقازادها و اقتصاد زیر زمینی
...
...
🔷دیروز از نجف‌آباد برای آمدن به تهران مجبور به استفاده از سرویس های بین شهری ماشین های سواری شدم. بمحض آمدن ماشین مواجه با خودرو پژو 405 با هیبتی شوتی شدم. (ماشین های شوتی سواری هایی هستند که برای حمل و نقل مواد قاچاق و حتی آدمهایی که قاچاقی جابجا می‌شوند همچون افاغنه بکار می‌رود) اما با توجه به اینکه از طرف یک سرویس معتبر بود اعتماد کردم.
قبل از سوار شدن به راننده که جوانی حدود 30 ساله بود گفتم: شما شوتی هستی
گفت: راستش بله.
گفت: از کجا فهمیدی؟
گفتم: از وضعیت خودروی شما. مخصوصا بالا بودن فنرهای عقب.
خلاصه سوار شدم گفتم: چطوری می‌روی؟
گفت: چند ساعته میخواهی برسی تهران دو و نیم ساعت خوبه؟
گفتم: نه 4 ساعت خوبه.
راه افتادیم و شروع به تعریف هایی از وضعیت موجود شوتی ها و چگونگی استفاده از آنها در اقتصاد پنهان در کشور، کرد.
محموله‌هایی که حمل می کنند شامل مواد مخدر،موبایل، مشروبات الکلی، و چیزهایی از این قبیل بود.
مشروبات عمدتا از آبادان و موبایل از بندر لنگه و مواردی از جاهای دیگر.
فاصله بندر لنگه تا تهران حداکثر 10 ساعت، فاصله آبادان تا تهران حداکثر 8 تا 7 ساعت و تهران اصفهان حداکثر 3 ساعت.
سرعتی کمتر از 140 بجز در نزدیکی دوربین‌های ثبت تخلفات رانندگی نداشت.
بسیار هشیار در رانندگی بود و با دقت از راست و چپ سبقت می‌گرفت.
هزینه حمل موبایل هر سرویس 15 تا 20 میلیون تومان
حمل مشروب تا 50 میلیون تومان
حمل شیشه و کراک هر 100 کیلو 100 میلیون تومان
و...
البته ادعا می کرد که تاکنون مواد مخدر حمل نکرده است زیرا این کار نفرین دارد.
از اهالی چهارمحال و بختیاری بود و تجربیاتی در حوزه صنعت نفت و گاز بخصوص جوشکاری های خاص داشت و مدعی بود 4 سال در روسیه در کارهای مختلف صنعتی کار کرده است.
روس‌ها را در کار آدمهای جدی میدانست ولی سیستم های آنها را فاسد.
میگفت: علت شوتی کاری و باعث آن را آقازاده ها می دانست.
گفتم: چرا؟
گفت: ببین به یک آقازاده 500 تا 600 ميليون دلار می‌دهند تا موبایل بیاورد. او بخشی را از طریق گمرک و بخشی را از طریق قاچاق می‌آورد.
بخش قاچاق را به آدمهایی می‌دهد که هرکدام بین 100 تا 200 شوتی در اختیار دارند.
برای حمل مثلا هزار میلیارد تومان موبایل قراردادی با یک چتر باز می بندد به نرخ 100 میلیارد. و او موبایل ها را به شوتی ها می‌دهد با نرخ کمتری و نهایتا 10 تا 20 درصد از آن صد میلیارد سهم ما شوتی هاست.
برای ورود به شوتی ها شرایطی مقرر است.
آن رئیس کل شوتی ها که درحقیقت چند نفر هستند و فوجی از شوتی ها را در اختیار دارند برای ورود اولیه حدود 200 تا 300 میلیون تومان بعنوان گارانتی حمل جنس از راننده شوتی می‌گیرند و آرام آرام با پیدا کردن اعتماد مبلغ کمتر می‌شود.
خودرو یک راننده شوتی اکثرا پژو 405 است که تغییرات در موتور و زیر وبند انجام شده است و بطور مرتب مخصوصا زیر وبند و لاستیک ها چک می‌شوند. از او سوال کردم که تاکنون چندکیلومتر ماشینش کار کرده است گفت: 800 هزار کیلومتر؟!
از جمله موارد دیگری که تعریف می‌کرد اینکه معمولا با ایست و بازرسی ها آشنا هستند و با تعیین وقت که آن مامور آشنا باشد اقدام به عبور می‌کنند.
و در مواردی که محموله خطرناک باشد دو نفر در یک ماشین هستند که یکنفر قبل پلیس راه و ایست و بازرسی از ماشین پیاده می‌شود و محموله را داخل کوله پشتی می‌گذارد و از بیراهه بعد از دور زدن پلیس راه، به ماشین شوتی می‌رسد.
و در مواقعی که بار سنگین باشد، چند ماشین باهم می‌آیند و اسکورت می‌شوند. برای گیر نیفتادن یکی که خالی است جلو می‌رود با موبایل دیگری را از وضعیت موجود با خبر می‌کند.
داستان های زیادی تعریف می کرد و از اوضاع مختلف جاده ها آگاهی داشت. وضعیت بنزین را در جاهای مختلف قیمت میداد و قس علیهذا
خب دیگه بیشتر موجب سردرد نشوم
اقتصاد ما بخشی توسط شوتی ها می‌گردد و بخشی توسط کولبرها و همه در استخدام آقازاده های اختلاسگران!!!!!
🖌به نقل از فیسبوک آقای انوری
....
....
#تحلیل_زمانه
🌍 @TahlilZamane
...
...
🔷دیروز از نجف‌آباد برای آمدن به تهران مجبور به استفاده از سرویس های بین شهری ماشین های سواری شدم. بمحض آمدن ماشین مواجه با خودرو پژو 405 با هیبتی شوتی شدم. (ماشین های شوتی سواری هایی هستند که برای حمل و نقل مواد قاچاق و حتی آدمهایی که قاچاقی جابجا می‌شوند همچون افاغنه بکار می‌رود) اما با توجه به اینکه از طرف یک سرویس معتبر بود اعتماد کردم.
قبل از سوار شدن به راننده که جوانی حدود 30 ساله بود گفتم: شما شوتی هستی
گفت: راستش بله.
گفت: از کجا فهمیدی؟
گفتم: از وضعیت خودروی شما. مخصوصا بالا بودن فنرهای عقب.
خلاصه سوار شدم گفتم: چطوری می‌روی؟
گفت: چند ساعته میخواهی برسی تهران دو و نیم ساعت خوبه؟
گفتم: نه 4 ساعت خوبه.
راه افتادیم و شروع به تعریف هایی از وضعیت موجود شوتی ها و چگونگی استفاده از آنها در اقتصاد پنهان در کشور، کرد.
محموله‌هایی که حمل می کنند شامل مواد مخدر،موبایل، مشروبات الکلی، و چیزهایی از این قبیل بود.
مشروبات عمدتا از آبادان و موبایل از بندر لنگه و مواردی از جاهای دیگر.
فاصله بندر لنگه تا تهران حداکثر 10 ساعت، فاصله آبادان تا تهران حداکثر 8 تا 7 ساعت و تهران اصفهان حداکثر 3 ساعت.
سرعتی کمتر از 140 بجز در نزدیکی دوربین‌های ثبت تخلفات رانندگی نداشت.
بسیار هشیار در رانندگی بود و با دقت از راست و چپ سبقت می‌گرفت.
هزینه حمل موبایل هر سرویس 15 تا 20 میلیون تومان
حمل مشروب تا 50 میلیون تومان
حمل شیشه و کراک هر 100 کیلو 100 میلیون تومان
و...
البته ادعا می کرد که تاکنون مواد مخدر حمل نکرده است زیرا این کار نفرین دارد.
از اهالی چهارمحال و بختیاری بود و تجربیاتی در حوزه صنعت نفت و گاز بخصوص جوشکاری های خاص داشت و مدعی بود 4 سال در روسیه در کارهای مختلف صنعتی کار کرده است.
روس‌ها را در کار آدمهای جدی میدانست ولی سیستم های آنها را فاسد.
میگفت: علت شوتی کاری و باعث آن را آقازاده ها می دانست.
گفتم: چرا؟
گفت: ببین به یک آقازاده 500 تا 600 ميليون دلار می‌دهند تا موبایل بیاورد. او بخشی را از طریق گمرک و بخشی را از طریق قاچاق می‌آورد.
بخش قاچاق را به آدمهایی می‌دهد که هرکدام بین 100 تا 200 شوتی در اختیار دارند.
برای حمل مثلا هزار میلیارد تومان موبایل قراردادی با یک چتر باز می بندد به نرخ 100 میلیارد. و او موبایل ها را به شوتی ها می‌دهد با نرخ کمتری و نهایتا 10 تا 20 درصد از آن صد میلیارد سهم ما شوتی هاست.
برای ورود به شوتی ها شرایطی مقرر است.
آن رئیس کل شوتی ها که درحقیقت چند نفر هستند و فوجی از شوتی ها را در اختیار دارند برای ورود اولیه حدود 200 تا 300 میلیون تومان بعنوان گارانتی حمل جنس از راننده شوتی می‌گیرند و آرام آرام با پیدا کردن اعتماد مبلغ کمتر می‌شود.
خودرو یک راننده شوتی اکثرا پژو 405 است که تغییرات در موتور و زیر وبند انجام شده است و بطور مرتب مخصوصا زیر وبند و لاستیک ها چک می‌شوند. از او سوال کردم که تاکنون چندکیلومتر ماشینش کار کرده است گفت: 800 هزار کیلومتر؟!
از جمله موارد دیگری که تعریف می‌کرد اینکه معمولا با ایست و بازرسی ها آشنا هستند و با تعیین وقت که آن مامور آشنا باشد اقدام به عبور می‌کنند.
و در مواردی که محموله خطرناک باشد دو نفر در یک ماشین هستند که یکنفر قبل پلیس راه و ایست و بازرسی از ماشین پیاده می‌شود و محموله را داخل کوله پشتی می‌گذارد و از بیراهه بعد از دور زدن پلیس راه، به ماشین شوتی می‌رسد.
و در مواقعی که بار سنگین باشد، چند ماشین باهم می‌آیند و اسکورت می‌شوند. برای گیر نیفتادن یکی که خالی است جلو می‌رود با موبایل دیگری را از وضعیت موجود با خبر می‌کند.
داستان های زیادی تعریف می کرد و از اوضاع مختلف جاده ها آگاهی داشت. وضعیت بنزین را در جاهای مختلف قیمت میداد و قس علیهذا
خب دیگه بیشتر موجب سردرد نشوم
اقتصاد ما بخشی توسط شوتی ها می‌گردد و بخشی توسط کولبرها و همه در استخدام آقازاده های اختلاسگران!!!!!
🖌به نقل از فیسبوک آقای انوری
....
....
#تحلیل_زمانه
🌍 @TahlilZamane
Forwarded from کلاسیکو|عادل فردوسی پور
یک انگلیسی مدیرعامل الاهلی شد
⚽️مدیران الاهلی عربستان با رون گورلی انگلیسی قرارداد رسمی امضا کردند تا وی به عنوان مدیرعامل در این باشگاه مشغول به کار شود.
⚽️بر اساس گزارش روزنامه الریاضیه عربستان؛ رون گورلی قرار است از روز نخست سال جدید میلادی به عنوان جایگزین لیزن الشریف در سمت مدیرعاملی باشگاه الاهلی جده کارش را آغاز کند.
✔️@adelferdusi
⚽️مدیران الاهلی عربستان با رون گورلی انگلیسی قرارداد رسمی امضا کردند تا وی به عنوان مدیرعامل در این باشگاه مشغول به کار شود.
⚽️بر اساس گزارش روزنامه الریاضیه عربستان؛ رون گورلی قرار است از روز نخست سال جدید میلادی به عنوان جایگزین لیزن الشریف در سمت مدیرعاملی باشگاه الاهلی جده کارش را آغاز کند.
✔️@adelferdusi
کلاسیکو|عادل فردوسی پور
یک انگلیسی مدیرعامل الاهلی شد ⚽️مدیران الاهلی عربستان با رون گورلی انگلیسی قرارداد رسمی امضا کردند تا وی به عنوان مدیرعامل در این باشگاه مشغول به کار شود. ⚽️بر اساس گزارش روزنامه الریاضیه عربستان؛ رون گورلی قرار است از روز نخست سال جدید میلادی به عنوان جایگزین…
تفاوتِ جهل بسیط با جهل مرکب
وقتی کسی آن قدر دانا باشد که بداند کاری را نمی‌داند یا چنانکه بایسته است نمی‌داند، آن را به دست کاردان می‌سپارد. نتیجه‌اش می‌شود کاری که مدیران باشگاه الاهلی عربستان کرده‌اند و تا آنجا پیش رفته‌اند که سمت مدیر عامل باشگاه را به کسی داده‌اند که عرب نیست.
اما وقتی کسی نداند که کاری را نمی‌داند، سهل است پرمدعا هم باشد و در عین ناتوانی کاری را که از پسش بر‌نمی‌آید رها نکند ، حاصلش می‌شود مدیریت فاجعه‌باری که وزارت ورزش در طی این همه سال در دو باشگاه استقلال و پرسپولیس اعمال کرده است.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
وقتی کسی آن قدر دانا باشد که بداند کاری را نمی‌داند یا چنانکه بایسته است نمی‌داند، آن را به دست کاردان می‌سپارد. نتیجه‌اش می‌شود کاری که مدیران باشگاه الاهلی عربستان کرده‌اند و تا آنجا پیش رفته‌اند که سمت مدیر عامل باشگاه را به کسی داده‌اند که عرب نیست.
اما وقتی کسی نداند که کاری را نمی‌داند، سهل است پرمدعا هم باشد و در عین ناتوانی کاری را که از پسش بر‌نمی‌آید رها نکند ، حاصلش می‌شود مدیریت فاجعه‌باری که وزارت ورزش در طی این همه سال در دو باشگاه استقلال و پرسپولیس اعمال کرده است.
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from انجمن‌آرا (رضا موسوی طبری) (رضا موسوی طبری)
🔸شب یلدایتان مبارک نیست
به منزل که می‌آیم همسایه میگوید: "شب یلداتون مبارک". من هم متقابلا تبریک می‌گویم اگرچه به اکراه. گوشی را روشن می‌کنم. می‌بینم در همۀ کانال‌ها صحبت از جشن شب یلداست. حتی مرکزی فرهنگی اطلاعیه داده برنامه‌ای دارد "در گرامیداشت شب یلدا و آغاز زمستان".
سخن را از همین جا می‌آغازم که نه شب هرگز در فرهنگ ایرانیان باستان گرامی و لایقِ جشن بوده و نه زمستان و سرما. دست کم بگوییم یلدا مبارک و نه شب یلدا. چطور می‌توان دو عنصری را که در باور گذشتگان ما اهریمنی بوده، گرامی داشت؟ اینکه در برهان قاطع در برابر مدخل یلدا می‌خوانیم: گویند آن شب به غایت شوم و نحس و نامبارک است (ص ۲۴۴۸) محدود به زمان و مکان مؤلف این فرهنگ نبوده بلکه خبر از حقیقتی کهن و باوری گسترده می‌دهد.
در سرتاسر ادبیات فارسی به خاطر ندارم جایی شب یلدا به مبارکی یاد شده باشد. یا از جشن شب یلدا سخن رفته باشد. با این حال به حافظۀ مصدوم و نفله‌ام اعتماد نمی‌کنم و به یاری رایانه در متون کهن به جستجو می‌پردازم. این تعبیر به کلّی مستحدث است و حاصل یک سوء برداشت. شب یلدا طولانی‌ترین سلطۀ ظلمت بر نور است و صبح فردای آن آغاز پیروزی مقاومتِ نور در برابر تیرگی که تا آن روز به مدّت سه‌ماه مدام از حیات روز کاسته و بر حیات شب افزوده می‌شد، و از این پس این روشنایی است که هر روز سهمش را پس می‌گیرد و درازتر می‌شود و سهم تیرگی را کمتر و کوتاه‌تر می‌کند. نیاکان ما شب یلدا را که نامش گویای زایش و تولد است بیدار می‌ماندند و نگهبانی می‌دادند تا ظلمت غلبه نکند و بردمیدن صبح را گرامی می‌داشتند و خرم‌روز یا خوره‌روزش می‌نامیدند که روز میلاد خورشید بود. آنچه مبارک و گرامی است روز است نه شب. نور است نه ظلمت. گرماست نه سرما.
آری که آفتاب مجرّد به یک شعاع
بیخ کواکب شب یلدا برافکند (خاقانی)
همه ایّامِ داعی از عنا شب‌های یلدا شد
به از مدح تو صبحی نیست این شب‌های یلدا را (رشید وطواط)
زمستان روز دزدی کرد شاید در زمان او
که رویش را سیه کردند از دود شب یلدا (سیف اسفرنگی)
بدان خدای که در ظلمت شب یلدا
رسوم مشعله‌داری به ماهتاب دهد (نجیب جرفادقانی)
بارِ خرِ دجّالِ حوادث نکشد روح
چون مر شب یلدای ستم را سحر آمد (اسفرنگی)
باد آسایش گیتی نزند بر دل تنگ
صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود (سعدی)
هنوز با همه دردم امید درمان است
که آخری بود آخر شبان یلدا را (سعدی)
ای دل مسکین برآید آفتاب روز وصل
غم مخور خوش باش کاین شب‌های یلدا بگذرد (ملک‌خاتون)
صحبتِ حکّام ظلمتِ شب یلداست
نور ز خورشید خواه بو که برآید (حافظ)
قسمت من بین و روزیّ رقیب
روز عید او را، شب یلدا مرا (نزاری)
کی بشارت‌نامۀ روز آورند
وین شب یلدا به پایان کی رسد؟ (نزاری)
توحید تو از مظلمۀ کفر بتابد
همچون مه روشن ز سواد شب یلدا (آذری اسفراینی)
ما حال خویش بی‌سر و بی‌پا نوشته‌ایم
روز فراق را شب یلدا نوشته‌ایم (نظیری)
می‌کند زلف دراز تو به دل‌های حزین
آنچه با خسته‌روانان شب یلدا نکند (صائب)
مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند
روز سفید خود شب یلدا نمی‌کنند (صائب)
هنرت چیست جز این ریش که گویی به مَثَل
شب یلدا بود از بس که دراز است و سیاه (قاآنی)
روز روشن به برم چون شب یلدا تاریک
آب شیرین به مذاقم چو می تلخ حرام (ادیب الممالک)
و بالاخره:
جشن یلدا را شب دیگر بگیر
هر شب این هنگامه را از سر بگیر (روحانی)
البته این ابیات تنها بخش کوچکی از یافته‌های رایانه‌ای است که چنانکه ملاحظه می‌فرمایید جز بیت آخر که از شاعری متأخر به نام سید غلامرضا روحانی متخلص به اجنّه است هیچ کدام نگاهی ستایش‌آمیز به شب یلدا ندارد. ملتفت باشیم که حتی اگر بنا بر افسانه‌ها یا حوادث تاریخی یا تشابه و توارد برخی معانی به تسامح با این مسأله برخورد می‌کنیم به هیچ روی ثناگوی شب و تیرگی نباشیم. با مبارک دانستن شب، صبحی در انتظار ما نیست؛ لذا همزبان می‌شویم با گویندۀ ابیات زیر که اوایل دهۀ هشتاد سرود:
شب می‌رود اما سحری نیست در اینجا
ای منتظِران، منتظَری نیست در اینجا
جان بردن ازین مهلکه ممکن نشود، آه
شمشیر بلا را سپری نیست در اینجا
تا زاهدِ پرجهل و ریا همسفرِ ماست
از جانبِ شیطان خطری نیست در اینجا
این مدّعیِ آمده از عرشِ معلّی
جز در طلب سیم و زری نیست در اینجا
شاید که بگَردیم به گِردِ دلِ سنگش
چون تیره‌تر از آن حجری نیست در اینجا
http://t.me/Anjomanara
به منزل که می‌آیم همسایه میگوید: "شب یلداتون مبارک". من هم متقابلا تبریک می‌گویم اگرچه به اکراه. گوشی را روشن می‌کنم. می‌بینم در همۀ کانال‌ها صحبت از جشن شب یلداست. حتی مرکزی فرهنگی اطلاعیه داده برنامه‌ای دارد "در گرامیداشت شب یلدا و آغاز زمستان".
سخن را از همین جا می‌آغازم که نه شب هرگز در فرهنگ ایرانیان باستان گرامی و لایقِ جشن بوده و نه زمستان و سرما. دست کم بگوییم یلدا مبارک و نه شب یلدا. چطور می‌توان دو عنصری را که در باور گذشتگان ما اهریمنی بوده، گرامی داشت؟ اینکه در برهان قاطع در برابر مدخل یلدا می‌خوانیم: گویند آن شب به غایت شوم و نحس و نامبارک است (ص ۲۴۴۸) محدود به زمان و مکان مؤلف این فرهنگ نبوده بلکه خبر از حقیقتی کهن و باوری گسترده می‌دهد.
در سرتاسر ادبیات فارسی به خاطر ندارم جایی شب یلدا به مبارکی یاد شده باشد. یا از جشن شب یلدا سخن رفته باشد. با این حال به حافظۀ مصدوم و نفله‌ام اعتماد نمی‌کنم و به یاری رایانه در متون کهن به جستجو می‌پردازم. این تعبیر به کلّی مستحدث است و حاصل یک سوء برداشت. شب یلدا طولانی‌ترین سلطۀ ظلمت بر نور است و صبح فردای آن آغاز پیروزی مقاومتِ نور در برابر تیرگی که تا آن روز به مدّت سه‌ماه مدام از حیات روز کاسته و بر حیات شب افزوده می‌شد، و از این پس این روشنایی است که هر روز سهمش را پس می‌گیرد و درازتر می‌شود و سهم تیرگی را کمتر و کوتاه‌تر می‌کند. نیاکان ما شب یلدا را که نامش گویای زایش و تولد است بیدار می‌ماندند و نگهبانی می‌دادند تا ظلمت غلبه نکند و بردمیدن صبح را گرامی می‌داشتند و خرم‌روز یا خوره‌روزش می‌نامیدند که روز میلاد خورشید بود. آنچه مبارک و گرامی است روز است نه شب. نور است نه ظلمت. گرماست نه سرما.
آری که آفتاب مجرّد به یک شعاع
بیخ کواکب شب یلدا برافکند (خاقانی)
همه ایّامِ داعی از عنا شب‌های یلدا شد
به از مدح تو صبحی نیست این شب‌های یلدا را (رشید وطواط)
زمستان روز دزدی کرد شاید در زمان او
که رویش را سیه کردند از دود شب یلدا (سیف اسفرنگی)
بدان خدای که در ظلمت شب یلدا
رسوم مشعله‌داری به ماهتاب دهد (نجیب جرفادقانی)
بارِ خرِ دجّالِ حوادث نکشد روح
چون مر شب یلدای ستم را سحر آمد (اسفرنگی)
باد آسایش گیتی نزند بر دل تنگ
صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود (سعدی)
هنوز با همه دردم امید درمان است
که آخری بود آخر شبان یلدا را (سعدی)
ای دل مسکین برآید آفتاب روز وصل
غم مخور خوش باش کاین شب‌های یلدا بگذرد (ملک‌خاتون)
صحبتِ حکّام ظلمتِ شب یلداست
نور ز خورشید خواه بو که برآید (حافظ)
قسمت من بین و روزیّ رقیب
روز عید او را، شب یلدا مرا (نزاری)
کی بشارت‌نامۀ روز آورند
وین شب یلدا به پایان کی رسد؟ (نزاری)
توحید تو از مظلمۀ کفر بتابد
همچون مه روشن ز سواد شب یلدا (آذری اسفراینی)
ما حال خویش بی‌سر و بی‌پا نوشته‌ایم
روز فراق را شب یلدا نوشته‌ایم (نظیری)
می‌کند زلف دراز تو به دل‌های حزین
آنچه با خسته‌روانان شب یلدا نکند (صائب)
مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند
روز سفید خود شب یلدا نمی‌کنند (صائب)
هنرت چیست جز این ریش که گویی به مَثَل
شب یلدا بود از بس که دراز است و سیاه (قاآنی)
روز روشن به برم چون شب یلدا تاریک
آب شیرین به مذاقم چو می تلخ حرام (ادیب الممالک)
و بالاخره:
جشن یلدا را شب دیگر بگیر
هر شب این هنگامه را از سر بگیر (روحانی)
البته این ابیات تنها بخش کوچکی از یافته‌های رایانه‌ای است که چنانکه ملاحظه می‌فرمایید جز بیت آخر که از شاعری متأخر به نام سید غلامرضا روحانی متخلص به اجنّه است هیچ کدام نگاهی ستایش‌آمیز به شب یلدا ندارد. ملتفت باشیم که حتی اگر بنا بر افسانه‌ها یا حوادث تاریخی یا تشابه و توارد برخی معانی به تسامح با این مسأله برخورد می‌کنیم به هیچ روی ثناگوی شب و تیرگی نباشیم. با مبارک دانستن شب، صبحی در انتظار ما نیست؛ لذا همزبان می‌شویم با گویندۀ ابیات زیر که اوایل دهۀ هشتاد سرود:
شب می‌رود اما سحری نیست در اینجا
ای منتظِران، منتظَری نیست در اینجا
جان بردن ازین مهلکه ممکن نشود، آه
شمشیر بلا را سپری نیست در اینجا
تا زاهدِ پرجهل و ریا همسفرِ ماست
از جانبِ شیطان خطری نیست در اینجا
این مدّعیِ آمده از عرشِ معلّی
جز در طلب سیم و زری نیست در اینجا
شاید که بگَردیم به گِردِ دلِ سنگش
چون تیره‌تر از آن حجری نیست در اینجا
http://t.me/Anjomanara
Telegram
انجمن‌آرا (رضا موسوی طبری)
در ادب و تاریخ و لغت
به قلم رضا موسوی طبری
@mousavitabari
به قلم رضا موسوی طبری
@mousavitabari