در عهد تیرکمان‌شاه خودروی پرایدی داشتم به رنگ طوسی و در همان عهد تیرکمان‌شاه فروختم اما نمی‌دانم چرا هم‌چنان پیامک‌های آن برای من می‌آید. همان پیامک‌هایی که با مالک محترم وسیله‌نقلیه به شماره پلاک فلان آغاز می‌شود و می‌گوید توقف دوبله، سد معبر یا کشف حجاب کرده‌ای. دیروز به جای پیامک یکی زنگ زد گفت از کلانتری فلان جا زنگ می‌زند. گفت ماشین را بد جایی گذاشته‌ای بیا بردار. سکوت مرا که دید گفت مگر مالک خودروی فلان نیستی مگر فلانی نیستی. برایش توضیح دادم در عهد تیرکمان‌شاه فروخته‌ام ولی هم‌چنان برای من پیامک می‌آید. دیدم فرصت خوبی است گفتم برای این که دیگر برای من پیامک نیاید باید به کجا بروم؟ پلیس به علاوه‌ی ده؟ راه‌نمایی رانندگی؟ کجا؟ گفت فعلا بیا ماشین را بردار سد معبر کرده‌ای؟ مانده بودم چه بگویم. فکر کنم اصلا به حرف‌های من گوش نمی‌داد. نکند هوش‌واره بود؟ هوش‌واره لهجه هم دارد؟

#الف

🏷 تله اسرائیل و خلاء دولت در ایران و آمریکا

🖊 شورای سردبیری:
ترور اسماعیل هنیه در پایتخت ایران شوک جهانی کم‌سابقه‌ای ایجاد کرد. این ترور از سه جنبه اهمیت مضاعفی یافت: اول اینکه، رییس دفتر سیاسی حماس به‌دلیل تمرکز افکارعمومی جهان روی غزه، چهره‌ای سرشناس در دنیا محسوب می‌شد، دوم اینکه، اغلب رسانه‌ها و تحلیل‌گران بین‌المللی بلافاصله انگشت اتهام را به سوی دشمن دیرین ایران، اسرائیل، نشانه رفتند؛ ادعایی که مقامات و نهادهای جمهوری اسلامی نیز آن را تایید رسمی کردند. تلاقی این ترور با تحلیف رئیس‌جمهوری اصلاح‌طلب ایران، با مواضع تنش‌زدایش در دیپلماسی و به‌خصوص در قبال آمریکا، نیز سومین عامل بود.
پس از این ترور احتمال پاسخ‌دادن یا ندادن ایران به ضربه‌ی اسرائیل در کانون توجه و حتی نگرانی‌های محافل داخلی و خارجی قرار گرفته است. اما در ارزیابی گزینه مناسب برای جمهوری‌اسلامی، باید ابتدا به این پرسش کلیدی توجه کرد که آیا ایران آمادگی و شرایط ورود به یک جنگ خارجی تمام‌عیار با اسرائیل یا دولت آمریکا و متحدان غربی حامی تل‌آویو را دارد یا خیر؟
پاسخ واقع‌بینانه به این سوال تعیین‌کننده موجب شده تا بسیاری از کارشناسان و فعالان سیاسی کشورمان باوجود تایید حق «تلافی» جمهوری‌اسلامی هشدار دهند که به‌دلایل متعددی، زمان برای واکنش نظامی علیه اسرائیل مناسب نیست و مقامات جمهوری اسلامی را از افتادن در تله‌ی تل‌آویو برحذر می‌دارند و توسل به راه‌حل‌هایی غیرنظامی را توصیه می‌کنند که آسیب کمتری به منافع ایران بزند؛ هرچند منتقدان تاکنون از گزینه اجرایی مشخصی رونمایی نکرده‌اند.
سوای نتانیاهو و تندروهای اسرائیل که به‌ویژه پس از طولانی‌شدن حمله ناکام به غزه، رویای درگیر کردن ایران را در جنگی خطرناک با اسرائیل و متحدان غربی‌اش در سر می‌پروانند تا از زیرفشار خارج شوند، نفوذی‌های تل‌آویو در سطوح تصمیم‌سازی ایران هم با ارائه تحلیل‌های به‌ظاهر انقلابی، می‌کوشند تصمیم‌گیران را به سمت آغاز جنگ هدایت کنند. ضلع سوم جنگ‌خواهان، تندروهای داخلی‌اند که همواره هدف نبرد با اسرائیل را تعقیب کرده‌اند و معتقدند الان بهترین زمان ممکن برای تعبیر آرزوی‌ دیرینه‌شان است.
اپوزیسیون برانداز ضلع چهارم حامیان سرازیر شدن بهمن برخورد نظامی ایران و اسرائیل‌اند و امیدوارند فرجام این درگیری به سقوط جمهوری‌اسلامی و یا لااقل تضعیف و زمین‌گیرشدن حاکمیت در سیاست بین‌الملل و سیاست داخلی منجر شود.
گرایش ذاتی تصمیم‌گیران اصلی حاکمیت هم زدن ضربه عبرت‌آموز به دولت گستاخ نتانیاهو و دفاع از «حیثیت» جمهوری‌اسلامی است؛ اما طیف دوراندیش و مصلحت‌بین حاکمیت نیز آگاهند که ورود به جنگ با اسرائیل و متحدانش، به‌ویژه آمریکا، گزینه‌ای پرریسک است. این طیف دنبال جست‌وجوی راهکاری‌اند که خروجی آن، تکرار تجربه‌ی حمله به پایگاه آمریکا در «عین‌الاسد» (پس از ترور سردار سلیمانی در عراق) یا انتقام و هجوم موشکی «وعده‌ صادق» (در واکنش به ترور سردار زاهدی در سوریه) باشد: وضعیتی که ایران برجسته‌سازی حمله‌ای را دستمایه تبلیغات و اعاده حیثیت از خود کند و درعین‌حال از پاسخ جنگی رقیب مصون بماند.
نکته اینجاست که هیچ تضمینی وجود ندارد که اقدام کنونی ایران با تکرار حرکت مشابه پیشین و تجربه‌شده رقبا مواجه شود. اگر آمریکا به هر دلیلی نگرانی از گسترش بحران در منطقه و تاثیر افزایش قیمت نفت بر اقتصادهای غربی را نادیده بگیرد و مجوز حمله اسرائیل به ایران را صادر کند و قول حمایت از اسرائیل در جنگ را بدهد، تکلیف چیست؟ یا اگر نتانیاهوی تندرو مانند موارد بسیاری، منع و نهی احتمالی آمریکا را نپذیرد و با اطمینان از اینکه حمله اسرائیل کاخ‌سفید را ناگزیر خواهد کرد که علیه جمهوری‌اسلامی وارد نبرد شود و ریسک آمیخته به خوش‌بینی تهران شکست بخورد، واکنش ایران چه خواهد بود؟
فراموش نکنیم، بایدن به پایان دوره ریاست‌جمهوری خود رسیده و تحت فشار از نامزدی حزب دمکرات برای انتخابات آینده حذف شده و مواضع او و دولتش، در داخل ایالات متحده و جهان خریدار چندانی ندارد. همزمان دولت پزشکیان هنوز در مرحله تحلیف است و راه درازی تا کسب رای‌اعتماد مجلس و آغاز به‌کار کابینه دارد؛ وزرای دولت سیزدهم هم نه انگیزه و نه قدرت اجرایی لازم برای ساماندهی امور، به‌ویژه در وضعیت جنگ احتمالی ندارند. درواقع، جمهوری اسلامی الان بدون دولت مستقر است و این وضعیت بلاتکلیفی دولت‌ها در ایران و آمریکا بهترین فرصت برای اسرائیل است تا جسارت پاسخگویی جنگی به تهاجم احتمالی ایران را با اطمینان از هزینه حداقلی پرداختی داشته باشند.

...ادامه در پست بعدی...

🆔@jameeno

...ادامه از پست قبلی...

در صفحه شطرنج سیاست برنده بازیگری نیست که فقط استراتژی و تاکتیک خود را روی صفحه پیاده کند؛ بلکه شطرنج‌باز موفق نه فقط حرکت مطلوب خود را طراحی و اجرا می‌کند، بلکه برای چندین پاسخ احتمالی رقیب هم پیشاپیش یا هنگام بازی آمادگی مناسب ذهنی و عملی دارد و اگر احساس کرد که آغاز یا ادامه حرکاتش ممکن است زمینه‌ساز «مات» شود، بی‌درنگ تاکتیک و حتی استراتژی خود را تغییر می‌دهد و دل به ریسک بالا نمی‌بندد.
اگر حاکمیت از «پیش‌فرض» بی‌پاسخ ماندن حمله خود به اسرائیل اطمینان دارد یا مجهز به «پلنِ بی» کارآمدی است و یقین دارد که قادر خواهد بود به واکنش جنگی اسرائیل، چه واکنش مستقلش، چه واکنشی با هم‌افزایی متحدان آمریکایی و غربی‌اش، پاسخ محکم دهد و بدون ضربه‌خوردن بنیان‌برافکن از این مهلکه جان‌سالم به‌در برد، نباید لحظه‌ای در «خون‌خواهی» مورد تایید حقوق‌بین‌الملل تردید کند. اما اگر در قطعیت «پیش‌فرض» یا قوت «پلن بی» خود، ذره‌ای تردید دارد، باید از ورود به باتلاق جنگی که چشم‌انداز آن گویای خطرات جدی برای ایران و نظام است، بپرهیزد.
سیاست بین‌الملل با همه پیچیدگی ذاتی و ظاهری خود از یک اصل ساده پیروی می‌کند: «از هر اقدامی که به‌زیان تو و به‌نفع رقیب است، پرهیز کن». شوربختانه باید یادآور شد بسیاری از شکست‌ها و تاوان‌های سنگین تاریخی، نتیجه نادیده‌گرفتن همین اصل بدیهی یا دل‌بستن به ریسک‌ها و اما و اگرهایی است که در برخورد با صخره‌های سهمگین واقعیت پودر شده‌اند و جایی برای جبران اشتباه باقی نگذاشته‌اند.

🆔@jameeno

‍ ✔️آغوشی باش…
✍️سهند ایرانمهر

شل سیلورستاین، داستانی دارد به اسم درخت بخشنده. در کودکی خواندم دقیق یادم نمی‌آید اما ماجرای کودکی بود که کودکانه‌اش با یک درخت است. از شاخه‌هایش بالا می‌رود. بزرگتر که می‌شود برای کار و‌ تحصیل و ازدواج و … سراغ درخت می‌آید و‌ درخت از میوه تا چوبش را به او می‌‌بخشد تا زمانی که پسرک پیر شده و عصازنان پیش درخت می‌آید و کمک می‌خواهد و درخت که حالا فقط کُنده‌ای از او‌ مانده می‌گوید دیگر کاری از دستم برنمی‌آید جز اینکه بیایی و بر کُنده‌ام بنشینی و در این‌ دم واپسین در آغوش چروکیده‌ و خسته‌ام، استراحتی کنی.

صباح شریعتی کشتی‌گیر ایرانی که برای کشور آذربایجان کشتی می‌گرفت، در رده بندی کشتی المپیک به امین میرزازاده باخت و از دنیای ورزش قهرمانی خداحافظی‌کرد.
در لحظات پایانی تنها بود و دستکم در ویدیو اثری از همراهی تیم آذربایجان نیست اما سه‌ هموطنش میرزازاده، طالب نعمتی و حسن رنگرز به روی تشک می‌روند تا در زمان خداحافظی کنارش باشند و پایان باشکوهی برایش رقم بزنند.

چرایش را دقیق نمی‌دانم اما یاد پسرک داستان شل سیلورستاین افتادم که از درخت جدا شد اما در روزهای پایانی، باز کنده بجامانده از درخت خسته بود که تکیه‌گاهش شد. نمی‌دانم برای پسرک داستان و امیدش به درخت غصه بخورم یا درخت خالی از عطا‌کردن و تحلیل رفته از بخشیدن اما هرچه که هست انگاری در میان آغوش‌هایی‌که ممکن است برای آدمی گشوده شود، آغوش وطن چیز دیگری است ولو دیگر چیزی برای بخشیدن هم نداشته باشد ولو آدمی در پایان کار باشد.

✍️سهند ایرانمهر
@sahandiranmehr

♦️غم غربت
✍هومن پناهنده

جوان‌ طبعاً جوانی می‌کند. پیران، در وهلهُ اول، نباید با کم‌خردی جوان را به سوی تصمیم‌‌هایی سوق دهند که شاید برایش پشیمانی به بار آورد، و در وهلهُ بعد، نباید تصمیم‌گیری‌های جوان را مایهُ مجازاتش قرار دهند.

قهر کردن با حکومت یک چیز است، قهر کردن با وطن و زیر پرچمی دیگر رفتن چیزی دیگر. کسانی که نتوانسته‌اند این دو را از هم تفکیک کنند و دیگر سایه‌ُ وطن را بر سر خود نمی‌بینند، تجربه‌های تلخ داشته‌اند. "مام میهن" یک آرایهُ ادبی سطحی نیست، بلکه نمودار رابطه‌‌ای وجودی و عمیق با وطن است، همچون رابطه‌ای که آدمی با مادر خود دارد. حکومت‌ها می‌روند، اما وطن می‌ماند.

در تصویر تاُثر‌آور بالا می‌بینیم کیمیا علیزاده، که با پرچم بلغارستان به میدان می‌رود، چگونه می‌کوشد پیوندی را، حتی شده به‌باریکی کمربندی به‌رنگ پرچم ایران، با زادگاهش حفظ کند.

✍هومن_پناهنده
@gashthaa

رمز گشایی از ترکیب کابینه پیشنهادی پزشکیان.

ترکیب کابینه معرفی شده از سوی رئیس جمهور به مجلس، که علاوه بر فرایند شناسایی و ارزشیابی و معرفی شورای راهبری و کمیته های تخصصی آن محصول چندین روز رایزنی و چانه زنی رئیس جمهور با دیگر مقامات و مراکز قدرت است نه اتفاقی است و نه غیر مترقبه. این ترکیب کاملا با رویکرد و استراتژی کلی ،"نظام" (مراکز اصلی قدرت) منطبق و سازگار است:
با نگاهی به لیست اعلامی به سادگی در می یابیم که وزرای مربوط به بخش های زیربنایی اقتصادی، معیشتی و سیاست خارجی نشانه هایی از اراده نظام برای تغییر وضع موجود را دارند اما وزرای بخش های نظامی، امنیتی و سیاست داخلی (اعم از فرهنگی و اجتماعی و مدنی) نشان از اراده نظام برای تداوم نسبی وضع موجود دارند. به عبارت دیگر گویا نظام خواهان تغییرات محسوس و معنادار در بخش های نخست با استفاده از تکنوکرات های جدید است اما هنوز تصمیم جدی برای تغییرات خارج از کنترل خود در بخش های دوم را ندارد.
این واقعیتی است که نپذیرفتن آن برای دولت جدید و حامیانش از یک سو و جریان های سیاسی رقیب این دولت مشکل ساز خواهد شد.

با وجود این به نظر می رسد رئیس جمهور برای ایجاد فرصت هایی هرچند اندک برای اجرای وعده هایی که در بخش دوم (حوزه های اجتماعی و فرهنگی و ...) داده چاره را در امیدبستن به مشارکت نیروهای بیشتر همسو و مورد اعتماد کانون های اصلی قدرت در کابینه و همکاری انها دیده است. به عبارت دیگر گویا ایشان در نظر دارد از راهبرد :ذینفع سازی" و :اجماع" برای ایجاد همکاری نیروها و نهادهای مسلط استفاده کند. این راهبرد البته در برخی از الگوهای تحول و گذار در کشورهای دیگر هم مطرح و تجربه شده است. اما این که در وضعیت فعلی ایران تا چه حدی موفق شود به عوامل مختلفی بستگی دارد که از جمله مهمترین آن ها تحکیم و تقویت پایگاه اجتماعی و حمایتی رییس جمهور و فشار منطقی و متناسب حامیان او برای تغییر است. اگر این شرط برقرار بماند چه بسا برخی تغییرات یا تحقق برخی وعده های انتخاباتی رئیس جمهور با وزرای مرتبط با نهادهای حامی وضع موجود محتمل تر و راحت تر باشد. برای مثال درساختار چند لایه و تو در توی قدرت رسمی و غیر رسمی فعلی، یک وزیر تراز اصلاح طلبی به فرض گذر از فیلتر مجلس و .... بعید است بتواند نیروهای تند رو و نهادهای متعدد حامی کاربرد زور و اجبار در حوزه سبک زندگی و پوشش و حجاب را کنترل کند اما در صورت اجماع نهادی، یک وزیر تحت حمایت بخش اصلی قدرت که اتفاقا با حامیان و مجریان سیاست های جاری در این بخش، رابطه بهتری دارد، راحت تر می تواند در این مورد نقش آفرینی کند. همین وضعیت می تواند در مورد دیگر مسائل مهم داخلی نظیر فیلترینگ و مسائل حاد نظام آموزشی و ... .... روی دهد.
البته آنچه گفته شد نه یک پیش بینی بلکه یک سناریوی ممکن و محتمل است.
با فرض این که که فعلا اراده مراکز اصلی قدرت بر ادامه وضع موجود در بخش دوم (حوزه های اجتماعی و فرهنگی) باشد، مگر می توان به رغم مخالفت این مراکز، تغییرات معنادار و پایداری ایجاد کرد. البته نقش و تاثیر فشارهای اجتماعی و به اصطلاح نقش جنبش ها و شبه جنبش های اجتماعی برای تغییر در این بخش ها جای خود را دارد اما در این نوشته تمرکز بر سیاست نهادی است و سیاست جنبشی امر و بحث دیگری است که در اینجا از آن صرفنظر می شود
خلاصه این که هرگونه تغییر نهادمند و درون سیستمی، آن هم از سوی یک بخش کوچک از سیستم (قوه مجریه) لاجرم نیازمند و مشروط به در نظر گرفتن برنامه و استراتژی کلی مراکز اصلی سیستم است.
تجربیات نشان می دهد: در صورت تحکیم و تقویت موقعیت نیروهای تحول خواه از یک سو و کاهش احساس ترس و تهدید مراکز اصلی قدرت از دگرگونی های رادیکال، روند تغییر و اصلاح می تواند به تدریج گستره و عمق بیشتری پیدا کند.

🔝احمد میدری
«سیاستمدار همه جا قابل تغییره، همه جا میشه عوضش کرد، به شرط اینکه ما بتونیم رفتارمون رو تغییر بدیم»
🔻نمونه‌ها:
«دولت اصلاً به فکر بچه‌های استثنایی نبود که جبار باغچه‌بان برای کودکان ناشنوا مدرسه درست کرد و این یک رویه شد.
توران میرهادی زمانی مهدکودک درست کرد که مهد کودکی در کار نبود، بعد شاه مهد کودک را اجباری کرد.
مصرف نمک یددار بر اثر زحمات بانویی در وزارت بهداشت در سال ۷۰ رویه شد.»
▪️راهکار
«نقد به تنهایی کارساز نیست.
موسساتی advocacy center یا خیرین سیاسی بانقد وضعیت موجود، ارائه راهکار و لابی با دولت‌ها، بمسئولین کمک میکنند تا سیاست‌های نادرست تغییر دهند»

حمایت طلبی (Advocacy) ابزار قدرتمندی برای انتقال پیام به مخاطبان هدف، به منظور اثرگذاری بر فرایند‌های تصمیم‌گیری و رشد گفتمان چندوجهی در عرصه سیاست‌گذاری است. حمایت طلبی مجموعه اقداماتی را برای کاهش فاصله میان آنچه هست (وضع موجود) و آنچه که باید باشد (حالت ایده‌آل) ارائه می‌دهد.

«حمایت طلبی یک فرآیند آگاهانه برای تأثیرگذاری بر روی افرادی است که در تصمیم‌گیری، تدوین، تغییر و اجرای سیاست‌ها نقش دارند».

#احمد_میدری
#وزارت_رفاه

جوش دریا

پوششی برای بی‌لیاقتی!


فرد موفق و کارآمد کسی است که قادر باشد در جامعۀ مدنی استعداد و توانایی خود را بروز دهد و به کامیابی نائل شود. فردی که فقط با حضور در دستگاه‌های حکومتی برای خود نامی بلند می‌کند و خارج از آن دستگاه‌ها، هیچ کار درخشانی از او برنمی‌آید و بلکه به "هیچ "تبدیل می‌شود، آدم ناتوان و نالایق و درمانده‌ای است که با تصدی هر پستی عملاً حق عموم را زائل می‌کند.
در کشور ما بدبختانه "جامعۀ مدنی" محدود و منکوب و تحت فشار و در عوض دستگاه حکومت فربه و گسترده و چیره است. از این رو، افراد برای ورود به نهادهای حکومتی سر و دست می‌شکنند و کل سیاست نیز به تسخیر همین نهادها تقلیل بافته است!
این در حالی است که در یک شرایط عادلانه و طبیعی، جامعۀ مدنی باید فربه و گسترده و چیره باشد و در عوض دستگاه حکومت محدود و مختصر شود.
محیط رشد و ترقی شهروندان، جامعۀ مدنی است و به همین جهت باید دولت‌ها را تحت فشار گذاشت که پای‌شان را از گلوی آن بردارند تا قادر به نفس کشیدن و زیست طبیعی باشد.
اینکه در کشور ما تمام سیاست به نزاع بر سر تسخیر دولت محدود شده است، نشانۀ بیماری صعب‌العلاجی است که حاصل جابجایی اهمیت و نقش دولت و جامعه است. اگر جامعۀ مدنی قدرتمند و متکی به خویش شود، در آن صورت، دستگاه حکومت نیز به تبع آن، جای سهم‌خواهی و بخصوص ابراز وجودِ کاذب و مخفی کردن بی‌لیاقتی برخی افراد نخواهد بود!
#احمد_زیدآبادی
@ahmadzeidab

‌
یک:
مسئله‌ی "مبینا نعمت‌زاده" را باید فراتر از یک زرنگ‌بازی و فرصت‌طلبیِ شخصی ببینیم‌. او که برنده‌ی مدالی در المپیک شده، و در عالی‌ترین سطحِ ورزش درخشیده، هنوز خیال می‌کند برای اینکه "به جایی برسد" یا "کسی بشود" باید پزشکی بخواند! حس "ناکافی" بودن به جان قهرمان ورزشی هم افتاده، حقیقتا دردناک است. هم رویای خودش را دنبال می‌کند، هم [احتمالا] باید فکری به حال رویاهای والدین کند. درست چند دقیقه پس از فتح بزرگ، جلوی دوربین با آبرو و کرامت خود بازی کرد، بجای اینکه مشغول شادی‌اش باشد و از لحظه‌های پیروزی لذت ببرد، سراغ اضطراب مهم خود و خانواده‌اش رفت و از دانشگاه حرف زد. این ورزشکار کیس مناسبی برای تحقیق و مطالعه‌ی جامعه‌شناسان و روانشناسان است. ‌‌
‌‌‌
دو:
سهميه‌‌ای‌ها و پولی‌ها زیادند و فساد در مرحله گزینش و ورود، کل سیستم آموزش ما و بخصوص رشته‌‌ی دشوارِ پزشکی را از نفس انداخته؛ اما سهمیه‌ای‌ها معمولا پنهانش می‌کنند. چون زشت است و خجالت دارد. اگر با درخواست مبینا موافقت شود، او جزو معدود سهميه‌دارانی است که همه می‌دانند سهمیه دارد. در دانشگاه تهران دوران تحصیل سختی خواهد داشت. بعد از فراغت هم به عنوان یک "سهميه‌ای مشهور" روزگار بدی در انتظارش است.
‌‌‌‌‌
سه:
سه سال از نوجوانی‌ام صرف کنکور شد. هم خوشیِ آن سال‌های پرشور سوخت و هم بخشی از روانم را فدای کنکور کردم. هنوز کابوس‌هایم مربوط به "درس و دانشگاه" است. اگر به عقب برگردم، باز همین مسیر را طی می‌کنم. وقتی می‌بینم عده‌ای با سهميه (هر نوعش) این راه را روی دوش دیگران طی می‌کنند، درد عجیبی به جانم می‌افتد. مثل اینکه خنجر خورده‌ام، ستم دیده‌ام یا از من دزدی شده یا رنج‌های من بی‌حرمت شده. صندلی دانشگاه تا حد "انعام و کادو و شیرینی" تقلیل پیدا کرده.
‌‌‌‌
چهار:
مبینا جان!
ما _ همه‌ی ما _ برای بدست آوردن چیزی ارزشمند، الزاما و قطعا چیزهای ارزشمند دیگری را از دست خواهیم داد. زندگی همین است. کسی که همه‌چیز را می‌خواهد، دیر یا زود همه‌چیز را می‌بازد. اصلا آدمیزاد با قبول کردن این واقعیت‌ است که بالغ می‌شود.
‌‌
‌

-Moeindehaz-

@uttweet

🔸یک بام و دو هوا

✍هومن پناهنده

رانت بد است، اگر به نفع من نباشد و خوب است، اگر به نفع من باشد!!!

کشورمان را فقط چهار، پنج هزار معمم و مکلاهی که قدرت سیاسی انحصاری دارند به این روز ننشانده‌اند، بلکه هر صنف و گروه اجتماعی در برابر آن بخش از قوانین و قواعد غیرعادلانه‌ای که منافع صنف و گروهش را تاُمین می‌کند سکوت می‌کند و نه تنها سکوت می‌کند، بلکه با حرص و ولع از امتیاز ناحق بهره می‌برد و نتیجه‌اش ستمی گسترده می‌شود.
به قول دوستی، ما اجتماع داریم نه جامعه. اجتماعی شقه شقه که هر شقه‌اش تصور می‌کند از امتیازی باید برخوردار باشد که دیگران ندارند. یکی سهمیه‌ُ خانواده‌ُ شهید دارد و یکی سهمیه‌ُ جانبازان. دیگری چون کارمند بانک است می‌تواند وام‌های کلان کم‌بهره بگیرد. آن یکی چون ناشر است می‌تواند از سهمیه‌ُ کاغذ برخوردار شود و بخشی از آن را در بازار آزاد بفروشد. استاد دانشگاه فرزند دانشجویش را از دانشگاهی دور از مرکز می‌آورد آنجا که دلش می‌خواهد، پزشکان متخصصش در مطبشان دستگاه پرداخت نمی‌گذارند تا مالیات ندهند، و قس علی هذا.

دو تن از دوستانم که عدالت‌خواهی‌شان لقلقهُ لسان نبوده، با اینکه مدت‌ها در جبهه بودند و می‌توانستند از امتیازهای بادآورده استفاده کنند، نکردند. یکی از این امتیاز ناروا بهره نگرفت و با سرمایهُ دانش خودش دکترا گرفت و الآن در رشته‌ُ خودش مشهور و موفق است. دیگری هم نخواست فرزندش از این امتیاز استفاده کند.

✍هومن پناهنده
@gashthaa

آلن دلون افسانه‌ای هم بالاخره تسلیم مرگ شد، امیدوارم بالاخره به آرزوش تو این مصاحبه برسه.


_Mardetanha_


@uttweet

آدم از همهُ موهبت‌ها هم که برخوردار باشد، باز چیزی برای حسرت خوردن دارد. پاسخ آلن دلون به سوُال آخر برمی‌گردد به اینکه پدر و مادرش در چهار سالگیِ او از هم جدا شدند.

#هومن_پناهنده
@gashthaa

☝️☝️حسین معصومی همدانی: از دورۀ ایلخانی تا قاجار، سنت آمورشی در ایران بر اساس الگوی خواجه نصیر بود/ حسن انصاری: خواجه نصیر قبل از پیوستن به مغولان عقاید اسماعیلیه را نقد کرد/ محمدجواد انواری: خواجه نصیر در اخلاق ناصری میراث یونانی و سنت اسلامی را به هم پیوند زد.


فايل را اينجا بشنويد (4 ساعت بحث درباره خواجه نصير طوسی)

https://www.clubhouse.com/room/mWKjG5AD?utm_medium=ch_room_pxr&utm_campaign=vTh0vBqWAXQb7QTLvsq_9g-1381379


https://t.me/azbarresihayetarikhi

شایسته‌سالاری فقط با ریش!

‌‌ تو به ریش و به جُبّه معتبری
اگر آن ریش واهِلی، چه بَری؟! ‌‌ (اوحدی مراغه‌ای، قرن هفتم)

💢اگر دقت کرده باشید می‌بینید، سال‌‌هاست که در وزرا و مدیرانِ ارشد و حتی مدیرانِ میانی، کسی را با ریشِ تراشیده نمی‌بینید.
در حالی که بخشِ بسیار قابل توجهی از جامعه و نخبگان را افرادی با همین مشخصات تشکیل می‌دهند. در چنین شرایطی صحبت کردن از «شایسته سالاری» بیشتر تعارف و لقلقۀ زبان به نظر نمی‌رسد؟ مگر می‌شود در این کشور تا به حال هیچ مردی با ریشِ تراشیده، یا سبیلِ بلند شایستگی وزارت یا حتی مدیریت کلان نداشته باشد؟ (تنها مدیرِ «سبیل بلند»ی که دیده‌ام، جناب علی‌معلم است که اکنون دیگر رییس فرهنگستان هنر نیست. البته او نیز با «حفظ ریش» سبیل داشت)

❌یادم هست که از دهۀ شصت به بعد، اوّلین وزیری که «ریش پروفسوری» داشت، آقای نمازی وزیر اقتصاد بود، که او هم طرفینِ صورت را به صورتِ کامل نمی‌تراشید. در میانِ نمایندگانِ مجلس هم همین وضعیت حاکم است و به جز بعضی نمایندگانِ اقلیّت، به ندرت نمایندۀ ریش‌زده‌ای در میانشان هست. ممکن است مسؤلین و گزینش‌گران بگویند: اینها اتفاقی بوده و در هیچ جای قانون اساسی به چنین منعی اشاره نشده. ولی آگاهان می‌دانند که این مسائل اتّفاقی نیست و از قضا خیلی هم جدّی دنبال می‌شود. اتفاقاً به نظرم بدترین بخشِ این قبیل امور همین است که خیلی غیر رسمی دنبال می‌شود و بدون آنکه «مدرک جُرمی» به جا بگذارد، راحت و بدونِ تبعات اجرا می‌شود.

💢البته دولتِ روحانی در ابتدایِ کار از این جهت کمی پیشرفت داشت و آخوندی (وزیر مسکن) و ظریف با ریش پروفسوری کار را شروع کردند. ولی آقای ظریف بعد از مدّتی در یک «طرحِ توسعه» ریش پروفسوری را تکمیل کرد و به خیلِ مدیرانِ بی‌شبهه پیوست! کلاً این هم مقوله‌ای است که بعضی از مدیران در «زمانِ معزولی» با خیالِ راحت ریش را می‌تراشند، «لیک چون بر سرِ عمل آیند» دوباره ظاهر را حفظ می‌کنند. مثالی که در این مورد در ذهنم هست، جنابِ طهماسب مظاهری (وزیر اسبق اقتصاد) است، که امیدوارم در روزنامه اسم مبارکشان حذف نشود. (البته اگر کلِ مطلب به این سرنوشت دچار نشود!)

نیز چند نفر از مشاهیرِ حکومتی هستند که عکس‌های قبل از انقلاب آنها را با ریشِ تراشیده نشان می‌دهد. (مثلاً مرحوم حسن حبیبی در قبل و اوایل انقلاب ریش نداشت)

💢 شخصاً چند استادِ دانشگاه اصفهان را می‌شناسم که می‌دیدم، روزهای شنبه، ریششان کوتاه‌ترست، یا گاهی حتی با ریش تراشیده ظاهر می‌شدند. بعد که پیگیری کردم، فهمیدم این عزیزان در تعطیلاتِ آخرهفته ریش را می‌تراشند و تا شنبه به کسوتِ اهلِ صلاح در می‌آیند!
از شما چه پنهان خودم هم وقتی سودای استخدام در سرم بود، گاهی وقتی به دانشگاه می‌رفتم، عمداً ریشم را نمی‌زدم☺️حتی می‌شناسم کسانی را که وقتی کارِ اداری دارند، با ریشِ نتراشیده مراجعه می‌کنند. همین‌طور کسانی را دیده‌ام که بعد از بازنشستگی یا اخراج از مراکزِ دولتی، ریششان را زدند. شاید مشهورترینشان همین آقای خاوری خودمان باشد!

شما هم اگر خاطره‌ای از #ریش دارید، به اشتراک بگذارید.


(پی نوشت: یادداشت مال چندسال پیش است و البته در روزنامه چاپ نشد! اخیراً امام جمعهٔ اصفهان باز به تراشیدن ریش مردان اشکال کردند و بازنشر این مطلب به همین مناسبت است.
دوم اینکه در این یادداشت به تبعیض عظیمی که در حق زنان در امرِ شایسته سالاری می‌رود نپرداختیم. نه چون مهم نبود، چون موضوع سخن چیز دیگری بود)

https://t.me/oragheparishan

🟡 درباره تراشیدن ریش

مرحوم دکتر صادق طباطبایی (درگذشت: ١٣٩٣ شمسی) ـ برادر همسر حجت‌الاسلام سید احمد خمینی ـ خاطره‌ای را نقل می‌کند که از آن، فتوای چند مجتهد در جواز تراش ریش به دست می‌آید.
خلاصۀ خاطرۀ او چنین است:
(چند سال پیش از پیروزی انقلاب اسلامی ایران) در نجف در منزل آیت‌الله العظمی سید ابوالقاسم خویی از ایشان در مورد حکم شرعی تراش ریش و طهارت اهل کتاب پرسیدم. ایشان هم تراش ریش را جایز شمرد و هم اهل کتاب را پاک معرفی کرد.
به ایشان گفتم: من مقلد پدرم (آیت‌الله سید محمد باقر سلطانی طباطبایی) هستم. ایشان نیز تراشیدن ریش را جایز می‌داند.
ادامه دادم: حضرتعالی رسالۀ عملیه را در چاپ بعدی اصلاح خواهید کرد؟
آیت الله خویی لبخندی زد و چیزی نگفت.
از منزل ایشان که بیرون آمدم، خدمت آیت‌الله شهید سید محمد باقر صدر رفتم و با حالت اعتراض گفتم: چرا اینجور است؟! (در توضیح‌المسائل یک جور می‌نویسند اما در منزل جور دیگر می‌گویند!)
شهید صدر جواب داد:

ما دو فقه داریم:
یکی فقه بازاری یعنی فقهی که علما از بازار گرفته‌اند (جرأت نمی‌کنند خلاف کوچه و بازار بگویند) و دیگری فقه نبوی یعنی فقهی که مبتنی بر سنت پیامبر (ص) است که در مراجعۀ حضوری پاسخ شما را می‌دهند. عقیدۀ آیت‌الله خویی همان است که به شما گفته اما آنچه در رساله آمده، براساس فقه بازاری است.
خاطرۀ فوق نشان می‌دهد که آیت‌الله خویی و سلطانی طباطبایی تراشیدن ریش را حرام نمی‌دانسته‌اند. چه بسا شهید صدر نیز به این فتوا متمایل بوده است. آیت‌الله شیخ یوسف صانعی نیز تراشیدن ریش را جایز می‌داند.

[به نقل از: خاطرات سیاسی ـ اجتماعی دکتر صادق طباطبایی، تهران، مؤسسه چاپ و نشر عروج (وابسته به مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی)، چاپ اول، ١٣٨٧ شمسی، جلد اول، صفحات ١٣۵-١٣۴، با تلخیص و تنقیح]

🔻تصویری از مریم میرزاخانی و خوارزمی در فرودگاه استانبول ترکیه

#دیدنی‌ها

@EtemadOnline

صحبت‌های جنجالی تقی آزاد ارمکی در آنتن زنده صداوسیما

🗣 تقی‌آزاد ارمکی، جامعه‌شناس در برنامه شیوه:

🔹 این همه دستگاه عریض و طویل جمهوری اسلامی می‌خواهد به ما آموزش دهد که چگونه نماز بخوانیم، غذا بخوریم و...

🔹صداوسیما ۵۰۰ کانال دارد و ۴۹۷ تا از آن در حال آموزش دین هستند؛ بابا ول کنید دیگه!

🔹 شما نمی‌توانید جایی در کشور پیدا کنید که در آن روحانی و آخوند نباشد؛ آخر چرا آنقدر روحانی تولید می‌کنید؟!

@Noandishnews

🚩چهلم


سیاه بنواز      امروز

غزلواره‌ی سیاه

به  نامی کو    چهل‌روز پیش

جبّه‌ی خز پوشید و

                   دستارِ گلگون   
                        بر سر پیچید و

کامکار   بشد



هَزار نیز می‌داند

و در میان‌بندِ  جان و تن

همان نام را می‌خوانَد:



        ای اندوه!  ای اندوه!

            ای یار!

               ای تشنگیِ دیدار!


م. موُید
همچنان نیمروز دهم

با دوست گرامی دانشمندی معمولاً فرسته‌هایی رد و بدل می‌کنیم. این فرسته‌ها برای من مغتنم است و نشر بعضی از آن‌ها در گشت‌ها سودمند تواند بود؛ این است که بنا دارم، از این پس، برخی از فرسته‌های این دوست را با نام قلمی"ا. سرگشته" در گشت‌ها بگذارم.

#هومن_پناهنده
@gashthaa