بازگشت ۳۵ داوطلب شبهه‌دار کنکور به دانشگاه

🔹دیوان عدالت اداری در ارتباط با ۳۵ داوطلب که در آزمون مجدد موفق به حداقل نمره قابل قبول نشده‌اند رای بازگشت به دانشگاه را صادر کرد.
🔹رئیس سازمان سنجش آموزش کشور در واکنش به انتشار خبر بازگشت ۳۵ داوطلبان شبهه‌دار کنکور سراسری به دانشگاه‌ها با رای دیوان عدالت اداری استعفاء کرد.
🔹این گروه از داوطلبان می‌توانند از ترم آتی تحصیلی در کلاس‌های درس حاضر شوند.
✅ @Khabar_Fouri

مجری الجزیره خطاب به عضو دفتر سیاسی انصارالله:

درحالی که وزیردفاع آمریکا در اسرائیل حضور دارد به کشتی های اسرائیلی حمله کردید، این اقدام چه معنایی دارد و نگران پیامدهای آن نیستید؟

عملیات نظامی ما ادامه خواهد داشت و توجهی به پیامدهای آن نخواهیم داشت زیرا خاستگاه تمام اقدامات ما، عمل به دستورات الهی است و لله عاقبة الامور!

@BisimchiMedia

دین، روحانیت و اغواگری انقلاب

جواد کاشی

روحانیت با پیروزی انقلاب به میدان پرمخاطره یک آزمون تاریخی قدم گذاشت: پیوند میان معنویت و سلطه سیاسی. امروز نتایج این آزمون هویدا گشته و در ترسیم سرنوشت سیاسی نقش‌آفرین خواهد بود.

لیبرالیسم سیاسی بر جدایی قلمرو سیاست از امر معنوی استوار شده است. اما هم در نظر و هم در عمل، سودای این پیوند وجود داشته است. دولت مدرن در اروپا حاصل عقب نشینی کلیسا از سازمان سیاسی بود.

رویدادهای سیاسی، آثار بزرگ فیلسوفان مغرب زمین و فرهنگ مردم غرب، دست در دست هم دادند تا به نحوی تازه سازمان قدرت را با الگویی تازه از معنویت آشتی دهند. هابز دولت مدرن را لویاتان یا خدای میرا نامید. فرض بر این است که فرد هبوط کرده به زمین، الوهیت مبتنی بر وجود خداوند را از دست داده و با همیاری دیگران تلاش می کند یک الوهیت تصنعی بنا کند. دولت الوهیت تصنعی و انسان ساخت است. باید آن را پاس داشت و به مثابه خدای روی زمین آن را محترم شمرد. روسو اراده عمومی را جانشین الوهیت از دست رفته کرد. از یک دین مدنی سخن گفت و سازمان سیاسی را به یک بارگاه قدسی تشبیه کرد. قوانین جانشین شریعت شدند و صدای مردم به مثابه صدای خداوند دائر مدار حیات سیاسی شد.

سلطه مشروع به شرط جمع میان معنویت و سلطه اقتدار آفرین است. این اتفاق در مغرب زمین نیز چندان نپایید. در قرن نوزده با ظهور ناسیونالیسم و شکل‌گیری دولت ملت‌ها به اوج خود رسید اما تا نیمه‌های قرن بیستم بیشتر دوام نیاورد.

در ایران اما دولت مدرن نتوانست سلطه را با معنویت جمع کند. از مشروطه به اینسو، با دو قطب مواجه بودیم: اول پادشاه که امکان اعمال سلطه داشت اما بهره‌ای از معنویت نداشت دوم روحانیون که واجد معنویت بودند اما امکان اعمال سلطه دست‌کم به شکل سیاسی آن را نداشتند.

روحانیون دهه‌های متمادی، پناهگاه معنوی مردم شدند. توسعه بی‌توازن و شتاب‌ناک دوران پهلوی، گرداگرد روحانیون هاله‌ای از معنویت و اصالت نقش زد. مساجد و حسینه‌ها مثل بناهایی امن در طوفان بلا به مردم پناه می‌دادند. روحانیون در جایگاه قدیس نشسته بودند. آنها در متن زندگی مردم حاضر بودند و تکاپوهای روزمره آنها را با حس معنوی توام می‌کردند. اغلب بی‌اعتنا به سیاست بودند، از حوادث روزمره جهان مادی بی‌خبر بودند.

دقیقاً همین ویژگی آنها را نزد مردم به کانون‌های معنویت تبدیل کرده بود.
ظهور اسلام سیاسی ذهنیت جمعی مردم ما را از اواخر دهه 30 تحت تاثیر قرار داد. رویای پیوند میان سلطه و معنویت جان گرفت. این رویا تنها منحصر به مخالفین نظام پهلوی نبود. از اوایل دهه پنجاه مشاوران دربار نیز تلاش کردند این امکان را بیازمایند. انقلاب اما آزمون این امکان را به مخالفین و بخصوص به روحانیت سپرد.

حاصل این آزمون پس از چهل و اندی سال نشان می‌دهد پیوند میان معنویت و سلطه سیاسی در این دیار ناممکن است. چهره کاریزماتیک آیه‌الله خمینی برای مدت معدود این امکان را به وجود آورد، اما تاریخ نشان داد سلطه سیاسی در این دیار معنویت‌پذیر نیست. سازمان سلطه معنویت زداست. امر معنوی را دود می‌کند به هوا می‌فرستد.

تاریخ اغواگر بود. آزمون شگفتی پیش پای روحانیت و مردم قرار داده بود.
معدود روحانیونی متوجه وجه اغواگر تاریخ شدند. آیه‌الله منتظری در این شمار بود. آنها با شعار لزوم استقلال روحانیت سعی کردند پای از این اغوای پرمخاطره تاریخی بیرون بکشند و خود و نظام روحانیت را نجات دهند. اما موفق نشدند. روحانیت خود و تا حد فراوانی دین را به خواست سلطه سیاسی سپرد و از ایفای نقش به مثابه کانون معنویت عاری از سلطه بازماند.
امروز با یک قدرت سیاسی نیرومند مواجهیم که دست‌اش از معنویت تهی است و مردمانی که در آشوب حوادث و قدرت بلامنازع سیاسی، پناهگاهی برای کسب معنا و معنویت ندارند.

منبع: کانال تلگرامی نویسنده

@hammihanonline

✳️شوتی ها، آقازادها و اقتصاد زیر زمینی
...
...
🔷دیروز از نجف‌آباد برای آمدن به تهران مجبور به استفاده از سرویس های بین شهری ماشین های سواری شدم. بمحض آمدن ماشین مواجه با خودرو پژو 405 با هیبتی شوتی شدم. (ماشین های شوتی سواری هایی هستند که برای حمل و نقل مواد قاچاق و حتی آدمهایی که قاچاقی جابجا می‌شوند همچون افاغنه بکار می‌رود) اما با توجه به اینکه از طرف یک سرویس معتبر بود اعتماد کردم.
قبل از سوار شدن به راننده که جوانی حدود 30 ساله بود گفتم: شما شوتی هستی
گفت: راستش بله.
گفت: از کجا فهمیدی؟
گفتم: از وضعیت خودروی شما. مخصوصا بالا بودن فنرهای عقب.
خلاصه سوار شدم گفتم: چطوری می‌روی؟
گفت: چند ساعته میخواهی برسی تهران دو و نیم ساعت خوبه؟
گفتم: نه 4 ساعت خوبه.
راه افتادیم و شروع به تعریف هایی از وضعیت موجود شوتی ها و چگونگی استفاده از آنها در اقتصاد پنهان در کشور، کرد.
محموله‌هایی که حمل می کنند شامل مواد مخدر،موبایل، مشروبات الکلی، و چیزهایی از این قبیل بود.
مشروبات عمدتا از آبادان و موبایل از بندر لنگه و مواردی از جاهای دیگر.
فاصله بندر لنگه تا تهران حداکثر 10 ساعت، فاصله آبادان تا تهران حداکثر 8 تا 7 ساعت و تهران اصفهان حداکثر 3 ساعت.
سرعتی کمتر از 140 بجز در نزدیکی دوربین‌های ثبت تخلفات رانندگی نداشت.
بسیار هشیار در رانندگی بود و با دقت از راست و چپ سبقت می‌گرفت.
هزینه حمل موبایل هر سرویس 15 تا 20 میلیون تومان
حمل مشروب تا 50 میلیون تومان
حمل شیشه و کراک هر 100 کیلو 100 میلیون تومان
و...
البته ادعا می کرد که تاکنون مواد مخدر حمل نکرده است زیرا این کار نفرین دارد.
از اهالی چهارمحال و بختیاری بود و تجربیاتی در حوزه صنعت نفت و گاز بخصوص جوشکاری های خاص داشت و مدعی بود 4 سال در روسیه در کارهای مختلف صنعتی کار کرده است.
روس‌ها را در کار آدمهای جدی میدانست ولی سیستم های آنها را فاسد.
میگفت: علت شوتی کاری و باعث آن را آقازاده ها می دانست.
گفتم: چرا؟
گفت: ببین به یک آقازاده 500 تا 600 ميليون دلار می‌دهند تا موبایل بیاورد. او بخشی را از طریق گمرک و بخشی را از طریق قاچاق می‌آورد.
بخش قاچاق را به آدمهایی می‌دهد که هرکدام بین 100 تا 200 شوتی در اختیار دارند.
برای حمل مثلا هزار میلیارد تومان موبایل قراردادی با یک چتر باز می بندد به نرخ 100 میلیارد. و او موبایل ها را به شوتی ها می‌دهد با نرخ کمتری و نهایتا 10 تا 20 درصد از آن صد میلیارد سهم ما شوتی هاست.
برای ورود به شوتی ها شرایطی مقرر است.
آن رئیس کل شوتی ها که درحقیقت چند نفر هستند و فوجی از شوتی ها را در اختیار دارند برای ورود اولیه حدود 200 تا 300 میلیون تومان بعنوان گارانتی حمل جنس از راننده شوتی می‌گیرند و آرام آرام با پیدا کردن اعتماد مبلغ کمتر می‌شود.
خودرو یک راننده شوتی اکثرا پژو 405 است که تغییرات در موتور و زیر وبند انجام شده است و بطور مرتب مخصوصا زیر وبند و لاستیک ها چک می‌شوند. از او سوال کردم که تاکنون چندکیلومتر ماشینش کار کرده است گفت: 800 هزار کیلومتر؟!
از جمله موارد دیگری که تعریف می‌کرد اینکه معمولا با ایست و بازرسی ها آشنا هستند و با تعیین وقت که آن مامور آشنا باشد اقدام به عبور می‌کنند.
و در مواردی که محموله خطرناک باشد دو نفر در یک ماشین هستند که یکنفر قبل پلیس راه و ایست و بازرسی از ماشین پیاده می‌شود و محموله را داخل کوله پشتی می‌گذارد و از بیراهه بعد از دور زدن پلیس راه، به ماشین شوتی می‌رسد.
و در مواقعی که بار سنگین باشد، چند ماشین باهم می‌آیند و اسکورت می‌شوند. برای گیر نیفتادن یکی که خالی است جلو می‌رود با موبایل دیگری را از وضعیت موجود با خبر می‌کند.
داستان های زیادی تعریف می کرد و از اوضاع مختلف جاده ها آگاهی داشت. وضعیت بنزین را در جاهای مختلف قیمت میداد و قس علیهذا
خب دیگه بیشتر موجب سردرد نشوم
اقتصاد ما بخشی توسط شوتی ها می‌گردد و بخشی توسط کولبرها و همه در استخدام آقازاده های اختلاسگران!!!!!
🖌به نقل از فیسبوک  آقای انوری
....
....
#تحلیل_زمانه
🌍 @TahlilZamane

یک انگلیسی مدیرعامل الاهلی شد

⚽️مدیران الاهلی عربستان با رون گورلی انگلیسی قرارداد رسمی امضا کردند تا وی به عنوان مدیرعامل در این باشگاه مشغول به کار شود.

⚽️بر اساس گزارش روزنامه الریاضیه عربستان؛ رون گورلی قرار است از روز نخست سال جدید میلادی به عنوان جایگزین لیزن الشریف در سمت مدیرعاملی باشگاه الاهلی جده کارش را آغاز کند.
✔️@adelferdusi

تفاوتِ جهل بسیط با جهل مرکب

وقتی کسی آن قدر دانا باشد که بداند کاری را نمی‌داند یا چنانکه بایسته است نمی‌داند، آن را به دست کاردان می‌سپارد. نتیجه‌اش می‌شود کاری که مدیران باشگاه الاهلی عربستان کرده‌اند و تا آنجا پیش رفته‌اند که سمت مدیر عامل باشگاه را به کسی داده‌اند که عرب نیست.
اما وقتی کسی نداند که کاری را نمی‌داند، سهل است پرمدعا هم باشد و در عین ناتوانی کاری را که از پسش بر‌نمی‌آید رها نکند ، حاصلش می‌شود مدیریت فاجعه‌باری که وزارت ورزش در طی این همه سال در دو باشگاه استقلال و پرسپولیس اعمال کرده است.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸شب یلدایتان مبارک نیست

به منزل که می‌آیم همسایه می‌گوید: "شب یلداتون مبارک". من هم متقابلا تبریک می‌گویم اگرچه به اکراه. گوشی را روشن می‌کنم. می‌بینم در همۀ کانال‌ها صحبت از جشن شب یلداست. حتی مرکزی فرهنگی اطلاعیه داده برنامه‌ای دارد "در گرامیداشت شب یلدا و آغاز زمستان".

سخن را از همین جا می‌آغازم که نه شب هرگز در فرهنگ ایرانیان باستان گرامی و لایقِ جشن بوده و نه زمستان و سرما. دست کم بگوییم یلدا مبارک و نه شب یلدا. چطور می‌توان دو عنصری را که در باور گذشتگان ما اهریمنی بوده، گرامی داشت؟ اینکه در برهان قاطع در برابر مدخل یلدا می‌خوانیم: گویند آن شب به غایت شوم و نحس و نامبارک است (ص ۲۴۴۸) محدود به زمان و مکان مؤلف این فرهنگ نبوده بلکه خبر از حقیقتی کهن و باوری گسترده می‌دهد.

در سرتاسر ادبیات فارسی به خاطر ندارم جایی شب یلدا به مبارکی یاد شده باشد. یا از جشن شب یلدا سخن رفته باشد. با این حال به حافظۀ مصدوم و نفله‌ام اعتماد نمی‌کنم و به یاری رایانه در متون کهن به جستجو می‌پردازم. این تعبیر به کلّی مستحدث است و حاصل یک سوء برداشت. شب یلدا طولانی‌ترین سلطۀ ظلمت بر نور است و صبح فردای آن آغاز پیروزی مقاومتِ نور در برابر تیرگی که تا آن روز به مدّت سه‌ماه مدام از حیات روز کاسته و بر حیات شب افزوده می‌شد، و از این پس این روشنایی است که هر روز سهمش را پس می‌گیرد و درازتر می‌شود و سهم تیرگی را کمتر و کوتاه‌تر می‌کند. نیاکان ما شب یلدا را که نامش گویای زایش و تولد است بیدار می‌ماندند و نگهبانی می‌دادند تا ظلمت غلبه نکند و بردمیدن صبح را گرامی می‌داشتند و خرم‌روز یا خوره‌روزش می‌نامیدند که روز میلاد خورشید بود. آنچه مبارک و گرامی است روز است نه شب. نور است نه ظلمت. گرماست نه سرما.

آری که آفتاب مجرّد به یک شعاع
بیخ کواکب شب یلدا برافکند (خاقانی)

همه ایّامِ داعی از عنا شب‌های یلدا شد
به از مدح تو صبحی نیست این شب‌های یلدا را (رشید وطواط)

زمستان روز دزدی کرد شاید در زمان او
که رویش را سیه کردند از دود شب یلدا (سیف اسفرنگی)

بدان خدای که در ظلمت شب یلدا
رسوم مشعله‌داری به ماهتاب دهد (نجیب جرفادقانی)

بارِ خرِ دجّالِ حوادث نکشد روح
چون مر شب یلدای ستم را سحر آمد (اسفرنگی)

باد آسایش گیتی نزند بر دل تنگ
صبح صادق ندمد تا شب یلدا نرود (سعدی)

هنوز با همه دردم امید درمان است
که آخری بود آخر شبان یلدا را (سعدی)

ای دل مسکین برآید آفتاب روز وصل
غم مخور خوش باش کاین شب‌های یلدا بگذرد (ملک‌خاتون)

صحبتِ حکّام ظلمتِ شب یلداست
نور ز خورشید خواه بو که برآید (حافظ)

قسمت من بین و روزیّ رقیب
روز عید او را، شب یلدا مرا (نزاری)

کی بشارت‌نامۀ روز آورند
وین شب یلدا به پایان کی رسد؟ (نزاری)

توحید تو از مظلمۀ کفر بتابد
همچون مه روشن ز سواد شب یلدا (آذری اسفراینی)

ما حال خویش بی‌سر و بی‌پا نوشته‌ایم
روز فراق را شب یلدا نوشته‌ایم (نظیری)

می‌کند زلف دراز تو به دل‌های حزین
آنچه با خسته‌روانان شب یلدا نکند (صائب)

مردان نظر سیاه به دنیا نمی‌کنند
روز سفید خود شب یلدا نمی‌کنند (صائب)

هنرت چیست جز این ریش که گویی به مَثَل
شب یلدا بود از بس که دراز است و سیاه (قاآنی)

روز روشن به برم چون شب یلدا تاریک
آب شیرین به مذاقم چو می تلخ حرام (ادیب الممالک)

و بالاخره:

جشن یلدا را شب دیگر بگیر
هر شب این هنگامه را از سر بگیر (روحانی)

البته این ابیات تنها بخش کوچکی از یافته‌های رایانه‌ای است که چنانکه ملاحظه می‌فرمایید جز بیت آخر که از شاعری متأخر به نام سید غلامرضا روحانی متخلص به اجنّه است هیچ کدام نگاهی ستایش‌آمیز به شب یلدا ندارد. ملتفت باشیم که حتی اگر بنا بر افسانه‌ها یا حوادث تاریخی یا تشابه و توارد برخی معانی به تسامح با این مسأله برخورد می‌کنیم به هیچ روی ثناگوی شب و تیرگی نباشیم. با مبارک دانستن شب، صبحی در انتظار ما نیست؛ لذا همزبان می‌شویم با گویندۀ ابیات زیر که اوایل دهۀ هشتاد سرود:

شب می‌رود اما سحری نیست در اینجا
ای منتظِران، منتظَری نیست در اینجا

جان بردن ازین مهلکه ممکن نشود، آه
شمشیر بلا را سپری نیست در اینجا

تا زاهدِ پرجهل و ریا همسفرِ ماست
از جانبِ شیطان خطری نیست در اینجا

این مدّعیِ آمده از عرشِ معلّی
جز در طلب سیم و زری نیست در اینجا

شاید که بگَردیم به گِردِ دلِ سنگش
چون تیره‌تر از آن حجری نیست در اینجا

http://t.me/Anjomanara

✅ داستان روسیه
✍🏻آرش رئیسی‌نژاد


بندر ولادی‌وستوک [در گوشه‌ی جنوب‌شرق روسیه] یگانه بندر روس در کنار دریای آزاد است. پهناورترین کشور جهان، تنها یک بندر واقعی دارد که آنهم توسط [کشورهای] کره و ژاپن محدود شده [است].

یک ستون ژئوپلتیکیِ سیاست خارجی روسیه، تلاش برای دستیابی به آب‌های گرم بوده [است]. جنگ با ایرانِ قجر و ترکمنچای را این‌گونه ببینید!

ستون دوم ژئوپلتیکی به تلاش برای مهارِ خطر از دلِ اروپا بازمی‌گردد. تقریباً هر قدرت نیرومند اروپایی به کشورِ [روسیه] حمله کرده: آلمان، فرانسه، سوئد و حتی لهستان-لیتوانی!
پس حضورِ قدرتی بزرگ در اروپا برای روسیه، خطری بزرگ دیده می‌شود: حساسیتِ مسکو نسبت به حضور ناتو در غرب را اینگونه ببینید!

اهمیت این دو ستون در هجوم به اوکراین کاملاً دیده می‌شود. از یکسو، مسکو خواهان جلوگیری از حضور ناتو در اوکراین است. از سوی دیگر، پوتین سودای حل نسبی گرهِ دریای سیاه از طریق گسترش دسترسی به دریای آزاد دارد. با پیروزی در جبهه‌ی جنگ، مقصد بعدی ارتش روسیه، اودسا (یک شهر بندری در کشور اوکراین در کناره دریای سیاه) و ترانس‌نیستریا (در شرق مولداوی) خواهد بود.

ایران اما عمود ریملند (سرزمین‌های حاشیه‌ای) آسیای غربی است که دسترسی مسکو به خلیج‌فارس و سوریه را آسان می‌کند. پس اهمیتی بنیادین در امنیت جناحِ جنوبی روسیه دارد. انقلاب [۵۷] و فروپاشی [پیمان] سنتو، روسیه را از فشاری ساختاری رها کرد، ولی مخالفت ایرانِ انقلابی در افغانستان، موی دماغ شد. نتیجه، تشدید حمایتِ [شوروی] از صدام بود!

با فروپاشی امپراتوری سوسیالیستی، روسیه‌ی یلتسین به سردمداری آندری کوزیروف به سوی غرب چرخید. ولی با حمایت از ایروان در بحران قره‌باغ، سیاستِ قفقازی ایران در حمایت اولیه از باکو را زیرفشار قرار داد. پوتین اما با احیای روسیه دل‌ربایی کرد. طرحی برای ایران نیز داشت: تعمیق نفوذ در سیستم!

شکل‌گیری ایرانِ غربگرا، مهم‌ترین تهدید برای مسکو خواهد بود. حتی ایرانِ هسته‌ای هم برای روسیه خطر خواهد بود. ایرانِ اسلام‌گرای رادیکال خطر بعدی است. رویای پوتین اما برآمدن یک "ایرانِ نظامی" است. چرا که نظامی‌شدن ایران می‌تواند تنش با غرب را حفظ کرده و مانع ایجاد نگرانی از جناحِ جنوبی گردد.

مسکو با درگیری ایران در جنگ اوکراین، سطح تنش غرب و ایران را بالا نگه‌داشت؛ همانگونه که برجام را تضعیف کرده بود تا مانعِ غیرامنیتی‌شدن ایران شود.

سياست روسيه در برابر رابطه غرب و ايران سیاست دو ستونیِ "نه جنگ، نه صلح" است:
غرب به ايران حمله نكند؛
رابطه ايران و غرب نیز نرمال نشود!

حمایت روسیه از ادعای نادرستِ امارات و ناتوانی ایران در پاسخ مؤثر، نمایانگر قالب رفتاری ایران است: استیصال.

ورای نوع رفتار با ایران (حتی با رای به شش قطعنامه‌ی شورای امنیت و تشدید تحریم‌ها علیه ایران)، مسکو مطمئن ‌است که تهران از او ‌ دنباله‌روی ‌کرده یا مجبور است که این کار را کند.

همچنین، مسکو بر این باور است که نیاز تهران به همکاری با آن از سر اضطرار است و به محضِ برآمدن فرصتی تاریخی در رابطه با غرب، ایران، بی‌درنگ، روسیه را دور می‌زند. از این رو، سیاست نگاه به شرقِ ایران ریشه در استیصال ایران و شرایط اضطرار دارد که هر دو نیز درهم‌تنیده با آمریکاستیزی است.

فرمانروای خردمندِ ایرانی، باید درک کند که روسیه و چین متحد ایران نیستند، همان‌گونه که پیش از این آمریکا اتحاد استراتژیکی با ایران نداشت. قدرت‌های بزرگ در بزنگاه‌های تاریخی ایران را همواره تنها گذاشته و خواهند گذاشت. پس باید به یگانه متحد تاریخی تکیه کند: ملت شریف ولی مظلوم ایران.


#تحلیل_زمانه
🌍 @TahlilZamane

🔴‏مارلون براندو وقتی برنده اسکار شدنه تنهااز دریافت جایزه استنکاف کرد،بلکه یک زن سرخپوست را به جشنواره فرستاد تاعلیه سیاستهای آمریکا درباره رنگین پوستها،بیانیه بخواند
✏️Mahdi

🆔 @Cinema_Twitter_farsi

مارلون براندو

۱۵ مرداد ۶۴:

دو شب است که تلويزيون خراب شده است. سياه سفيد است و مال عهد بوق. ۱٨ سال است کار می‌کند يک بار لامپ سوخته و ... دو شب است که تصوير نمی‌دهد. ديشب سارک داشت تو اتاق مطالعه می‌کرد. لامپ خود به خود سوخت. لامپ نداشتيم که عوضش کنيم. بلند شد و رفت تلويزيون را روشن کرد به اين اميد که شايد درست شده باشد!! تصوير نداشت. گفت اينهم از تلويزيون!
خوب. مفهوم حرفش اين است که همه چيز زندگی‌مان خراب است. حرفش درست است. اين بود که شنيدم و زيرسبيلی رد کردم. شش هفت سال بيکاري بعد از انقلاب و جلوگيری از چاپ کتابهايم نتيجه‌ای بهتر از اين ندارد آن هم با خرج سنگين زندگی، خدا عاقبتش را به خير کند.

۱۶ مرداد ۶۴:

نمی دانم به خودم تلقين کرده‌ام که وقتی سيگار تير می‌کشم سرم درد می‌گيرد يا واقعا خاصيت سيگار تير اين است. به هر جهت شيراز می‌کشم. چند ماه قبل هم زمزمه‌اش شروع شد که سيگار تير بد است و حرف‌هايی از اين دست و اغلب کسانی که سيگاری بودند از کشيدن سيگار تير امتناع کردند. سيگار هم که در بازار آزاد چندين برابر قيمت دارد. بقال سرمحل به عنوان سهميه روزهای دوشنبه و پنجشنبه سيگار می‌دهد. ٢ بسته سيگار شيراز و چهار بسته سيگار تير. به عبارت ديگر هفته‌ای ۴ بسته شيراز و ٨ بسته تير و مجبور هستيم که سيگار تير را هم بگيريم چرا اگر نگيريم شيراز هم نمی‌دهد. حتی‌ به جای تير، اشنو هم نمی‌دهد.

٢ آذر ۶۴:

امروز بار ديگر تنگدستی را احساس کردم. بار ديگر احساس کردم که اين غول دارد جوانه می‌زند. زنم گفت پول آب را بايد بدهيم. گفتم تا کی مهلت داريم، گفت ششم. گفتم حالا بماند. چهار روز ديگر فرصت هست. زنم احساس کرد که ٣۴٨ تومان ندارم بدهم. دلم نمی‌خواست فکر کند پول ندارم و دلش توی هول و ولا افتد. صداش کردم و گفتم کی پول آب را می‌برد و می‌دهد. گفت خودم. گفت دارم می‌روم به طرف بانک گفتم پول آب را هم بدهم. هزار تومن بهش دادم. هزار تومانی را گرفت و گفت خيال کردم نداری. در واقع نداشتم. چند هزار تومانی گذاشته‌ام کنار که اگر مريض شديم دم در بيمارستان نميريم. چون تا پول نگيرند کسی را به بيمارستان راه نمی‌دهند و چه بسا آدم که به همين بهانه تلف شده‌اند. دل زدم به دريا و يکی از هزار تومانی‌ها را دادم. معلوم نيست چه وقت کتاب‌هايم اجازه انتشار خواهند يافت. خواهد گذشت. بايد تحمل داشت و خوشبختانه همه‌مان آدم‌های قانع و سازگاری هستيم.
داستان يک شهر را سال ۱٣۵٨ تمام کردم و آماده چاپ شد. انتشاراتی اميرکبير با مشکلاتی مواجه شد،‌ بعد مصادره شد. نسخه همسايه‌ها تمام شد. رضا جعفری هنوز توی اميرکبير کار می‌کرد. داستان يک شهر را چاپ کرد (۱۱ هزار نسخه) فروش رفت اما حالا اميرکبير به دست دولت افتاده بود. روی خوش با تجديد چاپ کارهايم نشان نمی‌داد. رضا جعفری نشر نو را تاسيس کرد. همسايه‌ها و داستان يک شهر را از اميرکبير گرفتم. قرارداد را فسخ کردم و کتاب ها را در اختيار نشر نو گذاشتم. داستان يک شهر را چاپ کرد. (۱۱ هزار نسخه). زمين سوخته را آماده کردم چاپ کرد (۱۱ هزار نسخه). يک ماه بعد چاپ دوم را در ٢٢ هزار نسخه چاپ کرد. آمد همسایه‌ها را چاپ کند که از چاپ و تجديد چاپ کارهايم جلوگيری به عمل آمد. پس از چاپ دوم داستان يک شهر و زمين سوخته ديگر چيزي چاپ نشد. اما همسايه‌ها باز هم به طور قاچاق افست شد. به وزارت ارشاد گفتيم که بابا، شما می‌گوييد همسايه‌ها نبايد چاپ شود اما بازار پر است از نسخه‌های تقلبی که به عنوان کمياب ۴ تا ۵ برابر قيمت رو جلد می‌فروشند. گفت جمعش می‌کنيم اما نکرده‌اند.

خوب، ‌حالا دستی می‌ماند که به نوشتن برود؟




از میان دست‌نوشته‌های احمد محمود

@adabyatedigar

فرهیختگان:

چهارشنبه هفته گذشته سردار رمضان شریف، سخنگوی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در نشست خبری خود اشاره‌ای به عملیات «طوفان الاقصی» داشت و آن را «یکی از انتقام‌های محور مقاومت از صهیونیست‌ها برای شهادت شهید سلیمانی» خواند.
او ناخواسته هزینه سنگینی را به ایران و محور مقاومت تحمیل و جنبش حماس را ناچار کرد تا بلافاصله در بیانیه‌ای «اعتبار» اظهارات سردار شریف را زیر سوال ببرد و تاکید کند که ‌انگیزه و دلیل طوفان الاقصی در درجه اول خطرهایی است که مسجد الاقصی را تهدید می‌کند.
با وجود هزینه‌های غیرقابل‌محاسبه اظهارنظر سخنگوی سپاه پاسداران، متاسفانه وی حاضر به پذیرش اشتباه خود در بیان مواضع یک ارگان نظامی نشد و از سوی سپاه پاسداران نیز بیانیه‌ای مبنی‌بر اینکه این اظهارنظر موضع شخصی سردار شریف بوده است، منتشر نشد تا این دومین اظهارنظر پرهزینه مقام‌های نظامی برای کشور و محور مقاومت در هفته اخیر باشد.
تداوم این خطاهای کلامی از سوی فرماندهان عالی‌رتبه نظامی، یک خلأ بزرگ را نشان می‌دهد که اگر برای آن تدبیری اندیشیده نشود، در بحران‌ها دامنگیر کشور خواهد شد. سخنگوی سپاه پاسداران و سایر مقام‌های دیگر نظامی درواقع حلقه واسط بین فرماندهان میدانی و افکار عمومی هستند.

با این حساب، باز رحمت به "پیکان".

ملیکا محمدی، فوتبالیستی که در سانحه‌ی رانندگی کشته شد، سرنشین خودروِ تیبا بود.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

✍ هومن پناهنده

ویدیوی بالا* بخشی از گزارش تلویزیون فرانسه در سال ۱۳۵۷ درباره‌ی انقلاب اسلامی ایران و تظاهرات مردم است.
مصاحبه‌کننده‌ که خونسردتر و دور‌اندیش‌تر از انبوه ایرانیانی بود که به روزهای پس از ماه‌ عسل انقلاب‌ها کمتر می‌اندیشیدند، از زن جوان پرسشی سنجیده می‌کند و او هم پاسخی ساده‌دلانه می‌دهد، اما پاسخ‌دهنده و بسیاری مانند او لابد بعدها فهمیدند کسی که آن پرسشِ زیرکانه را به میان آورده بود بسیار بیش از آن‌ها از ماهیت جنبش‌های انقلابی آگاه‌ بود و در خشت خام، آن می‌‌دید که ذوق‌زدگانِ آسان‌گیر، در آینه نمی‌دیدند.
خیل عظیمی از ایرانیان به سبب بیزاریِ به‌حق از خودکامگی نظام سلطنتی و بی‌تجربگی سیاسیِ ناشی از زندگی در جامعه‌ای استبدادی، این دست پرسش‌ها را بیجا و مخرب، مایه‌ی تفرقه‌ و مانع رسیدن به بهشت‌ِ دنیا و آخرت قلمداد می‌کردند. باری، آن‌ها از پرداختن به چنین سوال‌هایی خوش‌بینانه دوری می‌کردند و پرسنده را تفرقه‌افکن می‌شمردند، اما سرانجام با یک دنیا دریغ دانستند که در دل چنین جنبش‌هایی چه‌ها نهفته است و جیک‌جیک‌ِ مستان را چه زمستان‌هایی در پی است.

* منبع ویدیو: کانال جوش دریا

#هومن_پناهنده
@gashthaa

🔸گریستم

سر بُرده‌ام فرو به گریبان، گریستم
بسیار بود کُشته، فراوان گریستم

دیروز لحظه‌ای سپری شد به طیبتی
امروز بی‌حساب به تاوان گریستم

دردی ازین بزرگتر امّا به سینه نیست
بود آشکار این غم و پنهان گریستم

در گیرودار خشم و جنون و عناد و جهل
دشوار بود خنده، پس آسان گریستم

رغمِ بهای ارز و طلا در تنزّل است
بر نرخِ خون و قیمتِ انسان گریستم

جغرافیای کشورِ شیرانِ شرزه را
در امتدادِ کوه و بیابان گریستم

تاریخِ سرزمینِ زنانِ نژاده را
همراهِ قطره قطرۀ باران گریستم

از فکرِ زنده‌رودِ صفاهان دلم گرفت
با یادِ آسمانِ خراسان گریستم

تا نیمه‌شب ز غصّۀ تهران قدم زدم
تا صبح بر مصیبتِ کرمان گریستم

بر خونِ گرمِ بسته‌شده روی آسفالت-
از سردیِ هوای زمستان، گریستم

بر تلخیِ کسادیِ بازارِ معرفت
بر قحطیِ مروّت و ایمان گریستم

تورات را به حُرمتِ احمد ورق زدم
انجیل را به دعوتِ قرآن گریستم

بر کُشتۀ حسین، نصارا گداختم
بر پیکرِ مسیح، مسلمان گریستم

بر نعشِ طفلِ بی‌گنهِ شیعه سوختم
بر ایزدیِّ کُرد دوچندان گریستم

با آن عزیزِ رفته به تبعید در فرنگ
با آن جوانِ خسته به زندان گریستم

اشکی نریختم به گرانجانیِ فقیه
چون جانِ کودکان شده ارزان، گریستم

خصمِ عبوس تا بُنِ دندان مسلّح است
ناچار من هم از بُنِ دندان گریستم

بر رنجِ عُمرکاهِ رعایای بی‌نوا
بر غَفلت و سفاهتِ سلطان گریستم

خندیدم از تعدّدِ قومِ حجاب‌بان
وز قِلّتِ قبیلۀ جان‌بان گریستم

در مصرعی خلاصه کنم این چکامه را
اندر عزای حضرتِ ایران گریستم


https://t.me/rezamousavitabari

❗️سوگ مادر بر نعش فرزند!
▪️سکانسی غریب و تلخ از فیلم «سالواتوره جولیانو» ساخته‌ی فرانچسکو رزی!

@artchanel

از رئیس قوۀ قضائیه می‌پرسم!


مازیار طاطایی وکیل رؤیا حشمتی درباره پرونده تشکیل شده در شعبه ۱۰۹۱ مجتمع قضائی ارشاد برای موکلش گفته است: «این دادگاه مجموعا خانم رؤیا حشمتی را به ۱۳ سال و ۹ حبس محکوم کرده بود. این شعبه، بابت اتهام حضور در معابر بدون حجاب شرعی، خانم حشمتی را به پرداخت یک میلیون و ۲۵۰ هزارتومان جزای نقدی، بابت اتهام تشویق به فساد و فحشا به تحمل تحمل ۱۲ سال و ۶ ماه حبس، بابت اتهام جریحه‌دار کردن عفت عمومی به تحمل ۷۴ ضربه شلاق تعزیری و بابت اتهام ساخت و انتشار آثاری که عفت عمومی را جریحه‌دار می‌کند، به تحمل یک سال و ۳ ماه حبس تعزیری، ۷۴ ضربه شلاق و ۱۰۰ میلیون ریال جزای نقدی محکوم کرد. ما به حکم صادره اعتراض کردیم.»
با این قوانین گل و شاد و تعریف نشده و غیر منطبق با شرایط زمان و مکان، در واقع می‌توان به دلیل بیرون ماندن یک لاخ مو از روسری، حکم اعدام هم برای خانم‌ها صادر کرد. می‌پرسید چگونه؟ اینطور:
از نظر یک قاضی متشرعِ متعصب، پوشاندن موی سر زن به طور کامل، از واجبات تخطی‌ناپذیر است. اینکه خانمی با پیشینۀ مسلمانی یک لاخ موی سرش را بدون پوشش بگذارد یا تمام موهایش را، از جهت شرعی تفاوتی نمی‌کند. حال اگر خانمی بگوید که به چنین حکمی بی‌باور است، از نظر قاضی متعصب، منکر یکی از "ضروریات دین" شده و در نتیجه مرتد است. ممکن است خانم در دفاع از خود بگوید که اصلاً مسلمان نیست که حکم ارتداد در مورد او صادق باشد. در آن صورت اگر تغییر دین داده باشد "مرتد ملی" به حساب می‌آید و حکمش اعدام است. اما اگر از همان ابتدای بلوغ مسلمان نبوده اما در خانواده‌ای مسلمان به دنیا آمده باشد، در این صورت هم "مرتد فطری" است و مجازاتش اعدام است.
حال ممکن است گفته شود، چنین چیزی در قوانین جزایی جاری، نیامده است. واقعیت اما این است که یک قاضی متعصب، می‌تواند اصل "قانونی بودن جرم و مجازات" را زیر پا بگذارد و با استفتاء از یک فقیه هم‌سلک خود، حکم ارتداد و در نتیجه اعدام متهم را از او بگیرد.
مگر حکم اعدام اولیۀ حسن یوسفی اشکوری و دکتر هاشم آغاجری و پرونده‌های مربوط به جامعۀ بهائیان به همین وسیله صادر نشد؟
در سایر موارد نیز چنین رفتارهایی ممکن است. مثلاً فردی به دلیل نوع اظهارنظرش به"تبلیغ علیه نظام" با مجازات یک سال زندان، متهم می‌شود اما یک ضابط یا بازپرس یا قاضی می‌تواند او را به دلیل همان اظهار نظر، علاوه بر تبلیغ علیه نظام به "اجتماع و تبانی برضد امنیت ملی" با مجازات پنج سال حبس نیز متهم کند، چرا که او برای اینکه تبلغی علیه نظام کرده باشد لابد با "افراد" دیگری هم در تماس بوده است!
حالا از آقای محسنی اژه‌ای می‌پرسم: با این نوع قضات و قوانین چطور می‌شود در دستگاه قضایی تحول و اصلاح به وجود آورد و اعتماد عموم را نسبت به "اجرای عدالت" توسط آن جلب کرد؟
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidabad