امروز صبح پدرم را خواب دیدم. رفته بودم قبرستانی انزلی سری به اهل قبور بزنم. اول از همه هم می‌خواستم به سراغ خودش بروم. اما چند قدم بیش‌تر درون قبرستانی پیش نرفته بودم که دیدم خودش درون کوره‌راهی منتظرم است. کت شلوار پوشیده بود. صورت و دست‌های‌اش خاک‌آلود بود. علت را پرسیدم. گفت تصادف کرده است. بعد اشاره کرد به پیکان نخودی رنگی که چند قدم جلوتر بود. پیکان را شناختم. پیکان خودمان بود. دبیرستانی که بودم خریده بود. صندوق عقب آن حسابی مچاله شده بود. به سوی پیکان که می‌رفتیم زد روی شانه‌ام و گفت آن دنیا صاف‌کاری پیدا نمی‌شود ناچار برگشته است این دنیا ماشین را تعمیر کند و برگردد. گفتم صاف‌کار ماهری در نظام‌آباد سراغ دارم. گفت وقت ندارد تا تهران بیاید و می‌رود سراغ دوستش کوجی‌بهمن لابد صاف‌کار ماهر سراغ دارد.

🔹در پی دعوت برنامه‌ی «جام‌جم» (شبکه‌ی اول تلویزیون)، صرفاً جهت بیان دغدغه‌های حقیقی مردم، در این برنامه حاضر شدم که بخش کوتاهی از آن را می‌بینید:

🔹‏- به مردم می‌گویند رأی دهید، مگر مسئولان برای معیشت مردم، کوچکترین اهمیتی قائلند؟

🔹‏- مردم رأی دهند؟ به کی؟ برای رفع‌فیلترینگ به ⁧ #قالیباف⁩ رأی دهند؟ برای برچیدن قانون ⁧ #حجاب⁩ به ⁧ #مطهری⁩؟ برای رفع تحریم‌ها به سینه‌چاکان ⁧ #جلیلی⁩؟ برای رفع مشکلات معیشتی به کسانی که افزایش قیمت ارز، برای‌شان کوچک‌ترین اهمیتی ندارد؟

🔹‏- چرا در «مجلس خبرگان» مشکل بدیهی «تعارض منافع» میان نظارت‌کننده و نظارت‌شونده را حل نمی‌کنند؟

🔹‏- تنور انتخابات گرم است اما در ستادهای خودشان

@mostafafaghihi

تحریم انتخابات اقتدارگرایان؛
موثر به شرط یکپارچگی مخالفان

آندریاس شِدلر

حکومت‌های اقتدارگرا با عدم‌قطعیت در بقای خویش دست به گریبان‌اند و برای برآمدن از پس این عدم‌قطعیت، به نهادهایی مانند انتخابات تن داده‌اند، انتخاباتی دستکاری شده که آزاد و رقابتی نیست. تحریم، همواره یکی از سیاست‌های مخالفان در برابر چنین انتخابات‌هایی بوده است. آیا این سیاست در جهت خواسته‌‌های مخالفان نتیجه‌بخش است؟

آندریاس شِدلر از محققان جریان‌ساز در زمینه‌ی مطالعه بر روی حکومت‌های اقتدارگرا در کتاب مهمش با عنوان سیاست عدم‌قطعیت، حفظ و براندازی اقتدارگرایی‌های انتخاباتی به بررسی داده‌های ۱۹۴ انتخابات در حکومت‌های اقتدارگرا در فاصله‌ی ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۲ پرداخته است.
وقتی احزاب مخالف انتخابات اقتدارگرایان را تحریم می‌کنند، یا دموکرات‌هایی اصیل به نظر می‌آیند یا رقبای ضعیفی که عذر می‌آورند. وقتی در عین اعتراض به انتخابات در آن مشارکت می‌کنند، به نظر می‌رسد که صادق نیستند. و وقتی بدون ‌اعتراض مشارکت می‌کنند عاجز به نظر می‌آیند.

شدلر می‌گوید واقعیت آن است که اگر مخالفان بخواهند اصول عقل ابزاری را رعایت کنند نباید وارد بازی‌ای شوند که محکومند در آن ببازند. چرا باید وارد سیرک انتخابات اقتدارگرا شوند و نقش دلقک را بازی کنند و شاه را بخندانند؟
مخالفانی که وارد این بازی می‌شوند حساب می‌کنند که شاید بتوانند از ابهام‌های ساختاری چنین انتخاباتی استفاده کنند و در نهایت بازی نامتقارن انتخابات را به رقابتی آزاد و منصفانه تغییر دهند. به عقیده‌ی شدلر چنین انتظاراتی اغلب بیهوده و دور از دسترس از آب درآمده است.

البته شرکت در انتخابات اقتدارگرایان می‌تواند بهره‌های مشخص و کوتاه‌مدتی برای نیروهای مخالف داشته باشد؛
مانند اینکه در فرصت انتخابات خود را به عموم بشناسانند، یا از مزایای مالی و مناسب حکومتی استفاده کنند. تحریم انتخابات به معنای از دست دادن این منافع مادی و ملموس است، و در عین حال چشم‌انداز نتایج بلندمدت تحریم نیز انتزاعی و نامطمئن است.
دستاورد مشخصی که تحریم می‌تواند برای مخالفان داشته باشد این است که در همان بازی انتخاباتی که حاکم می‌خواهد ادای دموکراسی درآورد، هزینه‌ی عدم مشروعیت را به او تحمیل کنند. اغلب مشخص نیست مشروعیت‌زدایی چه هزینه‌هایی به زمام‌داران تحمیل می‌کند، اما معلوم است که باعث از دست‌رفتن چه فرصت‌هایی برای تحریم‌کنندگان می‌شود. این هزینه و فایده برای مخالفان به راحتی قابل مقایسه نیست. به این ترتیب تصمیم به تحریم به دلیل عدم‌قطعیت و ابهام‌هایی که دارد اغلب تبدیل به دوراهی سخت و دردناکی می‌شود.
هزینه‌هایی که مخالفان با تحریم انتخابات اقتدارگرایان متحمل می‌شوند اغلب می‌تواند سنگین باشد، اما از سوی دیگر با تحریم برای خود اعتبار می‌خرند و آن را تبدیل به عمل سیاسی شجاعانه‌ای می‌کنند که زمینه‌ی گفتگو با مردم را برایشان فراهم می‌کند.
محققان پیش از شدلر بر سر تأثیر تحریم انتخابات اقتدارگرایان بر نهادها اختلاف نظر داشته‌اند؛ برخی معتقدند که مشارکت به برقراری دموکراسی کمک می‌کند و برخی به این نتیجه رسیده‌اند که تحریم موجب اصلاح و دموکراتیزاسیون می‌شود. پژوهش داده‌محور شدلر اما با بررسی الگوهای ارتباط میان تحریم مخالفان و مسیری که حکومت پس از آن طی می‌کند، به یک معنا هر دو نتیجه را تأیید می‌کند.

شدلر می‌گوید فرآیند دموکراتیک شدن در نظام‌های اقتدارگرای رقابتی گاه می‌تواند ناشی از مشارکت بالای مخالفان در انتخابات باشد، و گاه ناشی از تحریم گسترده‌ی انتخابات. نکته اما اینجاست که تحریم‌ انتخابات وقتی کلی و به صورت منسجم و گسترده بوده موثر واقع شده است. تحریم جزئی بیشتر موجب تقویب اقتدارگرایی و تثبیت وضع موجود شده است.

آنچه در موفقیت مخالفان تعیین‌کننده است ماهیت گزینه‌ی انتخابی (یعنی گزینه‌ی مشارکت یا گزینه‌ی تحریم) نیست بلکه هماهنگی در تصمیم‌گیری است؛ مهم این است که هر کاری می‌کنند به صورت یکدست و منسجم با هم بکنند. در ۶۰درصد مواردی که مخالفان به صورت متحد انتخابات را کاملا تحریم کرده‌اند، پس از تحریم نوعی گشایش در اقتدارگرایی‌های مسلط رخ داده است.

از قضا نظام‌های اقتدارگرا مشکل چندانی با تحریم‌های جزئی و ناقص ندارند، وضعیتی که برخی نیروهای مخالف مشارکت می‌کنند و برخی تحریم. دردسر اصلی این نظام‌ها وقتی است که مخالفان به صورت متحد و منسجم انتخابات را تحریم می‌کنند، برای ‌همین هم این نظام‌های اقتدارگرا تمام تلاش خود را می‌کنند تا در صفوف مخالفان تفرقه بیاندازند و کاری کنند تا برخی نیروهای اپوزیسیون از تصمیم تحریم تبعیت نکنند و به این ترتیب انسجام و اتحاد مخالفان را به‌هم بزنند.
@Tafakkor

⭕️مسئولیت اتاق‌های بازرگانی در برابر فسادهای دبش

🔹 احمد میدری اقتصاددان در همایش مسئولیت اجتماعی شرکتی؛ فرهنگ‌سازی و سیاستگذاری مشارکت محور به نقد عملکرد شرکت‌ها در ایران در حوزه مسئولیت اجتماعی پرداخت و تاکید کرد آنچه در ایران به عنوان مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها از آن صحبت می‌شود با آنچه در دنیا هست تفاوت دارد.

🔹میدری با اشاره به اینکه باید اتاق ها جلوی فسادهای تشکل ها را بگیرند، گفت: اگر مارک زاکربرگ در کنگره از مردم آمریکا معذرت خواهی می‌کند به این دلیل است که جامعه آمریکا جامعه خودتنظیم‌گر است و بر همین اساس کنگره را تحت فشار قرار داده، وگرنه هیچ نماینده مجلسی و هیچ رئیس جمهوری توان ایستادن در مقابل زاگربرگ را نداشت.

🔹 به باور میدری راه حل جلوگیری از فسادهای همچون فساد دبش قدرتمند شدن اتاق‌های بازرگانی است که در درون خود مانع دریافت ارز 28 هزار و 500 تومانی توسط زیرمجموعه‌اش شود و از طرفی دولت را مجاب کند تا قانون را اصلاح کند.

@ecoiran_webtv
@meidari

🔴زور بجای معنا

   بی محتواترین  وبی هویت ترین انتخابات  ۴۵ سال گذشته در پیش است.
   انحصار حق نمایندگی برای یک جریان خاص به حد اعلا رسیده‌است.
   کسانی که نامزد شده اند، تقریباً در سراسر ایران، هیچ حرف و برنامه‌ای حتی در حد شعارهای توخالی ادوار گذشته ندارند. می خواهند چه کنند؟ کسی می داند؟
   در بین خودشان نزاعی سخت بر سر تقسیم کرسی های مجلس جاری است، مانند غنائم جنگی. اما اصلاً حرف و سخنی در میان نیست. نورسیده‌های نوکیسه ادعای میدان‌داری دارند. فضیلتی پیدا نیست.
اقتصاد، جامعه، فرهنگ، روابط بین الملل، محیط زیست، در بحرانی ترین شرایط است.   
  اینها که با ظاهر " این منم طاووس علیین شده" دست تمنا برای رأی مردم دراز کرده اند هیچ حرفی ندارند که بزنند و نمی زنند. هیچ معنا و محتوایی در این انتخابات دیده نمی شود الا اینکه یک جریان خاص به آرامی زیر پوست قدرت در حال رشد است و می‌خواهد کار را به نفع خودش یکسره کند. جریانی که اصلاً اعتباری برای رأی مردم قائل نیست. جمهوریت را قبول ندارد. مردم را فقط مکلف به تبعیت و تقلید می داند و آنها را چیزی در حد رعیت می شمارد، کمترین اعتقادی به آزادی ندارد و اقتدار تمام عیار را حق قطعی خود دانسته و مشروعیت را صرفاً از آن خود می داند و این اختیار را برای خود قائل است که برای حفظ و توسعه قدرت به هر کار غیرقانونی هم دست بزند و در امنیت کامل به کسی هم جواب ندهد و قانون اساسی را چنان بخواند که قانون اساسی به کل منتفی می‌کند..
   جریانی که فقط وقتی می‌تواند پیروز شود که تمام اعضای تیم رقیب قبل از شروع بازی اخراج شده‌ باشند و فوقش چند توپ جمع کن باقی مانده باشند. اما خیلی زود خودشان می‌شوند رقیب خودشان و کمر به اخراج همدیگر می‌بندند.
   وقتی زور را به تنها قاعده بازی تبدیل می‌کنید، پایانی برای ستیز میان خودتان هم نخواهد بود. آسیاب به نوبت.

   مهمتر این است که در هر ستیز میدان ستیز است که ویران می‌شود. ابن میدان نامش ایران است.
https://t.me/kambiznouroozi

گفتگوی خواندنی هومان دوراندیش با ضیاء موحد دربارهٔ دروغ‌ها و اغراق‌هایی که حول محور شخصیت دکتر محمود حسابی در ایرانِ معاصر شکل گرفته است. (اینجا)


گفتگویی دیگر با رضا منصوری دربارهٔ دروغ‌ها و اغراق‌هایی که حول محور شخصیت دکتر محمود حسابی در ایرانِ معاصر شکل گرفته است. (اینجا)

و بالأخره پاسخِ بنیادِ پروفسور حسابی به انتقادات ضیاء موحد و رضا منصوری که چندان برای من قانع‌کننده نبود (اینجا)


📗شعر، فرهنگ و ادبیات
@mohsenahmadvandi

Ⓜ️ الگوی غیرواقعی


➕می دونستید پرفسور حسابی ۳ بار در مسابقات دوچرخه سواری توردوفرانس با نمره عینک ۱۳.۵ شرکت کرده بودند و یه بارم پنجم شده بودند!!!!!

‏
➕بعد از انقلاب، «پروفسور حسابی» یکی از مهمترین Role Modelهایی بود که توسط سیستم آموزشی و تربیتی تبلیغ می‌شد، به عنوان یک «دانشمند وطن‌پرست مسلمان ضد پهلوی». چهره‌ای که از او ترسیم می‌شد، تقریبا ربطی به «محمود حسابی» واقعی نداشت. او نه شاگرد انیشتین بود، نه دستاورد علمی مهمی داشت، نه در تأسیس دانشگاه تهران نقش خاصی ایفا کرد و نه حتی دشمن پهلوی بود. «محمود حسابی»، یک آکادمیسین و سیاستمدار معمولی به حساب می‌آمد، با خدماتی معمول در نظام اداری و آکادمیک. اما «پروفسور حسابی»، محصول سوداگری فرزندش و پروپاگاندای سیستمی ایدئولوژیک بود که به Role Model نیاز داشت، الگویی کاملا «ایرانی-اسلامی». کودک فقیری که با تلاش بی‌وقفه به انتهای درجات علوم جدید رسیده، اما همزمان مسلمانی معتقد و حافظ قرآن است و به سبب وطن‌دوستی، موقعیت‌های عالی خارج از ایران را رها کرده و به خدمت وطن مشغول شده، اگرچه با نظام مستقر (پهلوی)، مخالف بوده است.



🛜 @zistboommedia || مدرسه علوم انسانی

این عکسی از اینشتاین و کورت گودل است. گودل در کنار ارسطو و گوتلب فرگه بزرگترین منطق‌دانان تاریخ به شمار می‌آیند.
دروغزنان وانمود می‌کنند که این عکس دکتر محمود حسابی در کنار اینشتاین است.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

وطن ای گرامی‌تر از هرچه هست
تو مهمانسرا نیستی، خانه‌ای
بمیرم! ولیکن نبینم که تو
لگد‌کوب اسبان بیگانه‌ای


شعر و صدای علی‌اکبر یاغی‌تبار
آهنگ: عرفان عطارچی

✅روز انتخابات

🔴عکس روز

پیام اقتصاد

🌐https://payameeghtesadonline.ir
🆔@payame_eghtesad

"مراد از استبداد این است که شخص در کاری که محتاج و مستلزم مشورت باشد به راُی خود اکتفا کند. استبداد این است که یک نفر یا یک گروه در حقوق یک ملت هر نوع تصرفی که می‌خواهد بکند، و امور مربوط به یک مملکت را به میل خود بگرداند، بی آن که ترسی از بازخواست داشته باشد. استبداد عبارت است از مسلط بودن یک فرمانروا بر سر یک قوم، و تحکم کردن یک یا چند نفر بر تمام ساکنین یک مملکت و ایشان را بر خلاف میلشان به کاری واداشتن، و راُی ‌و ارادهُ خود را مافوق راُی و ارادهُ عموم ملت شمردن."

از مقالهُ "آزادی مطبوعات" نوشتهُ مجتبی مینوی( برگرفته از کتاب مینوی بر گسترهُ ادبیات فارسی، ص ۷۹).

#هومن_پناهنده
@gashthaa

آیا شفافیت همواره باعث بهبود عملکرد سیاستمداران می‌شود و به ارتقای کیفیت عملکرد حکومت می‌انجامد؟ آیا شفافیت در حکومت‌های اقتدارگرا کارکردی مشابه حکومت‌های دموکراتیک دارد؟ سه استاد و پژوهشگر علوم سیاسی در پژوهش جالبی نشان می دهند که در حکومت‌های اقتدارگرا تأثیر شفافیت می‌تواند بسیار متفاوت از آنی باشد که انتظار می‌رود.

● دو فرضیه غالب در مطالعات مربوط به شفافیت وجود دارد: اول اینکه شفافیت نمایندگان را وادار می‌کند که برای انتخاب مجدد بهتر عمل کنند (فرض انگیزش). دوم اینکه اگر روند انتخابات شفاف باشد، رای دهندگان به اطلاعات مورد نیاز برای تشخیص نمایندگان نامطلوب و جایگزین کردن آنها با رقبایشان دسترسی دارند (فرض گزینش).

● در رژیم‌های اقتدارگرای انتخاباتی، نمایندگان مردم هم باید برای محبوبیت و حفظ منافع خود به دنبال کسب حمایت مردم باشند و هم وفاداری خود را به حاکم ثابت کنند. حاکمان اقتدارگرا نیز همواره ترجیح می‌دهند که مردم شاهد هم‌صدایی نمایندگان پارلمان با حکومت باشند تا نظام باثبات جلوه کند. در چنین شرایطی، نمایندگان از ترس اینکه اعلام عمومی فعالیت‌هایشان برایشان نزد مردم یا نزد حاکمان گران تمام شود، محتاطانه‌ رفتار خواهند کرد.

● در فقدان شفافیت، نمایندگان برای حفظ رابطه‌ی حسنه با حاکم و به امید ارتقاء به مناصب بالاتر از قواعد حاکم تخطی نمی‌کنند و همواره رفتاری با انتظارات او دارند. اما هم‌زمان تلاش می‌کنند که حاکم را راهنمایی کنند و آنها را در جریان اولویت‌های سیاست‌گذاری و مشکلات جامعه بگذارند تا جهت سیاستگذاری‌ها به سمت ثبات نظام باشد.

● ممکن است نمایندگان در پشت درهای بسته توصیه‌هایی را با لحن صریح و انتقادی بیان کنند و اطلاعات مفیدی را برای اصلاح روند حکمرانی ارائه دهند. این نوعی از تبادل فکر و اطلاعات بین رهبران و نمایندگان هم به نفع شهروندان است و هم منافع حکومت اقتدارگرا را تامین می کند. نمایندگان در ازای انجام چنین خدماتی به رهبران، پاداش‌هایی از قبیل اجازه‌ی شرکت در انتخابات بعدی، و جذب طرح‌های عمرانی به حوزه‌ی انتخابیه خود و... دریافت می‌کنند.

● اما شفافیت جلسات پارلمان می تواند این مسیر تبادل فکر و اطلاعات را مسدود کند. با افزایش شفافیت ممکن است نمایندگان از بیان اطلاعات نگران‌کننده و انتقادات صریح خودداری کنند، زیرا انتشار علنی انتقادات بر خلاف میل رهبران اقتدارگرا است که می‌خواهد تمام ارکان حکومت را متحد جلوه بدهد.

● نگرانی حاکمان برای ثبات حکومت موجب می‌شود که رفتار نمایندگان در محضر مردم را با دقت دنبال کنند و آنها را به سکوت در برابر مسائل حساس و نمایش حمایت از حکومت فرا بخوانند. به عبارت دیگر، شفاف‌کردن فعالیت پارلمان‌های اقتدارگرا در عین اینکه از یک سو بر فعالیت‌های غیرقانونی نمایندگان نور می‌تاباند و ممکن است موجب پیش‌گیری از فساد شود، اما از طرف دیگر، ممکن است در عمل موجب ایجاد محدودیت برای فعالیت‌های دیگری شود که به بقای حکومت، استمرار صلح، و رشد اقتصادی کمک می‌کنند.

● مالسکی و همکارانش برای تحقیق در مورد اثرات شفافیت بر پارلمان‌های اقتدارگرا آزمایشی را در مورد رفتار نمایندگان پارلمان در نظام تک‌حزبی ویتنام انجام دادند. در این کشور، اجازه‌ی نامزد‌شدن در انتخابات توسط شورای انتخاباتی استانی و تحت کنترل کمیته‌ استانی حزب حاکم صادر می‌شود.

● نظام انتخاباتی ویتنام فرصت اعمال مکانیسم‌های تشویق و تنبیه نمایندگان توسط حکومت را فراهم آورده است. بنابراین اولین تجربه شفافیت آرا و اظهار نظرهای نمایندگان بر مکانیسم تایید یا رد صلاحیت نمایندگان در انتخابات بعدی اثر گذاشت و رهبران نظام مخالفت‌های – حالا علنی‌شده- نمایندگان با سیاست‌ها و مدیران ارشد را معیار تنبیه آنها قراردادند.
شواهد ارائه شده نشان می دهند که حکومت مرکزی تلاش می‌کند با ارائه‌ی فرصت‌های بیش‌تر برای پیروزی در انتخابات بعدی همراهی نمایندگان را بخرد یا اگر نمایش مورد علاقه‌اش را ندادند تنبیه‌شان کند. یکی دیگر از تنبیه‌ها این بود که آن دسته از نمایندگانی که در جلسات استماع از مقامات حکومت بازخواست کرده بودند در دور بعدی انتخابات مجبور شوند در حوزه‌ی انتخابیه‌ای رقابت کنند که احتمال پیروزی‌شان کم بود.

● شفافیت در نظام اقتدارگرایی چون ویتنام لزوماً به پاسخ‌گویی بیش‌تر نمایندگان به رأی‌دهندگان منجر نمی‌شود و حتی ممکن است روند اقتدارگرایی را تقویت کند. شفافیت هم از جمله روال‌هایی است که تحقق آن در محیط دموکراتیک و غیر‌دموکراتیک می‌تواند به نتایج متفاوتی بیانجامد.

چکیده‌ای از پژوهش مالسکی و همکارانش درباره‌ی نتایج خلاف انتظار شفافیت در حکومت‌های اقتدارگرا را در زیر بخوانید:
https://daneshkadeh.org/hybrid-regimes/12575/
@Daneshkadeh_org

🔴ادامه لغو کنسرت و توسعه زور

   لغو کنسرت علیرضا قربانی در اصفهان فاقد هر مستند قانونی است. کسانی که این کنسرت را لغو کرده‌اند فقط به زور اتکا دارند نه قانون.
   نظام اجرایی خود را مکلف به تمکین به قانون نمی‌داند.
   گفته شده است لغو کنسرت به دلیل حضور نوازنده زن در ارکستر بوده است. هیچ قانون یا فتوای شرعی وجود ندارد که منعی برای حضور زنان در ارکسترها ایجاد کرده باشد. گروه کوچک ولی پر زوری مدام با تجاوز به حقوق ملت در پی آن است که سلیقه گروهی خود را به جامعه تحمیل کند.
   دولت هم نه فقط از این زور تمکین می‌کند بلکه چه بسا با همراهی با این سلیقه گروهی نقض حقوق ملت را مباح می‌کند.
توسعه زور بجای به امری روزمره بدل شده است که تار و پود جامعه را از هم می‌گسلد.
#لغو_کنسرت
#علیرضا_قربانی
#اصفهان
#زن
#حقوق_ملت
#نقض_قانون
#زور
https://t.me/kambiznouroozi

🔴محدودیت‌های گرفتن مالیات

🔺اعتماد ۱۵ اسفند ۱۴۰۲

✍️عباس عبدی

🔘از هنگامی که بشر از مرحله بدوی و خانوادگی فراتر رفت و سلسله مراتب قدرت را ایجاد کرد، صاحبان زور یا حکومت در پی به دست آوردن منابع مالی برآمدند تا از یک سو خودشان متنعم شوند و از سوی دیگر برخی خدمات چون امنیت را نیز به مردم بدهند.

🔘شیوه تأمین این منابع مالی یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های هر ساختار قدرت است. منابعی که تامین آن در گذشته از طریق جنگ، تاراج یا خراج یا فروش و اجاره دادن منابع طبیعی و... بود و در پیشرفته‌ترین شکل آن در حکومت های مردمی ازطریق مالیات‌های قانونمند تأمین می‌شود.

🙏ایران هم از این قاعده خارج نبود، ولی از یک قرن پیش و با پیدایش نفت بخش مهمی از منابع کشور در کنار انحصارات، از فروش منابع نفتی تأمین می‌شد و نتیجه این روند استقلال نسبی حکومت و منابع مالی آن از ملت بود و حکومت را به قدرتی نه برآمده از مردم که قدرتی بر مردم تبدیل کرد.

🔘این استقلال مالی عوارض فراوانی داشت، ولی در سال‌های اخیر و به علل گوناگون که جای بحث آن اینجا نیست، منابع مذکور کاهش یافته در مقابل هزینه‌های دولتی نه تنها کمتر نشده که بیش‌تر هم شده است. در نتیجه برای تأمین منابع مالی مجبور شده‌اند به شیوه‌های دیگر متوسل شوند. مولدسازی یا فروش ثروت یکی از این شیوه‌ها است که طبعاً محدود است، و پس از آن به مالیات متوسل شده‌اند.

🔘تنها منبعی که به نظر پایدار و نامحدود می‌آید مالیات است. مالیات از مردمی می‌گیرند که اعتقاد و عادت به پرداخت ندارند و مالیات را دولتی می‌گیرد که به الزامات آن پای‌بند نیست. رعایت پاسخگویی، شفافیت و عقلانیت در خرج کردن مالیات از سوی دولت، الزامات گرفتن آن هستند. دولتی که هنوز کوچک‌ترین پاسخی به فساد چای دبش نداده چگونه انتظار دارد که مردم و صاحبان درآمد با رغبت کافی مالیات پرداخت کنند؟

🔘فارغ از این نکات، مسأله اصلی در مالیات درک دولت از مفهوم آن است. هم در کسب آن و هم در خرج آن و هم در پاسخگویی به مردم. مالیات ویژگی مهمی دارد. مردم می‌خواهند بدانند که دولت چه خدماتی در برابر مالیات به آنها می‌دهد.

🔘پرداخت مالیات مثل خریدن کالا است. پول می‌دهیم و کالا می‌خریم. مالیات می‌دهیم در برابرش چه چیزی می‌گیریم؟ همان گونه که کالای گران را نمی‌خریم، خدمات گران دولتی را هم نمی‌خواهیم. مهم‌ترین خدمات دولت، در درجه اول امنیت و عدالت است. در مراحل بعدی برنامه‌ریزی توسعه، بهداشت، آموزش و... است. باید در باره منابع لازم برای این خدمات توجیهات کافی بیاورند. خرج کردن برای امور دیگر و بی‌ربط با وظایف اصلی دولت، غلط است.

🔘نکته مهم این است که دریافت مالیات محدودیت دارد، مالیات را از تولید و درآمد می‌گیرند، اگر از مقداری بیش‌تر شود، مردم واکنش نشان می‌دهند و درآمد و تولید نهایی کم می‌شود و در نتیجه مالیات دریافتی هم کم می‌شود.

🔘بنابراین مالیات باید صرف ارائه خدماتی شود که به سود تولید و درآمد و رفاه عمومی است. آن هم به اندازه‌های محدود باید باشد. اندازه و موارد مالیات در دنیای جدید از ضوابط علمی و اقتصادی دقیقی پیروی می‌کند، چنین نیست که دولت و مجلس ببینند بودجه کم دارند فوری دستور دهند که یک مالیات از جایی تأمین شود!!

🔘مالیات پول زور و مرتبط با اراده قدرت نیست. مالیات نوعی خرید و فروش است. خرید خدماتی که عرضه آن در انحصار دولت است به هزینه مردم و از درآمد آنان. به محض آنکه این رابطه میان دو طرف مالیات دهنده و گیرنده وجود نداشته باشد، جامعه دچار بحران می‌شود.

🔘متأسفانه دولت محترم بدون اینکه توجه کافی به منطق و ظرافت‌های مالیات و مالیات‌گیری بنماید، می‌کوشد که کمبودهای مالی خود را از مالیات‌های گوناگون که بعضاً عجیب است تأمین نماید. مالیات بر ثروت و نه بر درآمد، و تعاریف کشدار و انوع مقررات مالیاتی که در قانون‌های جدید اضافه می‌کنند از این نمونه است. همه اینها ضد تولید و درآمد مشروع است و موجب فرار سرمایه و دوری‌گزینی از تولید می‌شود.

حامیان دونالد ترامپ همین سه سال پیش با تحریک او به ساختمان کنگره حمله کردند تا نمایندگان را مجبور به رد کردن نتایج انتخابات ریاست جمهوری کنند. این رویداد بزنگاهی تلقی شد که در آن خطر عقبگرد دمکراسی‌ها در پیش چشم جهان قرار گرفت. دموکراسی‌ها چگونه سقوط می‌کنند؟ چه عواملی باعث پس‌رفت دموکراسی‌ها به اقتدارگرایی می‌شوند؟

نانسی برمیو استاد علوم سیاسی دانشگاه آکسفورد و دارون عجم‌اغلو استاد اقتصاد در مؤسسه‌ی فناوری ماساچوست برای این پرسش پاسخ‌هایی دارند.

● یک روش پیچیده و تدریجی‌ برای براندازی نظام دموکراتیک چیزی است که به آن «گسترش‌طلبی قدرت اجرایی» گفته می‌شود. گسترش‌طلبی قدرت اجرایی به فرایندی گفته می‌شود که طی آن دولت منتخب از طریق مجاری قانونی، همچون همه‌پرسی یا تغییر قانون اساسی، به‌مرور خود را از قید‌و‌بندهای قانونی رها می‌کند و با دست‌زدن به مجموعه‌ای از تغییرات نهادی مانع از این می‌شود که نیروهای مخالف بتوانند قدرت دولت را در آینده به چالش بکشند.

● ویژگی اصلی روش گسترش‌طلبی این است که تغییرات نهادی مورد نظر دولت اغلب یا به رأی عموم گذاشته می‌شوند یا توسط منتخبان مردم به تصویب می‌رسند. یعنی تضعیف دموکراسی از طریق مصوباتی دموکراتیک صورت می‌پذیرد. نمونه‌ای از این مدل عقب‌گرد دموکراسی روند تحکیم و توسعه‌ی قدرت رجب طیب اردوغان و حزب عدالت و توسعه‌ی ترکیه است. بیش از پانصد قانون تنها در دو سال اول کار اردوغان تصویب شد. برخی از این قوانین نهادهای ناظر بر پاسخ‌گو‌کردن قوه‌ی اجرایی، از جمله آزادی رسانه‌ها و استقلال قوه‌ی قضائیه را تضعیف کردند.

● دست‌کاری راهبردی انتخابات فرآیند رایج دیگری است که منجر به عقب‌گرد دموکراسی‌های معاصر شده است. چنین دست‌کاری‌هایی مداخلات مختلفی هستند که در رقابت انتخاباتی به نفع دولت مستقر انجام می‌شوند، از جمله:
- جلوگیری از دسترسی به رسانه‌ها به اطلاعات مربوط به انتخابات
- استفاده از منابع مالی دولت برای مبارزه‌ی انتخاباتی
- رد صلاحیت نامزدها مخالف و جلوگیری از ثبت‌ نام رأی‌دهندگان
- دستچین‌کردن اعضای کمیسیون‌های برگزاری انتخاباتی
- تغییر قوانین انتخاباتی به نفع صاحبان مناصب و آزار مخالفان.

● حرکت تدریجی دمکراسی ها به سوی اقتدارگرایی، برخلاف تحولات دفعی مثل کودتا، اغلب فاقد جرقه‌ای ناگهانی هستند که مردم را به کنشگری برانگیزد یا رهبران را وادارد که علم مبارزه برای حفظ نهادها و ارزش‌های دموکراتیک را بلند کنند.

● گسترش‌طلبی قدرت اجرایی دقیقاً زمانی اتفاق می‌افتد که اکثریت حامی دولت هستند و دست‌کاری راهبردی انتخابات زمانی رخ می‌دهد که رقبا گمان می‌کنند بخت کسب اکثریت آرا را دارند. در این مقاطع، نیروهای مخالف به دلیل شکاف‌های داخلی ناشی از شکست تضعیف شده‌اند و ایجاد بسیج مردمی برای مقاومت بسیار دشوار است.

● یکی دیگر از مشکلات مربوط به روندهای جدید عقب‌گرد دموکراسی مبهم‌بودن آنها است.. دولت‌هایی که به این عقب‌گردها اقدام می‌کنند سعی دارند از همان نهادهایی مشروعیت کسب کنند که در اولویت دموکراسی‌خواهان قرار دارند: انتخابات ملی، کسب اکثریت آرا در مجلس، دادگاه، و حاکمیت قانون. در نتیجه، کسانی که می‌خواهند در برابر عقب‌گرد دموکراسی مقاومت کنند، باید از یک سو با مقامات حکومتی مقابله کنند که در پی مهندسی عقب‌گرد هستند، و از طرف دیگر با توده‌های بسیج‌شده‌ی حامی دولت. دفاع از فشار خارجی به چنین دولت‌هایی به عنوان مداخله در امور داخلی کشور و نقض حق حاکمیت ملی تفسیر می‌شود. همچنین، اثبات اینکه چنین تغییرات نهادی‌ای با هدف برقراری استبداد انجام می‌شوند بسیار دشوار است.

عجم اوغلو می‌گوید فروپاشی نهادهای دموکراتیک به ورشکستگی مالی شبیه است: در ابتدا به آرامی آغاز می‌شود و ناگهان شتاب می‌گیرد. نهادهای دموکراتیک به هنجارهایی دموکراتیک (همچون مصالحه، همکاری، و احترام به حقیقت) وابسته هستند که با کنش فعال شهروندان و رسانه‌های آزاد تقویت می‌شوند.

چکیده‌ای از حرف‌های برمیو و عجم‌اوغلو را در زیر بخوانید:
https://daneshkadeh.org/hybrid-regimes/12570/
@Daneshkadeh_org

🔴سید محمدخاتمی:  آگاهانه و صادقانه رأی ندادم تا به هیچکس دروغ نگفته باشم/این بار تصمیم گرفتم که اگر نمی توانم کاری برای مردم بکنم همراه و همنوا با خیل ناراضیانی باشم

✍🏻خاتمی مدیا: سید محمد خاتمی روز گذشته در جمع مشاوران خود به تبیین وضعیت کشور، انتخابات و راه برون شد از بحران های پیش رو و بازگشت امید به جامعه پرداخت. وی در این نشست اظهار داشت: علاوه بر ناخشنودی و اعتراض نخبگان و بخصوص جوانان که به انحاء مختلف ابراز می شود، با توجه به آمار و اطلاعات رسمی باید گفت اکثریت ملت از وضع موجود و سامان و سازمان راهبردن جامعه نارضایتی دارند و همین امید به آینده را کمتر می کند.

رئیس جمهوری اسبق ایران مطلوب ترین راه برای رهایی از این وضع را مصالحه ملی و استقرار مردم‌سالاری توسعه‌گرا دانست و گفت در یک نظام مردم سالار انتخابات بسیار مهم است، در صورتی که "حدّ نصاب ضابطه و معیارهایی که انتخابات را انتخابات می‌کند“ رعایت شود. این بار تصمیم گرفتم که اگر نمی توانم کاری برای مردم بکنم همراه و همنوا با خیل ناراضیانی باشم که در عمق وجودشان بر این باورند که اگر راه نجاتی باشد راه اصلاح امور است.

خاتمی گفت: چند روز پیش از برگزاری انتخابات گفتم که همه از مردم سخن می گویند و افزودم فعلا وقتی می گوییم مردم مراد همان بالای پنجاه درصدی است که در دو انتخابات قبلی شرکت نکردند و نیز چند میلیون نفری که با رأی اعتراضی و باصطلاح باطله خود ناخشنودیشان را نشان دادند و در انتخابات آخری هم دیدیم که درصد کسانی که رأی ندادند و نیز آراء باطله از انتخابات قبلی بیشتر بود.


این به آن معنا نیست که آنان که در انتخابات شرکت کردند مردم نیستند. مردم همه اقشار و بخش های مختلف رنگین کمان دل انگیزی اند که ملت ایران نام دارد و مورد احترام عمیق من است. همگی شهروندان ذی‌حق‌اند که فقر و فساد و تبعیض را نمی پسندند و همه به فکر اعتلای ایران و بهبود وضع جامعه اند. فعلاً سخن بر سر کسانی است که بنحوی نارضایتی خود را ابراز داشته اند و می دارند.

ین عده زیاد چه می خواهند؟ به نظر من می خواهند زندگی کنند، از وضع بد اقتصادی و معیشت تنگ نجات یابند، از فساد گسترده ناراحتند، می خواهند به آینده بهتر خود و فرزندان خود امیدوار باشند، خود را در عرصه بین‌المللی محترم ببینند، کشور و مرز و بوم مشترک زندگی اشان یعنی ایران عزیز سربلند و پیشرفته باشد، از امنیت داخلی و امنیت در برابر تجاوز و توطئه بیرونی برخوردار باشند و همه کسانی که در این کشور با هر آئین و قومیت و گرایش و سلیقه ای زندگی می کنند به عنوان شهروند از حقوق برابر و حرمت واقعی برخوردار باشند و با کمال تاسف این طبیعی ترین خواستهای طبیعی خود را برآورده نمی بینند.

🔹این بنده کوچک خدا همیشه بر انتخابات و اهمیت آن تاکید داشته است و دارد و راه خیر خواهانه اصلاح وضع نگران کننده کشور را اثربخش کردن نهاد انتخابات می داند. من آنچه را که برای بهبود وضع و در جهت منافع ملت و کشور و حتی حکومت بنظرم می آمده است تاکنون گفته ام و پیشنهاد کرده ام امّا متاسفانه به آن اعتنایی نشده است.

خاتمی مدیا

متن کامل 👇

💢

شر مطلق

درباره تحریم و حمله خارجی

@fazeli_mohammad

در چاهسار حرم با ناله هم‌نفسم
تنگی گرفت نفس از تنگی قفسم

در تیره‌شام وجود افسرده شد شررم
در نیمه‌راه حیات درمانده شد فرسم

بس سربلند کسم امّا به جرم زنی
در خاندان بشر گویی که هیچ‌کسم

در گورسان حرم با قیرگون کفنی
بر فاضلاب وجود افشانده همچو خسم

آن سوی محبس من شهری و غلغله‌ای‌ست
ویحک به شهرم و شهر بیرون ز دسترسم

دیوارهای حرم بر فرقَدان زده سر
پوشیده راه نظر بسته ره نفسم

آزادپر مگسا بر روی شهر بچم
مسکین منا که به دهر عاجزتر از مگسم

سر تا قدم شرفم امّا چو کج‌روشان
هم بسته‌ٔ قفسم هم خسته‌ٔ عسسم

ای پرده‌دار حرم بردار پرده که من
نه سرسپرده‌ٔ نفس نه بنده‌ٔ هوسم

بانگ جرس رسدت در گوش و غافل از آنک
من چون زبانه‌ٔ زنگ در سینه‌ٔ جرسم

ور درخور قفس است فرسوده‌پیکر من
پس روزنی بگشای بر دامن قفسم

گر فتنه‌ٔ هوسم این حبس و زجر بس است
ور غول راهزنم بند و شکنجه بسم

ای دست حق به‌درآی وز پای زن بگشای
آن بندهای گران کاین است ملتمسم

#عالمتاج_قائم‌مقامی
@Ketab_va_hekmat