Forwarded from فرهیختگان
از علل بیگانگی‌مان با کتاب
موجب این بیگانگی با کتاب و کتاب‌خوانی چیست؟
در باب بی‌علاقگی‌مان به کتاب‌خوانی بسیار نوشته و سخن گفته‌اند و قصد ما البته تکرار آن مطالب که علل این آفت فرهنگی را باز می‌نمایند؛ از قبیل گرانی کتاب، غلبهٔ فرهنگ شنیداری به سبب کثرت بی‌سوادان در طول تاریخ و اختصاص یافتن فرهنگ نوشتاری به نخبگان و پایداری آن خوی و خصلت به صورت نوعی تنبلی ذهنی، به رغم افزایش نسبی باسوادان، لنگ زدن نقد، کوتاهی تلویزیون و غیره، نیست. بلکه می‌خواهم علاوه بر آنچه گفته شده، به نکتهٔ دیگری نیز اشاره کنم. به گمان من مشکل اساسی این است که «لزوم و فایدهٔ» کتاب‌خوانی در جامعهٔ ما هنوز محرز و مشخص نیست و به بیانی دیگر برخورداری از فرهنگ عمومی، مِن‌جُمله فرهنگ مکتوب، هنوز به صورت معیار و ضابطه‌ای قابل سنجش برای ارتقا در سلسله مراتب اجتماعی در نیامده است. مثلاً معلوم نیست که کتاب‌خوانی و میزان دانسته‌ها و آموخته‌ها، چه نقشی فی‌المثل در اشتغال به امر مهم تدریس و استادی و یا احراز مقامی اداری دارد و برعکس آیا غلط‌خوانی شعر و یا تلفظ نادرست نام‌های بیگانه، به توبیخ گوینده می‌انجامد یا دوغ و دوشاب یکی است؟! به بیانی دیگر کتاب‌خوانی هنوز چون نیازی مُبرَم احساس نمی‌شود، آن‌گونه که به‌عنوان مثال هنر گرافیک برای معرفی کالا و صدورش لازم و ضرور تشخیص داده شده و لاجرم پیشرفت کرده است. اما در مورد کتاب‌خوانی چنین نیست. گویی آنکه کتاب نمی‌خواند با خود می‌گوید: چرا کتاب بخوانم، مگر چه فایده‌ای دارد؟!
از این رو نیاز به کتاب‌خوانی نخست باید صورتی عینی و ملموس و سودمند یا سودگرا داشته باشد و پس از آن است که درونی‌شده، عادتی ذهنی می‌گردد که ترکش موجب مرض است.
آنچه باید کَرد کتاب‌خوان کردن کسانی است که کتاب نمی‌خوانند، نه فقط تشویق کتاب‌خوانان به بیشتر خواندن. اما چنین پیداست که در حال حاضر کتاب‌خوانی غالباً یا به سائقهٔ ذوق شخصی و فردی است؛ یعنی بیشتر در جمع کتاب‌خوانان، منتهی افزونتر از گذشته، رواج دارد، که بی‌گمان امر بسیار پسندیده‌ای‌ست، اما در حوزهٔ احوال شخصيه می‌گنجد و بدین گونه شمارِ نسبتاً قليل کتاب‌خوانان، بیشتر و کتاب‌خوان‌تر می‌شود، ولی همچنان در اقلیت می‌ماند؛ گرچه اقلیّتی پرشمارتر؛ و یا کتاب‌خوانی برای وقت‌گذرانی و سرگرمی است که از مقوله فرهنگ‌اندوزی بیرون است؛ چون فرهنگ‌آموزی، بی‌سعی و مجاهدت و گزینش، حاصل نمی‌آید و اگر چنین نباشد، به مثابهٔ حباب بر آب است... .
در بی‌دولتی فرهنگ، جلال ستّاری، ص۱۵۱
#فرهیختگان راهی به رهایی
موجب این بیگانگی با کتاب و کتاب‌خوانی چیست؟
در باب بی‌علاقگی‌مان به کتاب‌خوانی بسیار نوشته و سخن گفته‌اند و قصد ما البته تکرار آن مطالب که علل این آفت فرهنگی را باز می‌نمایند؛ از قبیل گرانی کتاب، غلبهٔ فرهنگ شنیداری به سبب کثرت بی‌سوادان در طول تاریخ و اختصاص یافتن فرهنگ نوشتاری به نخبگان و پایداری آن خوی و خصلت به صورت نوعی تنبلی ذهنی، به رغم افزایش نسبی باسوادان، لنگ زدن نقد، کوتاهی تلویزیون و غیره، نیست. بلکه می‌خواهم علاوه بر آنچه گفته شده، به نکتهٔ دیگری نیز اشاره کنم. به گمان من مشکل اساسی این است که «لزوم و فایدهٔ» کتاب‌خوانی در جامعهٔ ما هنوز محرز و مشخص نیست و به بیانی دیگر برخورداری از فرهنگ عمومی، مِن‌جُمله فرهنگ مکتوب، هنوز به صورت معیار و ضابطه‌ای قابل سنجش برای ارتقا در سلسله مراتب اجتماعی در نیامده است. مثلاً معلوم نیست که کتاب‌خوانی و میزان دانسته‌ها و آموخته‌ها، چه نقشی فی‌المثل در اشتغال به امر مهم تدریس و استادی و یا احراز مقامی اداری دارد و برعکس آیا غلط‌خوانی شعر و یا تلفظ نادرست نام‌های بیگانه، به توبیخ گوینده می‌انجامد یا دوغ و دوشاب یکی است؟! به بیانی دیگر کتاب‌خوانی هنوز چون نیازی مُبرَم احساس نمی‌شود، آن‌گونه که به‌عنوان مثال هنر گرافیک برای معرفی کالا و صدورش لازم و ضرور تشخیص داده شده و لاجرم پیشرفت کرده است. اما در مورد کتاب‌خوانی چنین نیست. گویی آنکه کتاب نمی‌خواند با خود می‌گوید: چرا کتاب بخوانم، مگر چه فایده‌ای دارد؟!
از این رو نیاز به کتاب‌خوانی نخست باید صورتی عینی و ملموس و سودمند یا سودگرا داشته باشد و پس از آن است که درونی‌شده، عادتی ذهنی می‌گردد که ترکش موجب مرض است.
آنچه باید کَرد کتاب‌خوان کردن کسانی است که کتاب نمی‌خوانند، نه فقط تشویق کتاب‌خوانان به بیشتر خواندن. اما چنین پیداست که در حال حاضر کتاب‌خوانی غالباً یا به سائقهٔ ذوق شخصی و فردی است؛ یعنی بیشتر در جمع کتاب‌خوانان، منتهی افزونتر از گذشته، رواج دارد، که بی‌گمان امر بسیار پسندیده‌ای‌ست، اما در حوزهٔ احوال شخصيه می‌گنجد و بدین گونه شمارِ نسبتاً قليل کتاب‌خوانان، بیشتر و کتاب‌خوان‌تر می‌شود، ولی همچنان در اقلیت می‌ماند؛ گرچه اقلیّتی پرشمارتر؛ و یا کتاب‌خوانی برای وقت‌گذرانی و سرگرمی است که از مقوله فرهنگ‌اندوزی بیرون است؛ چون فرهنگ‌آموزی، بی‌سعی و مجاهدت و گزینش، حاصل نمی‌آید و اگر چنین نباشد، به مثابهٔ حباب بر آب است... .
در بی‌دولتی فرهنگ، جلال ستّاری، ص۱۵۱
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
Forwarded from فرهیختگان
مهندسی مقدس: میل به تصرف و لذت
برای ما که سالهاست از وطن دوریم اغلب دو نوع خبر از شرایط زیستی هموطنان گزارش می‌شود: خبری تلخ و سیاه که حکایت از رنج زیستن و تلاش نومیدانه برای بقا با مرارت و مشقت و تهدید است، و خبری سپید و شاد زندگی مردمانی را روایت می‌کند که هرچند با کاستی هم‌عنان است اما سرشار از امید و شادی و نعمت و لذت است. من از هردو دسته فراوان پرسیده و با ایشان گفتگو کرده‌ام.
گزارشگران هم اغلب یا شهروندان مقیم ایران و یا مسافرانی‌ند که در آمدوشدی مرتب، ادعای تصویری نزدیک دارند. آنچه به دریافت غالب ما نزدیک است اخبار نوع اول است چون با گزارشهای مستند (حتی دولتی) از خرابی و خیانت به ایران می‌خواند. اما اخبار نوع دوم، هم مایه حیرتست و هم ظاهرا با گزارشهای پرشمار و مالوف و مستند نمی‌خواند، اما غیرواقعی نیست.
بی‌آنکه به حجم و میزان جامعه آماری ورود کنم بگویم که نه راویان دسته اول همه از طبقات فرودست جامعه‌اند و نه راویان دسته دوم همه از لایه برخوردار و مرفه جامعه. نگاه روایت دسته اول بیشتر ملی و به دغدغه آرمانی و توسعه پایدار نزدیک است و نگاه دسته دوم اغلب شخصی و از جنس نقد حال و غنیمتِ عمر و صرفه نفس و مال است.
هردو روایت اما برآنند که مشکلات روزانه و حیاتی نتوانسته شادی و خوشی و بهره‌مندی هموطنان را سد کند (شادی‌هایی که گاه حتی در بین هموطنان مقیم خارج هم یا اغلب نادر است یا اصلا نیست). نظام مقدس هم همین داعیه را دارد یعنی: "مردم برخوردارند، شادند، لذت می‌برند و اگر مشکلی هست در همه جای جهان هست و اگر اپوزیسیون مزاحم یا ناقدان حسود بگذارند مردم جز برخی ناکامی‌های اقتصادی ناشی از تحریم (که کار دشمن است)، مشکل دیگری ندارند".
تصویرکردن این وضعیت، پیچیده‌تر و مفصل‌تر از این مختصریست که من آوردم اما دستکم تا اینجا بنظرم یک نتیجه گرفتنی است و آن اینکه نظام توانسته به عنف یا به رضا (و هردو با تخریب اخلاق ملی، انتشار فساد و شراکت عمومی در فساد و بهره نامشروع) یک مهندسی عمیق در مفهوم "سعادت" و "فضیلت" صورت دهد. آنچه امروز مایه شادی مردمانست نه نسبتی با مفهوم کلاسیک سعادت دارد و نه با مفهوم مدرن آن.
خوشبختی در اقلیم ایران هم دیگر نه در قید فضیلت بمعنای عام و جهانی آن است و نه معطوف به معنای اقلیمی و منطقه‌ای آن. کاری که هسته اصلی نظام کرده است قالب‌کردن ماهرانه و تدریجی "شهوت مالکیت یا تصرف" و "فضیلت لذت" بجای آن دو مفهوم استاندارد به مردمان است و می‌توان بی‌ملاحظه اعتراف کرد که سخت کامیاب بوده است.
بنظرم ما امروز با دو اصل مسلط و مهندسی‌شده Plaisir libidinal (لذت تنانی) و Désir de possession (میل تصرف) در جامعه ایرانی روبروییم. تفصیل این هردو بماند اما شهروند ایرانی خیال می‌کند که چون از حکومت ناراضی است با همین مایه نارضایتی می‌توان تکلیف رژیم سیاسی را هم یکسره کرد اما بنظر میرسد"مهندسی مقدس" عمیق‌تر از این خیالات عمومی تاثیر خود را گذشته است. عموم شهروندان ایران و آنها که راضی‌تر و سازگارترند بیشتر، گرفتاران و مبتلایان این بازی حساب‌شده و پیچیده‌اند.
عنصر زور هم نسبت این دو گرایش را میان مردمان مهار و عوارض نامطلوب آن را بسود حاکمیت تصرف و بازمهندسی می‌کند. حاکمیت خود در مقام تولید و فراوری، دسترسی مردم به هردو اصل مسلط را آماده و میسر می‌کند و با تنظیم سازوکارهای مناسب نظارتی و توزیعی، مکانیسم شرطی‌بودن مردم را برای نیل به "میل و تصرف" تامین می‌سازد. آحاد مردم در این چرخه مصرفی تنها به محرکات تولیدی حاکمیت واکنش مناسب و بموقع نشان داده و البته حیات این چرخه شوم را که نوعی اسارت همراه با رضایت و برخورداری کنترل‌شده است، تضمین می‌کنند. مردم در این چرخه می‌توانند به تهدید یکدیگر بدل شده (تا حدودی اتفاق افتاده) و برای تامین میل و تصرف بیشتر درصدد حذف هم برآیند اما برای حاکمیت خطری مهم تلقی نخواهند شد. (نمونه‌ها بسیار است)
با این تصویر اجمالی من هرگونه تغییر کوتاه‌مدت در مناسبات قدرت یا وزن‌کشی موثر میان حاکمیت و مردم را دور می‌بینم مگر با یک انقلاب اخلاقی و روحی فراگیر که بتواند میان مردم و آن دو اصل مسلط فاصله اندازد. کاری که بدلیل پیوند آن دو اصل با محرکات غریزی و وارونگی عادات عمومی و نیز دشواری کار فرهنگی و تربیتی فراگیر تقریبا محال بنظر میرسد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
رضا بهشتی معز
فیسبوک نگارنده
برای ما که سالهاست از وطن دوریم اغلب دو نوع خبر از شرایط زیستی هموطنان گزارش می‌شود: خبری تلخ و سیاه که حکایت از رنج زیستن و تلاش نومیدانه برای بقا با مرارت و مشقت و تهدید است، و خبری سپید و شاد زندگی مردمانی را روایت می‌کند که هرچند با کاستی هم‌عنان است اما سرشار از امید و شادی و نعمت و لذت است. من از هردو دسته فراوان پرسیده و با ایشان گفتگو کرده‌ام.
گزارشگران هم اغلب یا شهروندان مقیم ایران و یا مسافرانی‌ند که در آمدوشدی مرتب، ادعای تصویری نزدیک دارند. آنچه به دریافت غالب ما نزدیک است اخبار نوع اول است چون با گزارشهای مستند (حتی دولتی) از خرابی و خیانت به ایران می‌خواند. اما اخبار نوع دوم، هم مایه حیرتست و هم ظاهرا با گزارشهای پرشمار و مالوف و مستند نمی‌خواند، اما غیرواقعی نیست.
بی‌آنکه به حجم و میزان جامعه آماری ورود کنم بگویم که نه راویان دسته اول همه از طبقات فرودست جامعه‌اند و نه راویان دسته دوم همه از لایه برخوردار و مرفه جامعه. نگاه روایت دسته اول بیشتر ملی و به دغدغه آرمانی و توسعه پایدار نزدیک است و نگاه دسته دوم اغلب شخصی و از جنس نقد حال و غنیمتِ عمر و صرفه نفس و مال است.
هردو روایت اما برآنند که مشکلات روزانه و حیاتی نتوانسته شادی و خوشی و بهره‌مندی هموطنان را سد کند (شادی‌هایی که گاه حتی در بین هموطنان مقیم خارج هم یا اغلب نادر است یا اصلا نیست). نظام مقدس هم همین داعیه را دارد یعنی: "مردم برخوردارند، شادند، لذت می‌برند و اگر مشکلی هست در همه جای جهان هست و اگر اپوزیسیون مزاحم یا ناقدان حسود بگذارند مردم جز برخی ناکامی‌های اقتصادی ناشی از تحریم (که کار دشمن است)، مشکل دیگری ندارند".
تصویرکردن این وضعیت، پیچیده‌تر و مفصل‌تر از این مختصریست که من آوردم اما دستکم تا اینجا بنظرم یک نتیجه گرفتنی است و آن اینکه نظام توانسته به عنف یا به رضا (و هردو با تخریب اخلاق ملی، انتشار فساد و شراکت عمومی در فساد و بهره نامشروع) یک مهندسی عمیق در مفهوم "سعادت" و "فضیلت" صورت دهد. آنچه امروز مایه شادی مردمانست نه نسبتی با مفهوم کلاسیک سعادت دارد و نه با مفهوم مدرن آن.
خوشبختی در اقلیم ایران هم دیگر نه در قید فضیلت بمعنای عام و جهانی آن است و نه معطوف به معنای اقلیمی و منطقه‌ای آن. کاری که هسته اصلی نظام کرده است قالب‌کردن ماهرانه و تدریجی "شهوت مالکیت یا تصرف" و "فضیلت لذت" بجای آن دو مفهوم استاندارد به مردمان است و می‌توان بی‌ملاحظه اعتراف کرد که سخت کامیاب بوده است.
بنظرم ما امروز با دو اصل مسلط و مهندسی‌شده Plaisir libidinal (لذت تنانی) و Désir de possession (میل تصرف) در جامعه ایرانی روبروییم. تفصیل این هردو بماند اما شهروند ایرانی خیال می‌کند که چون از حکومت ناراضی است با همین مایه نارضایتی می‌توان تکلیف رژیم سیاسی را هم یکسره کرد اما بنظر میرسد"مهندسی مقدس" عمیق‌تر از این خیالات عمومی تاثیر خود را گذشته است. عموم شهروندان ایران و آنها که راضی‌تر و سازگارترند بیشتر، گرفتاران و مبتلایان این بازی حساب‌شده و پیچیده‌اند.
عنصر زور هم نسبت این دو گرایش را میان مردمان مهار و عوارض نامطلوب آن را بسود حاکمیت تصرف و بازمهندسی می‌کند. حاکمیت خود در مقام تولید و فراوری، دسترسی مردم به هردو اصل مسلط را آماده و میسر می‌کند و با تنظیم سازوکارهای مناسب نظارتی و توزیعی، مکانیسم شرطی‌بودن مردم را برای نیل به "میل و تصرف" تامین می‌سازد. آحاد مردم در این چرخه مصرفی تنها به محرکات تولیدی حاکمیت واکنش مناسب و بموقع نشان داده و البته حیات این چرخه شوم را که نوعی اسارت همراه با رضایت و برخورداری کنترل‌شده است، تضمین می‌کنند. مردم در این چرخه می‌توانند به تهدید یکدیگر بدل شده (تا حدودی اتفاق افتاده) و برای تامین میل و تصرف بیشتر درصدد حذف هم برآیند اما برای حاکمیت خطری مهم تلقی نخواهند شد. (نمونه‌ها بسیار است)
با این تصویر اجمالی من هرگونه تغییر کوتاه‌مدت در مناسبات قدرت یا وزن‌کشی موثر میان حاکمیت و مردم را دور می‌بینم مگر با یک انقلاب اخلاقی و روحی فراگیر که بتواند میان مردم و آن دو اصل مسلط فاصله اندازد. کاری که بدلیل پیوند آن دو اصل با محرکات غریزی و وارونگی عادات عمومی و نیز دشواری کار فرهنگی و تربیتی فراگیر تقریبا محال بنظر میرسد.
#فرهیختگان راهی به رهایی
Telegram
فرهیختگان
فرهیختگی از آزادیِ اندیشه، گفت‌وگو و خرد آغاز می‌شود.
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
از زمینِ سنت تا افقِ تجدد، مقصد نه تعصب، که حقیقت است..
۰امام علی(ع):
«شجاع‌تر از خردمند، کسی نیست.»
ارتباط با ادمین:
@IRANIntellectualsAdmin
گفت‌وگو و تبادل نظر:
@iranintellectualsgroup
Forwarded from کافه اندیشه
🔴 هانی
✍ میثم سعادت
🔹من نازی‌آباد مدرسه می‌رفتم. ته‌خط نازی‌آباد. در مسیر خانه تا مدرسه، فراوان بودند برادران اراذل و اوباش که جهت ایجاد مزاحمت برای نوامیس مردم، دقیقاً در لحظه‌ای که مدرسه ما تعطیل می‌شد، (و دبیرستان‌های دخترانه هم تعطیل می‌شد) به اشکال مختلف خودنمایی می‌کردند. اما حتی در مدرسه ما هم هیچ‌کس دلش نمی‌خواست لات شود. اساساً در مدرسه ما هم علی دایی، کریم باقری، فرهاد مجیدی، دکتر حسابی و اینها طرفدار داشتند. معلم‌ها هم مدام به ما تشر می‌زدند که درس بخوانید که مثل این لات‌های آویزان سرکوچه نشوید. برای ما که سیاسی‌تر بودیم، لات‌بودن مساوی بود با مفهوم شعبون بی‌مخ؛ کسی که علیه یک جریان مردمی و دموکرات ایستاده بود. تلویزیون هم همین تصویر را در سریال «کیف انگلیسی» به تصویر کشیده بود و در بد بودن لات‌ها هیچ اختلافی نبود.
🔹نفهمیدم چطور گردش روزگار گذشت که لات‌بودن شد نماد قهرمان‌بودن و حالا صدها رسانه لحظه‌به‌لحظه از باز و بسته بودن زخم‌های فلان لات خبر می‌دهند.
🔹نمی‌توان کتمان کرد که راویان این قصه‌ها، بیشتر از اینکه دنبال ارائه روایت درست از جنگ و دفاع مقدس باشند، به‌دنبال سفیدشویی از لات‌ها بودند. همچنان که سینمای آمریکا وقتی می‌خواهد به گروهی از مردم توجه بیشتری کند، آنها را در قصه‌های تاریخی و فانتزی تبدیل به قهرمان می‌کند؛ اینها نیز شروع به ساختن شجره‌نامه برای گروهی کردند که اتفاقاً با انقلاب اسلامی، بساط‌شان جمع شده بود.
🔹 تغییر ادبیات برخی از مدیران کشور به ادبیات چاله‌میدانی، بی‌اهمیت دانستن تحصیلات و مراعات ادب، کنار گذاشتن قانون و بوروکراسی برای رسیدن سریع‌تر به هدف و پاک‌کردن گذشته افراد، قسمتی از نتایج این تلاش فرهنگی بوده و کار به جایی رسیده که هانی کُرده حالا به شخصیتی تبدیل شده که سلامتی او از آخرین چاقوکشی و دعوا، موضوع بسیاری از رسانه‌های مختلف شده است.
متن کامل👇
@hammihanonline
💢
✍ میثم سعادت
🔹من نازی‌آباد مدرسه می‌رفتم. ته‌خط نازی‌آباد. در مسیر خانه تا مدرسه، فراوان بودند برادران اراذل و اوباش که جهت ایجاد مزاحمت برای نوامیس مردم، دقیقاً در لحظه‌ای که مدرسه ما تعطیل می‌شد، (و دبیرستان‌های دخترانه هم تعطیل می‌شد) به اشکال مختلف خودنمایی می‌کردند. اما حتی در مدرسه ما هم هیچ‌کس دلش نمی‌خواست لات شود. اساساً در مدرسه ما هم علی دایی، کریم باقری، فرهاد مجیدی، دکتر حسابی و اینها طرفدار داشتند. معلم‌ها هم مدام به ما تشر می‌زدند که درس بخوانید که مثل این لات‌های آویزان سرکوچه نشوید. برای ما که سیاسی‌تر بودیم، لات‌بودن مساوی بود با مفهوم شعبون بی‌مخ؛ کسی که علیه یک جریان مردمی و دموکرات ایستاده بود. تلویزیون هم همین تصویر را در سریال «کیف انگلیسی» به تصویر کشیده بود و در بد بودن لات‌ها هیچ اختلافی نبود.
🔹نفهمیدم چطور گردش روزگار گذشت که لات‌بودن شد نماد قهرمان‌بودن و حالا صدها رسانه لحظه‌به‌لحظه از باز و بسته بودن زخم‌های فلان لات خبر می‌دهند.
🔹نمی‌توان کتمان کرد که راویان این قصه‌ها، بیشتر از اینکه دنبال ارائه روایت درست از جنگ و دفاع مقدس باشند، به‌دنبال سفیدشویی از لات‌ها بودند. همچنان که سینمای آمریکا وقتی می‌خواهد به گروهی از مردم توجه بیشتری کند، آنها را در قصه‌های تاریخی و فانتزی تبدیل به قهرمان می‌کند؛ اینها نیز شروع به ساختن شجره‌نامه برای گروهی کردند که اتفاقاً با انقلاب اسلامی، بساط‌شان جمع شده بود.
🔹 تغییر ادبیات برخی از مدیران کشور به ادبیات چاله‌میدانی، بی‌اهمیت دانستن تحصیلات و مراعات ادب، کنار گذاشتن قانون و بوروکراسی برای رسیدن سریع‌تر به هدف و پاک‌کردن گذشته افراد، قسمتی از نتایج این تلاش فرهنگی بوده و کار به جایی رسیده که هانی کُرده حالا به شخصیتی تبدیل شده که سلامتی او از آخرین چاقوکشی و دعوا، موضوع بسیاری از رسانه‌های مختلف شده است.
متن کامل👇
@hammihanonline
💢
Telegraph
هانی
میثم سعادت روزنامه‌نگار من نازی‌آباد مدرسه می‌رفتم. ته‌خط نازی‌آباد. در مسیر خانه تا مدرسه، فراوان بودند برادران اراذل و اوباش که جهت ایجاد مزاحمت برای نوامیس مردم، دقیقاً در لحظه‌ای که مدرسه ما تعطیل می‌شد، (و دبیرستان‌های دخترانه هم تعطیل می‌شد) به اشکال…
Forwarded from | پنجه‌نامه: تاریخ و خاطره |
▪️امروز سالروز درگذشت استاد احمد تفضّلی است (۲۴ دی ۱۳۷۴).
▪️دربارهٔ چگونگی مرگ او ژاله آموزگار در مدخل «تفضلی، احمد» در دانشنامهٔ جهان اسلام چنین آورده:
«تفضّلی در ۲۴ دی ۱۳۷۵ به ناگاه درگذشت».
▪️فیلیپ ژینیو در دانشنامهٔ ایرانیکا چنین نگاشته:
«Tafażżoli was a very gentle and friendly man respectfully loved by his students and colleagues. He was passionately devoted to teaching and conducting research on the cultural history of pre-Islamic Iran. Unlike many of his countrymen, he remained in Iran after the Revolution of 1978-79 and continued dedicating all his time and energy to teaching and research. His tragic, untimely death happened on 15 January 1997, when he was returning home. Uncertain whether his death was a homicide, authories ruled it as a result of a hit-and-run accident, but it was not investigated».
▪️ جالب توجه است که در دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، به ایشان مدخلی اختصاص داده نشده!، اما در معرفی صورت‌گرفته از وی به‌عنوان یکی از مولفان و اعضای فوت‌شده شورای عالی علمی، در تارنمای مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی چنین آورده شده:
«احمد تفضلی (زادهٔ ۱۶ آذر ۱۳۱۶ در اصفهان- درگذشتهٔ ۲۴ دی ۱۳۷۵ در تهران) زبان‌شناس ایران‌شناس، پژوهشگر مترجم و متخصص زبان پارسیگ، پارتی و استاد زبان‌های باستانی در دانشگاه تهران بود وی عضو شورای علمی مرکز دائرۃالمعارف بزرگ اسلامی از سال ۱۳۶۶ و معاون علمی فرهنگستان زبان و ادب فارسی از سال ۱۳۷۰ بود. تفضلی در زمینهٔ زبان‌های ایرانی میانه به ویژه پارسیگ و پارتی در پهنه
بین‌المللی یکی از معدود صاحب نظران به شمار می‌آمد. او در روز ۲۴ دی ۱۳۷۵ هنگامی که با اتومبیل خود از دانشگاه به خانه اش می‌رفت ناپدید و چند ساعت بعد جنازه او پیدا شد. این قتل همزمان با قتل تعدادی از پژوهشگران و روشنفکران رخ داد. از او به عنوان قربانی قتل های زنجیره ای نام برده می‌شود».
@HistoryandMemory
▪️دربارهٔ چگونگی مرگ او ژاله آموزگار در مدخل «تفضلی، احمد» در دانشنامهٔ جهان اسلام چنین آورده:
«تفضّلی در ۲۴ دی ۱۳۷۵ به ناگاه درگذشت».
▪️فیلیپ ژینیو در دانشنامهٔ ایرانیکا چنین نگاشته:
«Tafażżoli was a very gentle and friendly man respectfully loved by his students and colleagues. He was passionately devoted to teaching and conducting research on the cultural history of pre-Islamic Iran. Unlike many of his countrymen, he remained in Iran after the Revolution of 1978-79 and continued dedicating all his time and energy to teaching and research. His tragic, untimely death happened on 15 January 1997, when he was returning home. Uncertain whether his death was a homicide, authories ruled it as a result of a hit-and-run accident, but it was not investigated».
▪️ جالب توجه است که در دایرةالمعارف بزرگ اسلامی، به ایشان مدخلی اختصاص داده نشده!، اما در معرفی صورت‌گرفته از وی به‌عنوان یکی از مولفان و اعضای فوت‌شده شورای عالی علمی، در تارنمای مرکز دایرةالمعارف بزرگ اسلامی چنین آورده شده:
«احمد تفضلی (زادهٔ ۱۶ آذر ۱۳۱۶ در اصفهان- درگذشتهٔ ۲۴ دی ۱۳۷۵ در تهران) زبان‌شناس ایران‌شناس، پژوهشگر مترجم و متخصص زبان پارسیگ، پارتی و استاد زبان‌های باستانی در دانشگاه تهران بود وی عضو شورای علمی مرکز دائرۃالمعارف بزرگ اسلامی از سال ۱۳۶۶ و معاون علمی فرهنگستان زبان و ادب فارسی از سال ۱۳۷۰ بود. تفضلی در زمینهٔ زبان‌های ایرانی میانه به ویژه پارسیگ و پارتی در پهنه
بین‌المللی یکی از معدود صاحب نظران به شمار می‌آمد. او در روز ۲۴ دی ۱۳۷۵ هنگامی که با اتومبیل خود از دانشگاه به خانه اش می‌رفت ناپدید و چند ساعت بعد جنازه او پیدا شد. این قتل همزمان با قتل تعدادی از پژوهشگران و روشنفکران رخ داد. از او به عنوان قربانی قتل های زنجیره ای نام برده می‌شود».
@HistoryandMemory
Forwarded from جوشِ دریا
▫️بستن چشم‌هایت چیزی را عوض نمی‌کند،
چون نمی‌خواهی شاهد اتفاقی باشی که می‌افتد. هیچ‌چیز ناپدید نمی‌شود. درواقع دفعه‌ی بعد که چشم باز کنی، اوضاع بدتر می‌شود. دنیایی که تویش زندگی می‌کنیم این‌جور است، آقای ناکاتا.
چشمانت را باز کن. فقط بزدل چشم‌هایش را می‌بندد! چشم بستن و پنبه در گوش چپاندن باعث نمی‌شود زمان از حرکت بایستد....
#هاروکی_موراکامی
#کافکا_در_کرانه
#ادبیات
#کتاب_بخوانیم
♾ ادبیات
جوش دریا
چون نمی‌خواهی شاهد اتفاقی باشی که می‌افتد. هیچ‌چیز ناپدید نمی‌شود. درواقع دفعه‌ی بعد که چشم باز کنی، اوضاع بدتر می‌شود. دنیایی که تویش زندگی می‌کنیم این‌جور است، آقای ناکاتا.
چشمانت را باز کن. فقط بزدل چشم‌هایش را می‌بندد! چشم بستن و پنبه در گوش چپاندن باعث نمی‌شود زمان از حرکت بایستد....
#هاروکی_موراکامی
#کافکا_در_کرانه
#ادبیات
#کتاب_بخوانیم
♾ ادبیات
جوش دریا
Forwarded from /تاریخ و تاریخنگاری/
بحران مخاطب در مرکز اسناد انقلاب
روز چهارشنبه ۲۰ دی ماه ۱۴۰۲ در نشست "هم‌اندیشی با جوانان، چالش‌های نسل جدید روایتگران تاریخ انقلاب"، در مرکز اسناد انقلاب اسلامی شرکت کردم. آنچه در ادامه می‌آید چکیده صحبت‌های من در آن نشست‌ست که با بدفهمی‌هایی در تارنمای مرکز اسناد نیز بازتاب یافته‌است:
مرکز اسناد انقلاب به سبب دو ویژگی دچار بحران مخاطب است: رسمی بودن و ایدئولوژیک بودن. رسمی بودن بدین معنا که از پشتیبانی مادی و معنوی حکومت برخودار است. ایدئولوژیک بودن بدین معنا که در پی مشروعیت بخشی و ترویج یک ایدئولوژی مشخص از طریق تاریخنگاری است.
ایدئولوژیک بودن تاریخنگاری مرکز در دو سطح خود را نشان می‌دهد: در سطح نامگذاری و در سطح روایت.
در سطح نامگذاری برای نمونه از رضاشاه پهلوی که در ادوار مختلف زندگی‌اش با نام‌های رضاخان ماکسیم، رضاخان میرپنجه، رضاخان سردار سپه و در نهایت رضاشاه پهلوی از او یاد شده، در این تاریخنگاری معمولا از او با نام رضاخان یاد می‌شود در حالی که این نام با مسئولیت و قدرت او و کارهایی که به او منسوب است همخوانی ندارد. از دیگر سو از شیخ فضل‌الله نوری، روحانی صدر مشروطه، با عنوان آیت‌الله یاد می‌شود که در حالی که در تاریخنگاری مشروطه از او و حتی از علمای ثلاث عتبات، آخوند خراسانی، ملا عبدالله مازندرانی و میرزا محمدحسین نجل میرزا خلیل تهرانی نیز معمولا با عنوان حجج‌اسلام یاد شده و اساسا در آن دوره کاربست عنوان آیت‌الله رواجی نداشت. به هر رو تاریخنگاری مرکز اسناد با کاربست عنوان آیت‌الله برای شیخ فضل‌الله نوری در پی برکشیدن و بخشیدن موقعیت ممتاز به اوست.
در سطح روایت، ایدئولوژیک بودن مرکز به دو شکل خود را نشان می‌دهد، در موضوعات انتخاب شده و در نحوه پرداخت همان موضوعات. در باب موضوعات گرچه هدف از تاسیس مرکز، تدوین تاریخ راستین انقلاب اعلام شده‌است، تاکید بر گروه‌ها و اشخاصی که با ملاک‌هایی نامشخص "مبارز" تلقی می‌شوند، در مرکز توجه قرار گرفته‌است. در دعوت‌نامه مرکز برای همین نشست نیز از لزوم آگاهی‌رسانی در باب "مجاهدت‌های پردوام مردمان گذشته" سخن رفته‌است. اگر مرکز بناست تاریخ معاصر ایران را روایت کند، تاریخ ایران محدود به "مجاهدت‌ها" نیست، باید به کارهایی غیر از مجاهدت‌ها نیز بپردازد. به هر رو این شخصیتهای مبارز، کاملا موجه و سفید بازنمایی شده‌اند. به طوری که چنان به نظر برسد که هیچ نقطه سیاهی در کارنامه آنان نیست. در عین حال گروه و شخصیت‌هایی که مخالف معرفی می‌شوند، مورد بی‌توجهی قرار گرفته‌اند یا در مواردی مورد توجه قرار گرفته‌اند اما به عنوان افرادی شکست‌خورده، فاسد و وابسته و سیاه بازنمایی شده‌اند.
به هر رو مخاطبان مرکز اسناد با ارائه تاریخنگاری این‌چنین، محدود به همبستگان ایدئولوژیک آن شده‌اند که البته با ورود مرکز اسناد به مسائل روز، از جمله رویدادهای پس از سال ۸۸، در میان همان همبستگان نیز تا حدودی مخاطبان خود را از دست داده‌است. دانشجویان تاریخ معمولا در مجموع تمایلی به آثار این مرکز نشان نمی‌دهند، گرچه توجهی به اسناد چاپ‌شده این مرکز دارند باز هم این ملاحظه را دارند که این اسناد نیز دست‌چین شده‌اند.
https://irdc.ir/fa/news/8667/
@Aminaryanrad
روز چهارشنبه ۲۰ دی ماه ۱۴۰۲ در نشست "هم‌اندیشی با جوانان، چالش‌های نسل جدید روایتگران تاریخ انقلاب"، در مرکز اسناد انقلاب اسلامی شرکت کردم. آنچه در ادامه می‌آید چکیده صحبت‌های من در آن نشست‌ست که با بدفهمی‌هایی در تارنمای مرکز اسناد نیز بازتاب یافته‌است:
مرکز اسناد انقلاب به سبب دو ویژگی دچار بحران مخاطب است: رسمی بودن و ایدئولوژیک بودن. رسمی بودن بدین معنا که از پشتیبانی مادی و معنوی حکومت برخودار است. ایدئولوژیک بودن بدین معنا که در پی مشروعیت بخشی و ترویج یک ایدئولوژی مشخص از طریق تاریخنگاری است.
ایدئولوژیک بودن تاریخنگاری مرکز در دو سطح خود را نشان می‌دهد: در سطح نامگذاری و در سطح روایت.
در سطح نامگذاری برای نمونه از رضاشاه پهلوی که در ادوار مختلف زندگی‌اش با نام‌های رضاخان ماکسیم، رضاخان میرپنجه، رضاخان سردار سپه و در نهایت رضاشاه پهلوی از او یاد شده، در این تاریخنگاری معمولا از او با نام رضاخان یاد می‌شود در حالی که این نام با مسئولیت و قدرت او و کارهایی که به او منسوب است همخوانی ندارد. از دیگر سو از شیخ فضل‌الله نوری، روحانی صدر مشروطه، با عنوان آیت‌الله یاد می‌شود که در حالی که در تاریخنگاری مشروطه از او و حتی از علمای ثلاث عتبات، آخوند خراسانی، ملا عبدالله مازندرانی و میرزا محمدحسین نجل میرزا خلیل تهرانی نیز معمولا با عنوان حجج‌اسلام یاد شده و اساسا در آن دوره کاربست عنوان آیت‌الله رواجی نداشت. به هر رو تاریخنگاری مرکز اسناد با کاربست عنوان آیت‌الله برای شیخ فضل‌الله نوری در پی برکشیدن و بخشیدن موقعیت ممتاز به اوست.
در سطح روایت، ایدئولوژیک بودن مرکز به دو شکل خود را نشان می‌دهد، در موضوعات انتخاب شده و در نحوه پرداخت همان موضوعات. در باب موضوعات گرچه هدف از تاسیس مرکز، تدوین تاریخ راستین انقلاب اعلام شده‌است، تاکید بر گروه‌ها و اشخاصی که با ملاک‌هایی نامشخص "مبارز" تلقی می‌شوند، در مرکز توجه قرار گرفته‌است. در دعوت‌نامه مرکز برای همین نشست نیز از لزوم آگاهی‌رسانی در باب "مجاهدت‌های پردوام مردمان گذشته" سخن رفته‌است. اگر مرکز بناست تاریخ معاصر ایران را روایت کند، تاریخ ایران محدود به "مجاهدت‌ها" نیست، باید به کارهایی غیر از مجاهدت‌ها نیز بپردازد. به هر رو این شخصیتهای مبارز، کاملا موجه و سفید بازنمایی شده‌اند. به طوری که چنان به نظر برسد که هیچ نقطه سیاهی در کارنامه آنان نیست. در عین حال گروه و شخصیت‌هایی که مخالف معرفی می‌شوند، مورد بی‌توجهی قرار گرفته‌اند یا در مواردی مورد توجه قرار گرفته‌اند اما به عنوان افرادی شکست‌خورده، فاسد و وابسته و سیاه بازنمایی شده‌اند.
به هر رو مخاطبان مرکز اسناد با ارائه تاریخنگاری این‌چنین، محدود به همبستگان ایدئولوژیک آن شده‌اند که البته با ورود مرکز اسناد به مسائل روز، از جمله رویدادهای پس از سال ۸۸، در میان همان همبستگان نیز تا حدودی مخاطبان خود را از دست داده‌است. دانشجویان تاریخ معمولا در مجموع تمایلی به آثار این مرکز نشان نمی‌دهند، گرچه توجهی به اسناد چاپ‌شده این مرکز دارند باز هم این ملاحظه را دارند که این اسناد نیز دست‌چین شده‌اند.
https://irdc.ir/fa/news/8667/
@Aminaryanrad
مرکز اسناد انقلاب اسلامی
جمعی از تاریخنگاران جوان: مراکز اسنادی دسترسی به اسناد را تسهیل کنند/ نیاز به فضای باز در تاریخنگاری داریم
نشست «هم‌اندیشی با جوانان، چالش‌های نسل جدید روایتگران تاریخ انقلاب» با حضور جمعی از جوانان پژوهشگر در حوزه تاریخ در سالن اجتماعات مرکز اسناد انقلاب اسلامی برگزار شد.
Forwarded from Movielove
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
گشت‌ها | هومن پناهنده
⬛️"خدا را شکر"⬛️ مجری صدا و سیما از "خدای مهربان" قبیله‌ی خود تشکر می‌کند. #هومن_پناهنده @gashthaa
آه ای اتباع بیگانه
آه ای اتباع بیگانه
با شما پیوند دیرین دارد این بی بام و در خانه
همچو پیوندی که دارد با پرستو آشیان با خوشه گندم‌زار
با ستاره آسمان با گنج ویرانه
آه ای اتباع بیگانه
زندگی‌‌تان داستانی تلخ بود آغاز و پایان درد
چشمه‌هاتان خشک
چهره‌‌هاتان زرد
از زمین و آسمان نومید
سالها سر کرده در ویرانه‌ای با نام کاشانه
آه ای اتباع بیگانه
با دلی آکنده از اندوه
کوچ بی‌هنگامتان را اشک می‌ریزم
هم‌نوا با هر غریبی در وطن وانگاه
با شما بدرود می‌گویم غریبانه
آه ای اتباع بیگانه
آشناتر از شما با خود نمی‌بینم در این خانه
◽️ وحید عیدگاه طرقبه‌ای
آه ای اتباع بیگانه
با شما پیوند دیرین دارد این بی بام و در خانه
همچو پیوندی که دارد با پرستو آشیان با خوشه گندم‌زار
با ستاره آسمان با گنج ویرانه
آه ای اتباع بیگانه
زندگی‌‌تان داستانی تلخ بود آغاز و پایان درد
چشمه‌هاتان خشک
چهره‌‌هاتان زرد
از زمین و آسمان نومید
سالها سر کرده در ویرانه‌ای با نام کاشانه
آه ای اتباع بیگانه
با دلی آکنده از اندوه
کوچ بی‌هنگامتان را اشک می‌ریزم
هم‌نوا با هر غریبی در وطن وانگاه
با شما بدرود می‌گویم غریبانه
آه ای اتباع بیگانه
آشناتر از شما با خود نمی‌بینم در این خانه
◽️ وحید عیدگاه طرقبه‌ای
Forwarded from کانال بازنگری | ترکاشوند
همه تغییر کرده‌اند
(یادتان می‌آید؟ بخش۲)
یادتان می‌آید یکی دو دهه اول انقلاب را، که در راهپیمایی‌های نظام، انواع پرچم با نمادهای شعائری برافراشته بود و به زور می‌شد پرچم سه رنگِ کشورمان را در دست مردم دید اما اینک هرچه هست پرچم ایران است و بس! و به زور می‌توان پرچمی دیگر را در لابلای جمعیت پیدا کرد.
این تغییر، آرام آرام (و ندرتاً جهشی همچو شوک عاطفی حمایتی مربوط به مهسا/ژینا امینی) اذهان همه را فرا خواهد گرفت. اگر شک دارید به اندک ماموران حجاب در چند نقطه از شهر بنگرید که رسالت‌شان محدود به روسری (ولو نصف‌ونیمه) شده و هیچ کاری به بود و نبودِ مانتو ندارند حال آنکه تا دیروز کوتاه و بلند بودن مانتو، باز بودن یا نبودن دکمه‌های آن، جلوباز یا بسته بودن آن موجب پیگرد بود و اینک اصل و اساسش از دستور پیگرد خارج گردیده! (بگیر و ببندِ مانتو کم از شل و سفت بودن روسری نبود).
پنج سال بعد هم‌میهنانِ بی‌روسری، بی‌دغدغه در تمام سطح شهر رفت‌وآمد خواهند کرد چنانکه اینک نیز در بسیاری از نقاط شهر آسوده قدم می‌زنند و کسی به دیگری حتی نگاه هم نمی‌کند
...نگذارید روسیاهی به زغال مانَد
امیر ترکاشوند ۱۴۰۲/۰۸/۰۷
T.me/baznegari/1245
(یادتان می‌آید؟ بخش۲)
یادتان می‌آید یکی دو دهه اول انقلاب را، که در راهپیمایی‌های نظام، انواع پرچم با نمادهای شعائری برافراشته بود و به زور می‌شد پرچم سه رنگِ کشورمان را در دست مردم دید اما اینک هرچه هست پرچم ایران است و بس! و به زور می‌توان پرچمی دیگر را در لابلای جمعیت پیدا کرد.
این تغییر، آرام آرام (و ندرتاً جهشی همچو شوک عاطفی حمایتی مربوط به مهسا/ژینا امینی) اذهان همه را فرا خواهد گرفت. اگر شک دارید به اندک ماموران حجاب در چند نقطه از شهر بنگرید که رسالت‌شان محدود به روسری (ولو نصف‌ونیمه) شده و هیچ کاری به بود و نبودِ مانتو ندارند حال آنکه تا دیروز کوتاه و بلند بودن مانتو، باز بودن یا نبودن دکمه‌های آن، جلوباز یا بسته بودن آن موجب پیگرد بود و اینک اصل و اساسش از دستور پیگرد خارج گردیده! (بگیر و ببندِ مانتو کم از شل و سفت بودن روسری نبود).
پنج سال بعد هم‌میهنانِ بی‌روسری، بی‌دغدغه در تمام سطح شهر رفت‌وآمد خواهند کرد چنانکه اینک نیز در بسیاری از نقاط شهر آسوده قدم می‌زنند و کسی به دیگری حتی نگاه هم نمی‌کند
...نگذارید روسیاهی به زغال مانَد
امیر ترکاشوند ۱۴۰۲/۰۸/۰۷
T.me/baznegari/1245
Forwarded from نشر کرگدن
گفت‌وگوی روزنامه «اعتماد» با محمدرضا معمار صادقی، مترجم و دبیر مجموعه مطالعات تکامل در نشر کرگدن که نهضت اهدای كتاب به زندانيان راه انداخته است
http://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/212559/%D8%B3%D9%82%D8%A7%DB%8C-%D9%83%D8%AA%D8%A7%D8%A8
http://www.etemadnewspaper.ir/fa/main/detail/212559/%D8%B3%D9%82%D8%A7%DB%8C-%D9%83%D8%AA%D8%A7%D8%A8
روزنامه اعتماد
سقای كتاب
گفت‌وگوي «اعتماد» با محمدرضا معمار صادقي؛ زنداني سياسي، مترجم و نويسنده كه بعد از آزادي، نهضت اهداي كتاب به زندانيان را راه انداخت
Forwarded from مجتبی لشکربلوکی
🔲⭕️از نخبه کشی تا پخمه پروری
مجتبی لشکربلوکی
جملاتی با این مفهوم را بسیار شنیده ام و خوانده ام احتمالا شما هم: ما توسعه پیدا نمی کنیم چون مدیران ما بی سوادند! باندبازند! فاسدند! دنبال منافع شخصی اند. مشکل اصلی مملکت سوء مدیریت است! اینجوری که نگاه می کنی فرمول توسعه خیلی ساده است: مدیران را عوض کنید همه چیز درست می شود. اصولا ما دنبال جواب های آسان هستیم. وقتی با یک پدیده روبرو می شویم که نمی فهمیمش، حفره ای در مغز ما ایجاد می شود و تا این حفره را پر نکنیم آرام نمی شویم. و چون تعداد سوالات زیاد است و پیدا کردن پاسخ های درست هم دشوار است، بلافاصله دنبال جواب های آسان دم دستی کار را بنداز می گردیم. و چه چیزی بهتر از اینکه مشهودترین قسمت ماجرا یعنی آدم ها را پیدا می کنیم و تمام! و سپس آرام می گیریم.
کافیست در گوگل کلمه مدیران ناکارآمد را جستجو کنید. من چنین کردم 178 هزار نتیجه در یک چهارم ثانیه! و مدیریت ناکارآمد 69 هزار نتیجه در همان زمان! جالب نیست؟!
اما دقیقا سوال اینجاست که اگر جواب توسعه نیافتگی ما این است ما یک سوال ساده اما بنیادی دیگر، باید بپرسیم چه می شود که نخبگان سر کار نمی آیند، چرا نخبگان له می شوند. چرا پخمگان می آیند و می مانند. (البته تاکید کنم بسیاری از مدیران دولتی که با آنان تعامل کرده ام هم باهوشند و هم فرهیخته)
استاد رضا قلی، نویسنده کتاب جامعه شناسی نخبه کشی در اواخر عمرش مصاحبه ای کرده و چند نکته جالب گفته: نخبگان مصلح در این کشور بسیار تنهایند. نه اینکه وطن‌پرستی در این کشور وجود نداشته باشد بلکه شرایط به‌گونه‌ای است که [نخبگان] قادر به عملی نیستند. نخبگان مصلح معمولا در مواجهه با انبوهی از افراد قرار می‌گیرند که منافع شخصی را به منافع ملی ترجیح می‌دهند. بنابراین مصلحان یا همان نخبگان مصلح، نمی‌توانند کاری از پیش ببرند و عرصه برای آنها تنگ خواهد شد. همین تعارضات بود که قائم‌مقام [و امیرکبیر] را در روزگاری از بین برد؛ و به قول میرزاتقی‌خان امیرکبیر برای نخبه اصلاح‌گر «ز منجنیق فلک سنگ فتنه می‌بارد.»
جواب را باید در ریشه ها جست. بنا به مشاهدات عینی و کاملا مبتنی بر تجربیات از نزدیک عرض می کنم که:
1) بسیاری افراد قدرتمند تمایلی ندارند در دولت کار کنند. چرا؟ کار کردن در دولت مختصات روانی خاصی می طلبد که هر کسی نمی تواند خود را با آن تطبیق دهد.
2) افراد بنا به ملاحظات غیرفنی دعوت نمی شوند یا کنار گذاشته می شوند: یکی به دلایل خانوادگی، دیگری به دلایل مذهبی، دیگری به دلایل امنیتی یا دعوت نمی شود یا کنار گذاشته می شود.
3) افراد مثله می شوند: فرض کنید که طرف از فیلتر اول (عدم تمایل) و دوم (عدم دعوت) رد شد، سازوکارهای بروکراتیک دولتی مانند ناظم سخت گیری است که هر مدیر خلاق تحول خواهی را بعد از مدتی ادب می کند و تبدیل می کند به ماشین عطف و پیرو (توضیح بیشتر برای آن ها که کار اداری نکرده اند که هر نامه ای که می آید را یا پاسخ می دهیم بدون کنش واقعی یا پیگیری می کنیم بدون کنشی)
4) افراد زود به زود عوض می شوند. فرض کنید که طرف وارد دولت شد، رشد هم کرد، پرونده برایش ایجاد نشد، خلاقیت و نشاطش را هم حفظ کرد در دام بعدی می افتد: تغییرات پیاپی مدیریتی. مثلا آموزش و پرورش هر سال یک وزیر عوض کرده! این یعنی تا آن پایین همه در معرض تلاطم قرار می گیرند.
5) افرادغیر فنی و غیرنخبه (بهترین متضاد نخبه فکر می کنم پخمه باشد) وارد می شوند: به مصیبت های فوق ورود افراد غیرفنی را هم اضافه کنید. طرف تا حالا یک روز در حوزه ایکس کار نکرده، بدون طی مراحل کارشناسی و تجربی، وزیر و وکیل و مدیر می شود.
کشتن نخبگان فقط حذف فیزیکی آنان نیست. نخبگانی که به دولت راه پیدا نمی کنند. نخبگانی که به خاطر بروکراسی دولتی، تعویض های پیاپی خلاقیت و جسارت خود را از دست می دهند. نخبگانی که مجبورند زیر دست پخمگان کار کنند، کشته می شوند حتی اگر نفس بکشند و پشت میزشان هم باشند. تبدیل می شوند به ماشین های باکلاس عطف و پیرو!
☑️⭕️تجویز راهبردی
بارها نوشته و خوانده‌ایم که در کشورمان، مشکل مدیریت، ضعف مدیریت و سوءمدیریت وجود دارد. اما این اصل ماجرا نیست. این آدرس غلط است! مساله نظام نامطلوب حکمرانی؛ نهادهای کژکارکرد و از ریخت افتاده انتخابات و انتصابات است. اگر می خواهیم کشور توسعه پیدا کند، ما (یعنی جامعه) باید روی سازوکارها، سیستم ها و قواعدی پافشاری، تمرکز و مطالبه گری کنیم که؛
◻اولا: بهترین ها (نخبگان) را برای امر کشورداری جذب کند (مثل سنگاپور)
◻دوم اینکه: نظام پاداش ها کشورداران را به درستی طراحی کنیم تا بهترین ها بمانند و انگیزه داشته باشند (مثل کره جنوبی)
◻سوم اینکه: رسانه های آزاد بیشترین نظارت ها را بر کشورداران انجام دهد (مانند کشورهای اسکاندیناوی)
t.me/Dr_Lashkarbolouki
مجتبی لشکربلوکی
جملاتی با این مفهوم را بسیار شنیده ام و خوانده ام احتمالا شما هم: ما توسعه پیدا نمی کنیم چون مدیران ما بی سوادند! باندبازند! فاسدند! دنبال منافع شخصی اند. مشکل اصلی مملکت سوء مدیریت است! اینجوری که نگاه می کنی فرمول توسعه خیلی ساده است: مدیران را عوض کنید همه چیز درست می شود. اصولا ما دنبال جواب های آسان هستیم. وقتی با یک پدیده روبرو می شویم که نمی فهمیمش، حفره ای در مغز ما ایجاد می شود و تا این حفره را پر نکنیم آرام نمی شویم. و چون تعداد سوالات زیاد است و پیدا کردن پاسخ های درست هم دشوار است، بلافاصله دنبال جواب های آسان دم دستی کار را بنداز می گردیم. و چه چیزی بهتر از اینکه مشهودترین قسمت ماجرا یعنی آدم ها را پیدا می کنیم و تمام! و سپس آرام می گیریم.
کافیست در گوگل کلمه مدیران ناکارآمد را جستجو کنید. من چنین کردم 178 هزار نتیجه در یک چهارم ثانیه! و مدیریت ناکارآمد 69 هزار نتیجه در همان زمان! جالب نیست؟!
اما دقیقا سوال اینجاست که اگر جواب توسعه نیافتگی ما این است ما یک سوال ساده اما بنیادی دیگر، باید بپرسیم چه می شود که نخبگان سر کار نمی آیند، چرا نخبگان له می شوند. چرا پخمگان می آیند و می مانند. (البته تاکید کنم بسیاری از مدیران دولتی که با آنان تعامل کرده ام هم باهوشند و هم فرهیخته)
استاد رضا قلی، نویسنده کتاب جامعه شناسی نخبه کشی در اواخر عمرش مصاحبه ای کرده و چند نکته جالب گفته: نخبگان مصلح در این کشور بسیار تنهایند. نه اینکه وطن‌پرستی در این کشور وجود نداشته باشد بلکه شرایط به‌گونه‌ای است که [نخبگان] قادر به عملی نیستند. نخبگان مصلح معمولا در مواجهه با انبوهی از افراد قرار می‌گیرند که منافع شخصی را به منافع ملی ترجیح می‌دهند. بنابراین مصلحان یا همان نخبگان مصلح، نمی‌توانند کاری از پیش ببرند و عرصه برای آنها تنگ خواهد شد. همین تعارضات بود که قائم‌مقام [و امیرکبیر] را در روزگاری از بین برد؛ و به قول میرزاتقی‌خان امیرکبیر برای نخبه اصلاح‌گر «ز منجنیق فلک سنگ فتنه می‌بارد.»
جواب را باید در ریشه ها جست. بنا به مشاهدات عینی و کاملا مبتنی بر تجربیات از نزدیک عرض می کنم که:
1) بسیاری افراد قدرتمند تمایلی ندارند در دولت کار کنند. چرا؟ کار کردن در دولت مختصات روانی خاصی می طلبد که هر کسی نمی تواند خود را با آن تطبیق دهد.
2) افراد بنا به ملاحظات غیرفنی دعوت نمی شوند یا کنار گذاشته می شوند: یکی به دلایل خانوادگی، دیگری به دلایل مذهبی، دیگری به دلایل امنیتی یا دعوت نمی شود یا کنار گذاشته می شود.
3) افراد مثله می شوند: فرض کنید که طرف از فیلتر اول (عدم تمایل) و دوم (عدم دعوت) رد شد، سازوکارهای بروکراتیک دولتی مانند ناظم سخت گیری است که هر مدیر خلاق تحول خواهی را بعد از مدتی ادب می کند و تبدیل می کند به ماشین عطف و پیرو (توضیح بیشتر برای آن ها که کار اداری نکرده اند که هر نامه ای که می آید را یا پاسخ می دهیم بدون کنش واقعی یا پیگیری می کنیم بدون کنشی)
4) افراد زود به زود عوض می شوند. فرض کنید که طرف وارد دولت شد، رشد هم کرد، پرونده برایش ایجاد نشد، خلاقیت و نشاطش را هم حفظ کرد در دام بعدی می افتد: تغییرات پیاپی مدیریتی. مثلا آموزش و پرورش هر سال یک وزیر عوض کرده! این یعنی تا آن پایین همه در معرض تلاطم قرار می گیرند.
5) افرادغیر فنی و غیرنخبه (بهترین متضاد نخبه فکر می کنم پخمه باشد) وارد می شوند: به مصیبت های فوق ورود افراد غیرفنی را هم اضافه کنید. طرف تا حالا یک روز در حوزه ایکس کار نکرده، بدون طی مراحل کارشناسی و تجربی، وزیر و وکیل و مدیر می شود.
کشتن نخبگان فقط حذف فیزیکی آنان نیست. نخبگانی که به دولت راه پیدا نمی کنند. نخبگانی که به خاطر بروکراسی دولتی، تعویض های پیاپی خلاقیت و جسارت خود را از دست می دهند. نخبگانی که مجبورند زیر دست پخمگان کار کنند، کشته می شوند حتی اگر نفس بکشند و پشت میزشان هم باشند. تبدیل می شوند به ماشین های باکلاس عطف و پیرو!
☑️⭕️تجویز راهبردی
بارها نوشته و خوانده‌ایم که در کشورمان، مشکل مدیریت، ضعف مدیریت و سوءمدیریت وجود دارد. اما این اصل ماجرا نیست. این آدرس غلط است! مساله نظام نامطلوب حکمرانی؛ نهادهای کژکارکرد و از ریخت افتاده انتخابات و انتصابات است. اگر می خواهیم کشور توسعه پیدا کند، ما (یعنی جامعه) باید روی سازوکارها، سیستم ها و قواعدی پافشاری، تمرکز و مطالبه گری کنیم که؛
◻اولا: بهترین ها (نخبگان) را برای امر کشورداری جذب کند (مثل سنگاپور)
◻دوم اینکه: نظام پاداش ها کشورداران را به درستی طراحی کنیم تا بهترین ها بمانند و انگیزه داشته باشند (مثل کره جنوبی)
◻سوم اینکه: رسانه های آزاد بیشترین نظارت ها را بر کشورداران انجام دهد (مانند کشورهای اسکاندیناوی)
t.me/Dr_Lashkarbolouki
کتاب پرفروش نشر کرگدن
جوزف بارگو/ کورش کامیاب
ویراسته‌ی هومن پناهنده
منبع تصویر: کانال نشر کرگدن
#هومن_پناهنده
@gashthaa
جوزف بارگو/ کورش کامیاب
ویراسته‌ی هومن پناهنده
منبع تصویر: کانال نشر کرگدن
#هومن_پناهنده
@gashthaa
Forwarded from مقدمه (Amir H. Moghaddam)
پیر خرفت! (به بهانه روز پدر)
امیر هاشمی مقدم: انصاف‌نیوز
✅روز پدر است. برای همین خودم را رساندم به خانه پدری تا در کنارش باشم. ۹۴ ساله است و تقریبا بینایی و شنوایی‌اش صفر شده. اگرچه همچنان هوش و حواسش به جاست، اما حافظه‌اش تحلیل رفته و گاهی برخی پرسش‌ها را چند بار در یک روز می‌پرسد. بهانه‌گیر هم شده و مرتب به فرزندانش و به‌ویژه به مادرم گیر می‌دهد. مادرم اگرچه ۱۲ سال جوان‌تر است، اما از پا افتاده و دیگر همچون دوران جوانی، تاب و توان اجرای دستورات پدر که روی تشک‌چه نشسته و اُرد می‌دهد را ندارد دیگر. خُلقَش تنگ است. گاهی بهانه‌هایی می‌گیرد و چیزهایی می‌خواهد که نشدنی است. تا آنجا که گاهی با خواهر و برادرها دردِ دل می‌کنیم. ما هم یک جاهایی خسته می‌شویم از این رفتارهایش که کاملا بچه‌گانه شده.
✅به تازگی کتاب «پیری» نوشته مهران حاجی محمدیان را خواندم. از سری کتاب‌های «مردم‌نگاری زندگی روزمره» است که انتشارات علمی و فرهنگی با همکاری معاونت اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران منتشر کرده. نویسنده رفته و با سی سالمند تهرانی (برخی در خانه سالمندان و برخی بیرون) مصاحبه کرده. عملا یعنی پای درد دل‌های‌شان نشسته. جداگانه این کتاب را معرفی خواهم کرد (و انتقاداتم را نیز بر آن خواهم نوشت)؛ اما عجالتا به نظرم کسانی که در اطراف‌شان سالمند دارند این کتاب را بخوانند؛ شاید سختی‌های زندگی در کنار سالمندان برایشان ساده‌تر و قابل تحمل‌تر شود؛ چرا که زاویه نگاه‌شان به موضوعات متفاوت خواهد شد.
✅در این کتاب خاطرات و سرگذشت برخی سالمندان آمده که فرزندان ترک‌شان کرده‌اند؛ برخی دیگر آواره و کارتن‌خواب شده‌اند؛ برخی از فرزندان‌شان کتک می‌خورند؛ برخی دیگر را فرزندان‌شان برده‌اند در مکان‌های عمومی همچون امام‌زاده صالح تجریش و رها کردند؛ برخی دیگر فقط خانه فرزندان‌شان را برای شب‌مانی دارند، اما فرزندان از آنها می‌خواهند که دیگر به خانه‌شان نروند؛ برخی با پیشنهاد خودشان به خانه سالمندان رفته‌اند، اما فقط برای اینکه سربار فرزندان نشوند؛ این گروه اخیر گاهی روزها و هفته‌ها چشم به راه بازدید و سرکشی فرزندان می‌مانند؛ یا دوست دارند برای برخی مناسبت‌ها آنها را برای یک روز هم که شده به خانه ببرند تا در کنار فرزندان و نوه‌ها جشن بگیرند؛ برخی‌شان همچنان مجبورند کارگری، دست‌فروشی یا حتی گدایی کنند تا شکم‌شان را سیر کنند؛ بسیاری‌شان چون دچار فراموشی شده‌اند یا نمی‌توانند تند صحبت کنند، ترجیح می‌دهند سکوت کنند تا تمسخر نشوند.
✅برای من اثرگذارترین بخش کتاب که حالم را واقعا خراب کرد خاطره مردی است پا به سن گذاشته که برای گذران زندگی مسافرکشی می‌کند: «من بعضی وقت‌ها در حساب کتاب بقیه پول مسافرها کم می‌آورم. قبلا این‌طوری نبود. یک بار مردی که حساب کردن بقیه پولش طول کشید، وقتی در را بست گفت: پیر خرفت!». خودم را جای او می‌گذارم و می‌بینم چگونه همین دو واژه، سلول سلول روانم را ویران می‌کند.
✅در برخورد با افراد سالخورده کمی صبر و حوصله به خرج دهیم. اگر راننده جلویی پیرمرد است و کمی پشت چراغ قرمز یا پیجیدن توی کوچه معطل می‌کند، بوق‌کِشَش نکنیم. اگر مشتری است و هنگام خرید برای لحظاتی به فکر فرو می‌رود بی‌حوصله نشویم. اگر وسط پیاده‌رو به کندی راه می‌رود، مدارا کنیم. اگر آمد روی صندلی پارک و کنارمان نشست و خواست صحبت کند، در حد چند دقیقه وقت بگذاریم و با او هم‌کلام شویم. به‌طور کلی خودمان را آماده کنیم برای موج پیری جمعیت که نیازمند آشنایی بیشتر با خرده فرهنگ سالمندان است. موجی که دیر یا زود خودمان نیز به آن خواهیم پیوست.
@moghaddames
امیر هاشمی مقدم: انصاف‌نیوز
✅روز پدر است. برای همین خودم را رساندم به خانه پدری تا در کنارش باشم. ۹۴ ساله است و تقریبا بینایی و شنوایی‌اش صفر شده. اگرچه همچنان هوش و حواسش به جاست، اما حافظه‌اش تحلیل رفته و گاهی برخی پرسش‌ها را چند بار در یک روز می‌پرسد. بهانه‌گیر هم شده و مرتب به فرزندانش و به‌ویژه به مادرم گیر می‌دهد. مادرم اگرچه ۱۲ سال جوان‌تر است، اما از پا افتاده و دیگر همچون دوران جوانی، تاب و توان اجرای دستورات پدر که روی تشک‌چه نشسته و اُرد می‌دهد را ندارد دیگر. خُلقَش تنگ است. گاهی بهانه‌هایی می‌گیرد و چیزهایی می‌خواهد که نشدنی است. تا آنجا که گاهی با خواهر و برادرها دردِ دل می‌کنیم. ما هم یک جاهایی خسته می‌شویم از این رفتارهایش که کاملا بچه‌گانه شده.
✅به تازگی کتاب «پیری» نوشته مهران حاجی محمدیان را خواندم. از سری کتاب‌های «مردم‌نگاری زندگی روزمره» است که انتشارات علمی و فرهنگی با همکاری معاونت اجتماعی و فرهنگی شهرداری تهران منتشر کرده. نویسنده رفته و با سی سالمند تهرانی (برخی در خانه سالمندان و برخی بیرون) مصاحبه کرده. عملا یعنی پای درد دل‌های‌شان نشسته. جداگانه این کتاب را معرفی خواهم کرد (و انتقاداتم را نیز بر آن خواهم نوشت)؛ اما عجالتا به نظرم کسانی که در اطراف‌شان سالمند دارند این کتاب را بخوانند؛ شاید سختی‌های زندگی در کنار سالمندان برایشان ساده‌تر و قابل تحمل‌تر شود؛ چرا که زاویه نگاه‌شان به موضوعات متفاوت خواهد شد.
✅در این کتاب خاطرات و سرگذشت برخی سالمندان آمده که فرزندان ترک‌شان کرده‌اند؛ برخی دیگر آواره و کارتن‌خواب شده‌اند؛ برخی از فرزندان‌شان کتک می‌خورند؛ برخی دیگر را فرزندان‌شان برده‌اند در مکان‌های عمومی همچون امام‌زاده صالح تجریش و رها کردند؛ برخی دیگر فقط خانه فرزندان‌شان را برای شب‌مانی دارند، اما فرزندان از آنها می‌خواهند که دیگر به خانه‌شان نروند؛ برخی با پیشنهاد خودشان به خانه سالمندان رفته‌اند، اما فقط برای اینکه سربار فرزندان نشوند؛ این گروه اخیر گاهی روزها و هفته‌ها چشم به راه بازدید و سرکشی فرزندان می‌مانند؛ یا دوست دارند برای برخی مناسبت‌ها آنها را برای یک روز هم که شده به خانه ببرند تا در کنار فرزندان و نوه‌ها جشن بگیرند؛ برخی‌شان همچنان مجبورند کارگری، دست‌فروشی یا حتی گدایی کنند تا شکم‌شان را سیر کنند؛ بسیاری‌شان چون دچار فراموشی شده‌اند یا نمی‌توانند تند صحبت کنند، ترجیح می‌دهند سکوت کنند تا تمسخر نشوند.
✅برای من اثرگذارترین بخش کتاب که حالم را واقعا خراب کرد خاطره مردی است پا به سن گذاشته که برای گذران زندگی مسافرکشی می‌کند: «من بعضی وقت‌ها در حساب کتاب بقیه پول مسافرها کم می‌آورم. قبلا این‌طوری نبود. یک بار مردی که حساب کردن بقیه پولش طول کشید، وقتی در را بست گفت: پیر خرفت!». خودم را جای او می‌گذارم و می‌بینم چگونه همین دو واژه، سلول سلول روانم را ویران می‌کند.
✅در برخورد با افراد سالخورده کمی صبر و حوصله به خرج دهیم. اگر راننده جلویی پیرمرد است و کمی پشت چراغ قرمز یا پیجیدن توی کوچه معطل می‌کند، بوق‌کِشَش نکنیم. اگر مشتری است و هنگام خرید برای لحظاتی به فکر فرو می‌رود بی‌حوصله نشویم. اگر وسط پیاده‌رو به کندی راه می‌رود، مدارا کنیم. اگر آمد روی صندلی پارک و کنارمان نشست و خواست صحبت کند، در حد چند دقیقه وقت بگذاریم و با او هم‌کلام شویم. به‌طور کلی خودمان را آماده کنیم برای موج پیری جمعیت که نیازمند آشنایی بیشتر با خرده فرهنگ سالمندان است. موجی که دیر یا زود خودمان نیز به آن خواهیم پیوست.
@moghaddames
Telegram
مقدمه
یادداشت‌های رسانه‌ای امیر هاشمی مقدم
در زمینه ایران‌شناسی، انسان‌شناسی و گردشگری
ارتباط با نویسنده:
moghaddames@gmail.com
وبلاگ نویسنده:
moghaddames.blogfa.com
در زمینه ایران‌شناسی، انسان‌شناسی و گردشگری
ارتباط با نویسنده:
moghaddames@gmail.com
وبلاگ نویسنده:
moghaddames.blogfa.com
Forwarded from تحلیل زمانه
💬هفتم بهمن سال ۱۳۰۷ علی‌اکبر داور وزیر عدلیه براساس اختیارات مجلس شورای ملی یک محکمه عالی قضایی برای رسیدگی به تخلفات قضات تشکیل داد و نام آنرا محکمه انتظامی قضات نامید و سید محسن صدر به ریاست این محکمه رسید.
تا پیش از آن محکمه‌ها توسط مجتهدین اداره می‌شد و نظارتی بر کار آنان نبود
✍اوستا جم
#تحلیل_زمانه
🌍 @TahlilZamane
تا پیش از آن محکمه‌ها توسط مجتهدین اداره می‌شد و نظارتی بر کار آنان نبود
✍اوستا جم
#تحلیل_زمانه
🌍 @TahlilZamane
Forwarded from کامبیز نوروزی-حقوق و جامعه (Kambiz Norouzi)
🔴حادثه گاندی و اشرافیت متوقع پزشکی
🔸آتش‌سوزی #هتل_بیمارستان گاندی واقعه‌ای دردناک بود. مدیریت بیمارستان و کارکنان آن در کنار نیروهای امدادی از این جهت قابل تقدیراند که با واکنشی سریع و کارآمد اجازه نداند که آتش به جان بیماران بیافتد و باعث سوختن و جان باختن بیماران شود. شاید این نکته‌ای است که کمتر به آن توجه شده است. اما....
اما همه اینها و سرمایه‌ای که در این آتش‌سوزی از بین رفت توجیه گر تقاضای #آقای_محمد_حسن_بنی_اسد، رئیس هتل بیمارستان گاندی از دولت برای گرفتن کمک برای کارکنان و پزشکان این بیمارستان نیست.
تمام #مسئولیت کارکنان، اعم از بخش اداری یا بخش‌های پزشکی و پیراپزشکی مطلقا بر عهده صاحبان بیمارستان است.
🔸هتل بیمارستان گاندی یکی از نمونه‌های برجسته #اشرافیت_پزشکی بود. این هتل بیمارستان مثل بعضی بیمارستانهای خصوصی دیگر، با تجملات فراوانی که ربطی به امور پزشکی و درمانی هم نداشت به حدی هزینه‌های هنگفتی روی دست مراجعان می‌گذاشت که عمدتا اقشار بالایی جامعه توانایی مراجعه به آن را داشتند.
از میزان سود و زیان این هتل_ بیمارستان اطلاعی در دست نیست اما می‌توان حدس زد که یک مرکز بزرگ هتلی_درمانی خصوصی اگر زیان ده می‌بود به کار خود ادامه نمی‌داد.
این مرکز می‌بایست همه کارکنان خود را #بیمه کرده‌باشد و اگر نکرده باشد مرتکب تخلف است.
پزشکان این بیمارستان قاعدتا در درجه‌ای از اعتبار قرار دارند که در مطب شخصی یا مراکز درمانی دیگر به کار مشغول باشند.
بنا و تجهیزات ساختمان باید بیمه بوده باشند.
باید صاحبان بیمارستان در احداث و نگهداری بما و تجهیزات #استانداردهای #ایمنی را رعایت می کردند. چرا به #اخطارهای #آتش_نشانی عمل نشد؟
🔸از نظر حقوقی تمام مسئولیت خسارات مادی و انسانی این حادثه فقط برعهده مالکان هتل بیمارستان است و لاغیر.
در همه این موارد اگر مالک یا مالکان بيمارستان کوتاهی کرده و وظایف خود را انجام نداده‌اند چرا دولت از جیب #ملت به آنها کمک کند؟
🔸هتل بیمارستان گاندی یک مرکز دولتی نبوده که مردم بخواهند هزینه آن را بدهند.
قاعده این است که هرکه سود می‌برد باید زیانش را هم تحمل کند. مالکانی که سالها از این مرکز درآمد داشته‌اند حالا باید مسئولیت‌های خود را هم بپذیرند. سودهای هنگفتش را برده‌اید، ضررش را هم خودتان بدهید.
🔸اشرافیت پزشکی که در #بیمارستانهای_مجلل خصوصی جلوه می‌کند، شبیه #اشرافیت_آموزشی که در #مدارس_غیرانتفاعی وابسته شخصیتهای پرنفوذ متجلی است، از دو رکن مهم اجتماعی یعنی درمان و آموزش منبعی برای رانت‌ها و ثروت‌های هنگفت پنهان ساخته‌اند. طرفه آنکه صاحبان این مراکز همیشه هم توقع انواع کمک‌ها و رانت‌های دولتی را داشته‌اند.
🔸سود را به جیب خود می‌ریزند و هزینه را از جیب ملت طلب می‌کنند.
https://t.me/kambiznouroozi
🔸آتش‌سوزی #هتل_بیمارستان گاندی واقعه‌ای دردناک بود. مدیریت بیمارستان و کارکنان آن در کنار نیروهای امدادی از این جهت قابل تقدیراند که با واکنشی سریع و کارآمد اجازه نداند که آتش به جان بیماران بیافتد و باعث سوختن و جان باختن بیماران شود. شاید این نکته‌ای است که کمتر به آن توجه شده است. اما....
اما همه اینها و سرمایه‌ای که در این آتش‌سوزی از بین رفت توجیه گر تقاضای #آقای_محمد_حسن_بنی_اسد، رئیس هتل بیمارستان گاندی از دولت برای گرفتن کمک برای کارکنان و پزشکان این بیمارستان نیست.
تمام #مسئولیت کارکنان، اعم از بخش اداری یا بخش‌های پزشکی و پیراپزشکی مطلقا بر عهده صاحبان بیمارستان است.
🔸هتل بیمارستان گاندی یکی از نمونه‌های برجسته #اشرافیت_پزشکی بود. این هتل بیمارستان مثل بعضی بیمارستانهای خصوصی دیگر، با تجملات فراوانی که ربطی به امور پزشکی و درمانی هم نداشت به حدی هزینه‌های هنگفتی روی دست مراجعان می‌گذاشت که عمدتا اقشار بالایی جامعه توانایی مراجعه به آن را داشتند.
از میزان سود و زیان این هتل_ بیمارستان اطلاعی در دست نیست اما می‌توان حدس زد که یک مرکز بزرگ هتلی_درمانی خصوصی اگر زیان ده می‌بود به کار خود ادامه نمی‌داد.
این مرکز می‌بایست همه کارکنان خود را #بیمه کرده‌باشد و اگر نکرده باشد مرتکب تخلف است.
پزشکان این بیمارستان قاعدتا در درجه‌ای از اعتبار قرار دارند که در مطب شخصی یا مراکز درمانی دیگر به کار مشغول باشند.
بنا و تجهیزات ساختمان باید بیمه بوده باشند.
باید صاحبان بیمارستان در احداث و نگهداری بما و تجهیزات #استانداردهای #ایمنی را رعایت می کردند. چرا به #اخطارهای #آتش_نشانی عمل نشد؟
🔸از نظر حقوقی تمام مسئولیت خسارات مادی و انسانی این حادثه فقط برعهده مالکان هتل بیمارستان است و لاغیر.
در همه این موارد اگر مالک یا مالکان بيمارستان کوتاهی کرده و وظایف خود را انجام نداده‌اند چرا دولت از جیب #ملت به آنها کمک کند؟
🔸هتل بیمارستان گاندی یک مرکز دولتی نبوده که مردم بخواهند هزینه آن را بدهند.
قاعده این است که هرکه سود می‌برد باید زیانش را هم تحمل کند. مالکانی که سالها از این مرکز درآمد داشته‌اند حالا باید مسئولیت‌های خود را هم بپذیرند. سودهای هنگفتش را برده‌اید، ضررش را هم خودتان بدهید.
🔸اشرافیت پزشکی که در #بیمارستانهای_مجلل خصوصی جلوه می‌کند، شبیه #اشرافیت_آموزشی که در #مدارس_غیرانتفاعی وابسته شخصیتهای پرنفوذ متجلی است، از دو رکن مهم اجتماعی یعنی درمان و آموزش منبعی برای رانت‌ها و ثروت‌های هنگفت پنهان ساخته‌اند. طرفه آنکه صاحبان این مراکز همیشه هم توقع انواع کمک‌ها و رانت‌های دولتی را داشته‌اند.
🔸سود را به جیب خود می‌ریزند و هزینه را از جیب ملت طلب می‌کنند.
https://t.me/kambiznouroozi
Telegram
کامبیز نوروزی-حقوق و جامعه
تأملی در حقوق ، جامعه و فرهنگ | ارتباط با مدیر کانال @Knouroozi
Forwarded from اسکان نیوز
🔻قتل دلخراش پسر جوان به دست پدرش در تبریز/پسرم رفتار زنانه داشت و آرایش میکرد نتوانستم تحمل کنم
رکنا نوشت: مردی در تبریز فرزند ۱۷ ساله خود به نام «پارسا» را به دلیل «رفتار و آرایش زنانه» و «رابطه با همجنس خود» به قتل رساند و سپس خود را به پلیس معرفی کرد.
این مرد درباره انگیزه قتل به پلیس گفت: نمی توانستم در میان فامیل و آشنا سرمان را بالا بگیرم.
این مرد درباره روز حادثه توضیح داد: به بهانه اینکه (او را) به بیمارستان رازی می‌برم و بستری می‌کنم از خانه بیرون بردم اما به جای بیمارستان به یکی از مناطق اطراف تبریز برده و او را به قتل رساندم و با پلیس تماس گرفتم و ماجرا را برایشان گفتم.
@eskannews_com
instagram.com/eskannews
رکنا نوشت: مردی در تبریز فرزند ۱۷ ساله خود به نام «پارسا» را به دلیل «رفتار و آرایش زنانه» و «رابطه با همجنس خود» به قتل رساند و سپس خود را به پلیس معرفی کرد.
این مرد درباره انگیزه قتل به پلیس گفت: نمی توانستم در میان فامیل و آشنا سرمان را بالا بگیرم.
این مرد درباره روز حادثه توضیح داد: به بهانه اینکه (او را) به بیمارستان رازی می‌برم و بستری می‌کنم از خانه بیرون بردم اما به جای بیمارستان به یکی از مناطق اطراف تبریز برده و او را به قتل رساندم و با پلیس تماس گرفتم و ماجرا را برایشان گفتم.
@eskannews_com
instagram.com/eskannews
Forwarded from بهمنی قاجار
به مناسبت سالروز درگذشت سید حسن تقی زاده
تقی زاده از زبان خودش در سه پرده :
پاکدستی:
جنازه من را به‌طور امانت دفن کنید تا همسرم بتواند بعدها آن را به نجف اشرف برده در کنار پدر و برادرم دفن کند. تقاضا دارم از آنجا که با وجود 50 سال بیشتر خدمات ملی و مملکتی که اوقاتم مستغرق آن بود، اندوخته مالی برای معیشت مرفه عیال خود بعد از مرگ باز نگذاشته‌ام در صورت امکان سعی فرمایند مددی مالی مستمر از خزانه مملکت شاید به‌عنوان مستمری برای عیال من که عمری با وطن‌پرستی ایرانی از من و مساعی من پشتیبانی کرده و جز من کسی را ندارد برقرار کنند.
تعریف از هویت ایرانی:
من شخصا به ایرانیت سربلند و شرافتمند هستم و از اینکه نَسبم به عرب [پیامبر] میرسد افتخار دارم و اگر مرا عرب بخوانند دلگیر نمی‌شوم. از اینکه زبانم ترکی بوده و از ولایت ترکی‌زبانم نیز کمال خرسندی و عزّت نفس دارم و اگر مرا ترک بگویند (نه به قصد طعن و بی‌بهره‌بودن از ایرانیت) آن را بر خود توهینی نمی‌پندارم... لکن البته هیچ چیزی پیش من عزیزتر از ایران نیست و من خود را شش‌دانگ و صددرصد ایرانی می‌دانم، به همان اندازه که کاوه و فریدون یا کورش و داریوش ایرانی بودند، و راضی نیستم یک در هزار هم از ایرانیت خود را با چیز دیگری ولو شریف باشد مبادله کنم و وِردِ زبان من آن است که «چو ایران مباشد تن من مباد.
پاسخ به ادعای غرب گرایی:
البته ما می‌خواستیم فرنگی‌مآب بشویم ولی هیچ‌وقت نمی‌خواستیم فرنگی بشویم و اگر چنانکه اشاره فرموده‌اید، من مردم را در بیست‌وهفت سال قبل به اخذ «تمدن فرنگی» از ظاهر و باطن و جسمانی و روحانی تشویق کرده‌ام هیچ‌وقت قصدِ این‌گونه تقلید مجنونانه و سفیهانه تجملی نبوده. بلکه قصد از تمدن ظاهری فرنگ پاکیزگی لباس و مسکن و امورِ صحّی و تمیزی معابر و آب توی لوله، و آداب پسندیده ظاهری و ترکِ فحشِ قبیح در معابر... و تقلید به آمدنِ سَرِ وقت و اجتناب از پرحرفی بی‌معنی و بی‌قیمتی وقت... بوده. و مراد از تمدّن روحانی میل به علوم و مطالعه و بنای دارالعلوم‌ها و طبعِ کتاب و اصلاحِ حالِ زنان و احتراز از تعدّد زوجات و طلاقِ بی‌جهت... و پاکی زبان و قلم و احترام و درستکاری و دفع فساد و رشوه و مَداخلِ و باز هزاران... امور معنوی و حقوقی و اخلاقی و آدابی دیگر بوده که تعداد آنها هم ده صفحه دیگر می‌شود.من بدون یک ثانیه تردید ترجیح می‌دهم که وکلای مجلس قبای قدَکَ و لباس گشادِ هفتاد سال قبل را بپوشند و ریش داشته باشند ولی اگر جلسه ساعت سه‌ونیم اعلام می‌شود ساعت پنج نیایند، و شش‌ونیم رئیس به طالار جلسه نرود که نیم‌ساعت دیگر برای حصول اکثریت منتظر شود، و بیست دقیقه پس از حصول اکثریت باز جمعی برای سیگار و چایی و صحبت بیرون بروند و باز جلسه از اکثریت بیفتد. [اینها را ترجیح می‌دهم] به اینکه همه ریش و سبیل را بتراشند و یقه آهاری تازه زده، شیک و شنگول بر کل آداب اجتماعی پسندیده فرنگی پشت پا بزنند... بدبختانه ما نه تمدّن ظاهری فرنگستان را گرفتیم نه تمدن معنوی آن را. از تمدّن ظاهری جز قمار و لباسِ میمون‌صفت و خودآرایی با وسائل وارده از خارجه، و از تمدّن باطنی آنها نیز هیچ چیز نیاموختیم جز آنکه اِنکارِ ادیان را بدون ایمان به یک اصل و یک عقیده معنوی دیگر، فرنگی‌مآبان ما آموختند. در این باب سخن آنقدر زیاد است که در پنجاه صفحه هم نگنجد.
https://t.me/bahmanighajar
تقی زاده از زبان خودش در سه پرده :
پاکدستی:
جنازه من را به‌طور امانت دفن کنید تا همسرم بتواند بعدها آن را به نجف اشرف برده در کنار پدر و برادرم دفن کند. تقاضا دارم از آنجا که با وجود 50 سال بیشتر خدمات ملی و مملکتی که اوقاتم مستغرق آن بود، اندوخته مالی برای معیشت مرفه عیال خود بعد از مرگ باز نگذاشته‌ام در صورت امکان سعی فرمایند مددی مالی مستمر از خزانه مملکت شاید به‌عنوان مستمری برای عیال من که عمری با وطن‌پرستی ایرانی از من و مساعی من پشتیبانی کرده و جز من کسی را ندارد برقرار کنند.
تعریف از هویت ایرانی:
من شخصا به ایرانیت سربلند و شرافتمند هستم و از اینکه نَسبم به عرب [پیامبر] میرسد افتخار دارم و اگر مرا عرب بخوانند دلگیر نمی‌شوم. از اینکه زبانم ترکی بوده و از ولایت ترکی‌زبانم نیز کمال خرسندی و عزّت نفس دارم و اگر مرا ترک بگویند (نه به قصد طعن و بی‌بهره‌بودن از ایرانیت) آن را بر خود توهینی نمی‌پندارم... لکن البته هیچ چیزی پیش من عزیزتر از ایران نیست و من خود را شش‌دانگ و صددرصد ایرانی می‌دانم، به همان اندازه که کاوه و فریدون یا کورش و داریوش ایرانی بودند، و راضی نیستم یک در هزار هم از ایرانیت خود را با چیز دیگری ولو شریف باشد مبادله کنم و وِردِ زبان من آن است که «چو ایران مباشد تن من مباد.
پاسخ به ادعای غرب گرایی:
البته ما می‌خواستیم فرنگی‌مآب بشویم ولی هیچ‌وقت نمی‌خواستیم فرنگی بشویم و اگر چنانکه اشاره فرموده‌اید، من مردم را در بیست‌وهفت سال قبل به اخذ «تمدن فرنگی» از ظاهر و باطن و جسمانی و روحانی تشویق کرده‌ام هیچ‌وقت قصدِ این‌گونه تقلید مجنونانه و سفیهانه تجملی نبوده. بلکه قصد از تمدن ظاهری فرنگ پاکیزگی لباس و مسکن و امورِ صحّی و تمیزی معابر و آب توی لوله، و آداب پسندیده ظاهری و ترکِ فحشِ قبیح در معابر... و تقلید به آمدنِ سَرِ وقت و اجتناب از پرحرفی بی‌معنی و بی‌قیمتی وقت... بوده. و مراد از تمدّن روحانی میل به علوم و مطالعه و بنای دارالعلوم‌ها و طبعِ کتاب و اصلاحِ حالِ زنان و احتراز از تعدّد زوجات و طلاقِ بی‌جهت... و پاکی زبان و قلم و احترام و درستکاری و دفع فساد و رشوه و مَداخلِ و باز هزاران... امور معنوی و حقوقی و اخلاقی و آدابی دیگر بوده که تعداد آنها هم ده صفحه دیگر می‌شود.من بدون یک ثانیه تردید ترجیح می‌دهم که وکلای مجلس قبای قدَکَ و لباس گشادِ هفتاد سال قبل را بپوشند و ریش داشته باشند ولی اگر جلسه ساعت سه‌ونیم اعلام می‌شود ساعت پنج نیایند، و شش‌ونیم رئیس به طالار جلسه نرود که نیم‌ساعت دیگر برای حصول اکثریت منتظر شود، و بیست دقیقه پس از حصول اکثریت باز جمعی برای سیگار و چایی و صحبت بیرون بروند و باز جلسه از اکثریت بیفتد. [اینها را ترجیح می‌دهم] به اینکه همه ریش و سبیل را بتراشند و یقه آهاری تازه زده، شیک و شنگول بر کل آداب اجتماعی پسندیده فرنگی پشت پا بزنند... بدبختانه ما نه تمدّن ظاهری فرنگستان را گرفتیم نه تمدن معنوی آن را. از تمدّن ظاهری جز قمار و لباسِ میمون‌صفت و خودآرایی با وسائل وارده از خارجه، و از تمدّن باطنی آنها نیز هیچ چیز نیاموختیم جز آنکه اِنکارِ ادیان را بدون ایمان به یک اصل و یک عقیده معنوی دیگر، فرنگی‌مآبان ما آموختند. در این باب سخن آنقدر زیاد است که در پنجاه صفحه هم نگنجد.
https://t.me/bahmanighajar
Telegram
بهمنی قاجار
محمد علی بهمنی قاجار وکیل دادگستری ، دکترای حقوق بین الملل دانشگاه تهران ، پژوهشگر تاریخ
Forwarded from نگاه متفاوت (احمد زیدآبادی)
سمت درست تاریخ!
بارها و بارها از سوی منتقدانم به قرار گرفتن در "سمت درست تاریخ" دعوت شده‌ام.
از نگاه این افراد تاریخ گویی بزرگراهی است که یک طرفش سمت درست و طرف دیگرش سمت غلط است و هر فردی با یک موضع‌گیری سیاسی ساده و سطحی به نفع یا ضرر یک جریان خاص، در جای درست یا غلط آن قرار می‌گیرد!
پیش از این، چنین درک پیش پا افتاده و نازلی از تاریخ، عمدتاً در بین برخی مارکسیست‌های قشری، پوزیتیویست‌های آگوست کُنتی و مذهبی‌های آلترا انقلابی رایج بود، اما الان ظاهراً فراگیر شده است!
در اینجا نمی‌خواهم این موضوع را بازشکافم. فقط می‌خواهم نمونه‌ای از ادب و اخلاق و تربیت برخی از افرادِ مدعی قرارگرفتن در "سمت درست تاریخ" را به مخاطبان عزیر نشان دهم.
لینک زیر دو یادداشت از من در سایت گویانیوز است که مدعیانِ "سمت درست تاریخ" در زیر آن کامنت گذاشته‌اند. اگر سمت درست تاریخ همان است که این کامنت‌گذاران قرار دارند، باید از سمت درست تاریخ به خدا پناه برد!
@ahmadzeidabad
https://news.gooya.com/2024/01/post-83838.php
بارها و بارها از سوی منتقدانم به قرار گرفتن در "سمت درست تاریخ" دعوت شده‌ام.
از نگاه این افراد تاریخ گویی بزرگراهی است که یک طرفش سمت درست و طرف دیگرش سمت غلط است و هر فردی با یک موضع‌گیری سیاسی ساده و سطحی به نفع یا ضرر یک جریان خاص، در جای درست یا غلط آن قرار می‌گیرد!
پیش از این، چنین درک پیش پا افتاده و نازلی از تاریخ، عمدتاً در بین برخی مارکسیست‌های قشری، پوزیتیویست‌های آگوست کُنتی و مذهبی‌های آلترا انقلابی رایج بود، اما الان ظاهراً فراگیر شده است!
در اینجا نمی‌خواهم این موضوع را بازشکافم. فقط می‌خواهم نمونه‌ای از ادب و اخلاق و تربیت برخی از افرادِ مدعی قرارگرفتن در "سمت درست تاریخ" را به مخاطبان عزیر نشان دهم.
لینک زیر دو یادداشت از من در سایت گویانیوز است که مدعیانِ "سمت درست تاریخ" در زیر آن کامنت گذاشته‌اند. اگر سمت درست تاریخ همان است که این کامنت‌گذاران قرار دارند، باید از سمت درست تاریخ به خدا پناه برد!
@ahmadzeidabad
https://news.gooya.com/2024/01/post-83838.php
Gooya
آمریکا از تلافی‌جویی منصرف شد
احمد زیدآبادی - پس از اعلام کتائب حزب‌الله عراق برای توقف حمله به اهداف آمریکایی در منطقه، آیا ایالات متحده از اجرای وعدۀ تلافی عملیات علیه پایگاه نظامیانش در اردن منصرف شده است؟